Ako si Maan… Bata pa lang ako ay namulat na ako mundo ng kalibugan… Hindi ko na maaalala kung ilang taon ako nun… Basta alam ko ay dinatnan na ako ng regla.
Lumaki ako sa isang pamilyang conservative, yung tipong kapag may kissing scene sa isang palabas ay pinatatakpan ang aming mga mata upang ito ay hindi namin makita. Kaya naman wala akong kaalam-alam tungkol sa mga makamunduhang mga bagay.
Marami akong mga pinsan na kapitbahay din naming, mayroong mga babae na ka-edad ko at mayroon ding mga lalaki. Tuwing bakasyon, nakagawian na namin ng aking mga pinsan na maglaro sa aming bahay, ang aking mga magulang ay nasa opisina mula umaga hanggang alas-singko ng hapon kaya naman walang nagbabantay sa amin.
Isa sa aming mga paboritong laro ay ang doktor-doktoran… Ang madalas na scenario ay may manganganak at may doctor na magpapa-anak at syempre ako at ang aking mga pinsang babae ang mga manganganak at ang mga lalaki naman ay mga doktor. Noong una ay wala naming malisya ang ginagawa naming ngunit nung lumaon ay may iba nang hawak ang mga lalaki.
Isang araw, na-solo namin ng aking pinsang si Montie ang aming bahay dahil hindi pa lumalabas ang iba naming mga pinsan. Nandoon kami sa kwarto ng aking mga magulang… Nanonood lang kami noon, sabi niya siya ay iihi, pumunta siya sa aming cr at nagtagal siya doon, tinanong ko siya kung ano ang ginawa niya at bakit siya matagal, sabi niya nag-jakol daw siya. Di ko pa alam kung ano yun noon kaya tinanong ko siya… Hanggang sa inilabas niya na ang alaga niya at ipinakita niya kung paano yun ginagawa.
“Maan, gusto mo bang subukan?” Hindi ako umimik kaya naman hinawakan niya ang aking kanang kamay at inilapit ito sa kanyang alaga. Pinahawak niya sa akin ito at ako na ang nagjakol… Hindi ko na maalala ngayon kung nilabasan ba siya nung mga panahon na yun.
Nasundan pa ang tagpong iyon kinabukasan ngunit mas tumindi pa ang nangyari. Hindi lang basta pinahawak sa akin ni Montie ang kanyang titi…
“Subo mo.”
“Ha?” ang sagot ko…
“Subo mo lang, huwag mo kakagatin. Parang kumakain ka lang ng lollipop.” At sinunod ko naman ang kanyang mga sinabi. Habang ginagawa ko iyon ay nilalamas niya ang aking suso na malaki.
Wala naman akong sarap o sakit na naramdaman noon kaya para sa akin ay wala lang ang aming ginagawa. Basta sinusunod ko lang ang lahat ng kanyang utos dahil pagtapos nun ay maglalaro daw kami ng doktor-doktoran.
Nasundan pa ng ilang ulit ang ganung tagpo, paminsan ay hinihipo niya ang pekpek ko, sinusubo ang mga dede ko at nilalamas ito ng bongga. Hanggang sa nakasanayan ko na ang pag-chupa sa kanya at nakasanayan ko na ang mga ginagawa namin. Hindi ko alam kung siya ay nasasarapan pero siguro naman oo, hindi ko din naman matandaan na ako ay nasasarapan, ang naaalala ko lang, lagi ko gustong kinikiskis ang kamay ko sa pekpek ko habang may saplot pa. Hindi ako tumitigil nun hanggang sa hindi ako umabot sa climax, hindi ko na maaalala kung sino sa kanila ang nagturo nun sa akin.
Mga tatlong beses din niya ako pinutukan ng tamod sa bibig. Hindi ko pa malilimutan ang unang tikim ko nun, hindi masarap at muntik na akong masuka, dali-dali akong nagpunta sa lababo at idinura iyon.
Siguro ay kinukwento niya sa kanyang kapatid ang aming mga ginagawa kaya pati ang kanyang kapatid na si Nelson ay ipinasubo rin sa akin ang kanyang titi.
Marahil ay hindi rin sila nakuntento sa aming ginagawa kaya naman naisipan nila na i-level up na…
Isang tanghali, sabay silang pumunta sa aming bahay. Niyaya ako ni Montie na pumunta sa kabilang kwarto namin, iwan muna daw namin si Nelson sa kwarto ng aking mga magulang at hayaan lang na manood.
“Una ako, sunod ka na lang” Sabi ni Montie sa akin.
Lumabas siya ng kwarto ay maya-maya ay sumunod naman ako, hindi siguro naisip agad ni Nelson na sosolohin na ako ni Montie kaya pagka-sara namin ng pinto ay narinig ko siyang sumigaw ng
“Hoy Mon, ang daya mo, ako muna!”
“Nauna ako sa’yo noh, diba Maan ako muna? Mamaya ka na Nel”
“Oo.” Ang sabi ko.
“Oh kita mo Nelson, mamaya ka na lang pagkatapos namin.”
“Maan ako rin ha?” Ang sabi ni Nelson.
“Oo. Mamaya.” Ang sagot ko naman.
Tumahimik na si Nelson kaya naman nagsimula na maghubad si Montie at syempre ako rin ay kanyang hinubaran. Sa lapag lang kami naka-upo noon at walang ilaw kaya hindi ko gaano nakikita ang mga bagay. Ang alam ko lang ay kapwa na kami hubad nun.
“Subo mo na.”
“Sige.”
“Taas baba mo ulo mo ha.” At sinunod ko naman siya. Siya naman ay nilalamas ang suso ko. Mga ilang minuto ko rin siya chinupa hanggang sa sinabi niya sa akin na humiga ako. Sumunod lang ako.
“Buka mo hita mo.”
“Anong gagawin mo?” Ang tanong ko. Pero kahit na ako ay nagtanong, sinunod ko pa rin siya. Nakita ko na hinawakan niya ang kanyang titi, nilawayan niya ang ulo at dinuraan niya rin ang aking pekpek. Unti-unti siyang lumapit.
“Tiisin mo lang, huwag kang maingay.” Sabi niya.
Unti-unti siyang lumapit hanggang sa naramdaman ko na ang ulo ng titi niya na nasa pekpek ko na. Dahan-dahan niyang itinutok ito. Bigla siyang umulos at napa-aray ako. Hindi ko maipaliwanag ang sakit kaya hinawakan ko ang balakang niya at pinigil siya na ituloy.
“Aray! Ang sakit! Ayoko na.”
“Sandali lang ‘to, ikaw naman ang sa ibabaw.”
“Ayoko, masakit talaga. Dumudugo na.” Tumayo na ako at naghugas sa banyo. Buong
akala ko noon ay bigla lang ako nagkaroon. Nabitin siya kaya nagsalsal na lang siya.
Kinulit din ako ni Nelson sabi niya ay hindi pa siya nakaka-isa. Pinagbigyan ko siya na i-blow job hanggang sa labasan. Matapos nila pareho makaraos ay umalis na sila aming bahay.
Diyan nagsimula ang aking unang karanasan. Alam kong boring at masyado mabilis ang mga nangyari. Sinadya ko talaga dahil gustong-gusto ko na agad makarating sa part na nasarapan na ako sa mga ginagawa nila.

Lumipas ang isang linggo at hindi nagpuntang muli sina Montie at Nelson. Parang hinahanap-hanap ko rin ang mga ginagawa namin bukod lang doon sa pagpasok ni Montie dahil masakit talaga iyon.
Hindi na rin kasi nababakante ang aming bahay dahil nagkaroon na kami ng labandera. Tuwing tanghali hanggang hapon ay naglalaba siya kung matatapos man siya ay malapit na dumating galing sa opisina ang aking mga magulang.
Isang araw ay lumabas ako ng bandang alas kwatro ng hapon. Nakaupo ako sa may labas ng bahay namin. Tinawag ako ni Montie.
“Maan! Tulungan mo naman ako magtiklop ng damit. Konti lang naman eh.”
“Sige, wala naman ako magawa dito eh.”
Pumasok na ako sa bahay nila at kami ay umakyat sa taas kung saan nandoon ang mga damit. Luma at madilim ang kanilang bahay dahil na rin laging nakasara ang mga bintana. Wala palang tao sa kanilang mga bahay nun dahil siya lang ang naiwan, si Nelson ay nasa labuyan daw ito.
Naupo na ako sa may sofa nila sa taas at nagsimula na tanggalin ang ilang mga damit sa hanger. Sabi niya ay maliligo muna siya kaya pumasok siya sa kwarto para maghubad ng damit. Nagtapis lang siya nun at lumabas ng kwarto. Napansin ko agad na matigas na ang kanyang titi dahil nakatukod na ang twalya nun. Lumapit siya kung saan ako naroon at tumulong sa pagtitiklop ng damit. Hindi ko maalis ang paningin ko sa titi niyang nakaumbok na, parang gusto ko na hawakan at isubo pero hinihintay ko na iutos niya ito.
Ilang minuto rin siguro kami walang imikan, ang umbok niya ay nasa harapan ko lang dahil nakatayo lang siya.
Napansin niya siguro na hindi ko na malubayan ng paningin ang titi niyang ubod na ng tigas kaya naman pasimple niya itong hinimas himas na lalong nagpasabik sa akin at bigla na lang kunwari ay nasanggi ang twalya at natanggal.
Tumambad ang kanyang titi sa aking harapan, hinawakan niya ito at hinagod sa aking harapan. Lalo niyang inilapit na parang sinasabi niya na hawakan at isubo ko na.
At yun nga ang aking ginawa, hinawakan ko ito at itinaas baba ko ang aking kamay.
Isinubo ko ito na parang bata na sabik na sabik sa lollipop. Itinaas baba ko ang aking ulo sa kanyang titi. Habang siya ay sinisumulan nang tanggalin ang aking bra at lamasin ang aking mga dede.
Ilang minuto akong nagtaas-baba sa kanyang titi nang biglang ako’y pinatigil niya.
Kinabahan ako. Naisip ko na masasaktan nanaman ako. Pero dahil siguro na-miss ko ang mga ginagawa namin, sumunod lang ako sa kanyang mga utos.
“Hubarin mo na ang shorts at panty mo.”
“Sige.”
“Higa ka dito sa sahig.”
Humiga naman ako. Inilapit niyang muli ang kanyang titi sa aking bibig at ipinasubo itong muli.
“Lawayan mo maigi” ang sabi ni Montie.
“Buka mo lang hita mo.”
“Teka, masakit yan eh.”
“Hindi na ito masakit. Dahan dahan lang.”
Sinubo ko muli ang titi niya at nilagyan niya ng laway ang butas ng pekpek ko.
Unti-unti niya nang itinapat at ipinabukaka niya ako ng maigi.
Dahan dahan lang ang pag-ulos niya at hinahalikan niya ako sa labi habang ginagawa niya ang pagpasok sa aking pekpek.
“Ahhh, Mon, masakit pa rin.”
“Tiisin mo lang, mamaya hindi na masakit yan.” Tiniis ko ng panandalian ang hapdi ng kanyang pagpasok.
Ilang saglit lang ay labas masok na siya sa aking lagusan. Dun ko na naramdam ang hindi maipaliwanag na sarap.
Ang kaninang angal ay napalitan na ng mga ungol.
“Ahhh, Mon, ang sarap na.” “Ahhh, sige pa.”
“Masarap na?”
“Ahhh, oo, ahhhh mmmmm Monnnnn. Ang sarap. Sige pa. Ahhh bilisan mo pa. Ahhhhh, kantutin mo pa ako”
“Huwag mo lakasan ang boses mo. Baka marinig ka ng kapitbahay.”
“Ahhhhhhh” Mahinang ungol ko.
“Ang sarap Mon, ahhh.”
“Malapit na ako” ang sabi ni Montie.
Binilisan niya ang pagkantot sa akin, tuloy pa rin ang pag-ungol ko. Nakaramdam ako ng namumuong sarap na malapit na lumabas ng biglang hugutin niya at sinalsak ng dalawang taas-baba at nilabasan na siya sa aking tiyan.
Nabitin ako. Hindi ako nilabasan. Pero sa takot namin na baka may makakita pa, umuwi na lang ako at dumerecho ako sa banyo, sinubukan kong ipasok ang daliri ko ngunit hindi ako magtagumpay, hanggang sa haplusin ko na lang ang aking ari, hinawakan ko ang iba’t-ibang parte at may kakaiba akong kiliti na naramdaman nang ako ay madako sa parte ng aking tinggil. Paulit-ulit ko itong hinaplos hanggang sa pabilis ng pabilis at nakaramdam ako ng katulad ng naramdaman ko nung kinakantot ako ni Montie, itinuloy ko ang paghimas ng madiin at mabilis hanggang sa ako’y nilabasan na. Sarap na sarap ako nun.
Dahil dun, ako ay naging malibog. Dahil kay Montie, nakaramdam ako ng sarap na hinahanap hanap ko.
Mula noon, madalas ko na gawin ang pag-himas ko sa aking tinggil at lagi akong nakakaraos dahil dun.
Hanggang ngayon ay ginagawa ko pa rin yun. Kada babasa ako sa site na ito ng kwento ay ginagawa ko yun. Hanggang ngayon ay nasasarapan pa rin ako. Pero mas masarap kung totoong titi ang makakapagpa-raos sa akin.
Palagay niyo ba ay magpapa-lamang si Nelson kay Montie? Syempre hindi. Kaya sa susunod kong kwento ay ang kantutan naman namin ni Nelson. Hanggang sa muli! 🙂

Napakasarap talagang karanasan ang pagkantot sa akin ni Montie, ibang klaseng kiliti iyon sa aking puson. Parang hinahanap-hanap ko ang sarap ng titi niya sa aking kaloob-looban.
Nagkausap pa kami ni Montie pagkatapos ng isang linggo nang mawalan ng tao sa bahay namin dahil maaga nagsimula maglaba ang aming labandera kaya maaga din siya natapos. Sa pag-uusap namin na ‘yun ay nalaman ko na kaya niya inilabas ang kanyang titi sa aking pekpek noong kinantot niya ako ay ayaw niyang mabuntis ako. Doon ko lang nalaman na ganoon pala ‘yun.
Nanonood lang kami ng tv nun.
“Ligo muna ako, baka maabutan ako ni mama. Pagagalitan ako nun.”
“Sige.” Ang sagot niya.
Nagsimula na akong mag-shower, basa na ang aking katawan at hubo’t-hubad na ako nang biglang may kumatok.
“Maan, pa-ihi nga ako. Ihing-ihi na ako.”
“Ha? Eh nakahubad na ako. Hintayin mo na lang ako matapos.”
“Hindi ko na kaya. Lalabas na.” Ang sagot niya.
Nagtapis ako ng twalya at binuksan ang pintuan ng banyo. Pumasok siya at inilabas ang kanyang titi. Napansin ko agad na napaka-tigas na nito. Pagkalabas niya ng kanyang titi ay lumapit siya sa akin. Hindi naman pala siya naiihi.
Nasabik ako sa kanyang ginawa. Sa isip-isip ko ay sa wakas makakatikim ulit ako ng kantot na hinahanap-hanap ko.
Hinawakan niya ang kanang kamay ko at ipinahawak ang kanyang titi. Hinimas ko ito ng dahan-dahan at isinubo. Taas-baba ang ulo ko habang siya ay nilalamas ang dede ko.
Sabik na ako sa mga susunod kaya naman pinag-buti ko ang pagsubo sa kanyang titi.
Makalipas ang ilang minuto ay pinatigil niya ako sa ginagawa ko. Sinungab niya ng halik at lamas ang aking suso. Sarap na sarap ako nun sa ginagawa niya.
“Ahhhhh, Mon…”
Pababa na siya sa aking pekpek nang biglang may sumigaw ng
“Montie! Tawag ka ni mama!” Boses yun ni Nelson.
Dali-dali siyang nag-suot ng shorts at lumabas.
“Subukan ko bumalik.”
Naghintay ako sa kanya ngunit hindi na siya bumalik kaya naman tinapos ko na ang pagligo. sa isip-isip ko, hala, BITIN.

Lumipas na ang ilang araw at hinahanap-hanap ko pa rin ang titi ni Montie. Gustong-gusto ko makaramdam ulit ng kakaibang sarap sa loob ng pekpek ko.
Isang umaga, nagpunta sa amin upang makinood si Nelson, at syempre hindi na mawawala dun ang nakasanayan naming gawin, ang pagsubo ko sa titi niya at sa paglamas niya sa aking mga malulusog na dede.
Marahil ay na-kwento ni Montie ang ginawa niya sa akin kaya alam ni Nelson na papayag ako pa-kantot sa kanya.
Inihiga niya ako nun sa sala namin habang patuloy niya pa rin akong nilalamas…
Hinubad niya ang aking shorts at panty, ganun din ang kanyang shorts at brief.
Kitang kita ang titi niyang tigas na tigas at nakatirik, hinawakan niya ang titi niya at inilapit sa aking pekpek.
Hindi ko siya pinigilan dahil ako man ay sabik na sabik na makantot nun. Bago niya ipasok ay pinahiran muna niya ng laway ang ulo.
“Huwag mo ilalabas sa loob ha.”
“Oo, may condom ako sa bahay, kunin ko muna. Saglit lang.”
Lumabas siya ng bahay namin, siguro ay isang minuto lang ang tinagal niya sa pagkuha ng condom. Isinuot niya ito agad-agad pero parang may hangin sa dulo at nahuhubad ‘yun.
Itinutok niya na ang titi niya at hawak-hawak ang condom upand hindi maalis, ipinasok niya ang titi niya. Parang wala akong maramdaman, marahil ay siya rin.
“Alisin ko na lang ‘to. Hindi ko naman ipuputok sa loob.” Tumango lang ako bilang pagsang-ayon. Sa isip-isip ko lang, di ko naman kasi sinabi na mag-condom siya. Lalo pa tuloy tumagal.
Inalis niya na ang condom at ipinasubo ulit sa akin ang titi niya para malawayan.
Itinutok niya. At sinimulan na akong kantutin. Sa wakas.
Sarap na sarap ako nun.
“Aaaaahhhh Nelson, ang sarap.”
“Huwag ka masyado maingay. Masarap ba?”
“Ahhhh oo, ang sarap… Ahhhh shit, bilisan mo pa.”
“Eto na bibilisan ko pa. Hawak ka.”
“Ahh sige. Ahhhhh Nel, bilisan mo pa. Ang sarap…”
“Ahhhhhh.”
“Ang sarap mo kantutin, Maan.”
“Ahhhh ang sarap mo rin kumantot Nelson, bilisan mo paaaaaaaa. Ahhhhhhh”
“Malapit na ako” Ang sabi niya. Mga limang labas pasok pa ay inilabas niya na at sa labas na niya ito sinalsal.
Dali-dali siyang nagbihis at lumabas na ng bahay namin.
Hindi nanaman ako nakasabay sa paglabas kaya ako na lang ulit ang nagparaos sa banyo.
Marahil ay mga bata pa sila nun at hindi alam na dapat pala na hintayin din ang babae. Ngayon ko lang din nalaman na ganun pala dapat. Kung marami lang siguro ako alam sa sex noon, marahil ay nasabayan ko rin sila.
Pero dahil nakaraan na yun ay wala naman na ako magagawa pa. Babawi na lang ako sa mga susunod na kakantot sa akin…

Lumipas na ang ilang araw at hinahanap-hanap ko pa rin ang titi ni Montie. Gustong-gusto ko makaramdam ulit ng kakaibang sarap sa loob ng pekpek ko.
Isang umaga, nagpunta sa amin upang makinood si Nelson, at syempre hindi na mawawala dun ang nakasanayan naming gawin, ang pagsubo ko sa titi niya at sa paglamas niya sa aking mga malulusog na dede.
Marahil ay na-kwento ni Montie ang ginawa niya sa akin kaya alam ni Nelson na papayag ako pa-kantot sa kanya.
Inihiga niya ako nun sa sala namin habang patuloy niya pa rin akong nilalamas…
Hinubad niya ang aking shorts at panty, ganun din ang kanyang shorts at brief.
Kitang kita ang titi niyang tigas na tigas at nakatirik, hinawakan niya ang titi niya at inilapit sa aking pekpek.
Hindi ko siya pinigilan dahil ako man ay sabik na sabik na makantot nun. Bago niya ipasok ay pinahiran muna niya ng laway ang ulo.
“Huwag mo ilalabas sa loob ha.”
“Oo, may condom ako sa bahay, kunin ko muna. Saglit lang.”
Lumabas siya ng bahay namin, siguro ay isang minuto lang ang tinagal niya sa pagkuha ng condom. Isinuot niya ito agad-agad pero parang may hangin sa dulo at nahuhubad ‘yun.
Itinutok niya na ang titi niya at hawak-hawak ang condom upand hindi maalis, ipinasok niya ang titi niya. Parang wala akong maramdaman, marahil ay siya rin.
“Alisin ko na lang ‘to. Hindi ko naman ipuputok sa loob.” Tumango lang ako bilang pagsang-ayon. Sa isip-isip ko lang, di ko naman kasi sinabi na mag-condom siya. Lalo pa tuloy tumagal.
Inalis niya na ang condom at ipinasubo ulit sa akin ang titi niya para malawayan.
Itinutok niya. At sinimulan na akong kantutin. Sa wakas.
Sarap na sarap ako nun.
“Aaaaahhhh Nelson, ang sarap.”
“Huwag ka masyado maingay. Masarap ba?”
“Ahhhh oo, ang sarap… Ahhhh shit, bilisan mo pa.”
“Eto na bibilisan ko pa. Hawak ka.”
“Ahh sige. Ahhhhh Nel, bilisan mo pa. Ang sarap…”
“Ahhhhhh.”
“Ang sarap mo kantutin, Maan.”
“Ahhhh ang sarap mo rin kumantot Nelson, bilisan mo paaaaaaaa. Ahhhhhhh”
“Malapit na ako” Ang sabi niya. Mga limang labas pasok pa ay inilabas niya na at sa labas na niya ito sinalsal.
Dali-dali siyang nagbihis at lumabas na ng bahay namin.
Hindi nanaman ako nakasabay sa paglabas kaya ako na lang ulit ang nagparaos sa banyo.
Marahil ay mga bata pa sila nun at hindi alam na dapat pala na hintayin din ang babae. Ngayon ko lang din nalaman na ganun pala dapat. Kung marami lang siguro ako alam sa sex noon, marahil ay nasabayan ko rin sila.
Pero dahil nakaraan na yun ay wala naman na ako magagawa pa. Babawi na lang ako sa mga susunod na kakantot sa akin…

Nangyari ito ng April, meron akong nakilala aa text, John ang pangalan niya…

Part 6 na ‘to!
Nangyari ito ng April, meron akong nakilala aa text, John ang pangalan niya… Matagal-tagal na rin siyang nagtetext pero kadalasan wala akong load kaya bihira lang ako makapagreply sa kanya…

Isang araw, nagkataon na may load ako, nagtext siya at nag-aya na magkita kami, pumayag ako agad dahil bored din ako nun, basta sabi ko sa kanya sa Megamall kami magkikita.

Nakarating siya agad sa mall ako naman dumating akk after 15 mins.napagkasunduan namin na manood kami ng sine. Pinili ko yung palabas na available nung mismong oras na yun. Yung movie na nakuha namin ay hindi sikat, thai movie na horror. Konti lang yung nanonood siguro mga 15-20 lang kami sa loob ng sinehan, puro couples pa ang kasabay namin sa taas.

Naupo kami at nanood, matapos ang ilang minuto naramdaman ko nang umaakbay na siya sa akin at yumayakap, okay lang naman sa akin at inaasahan ko namang gagawin niya yun. Hehe. Hanggang sa may kasama nang himas ng braso, ng hita atbp.
Nagpaalam siya kung pwede niya ako halikan sa lips pumayag naman ako… Nagkalas kami at nanood ng kaunti.

“Isa pa.” Sabi niya. Kaya pumayag ako. Habang naghahalikan kami dinakma niya ang suso ko.
“Pahawak ha.” Paalam niya at itinuloy niya ang paglamas ng dede ko.
“Ang laki naman nito.” Sabi niya. Tinuloy niya lang paglamas. Ang mga kamay ko naman ay nasa hita niya at paakyat na sa may bukol niya. Pinasok niya yung kamay niya sa ilalim ng blouse ko at nilamas niyang muli yung suso ko. “Ahhh” bulong ko sa kanya.

Ginapang ko na din yung kamay ko sa bukol niya at naramdaman kong matigas na yun. Nag-init na ng todo yung katawan ko. Basang-basa na rin ako. “Masarap ba, Maan?” Ang tanong niya. “Ahhh sobra…” Ang bulong ko naman. Inalis niya yung kamay niya sa dede ko at sinimulan niyang hipuin ang basang-basa kong puke. Paglapat na paglapat pa lang ng daliri niya ibang klaseng sarap na yung naramdaman ko. “Basang-basa ka na. Ang sarap mo siguro kantutin.” “Ahhhh.” Yun lang ang nasagot ko. “Gusto kitang kantutin, tuloy natin ‘to sa motel?” Sabi niya. Hindi ako agad pumayag at sinabi kong natatakot ako. Inalis niya yung daliri niya at isinubo niya para matikman ang katas ko… Naghalikan kami ulit. Habang naghahalikan kami sinimulan niya nang buksan yung shorts niya at inilabas yung alaga niya. “Himasin mo.” Utos niya. Grabe sobrang tigas na ng titi niya. “Ang tigas nito ah.” Sabi ko. “Nakakalibog ka kasi. Gusto ka nang pasukin niyan.” Tinuloy ko lang ang paghimas hanggang sa tinataas-baba ko na yung kamay ko. Pinigilan niya at ayaw niya daw labasan dun sa sinehan. Tinigil ko. Gustong-gusto kong isubo at tikman yung matigaa niyang titi.

“Subo ko?” Sabi ko. Habang nilalamaa niya ulit ang dede ko.
“Baka may makakita.”
“Saglit lang, patikim lang ako bantayan mo na lang kung may aakyat.”
“Sige. Bilisan mo lang.”

Agad kong sinubo yung titi niya. Pero saglit lang iniangat niya na yung ulo ko. Sinara niya agad yung zipper niya.

“Tama na. Libog na libog na ako. Ayaw kong labasan. Pumayag ka na may dala naman akong condom e.”
“Natatakot ako. Matagal na kasi yung huli.” Sagot ko naman. Naramdaman kong gumagapang nanaman mga kamay niya para mahawakan yung basang-basa ko nang pekpek.
“Huwag kang matakot, masasarapan ka naman e.” Sinasabi niya ito habang kinakalikot niya yung pekpek ko. Alam kong mabibitin ako kaya sabi ko…
“Ahhhh. Sige na nga. Basta siguraduhin mo lang na may condom ha.”
“Oo meron ako dito, apat.”
“Sige, tara na baka gabihin pa tayo.”
“Hindi na natin tatapusin yung movie?”
“Wala naman din tayo naintindihan e. Haha” Sabay kaming natawa.
“Sabagay, sige tara na. Hindi na makapaghintay yung alaga ko.”

Tumayo na kami at umalis ng mall.

Nagtaxi kami papuntang cubao. Dun kami sa may motel sa pagtawid galing farmers. Malinis daw kasi dun. Sumunod lang ako at nag-check in kami tatlong oras…

Siya na nakipagusap sa room boy ako naman pumasok na sa loob. Matapos niyang makipag-usap, nilapitan niya ako at hinalikan… Mainit na halikan yun. Nilamas niya ulit yung dede ko.

“Maghubad ka na. Kanina pa ako libog na libog.” Nagsimula na kami maghubad parehas. Sabik na sabik na ako at sobrang tagal na nung may huling nakapasok sa butas ko. Nang mahubad namin ang lahat naghalikan kami ulit at nahiga na sa kama. Hinalikan niya yung leeg ko at sinuso niya yung dede ko. Hindi pa rin nawawala yung katigasan nung titi niya. Kaya ipinasubo niya na sa akin yung titi niya, chinupa ko naman siya agad, sabi niya mabilis lang daw siyang lalabasan kasi kanina pa niya pinipigil kaya ginalingan ko ang pagchupa naririnig ko na umuungol siya kaya tinignan ko yung reaksyon niya mukhang nasarapan naman kaya ipinagpatuloy ko hanggang sa labasan siya sa bibig ko. Ang dami niyang inilabas. Hindi ko nakayang lunukin kaya tumakbo ako agad sa banyo para iluwa at naghugas na din ako ng aking pekpek para makain niya na ako.

Sinimulan niya ulit sa dede ko hanggang sa dumating siya sa pekpek ko. Unang beses ko pa lang naramdaman yung dila niya sa tinggil ko, ibang klaseng sarap ang naramdaman ko napaungol ako ng malakas. Nanatili siya dun ng saglit lang at bumalik sa mga suso ko.

“Grabe ang laki talaga.” Sabay sunggab. Sarap na sarap ako sa ginagawa niya kaya patuloy lang ang pag-ungol ko. Sobrang basang-basa na ako pero di pa rin ako nilalabasan. Mga ilang minuto lang at tinapos niya na yung ginagawa niya sa dede ko at kinuha niya na yung condom. Sobrang nasabik ako at sa wakas ay may makakapasok na ulit sa lagusan ko. Naghintay ako. Binuka niya yung mga hita ko at itinapat niya na yung titi niya sa lagusan ko. Dahan-dahan niya ito ibinaon.

“Basang-basa ka na. Ang dulas. Ang init sa loob. Saka masikip pa.” Sabi niya. Malakas na ungol lang ang naisagot ko. Ang sarap sa pakiramdam na may titi sa loob, nararamdaman ko hanggang sa puson ko yung titi niya. Sobrang sarap. Sinimulan niya na ako kantutin.

“Ahhh… John, ang sakit pero ang sarap mo kumantot. Sige pa. Ahhhhh”
“Ang sarap mo kantutin ang dulas at ang init.”
“Bilisan mo pa… Wag kang titigil. Ahhh Ang sakit… Aaahhhh.”
“Oo. Ganyan talaga, masarap naman diba? Malapit ka na ba?” Tanong niya.
“Hindi pa. Matagal pa. Ahhhhhh”
“Ha? Medyo malapit na ako e.”
(Sa isip ko. Shet mukhang mabibitin ako.)
“Ahhhhh wag muna please.” Tuloy lang ang pag-ungol ko.
“Malapit na talaga, Maan. Sorang sarap kasi. Ahhhh” Mga ilang labas pasok pa at naramdan kong bumagal na siya. Nilabasan na!

(Tang-ina bitin nanaman di man lang ata umabot ng 3 minutes!)

Lumambot agad ang alaga niya at hinubad niya na yung condom. Tinapon niya at naghugas ng kamay.

“Sorry, Maan, ang tagal mo naman pala labasan. Subukan ko ulit mamaya sana tumigas pa ulit. Pahinga muna tayo.”
Nahiga kami at nagpahinga. Nagkwento siya ng nagkwento habang hinihimas niya ako sa iba’t-ibang parte ng katawan ko, sumasagot lang ako ng ilang mga salita pero sa loob loob ko lang iniisip ko kung paano ako makakaraos. Shet sana tigasan siya ulit.

Matapos ang 30 mins.mukhang palaban na ulit yung titi niya. Kaya di na siya nag-aksaya ng panahon para kantutin ako ulit. Dali-dali siyang nag-suot ng condom.

Nasabik ako. Sa wakas. Sana naman labasan na ako.

Ganun ulit ang pakiramdam ko sa pagpasok ng titi niya, medyo masakit kaya napapaungol ako ng malakas. Ang sarap talaga pag may titi sa loob. Tinuloy niya lang ang pagkantot at medyo binilisan niya, napapaungol na din siya. Sarap na sarap ako sabi ko mukhang malapit na ako. Kaya tinuloy niya lang ang pagkantot.

“Ahhh, John ang sarap. Wag kang titigil please.”
“Malapit na ako.” (Oh men mukhang mabibitin nanaman. Badtrip)
“Ahhhhh shet wag naman sana. Tuloy mo lang please.” Ipinagpatuloy niya at pinilit niya na makatagal.
“Ahhhhhh. Ayan na. Di ko na kaya.” At nilabasan na nga siya.

(Ang malas ko naman. Bitin pa rin. Sa isip ko.)

“Sorry. Gabi na kasi e. Mas matagal ako pag umaga.” Alam kong palusot lang yun, ang bottomline naka-tatlo siya pero ako, nganga.

Ginalaw niya na lang tinggil ko hanggang sa labasan ako.

Nagpahinga kami ng konti at nagbihis na.

“Salamat Maan, sa susunod uli ha.” Ngumiti lang ako. Alam kong di na mauulit dahil di niya ako kaya. Hinalikan niya pa ako pagkatapos at isinakay na sa bus.

WAKAS

“You will be raped! If you dont want it to happen, pass this message to 5 girl friends, NOW! Dont ignore, os else!”.., ang mensaheng na-recieve ni Lyra.

Napakunot noo ang babae. Numero lang rumehistro sa cp nya kaya siguradong hindi niya kilala ang pinanggalingan nun.

Inis nyang ni-reply-an ang message.

“Gago ka! Tigilan mo ko, Ulol!”.., at ibinalik sa bag ang cellphone.

Si Lyra, 18 anyos na kolehiyala. Maganda, maputi, matangkad. Sikat sa unibersidad na pinapasukan dahil sya ang reigning Miss University.

Maraming manliligaw, di lang dahil sa angking ganda kundi dahil na rin sa talino nya. Dean’s list-er din kasi ang dalaga.

“Uyy, Lyra. Sasama ka ba samin? Katatapos lang ng finals, labas naman tayo!”.., salubong ng kaibigan ni Lyra.

“Di ako pwede, Camille. Kailangan kong matulog ng maaga, uuwi muna ko ng province bukas eh. Next time na lang.”., sabi niya sa kaibigan at lumakad tungong library area ng campus.

Di pa sya nakakarating ng library ng biglang may humila kay Lyra!

“Ayy, ano ba?!”

Hawak sa kamay ang dalaga, dinala ito ng pangahas sa isang bakanteng silid.

Ini-lock ang pinto at sinibasib ng halik ang magandang estudyante.

Lumaban ng halikan si Lyra ng makilala ang may katandaan ng lalaki. Tinulungan pa niyang hubarin ang polo nito.

“Uuhhmmm, Sir! Baka may makakita satin dito?”.., tila nag-aalalang anas ni Lyra.

“Wala ng tao dito, akong bahala sayo. Puta, Lyra sabik na sabik na ko sayo!”.., sabi ng lalaking propesor. Hiniklat niya ang blouse ng dalaga. Tinanggal ang bra at isinubsob ang mukha sa mayamang boobs ng dalaga.

“Sir, dahan-dahan. Baka masira uniform ko. Oohhhh!”., wala ng nagawa ang babae kundi magpa-ubaya.

Salit-salitan dinilaan at isinusubo ng lalaki ang mga utong ni Lyra. Nilalamas at pinipiga ang kalakhan ng mga suso ng magandang binibini.

Hindi mo aakalaing papatol sa isang kagaya niya ang babae dahil bukod sa malaki ang agwat ng kanilang edad, may asawa pa ang propesor.

“Shit, Sir ang sarap nyan. Sige pa pooohhhh!!”

Ini-upo ng lalaki si Lyra sa lamesa. Hinubad ang skirt ng babae, kasama ang panty.

Mag-iisang buwan palang silang mag nobyo at ito ang unang beses na nakita ng lalaki ang puki ni Lyra.

“Wow, Lyra napakaganda ng puki mo!”.., malibog na sabi ng propesor at sumubsob sa nakabukang hita ng dalagang estudyante.

“Ooohhhh, Sir di pa ako naghuhug….Uuuhhnngg!”.., hindi na naituloy ni Lyra ang sasabihin, naramdaman nalang niya ang dila ng lalaki na humihimod sa hiwa niya.

Sarap na sarap naman ang propesor sa sariwang puki ni Lyra. Sinipsip niya ang kuntil, kinagat-kagat ng pino ang mga labi ng puki, dinilaan ang buong hiwa na umabot sa butas ng puwit ni Lyra. Hanggang sa mamasa at tuluyang dumulas ang bukana ng puki ng babae.

“Ooohhhhhh! Sir, may lalabas po yata!! Uuuhhhhhhnnnggg!!”

Sinalo ng labi ng lalaki ang katas na lumalabas sa kaangkinan ni Lyra. Walang itinira, nilunok lahat!

Humihingal sa libog ang propesor ng tumayo ito. Ibinaba ang pantalon at briefs, inihiga si Lyra sa lamesa at ipinagbukahan ang mga hita ng babae.

Kakantutin na niya ang batam-batang kasintahan!

Itinutok na ng lalaki ang matabang burat sa puki ni Lyra. Ikiniskis sa hiwa ang galit na pagkalalaki, bago kumuha ng bwelo at….

BLAG!!

Biglang bumukas ang pinto! Lumitaw mula roon ang isang lalaking nakamaskara!

Parehong nagulat ang magkasintahan. Napalingon ang propesor sa lalaki na naglabas baril at itinutok sa kanya.

Paglapit ay biglang pinalo ng baril ang propesor! Walang malay na tumumbuwang sa sahig!

“Aaaiieeeee!!”

Agad tinakpan ng lalaki ang bibig ni Lyra para hindi ulit ito makasigaw.

Pumapalag pa rin ang babae kaya binigwasan ito sa tiyan ng estranghero. Agad nagdilim ang paningin ni Lyra.

Akala nya ay papanawan na siya ng ulirat subalit nakaramdam siya ng hapdi.

“Uummmm! Tang ina ang sikip mo!”.., pabiglang bayo ng lalaki sa puki ni Lyra. Sumagad ang kahabaan ng burat sa birheng puki ng dalaga.

“Aray, masakit poohhh!”.., halos walang lumabas boses sa labi ng babae. Ramdam niya ang marahas na pagkantot sa kanya, kumikiskis sa balat ng puki nya ang matigas na laman. Sumusugat, mahapdi!

“Shit, ang sarap mong kantutin. Uhhmmm, Puta sobrang sikip!”

Sinabayan na rin ng lamas sa magkabilang suso ni Lyra ang malalakas na ulos ng lalaki. Mariin ding hinahalikan ang labi ng dalaga, ang leeg at dibdib na nag-iiwan ng marka. Tinadtad ng kissmark!

“Uummm, umm, umm! Puputukan na kita! Tang ina, ayannnn naahhhh!”

“Parang awa nyo na, wag po! Wag po sa loob! Aahhhhhh!”.., walang nagawa ang pagmamaka-awa ni Lyra dahil…

“Ooohhhhhh!!”.., pasok lahat sa loob ng puki ng dalaga ang ibinugang tamod ng lalaki. Dumaloy sa loob ang mainit na katas na maaring makabuo ng bata.

“Huhuhu!”.., tanging iyak na lang ang nagawa ni Lyra.

“Sabi ko na sayo, wag mong balewalain ang text ko, hehe! Ang sarap mo.”.., kinintalan pa ng halik ng salarin ang labi ni Lyra bago nito iniwan ang unang biktima!…

“Bhe, akala ko ba ako una sayo? Bakit parang maluwag na puke mo?”, tanong ni Leo sa nobyang si Lea. Katatapos lang nang una nilang kantutan bilang mag syota.

“Ikaw naman talaga una dito.”, sagot ng babae sabay turo ng bibig nya.

“Hindi dyan ang ibig kong sabihin, dito.”, sabay dakot sa puke ng nobya na nilalabasan pa ng pinaghalo nilang katas.

“Mahal kita, Bhe. Pero maniwala ka, ikaw lang ang pinayagan kong magpalabas ng tamod sa puke ko.”

“Iniiwasan mo naman tanong ko, eh. Sino nga unang kumantot sayo?”, inis na si Leo sa pag iwas ni Lea sa tanong niya.

“Eh, kasi ganito yun….”

Kararating lang ni Lea galing school ng makita nya ang nanay niya, lasing at nakahiga sa upuan nilang kawayan.

Tumayo ito.

“Lea, wala tayong bigas. Umutang ka muna kay mang Lino.”

Inis na inis si Lea. Tanghali na pero wala pa silang sinaing. Inuna pa ng ina ang alak. Gutom na siya kaya tumakbo sya papuntang tindahan ni mang Lino.

‘Mang Lino, pautang daw po muna ng isang kilong bigas.”, nakita niyang kumislap ang mata ng matanda pagkakita sa kanya. Alam niyang matagal nang may pagnanasa sa kanya ang matanda.

“Basta ikaw, Lea.”, sabi ni Lino na may ngisi sa labi.

Inabot ang bigas sa dalaga sabay hawak sa kamay nito.

“Kiss, muna.”, inilabas ng lalaki ang nguso sa bintana ng tindahan.

Napilitan ang babae na idampi ang labi sa nguso ng matanda. Sabay hila ng kamay, kasama ang bigas. Sanay na si Lea sa istilo ng matanda. Ginagawang paraan sa pananantsing sa kanya ang kanilang kahirapan. Palibhasa ito ang takbuhan nila kapag nagigipit.

Napangiti ang lalaki habang papalayo ang dalaga.

“Matitikman din kita, Lea!”

……..
Malapit na si Lea sa pinto ng bahay nila ng may narinig na ingay sa loob.

Sumilip siya at napatda sa nakita.

“Ooohhh! Kiko, tama na baka makita tayo ni Lea.”, ang nanay ni Lea nakataas ang daster hanggang baywang at may lalaking kumakain sa pagkababae.

Hindi tumuloy si Lea sa pagpasok ng bahay pero hindi inalis ang mata sa pinapanood.

Nakaramdam siya ng libog sa nakikita.

Slurrpp, slurrpp. Tunog ng pagbrotsa ng lalaki sa puke ng kanyang ina. Trentay otso lang ang nanay niyang si Dina pero ang lalaking tinawag nitong Kiko ay mahigit aninmapung taong gulang na sa pagkaka alam niya.

Ibinaba ng lalaki ang shorts at briefs. Lumabas ang may kalakihang burat na sobrang tigas. Di mo aakalaing senior citizen ang may ari mg burat na iyon.

Ipinasok ng lalaki ang tite sa nag aabang na puke ng nanay ni Lea. Pumaloob iyon ng walang kahirap hirap.

Kinapa naman ni Lea ang kanyang kike, basa na ito. Hinimas ng pataas ang hiwa.

Masarap. Nakakakiliti.

Kinakantot na ng lalaki ang ina ni Lea

Mabilis itong umaayuda. Malapit na itong labasan. Nakipag lips to lips ito sa kaniyang ina.

“Ooohhh!”, narinig niyang ungol lalaki.

Napapikit naman si Lea sa sarap ng ginagawang pag himas sa kanyang birheng hiwa nang….

“Hoy, Lea. Anong ginagawa mo dyan?”

Mabilis inayos ni Lea ang sarili. Nilingon ang pinanggalingan ng boses.

Si Edward, kababata at kaibigan ng dalaga. Matanda ng isang taon kay Lea ang lalaki.

“Punta ka sa kubo mamaya, hah? Naroon ang tropa!”, sabi ni Edward at tumakbo na ito palayo. Hindi napansin ang milagrong ginawa ng kababata.

Pagharap sa pinto ng bahay nila, nakita niya si mang Kiko na palabas ng pinto.

Tiningnan siya ng matanda na tila hinuhubaran, sabay ngisi.

“Tulog ang nanay mo. Kukunin ko sana yung hiniram nyang asarol.”, dahilan ng matanda na halata namang nagsisinungaling. Lumakad na ito papunta sa sariling bahay na malapit lang kina Lea.

Pagpasok ng bahay, nakita niyang nakatulog na ang nanay niya.

Naiinis si Lea sa kanyang ina at naaawa sa kanyang ama na nagtatrabaho sa Maynila bilang construction worker. Walang ka alam alam ang kanyang ama na tinotororot na ito ng asawa. Tuwing ikalawang linggo kung umuwi ang ama ni Lea.

Matapos kumain, iniwan ni Lea ang inang natutulog at pumunta sa kubong sinasabi ni Edward.

Ang “kubo” ay isang abandonadong bahay na malapit sa ilog. Ginawang tambayan nina Lea at ng kanyang kabarkada ang kubo na iyon.

Malapit na si Lea doon pero parang tahimik ang lugar. Wala pa yata ang mga kaibigan niya. Binuksan niya ang pinto at nagulat si Lea.

“Happy Birthday, Lea!!”, bati sa kanya ng tatlong kaibigan na naghihintay na sa loob.

Si Edward at ang mag syotang si Maribel at Jojo. Niyakap siya ni Maribel at inalapit ni Edward ang isang cupcake na nilagyan ng kandila sa ibabaw.

Muntik ng malimutan ni Lea na ika-labing walo niyang kaarawan ngayon. Maluha-luha siya sa sorpresa ng mga kaibigan.

Naghanda pa ang mga ito. Inihaw na tilapia, ginatang laing na tadtad ng sili at dalawang boteng lambanog.

“Oh, wag kang tatanggi sa tagay. Birthday mo.”, sabi ni Maribel sa kaibigan na hindi nag-iinom.

Naka idlip na si Lea sa kalasingan ng makaramdam siya na may humahalik sa leeg nya at may kamay na nakadakot sa kanyang dibdib.

Si Edward!!

Kahit pa nakita ng kaibigan na gising na siya, hindi ito tumigil at lalo pang naging agresibo.

Inilipat ang halik sa kanyang labi. Ipinasok ang dila at nilaro ang dila ni Lea. Hinimas din ang puke ni Lea sa ibabaw ng shorts na suot ng babae.

Ipinasok ang kamay sa loob ng panty ng babae at hinimas ang hiwa nito ng
pataas-baba.

“Ooohhhhh!”, ungol ni Lea. Nag iinit na ang kanyang pakiramdam.

Ipapasok na ni Edward ang pang gitnang daliri sa basa nang puke ni Lea ng……

Biglang natauhan si Lea. Itinulak si Edward at tumayo. Patakbong lumabas ng kubo at iniwang bitin si Edward.

Hindi na nakita ni Lea ang ginagawa ng magsyotang Maribel at Jojo na nasa bangkong katapat nila ni Edward.

Nakadapa si Maribel at kinakantot ni Jojo.

“Hihihihi!! Sabi ko sayo, hindi ka makai-score kay Lea, eh. Halika sali ka sa amin. Akong bahala sa inyong dalawa.”, malanding bigkas ni Maribel kay Edward.

Tumayo ang lalaki, hinubad ang shorts pati ang brief at umupo sa may ulunan ni Maribel.

Hinawakan agad ni Maribel ang uten ni Edward. Marahang sinalsal at ng tumigas ng husto ay isinubo ang ulo ng burat.

“Uuummhhhh, ang init ng bibig mo, Maribel!”, ungol ni Edward ng tuluyang isubo ng buo ni Maribel ang burat nya.

“Umm, umm, umm!!”, pinagdiinan naman ni Jojo ang pagkantot kay Maribel parang galit.

Agad naintindihan ni Maribel ang nobyo. Iniluwa muna ang burat na subo.

“Selos naman ang love ko. Minsan lang naman si Edward. Ikaw lagi. At saka alam mo namang ikaw lang ang mahal ko!”, lambing ni Maribel sa kasintahan.

Pero hindi tumigil si Jojo sa maririing kayog. Lalo pa itong bumilis na parang hinahabol.

“Umm, uumm, puta ka, ang sarappp moo!!”

Malapit na pala itong labasan.

“Gago ka, Jojo. Huwag sa loob ko. Fertile ako ngayon. Sa bibig ko na lang!!!”

Hinugot ni Jojo ang titi sa puke ng nobya, dali daling lumapit sa ulo ni Maribel. Lumayo muna si Edward.

Tumihaya si Maribel at ibinuka ang bibig. Hinintay ang tamod ni Jojo. Itinapat ni Jojo ang burat sa bibig ng babae at sinalsal ng sinalsal.

“Aaaarrrggghhhhhh!!”, mahabang ungol ni Jojo. Talsik ang tamod sa bibig at buong mukha, hanggang sa may mata ni Maribel.

Tinaktak pa ang burat sa labi ng babae. Nilunok ni Maribel ang tamod ng nobyo na nasa kanyang bibig. Isinubo ang ulo ng burat ni Jojo at hinigop ang natitira pang tamod sa tite nito.

Pumwesto naman si Edward sa pagitan ng dalawang hita ng nakatihayang babae. Buong pwersang kinadyot ang masikip pa ring kiki ni Maribel.

“Aaayyyyy!!”, nagulat si Maribel sa pagpasok ng burat ni Edward. Ramdam na mas malaki ito kaysa sa titi ng nobyong si Jojo.

Pumaspas na rin ng kantot si Edward. Binayo ng binayo ang kiki ni Maribel. Nakatingin lang si Jojo sa kaibigan at kasintahang nagkakantutan. Napailing na lang ang lalaki.

Dinapaan na ni Edward ang babae. Dumede sa mga suso ni Maribel. Nararamdaman na niya ang pagragasa ng tamod sa kanyang bayag. Malapit na rin siya. Hindi nagtagal at hinugot niya ang titi, sinalsal sa tapat ng puke ni Maribel.

“Aaahhhhhh!!!”, tumalsik ang tamod ni Edward sa puson ni Maribel at ipinahid ang natitira pang tamod sa hiwa ng babae.

…….
Wala ang ina ni Lea sa bahay pag uwi niya.

Pumasok na siya ng kwarto nilang mag nanay dahil inaantok na siya. Magkatabi silang matulog ng ina pag wala ang tatay nya.

Naalimpungatan si Lea sa naririnig niyang mahihinang bulungan.

“Pare, huwag dito. Baka magising si Lea.”, mahinang bulong ng ina ni Lea.

“Kaya nga huwag ka nang maingay. Sandali lang ito. Libog na libog na ako sayo, mare.”

Kilala ni Lea ang lalaki. Si ninong Tonyo niya, nakapatong sa kanyang nanay.

Itinaas ni Tonyo ang duster ng nanay ni Lea hanggang dibdib. Sinuso ang mga dede ng kanyang kumare. Ibinaba ang kanyang shorts at hinubad ang panty ng babae. Itinapat ang burat sa kiki ng kumare.

Ingat na ingat na makagawa ng ingay pero ng mapansin na gising ang inaanak, nginitian nya ito, sabay pakadyot na ipinasok ang titi sa puke ng ina ni Lea.

“Ooohhhhh!!”, narinig ni Lea ang mahinang ungol ng nanay niya. Tumalikod na lang siya sa dalawang nagkakantutan. Nailang siya sa ngiti ng kanyang ninong. Hindi man lang ito nahiya ng malamang gising siya.

“Ang sarap mo, mare. Ang sarap ng puke mooohhh!!!”, inilakas pa ni Tonyo ang boses.

“Sssshhhhh! Wag kang maingay. Oooohhhhh”, saway ng nanay ni Lea sa pag aakalang tulog pa ang anak.

Nararamdaman ni Lea ang pagyugyog ng higaan dahil sa malalakas na bayo ng ninong niya. Muntik pa siyang mapatili ng may maramdamang kamay sa kanyang hita. Humihimas ito pataas baba. Umaabot pa hanggang sa panty niya.

Inawat nya ang sarili sa pagsigaw. Sigurado siyang sa ninong niya ang kamay na humihimas sa kanya. Pero ayaw niyang ma eskandalo ang pamilya niya kaya nagpaubaya na lang siya. Inisip na titigil din ang ninong, pag nakaraos na ito.

Lalo namang naging mapangahas ang kamay ng ninong nya sa hindi niya pagpigil dito.

“Uumm, uumm!!!”, kumakayog pa rin ang lalaki sa nanay ni Lea pero ang kamay ay ipinasok na sa damit ng dalaga. Nilamas ang bubot na mga suso ng inaanak. Pinalipat lipat ang lamas sa dalawang bago pa lang umuumbok na dede ng dalaga.

“Pare, bilisan muna, malapit na kooohhh!”, daing ng nanay ni Lea.

Nagulat si Tonyo sa ungol ng kumare. Binawi ang kamay na nasa dede ni Lea. Pinaspasan na ang hugot baon. Takot ding mabisto ng kumare ang ginagawang kapilyuhan sa inaanak. Baka hindi na siya pagbigyan ng kantot ng kumare.

Ilang mainit na banggaan ng puson at sabay na nakaraos ang magkumpare.

“Oooooohhhhh!”

“Aaaaahhhhhh!”……

“Gago ka talaga, Leo! Ano yang ginagawa mo?”, sabay batok sa kasintahang katabi.

Hawak ni Leo ang burat habang nagku-kwento ang nobya. Nalibugan sya sa istorya ni Lea kaya hindi siya nakatiis. Hinawakan ang matigas na titi at jinakol.

“Sige na, Lea. Ituloy mo. Mabibitin ako.”, sabay paspas ng salsal sa burat.

Napailing na lang si Lea. Minsan, hindi nya maintindihan ang trip ng nobyo. Pero itinuloy pa rin ang pagkwento sa kanyang nakalilibog na nakaraan…..

The year was 2014, 17th day of November. That was a beautiful and lovely morning but a bad news suddenly ruined the peacefulness of the sunrise. Nagsilabasan yung mga residente sa San Nicholas upang makiusyoso sa bahay ni Sir Delfin (not real name). Isa ako sa mga taong pumasok sa loob. Sa pinto pa lang naririnig ko na yung sigaw ni Ma’am Teresita (not real name). Nadatnan ko syang umiiyak habang kalong nya sa kanyang bisig si Sir Delfin.

Nasa kusina sila, nakahandusay sa sahig si Sir Delfin at talagang kinilabutan ako nung mapansin ko ang kutsilyong nakabaon sa kanyang dibdib, sa tapat ng kanyang puso. His blood was all over him. Maraming dugo ang nagmumula sa saksak pati dun sa leeg nya na parang ginilit. Puno na rin ng dugo si Ma’am Teresita dahil sa pagkakayakap nya sa kanyang asawa.

Yung iba nilang kaanak nag-iiyakan din, pati yung ibang kapitbahay. Napuno ng tao ang maliit nilang kusina. Mayroon na ring dumating na barangay tanod, naririnig ko pa yung iba na nagsasabing tumawag na daw ng pulis, hindi nga naman kasi biro o maliit na kaso lang itong nadatnan namin. Murder ito, at sa palagay ko sa ngayon wala pang katiyakan kung sino ang murderer.

Habang pinapatabi kami ni Manong tanod pati yung ibang miron upang lumuwang yung space sa bangkay, may narinig kaming malakas na sigaw ng babae na nagmumula dun sa dirty kitchen isang pinto ang pagitan. Nagulat kaming lahat sa lakas ng boses nya, parang fan na tumili nung biglang nakita ang idol nya.

Nagsitakbuhan yung iba, lalo na yung dalawang tanod na nauna. Nacurious din ako kaya nakitakbo na rin ako sa kanila. Nakidungaw ako sa balikat nitong mga tao sa harap ko. Una kong nakita ang isang babaeng nakayakap sa isang lalake. Kilala ko sila, sila yung mag-asawa sa kabilang bahay, pinsan ni Sir Delfin yung babae, at sa tingin ko sya yung sumigaw kanina.

Nakamukmok sya sa balikat ng asawa nya na para bang takot na takot at may ayaw syang makita. Pagtingin ko sa ibang tao, naduduwal na yung iba, may nasusuka din, at yung iba ayaw ding tumingin. Lumapit pa ako ng kaunti para makita ko kung ano ba yung bagay na ayaw nilang makita, at kung bakit sila nasusuka.

Nakita ko ang isang kawa (huge cooking fan) na nakalagay sa sahig, yun yung tinitignan nila, at the same time, ayaw makita ng iba. Nanlaki na lang mga mata ko nang makita ko kung ano ang laman ng kawa. Putol na kamay, putol na paa, leeg, binti, hita, at putol na braso ng tao. Dun ko naramdaman ang takot at nerbyos. Ngayon lang kasi ako nakakita ng putol-putol na katawan ng tao.

Parang bumaliktad ang sikmura ko nung halungkatin ng matapang na tanod ang laman ng kawa. Nakita ko kasi ang pulang-pulang laman na nilalabasan pa ng dugo. Biyak yung tummy nya, lumabas yung bituka nya at ibang laman-loob nya. Parang tocino o longganisa ang hitsura. Hinahalungkay nung mamang tanod na para bang may hinahanap sabay tanong na, “Nasaan yung ulo?”

Base sa mga nakikita kong pira-pirasong parte ng katawan, natitiyak kong katawan ito ng babae. Malaki kasi ang dibdib at mayroon itong vagina. Hindi ko lang matukoy kung kaninong katawan ito, marami kasing dugo at medyo lasog na ang laman.

I don’t know exactly what is happening but one thing for sure is we found two dead bodies inside this house. Nanginginig pa ako at parang ayaw ko na ring manood, but on the other hand, gusto kong malaman kung ano ang nangyari kaya hindi muna ako umalis.

A couple of lazy minutes later, heto na si Ma’am Teresita, rushing with her bare feet while teary eyed shouting, “Anak! Anak ko! Anak ko!” catching her breath.

Dumiretso sya dun sa kawa, na hanggang ngayon hindi ko pa rin maintindihan kung bakit nandoon sa kawa ang pira-pirasong katawan nung sinasabi nyang anak nya. May balak ba yung murderer na iluto yung katawan ng tao? Cannibal? Carnivore?

Patuloy ang pagtangis ni Ma’am Teresita, “Anak ko! Anak ko! Bakit nila nagawa sa’yo ito?! Bakit ikaw pa?!” paulit-ulit nyang sinasabi. Malamang narecognized agad nya yung putol-putol na bangkay ng anak nya dahil sa anak nya nga ito. Kawawa naman sya, kase kaisa-isang anak nila ito. Nawala na ang asawa’t anak nya, which sadly means, mag-isa na lang sya sa buhay.

Alam ko kilala ko yung anak nya eh. Sya si Cindy (not real name), disi-otso anyos at nag-aaral sa Assumption University sa San Fernando. Kaisa-isang anak lang sya, at sa pagkakaalam ko spoiled brat sya. Sayang naman, maganda pa naman sya, artistahin sya. Mestisa, may mahabang blonded na buhok, sexy. She’s the point of attraction of every guy in the city. Sa isang iglap lang wala na sya, tapos ang saklap pa ng kamatayan nya. Ginawang chop-chop lady. Sobrang napakabata pa nya para mamatay.

Another few minutes passed, dumating na yung mga pulis. Ang unang ginawa nila pagkapasok nila sa loob ng bahay ay ang palabasin kaming mga usisero’t usisera. Ayaw pang lumabas nung iba, lalo na yung mga ibang kaanak nung mga biktima, pero wala din silang nagawa kase utos yun ng mga awtoridad. Maliwanag na brutal massacre ang nangyari kaya mas mabuting lumabas na kami, dahil wala naman kaming maitutulong at hindi kami kailangan sa imbestigasyon.

Nung malinis na ang crime scene sinimulan na ng mga pulis ang kanilang trabaho. May kasama pa silang iba na nakasuot ng uniform na may tatak na S.O.C.O sa likod, mga special team siguro sila.

Pinalabas nila kami hanggang sa gate, tapos nilagyan nila ng yellow ‘Do not cross’ tape yung buong paligid ng gate. Nangyari tuloy dun lang kami sa labas at padungaw-dungaw don sa loob. Itong mga katabi ko naman puro mga umiiyak. Mapababae o lalake, they’re mourning in total griefs and sorrow. Lalo na siguro yung naiwan sa loob na si Ma’am Teresita.

Another few minutes more, nakatayo parin ako sa tapat ng gate kasama pa rin yung iba. Hindi ko maiwan eh, naghihintay pa rin ako ng malinaw na kwento tungkol sa kung ano ang totoong nangyari dun sa mag-ama. Bakit kaya sila pinatay? Ano’ng naging motibo at bakit chinapchop pa nya ang katawan ni Cindy? Nilagay pa talaga sa kawa.

Tapos narinig na lang namin na sumigaw ng malakas si Ma’am Teresita. “Aaahhhhik Aaaannnnaaakkk kkkoo!” pasigaw na syang umiiyak. Naalarma ang mga katabi ko at gusto nilang pumasok, pero hinaharangan sila nung mga pulis at tanod. Maya-maya pinalabas na rin si Ma’am Teresita, hindi na rin siguro nya nakayanan ang emosyon nya.

Sinalubong sya nung iba nyang kaanak, yung hipag nya, bayaw at ibang mga pinsan. Pinaupo sya sa isang monoblock chair habang pinapaypay sya nung hipag nya. Tinanong agad sya ng, “Ate, ano’ng nangyari? Bakit ka biglang sumigaw?” huminga muna ng malalim si Ma’am Teresita bago sumagot ng, “S-si, si Cindy! Na-naki-ta yung u-ulo nya sa loob ng, ng ref.!” hindi pa rin sya tumitigil sa pag-iyak.

Ako naman nagulat sa narinig ko. Ano daw? Yung pugot na ulo ni Cindy natagpuan sa loob ng refrigirator? Naku, hindi ko ma-imagine, putol ang leeg, ulo, nakasilid sa chiller ng ref., pano kung nakamulat pa yung mga mata noh? Nakakatindig balahibo!

Habang kinikilabutan ako may isang lalake na biglang dumating. Nakasakay sya sa motorsiklo, nung pagkapatay ng makina bumaba agad sya after nyang matanggal yung helmet nya. Sa unang tingin parang kilala ko sya, sa second glance, naalala ko na kung sino sya. Sya yung boyfriend ni Cindy.

Umiyak agad sya nung makita nyang umiiyak si Ma’am Teresita, tapos napapalibutan pa ng mga pulis yung buong bahay. “Bakit ka nandito?” tanong agad ni Ma’am Teresita sa kanya nang makita nya ito. “Nabalitaan ko po kasi ang nangyari.” mabilis nyang tugon kasunod ng tanong na, “Nasaan po si Cindy?” habang padungaw-dungaw sa loob ng bahay.

Hindi sumagot si Ma’am Teresita, lalo lang itong humagulgol ng iyak. Nakaramdam ang binata, na sa masidhing pag-iyak ni Ma’am Teresita parang nasagot na rin nito ang tanong nya. Gusto nyang pumasok sa loob pero pinigilan sya nung mga tanod at pulis, hindi sya pinayagan kahit anong pilit pa ang ginawa nya.

Nagwawala sya at talagang inaaway pa yung mga tanod pati mga pulis, “Papasukin nyo ako! Gusto kong makita ang girlfriend ko!” paulit-ulit nyang sinasabi. Buti na lang at kinuha sya nung hipag ni Ma’am Teresita para awatin, “Pete, kumalma ka lang, hayaan mong gawin ng mga pulis ang trabaho nila. Wala na tayong magagawa sa ngayon kundi ang maghintay.”

Oo nga, Pete nga pala ang pangalan nung boyfriend ni Cindy. Bakit naman kaya sya kinakausap ngayon nung tita ni Cindy? Sa pagkakatanda ko kase ayaw kay Pete nung mga parents at kaanak ni Cindy, tutol na tutol sila sa relasyon ng dalawa kase bukod sa mga bata pa sila, eh nakakasira pa sa kanilang pag-aaral. Pero mabuti na lang at nakinig si Pete. Kumalma sya at hindi na nagpumilit pang pumasok. Pero kitang-kita ko sa kanya ang matinding kalungkutan at panlulumo. Malamang unti-unti na nyang nare-realize na patay na ang kanyang girlfriend.

“Totoong nakakalungkot kapag may namatay.” malaking boses at buong-buo ang narinig kong nagsalita. Paglingon ko sa gawing kaliwa ko, isang gwapong lalaki ang nakita ko. Medyo kinilig pa ako sa lakas ng appeal nya. Napakaamo ng kanyang mukha, napakapleasant at parang matalino sya sa over all looks nya.

“Oo nga.” maiksing sagot ko kasabay ng tanong na, “Ano kayang nangyari sa mag-ama?” mukhang hindi sya tagarito kase ngayon ko lang sya nakita. Sya lang ang nag-iisang nanonood na hindi umiiyak, ibig sabihin, sa mga oras na ito sya lang ang pwede kong makausap ng matino.

“Walang ibang nakakaalam sa lahat ng nangyayari ngayon, kundi ikaw…” ang sabi nya sa akin. Kumunot kilay ko, paano nya yon nasabi samantalang kagigising ko lang kanina? Kinabahan pa ako kase baka marinig sya nung ibang tao at baka isipin pa na ako yung murderer.

Nagkwentuhan kami habang pinapanood ang emosyonal na kaganapan. Sa tingin ko marami syang alam sa mga nangyari, sa hitsura kasi nya hindi naman siguro sya manloloko o gumagawa lang ng kwento. Nagtataka lang ako kase ngayon ko lang sya nakita dito sa lugar namin sa Arayat pero kilala nya ang lahat ng tao dito.

Sinimulan nya ang kwento kay Sir Delfin, 54 years old at early retired na government employee. Ikalawang asawa lang daw pala sya ni Ma’am Teresita na isa namang teacher sa San Nicholas Elementary School. Hindi daw nya tunay na anak si Cindy. Anak sya ni Ma’am Teresita dun sa una nyang asawa na pumanaw na 12 years ago.

Matandang binata pala si Sir Delfin nung magsama sila, tapos kinasal sila sa Civil. Alam ko na alam ko rin ang mga bagay na ito eh, sa pagkakatanda ko nga over protective pa itong si Sir Delfin kay Cindy kahit step daughter lang nya ito. Mahal nya kasi si Cindy at tinuturin na nyang parang tunay na anak, pati nga yung kalahati sa pensyon nya binibigay nya kay Cindy.

Hindi naman sila mayaman, hindi rin naman mahirap, nasa mid-class yung life status nila. Tama lang para matustusan ang lahat ng pangangailangan nila at pag-aaral ni Cindy, at konting luho sa social life. Pero nung malaman nung mag-asawa na may boyfriend na pala ang anak nila, tinigil na nila yung pagbibigay ng sobrang pera sa anak nila.

Nakahiligan kasi ni Cindy ang panggu-goodtime. Lagi silang lumalabas nung mga classmate/friends nya sa club, disco at kung ano pang hangouts gigs. Nasanay si Cindy sa ganung lifestyle, kaya nung kontrolin sya ng parents nya hindi naging ganun kadali. Nagrebelde lang si Cindy at naging pasaway ang outcome.

Okay naman sya sa school, matalino sya. Talagang nasosobrahan lang sya sa barkada. Lagi syang ginagabi ng uwi, dahilan nya gumagawa lang daw sila ng projects nung mga kaklase nya, pero kahit ano’ng pagdadahilan nya hindi ito tinatanggap ni Sir Delfin. Malamang hindi sya kumbinsido sa pagrarason ni Cindy. Binigyan pa nya ito ng curfew pero hindi rin naman sinusunod ni Cindy. Nangyayari tuloy lagi lang silang nag-aaway mag-ama.

Si Ma’am Teresita naman, though pinagsasabihan din nya si Cindy pero halata namang ini-spoiled nya. Minsan nga pinagtatanggol pa nya ito kay Sir Delfin kahit alam nyang mali na ang anak nya. Pinagsasabihan lang naman sya, hindi naman sya pinagbubuhatan ng kamay.

Nagtataka talaga ako kung paano nalaman ng lalaking ito ang buhay nina Cindy. Hindi kaya matagal na talaga nyang minamanmanan ang pamilya ni Sir Delfin? Ang dami pa nyang kinukwento, yung iba nga hindi ko na alam eh. Pati yung boyfriend ni Cindy kilala din nya, samantalang hindi naman ganun kadalas magpunta yung tao dito.

Pati nga yung kung paano sila nagkakilala alam nya. Magkaklase daw sila mula pa nung high school, pero dahil mga bata pa sila noon, hindi pa sila gaanong nagpapansinan. Pero itong si Pete daw crush na talaga si Cindy, hindi lang pinapahalata. Tapos pagtungtong nila ng college dun na daw sila nagligawan.

Si Pete pa nga daw ang partner ni Cindy nung debut nya. Akala ng parents nya simpleng magkaibigan lang sila, hindi nila alam na may namamagitan na palang relasyon sa dalawa. 1st year college pa lang sila sinagot na ni Cindy si Pete, nabuo yung palihim nilang relasyon. Ang totoo wala pa talaga silang balak na ipaalam ito sa parents nila, lalo na sa mga magulang ni Cindy, kase nga sobrang strict nila.

Kaya nung nalaman ni Sir Delfin na may boyfriend na si Cindy talagang nagalit ito. Madaldal kase yung pinsan ni Cindy na kaeskwela nya, nadulas yung dila kay Sir Delfin. Nagalit tuloy sa kanya si Cindy, kase lalo syang hinigpitan ng Ama nya. “Cindy, alam kong darating ang panahon na magkakagusto ka sa lalake, normal lang yon, pero sana naman hanggang crush lang muna, bata ka pa para pumasok sa relasyon, magfocus ka muna sa pag-aaral mo.” yan yung pangaral ni Sir Delfin na talagang tumatak kay Cindy, at nagpapainis din.

Ang katwiran naman ni Cindy na hindi nya masabi sa Ama nya ay hindi naman daw sila magkadugo, hindi naman daw sya yung tunay na Ama nya pero kung makaasta daig pa ang Mama nya. Ganun paman, hindi naman ito sinasabi ng direkta ni Cindy kay Sir Delfin, kinikimkim lang nya ito. Alam din kasi nya na maaring makasakit ito sa stepfather nya, alam nya kung gaano sya kamahal nito. Sayang lang at hindi ganung klaseng pagmamahal ng ama ang gusto ni Cindy.

Feeling kase nya nasasakal na sya. Feeling nya hinahawakan na sya sa leeg, ayaw nya yung buhay na nakaapak sa numero. Gusto nyang maging malaya, tama, she truly wanted to have a free life. Alam nya na ginagawa lang ni Sir Delfin yon bilang isang magulang, pero sa edad nya ayaw na nya ng guidance, ang gusto nya trust. Gusto nya na pagkatiwalaan sya sa kanyang decision-making.

Pagtataka pa rin ang nasa isip ko habang kakwentuhan ko ang lalaking ito. Pano pati ba naman emosyon at mithiin ni Cindy alam nya, pati ugali nila at nangyayari sa loob ng bahay nila alam din nya.

Gets ko yung sinabi nya, bale may alitan at bangayan sa pagitan nina Sir Delfin at Cindy, pero ano naman kaya ang ibig sabihin no’n? “Nagpatayan ang mag-ama, ganun ba?” tanong ko sa kanya. Panandalian syang nag-isip bago sumagot ng, “Hum. Pwede… Maaaring nagpatayan nga sila, pero hindi nila pinatay ang isa’t isa.”

Ang wirdo naman talaga! Nagpatayan sila pero hindi nila pinatay ang isa’t isa? Ah okay. Malamang na ang tinutukoy ng lalaking ito, nagpatayan sila sa sama ng loob, sinaktan nila ng nakakamatay na salita ang damdamin ng isa’t isa. At hindi sila literally nagpatayan. Ibig sabihin, may iba pang murderer na involved.

Silang tatlo lang naman sa loob ng bahay, ang mag-asawa at si Cindy, pinatay ang mag-ama, natira ang ina, pero imposible naman ata na si Ma’am Teresita ang murderer. Sabihin na nating oo, siguro nga magagawa nyang patayin ang ikalawang asawa nya, pero magagawa ba naman kaya nyang patayin ang sarili nyang anak, tapos chinapchop pa? I don’t think so…

Kung mahal nya si Sir Delfin, aba for sure mas mahal nya si Cindy. Oo naiinis sya sa pagiging pasaway ni Cindy, pero ni minsan hindi sya nagalit at nagtanim ng sama ng loob sa anak nya. Nung malaman nga nya na may boyfriend na si Cindy, pinagsabihan lang nya ito, pero after non mas madali nyang natanggap ang pakikipagrelasyon ni Cindy kesa kay Sir Delfin.

There’s this one time that she went to mall, nakita nya doon si Cindy kasama si Pete, nakaupo sila dun sa bench, tapos nakita ni Ma’am Teresita na hinalikan ni Pete sa lips si Cindy. Nainis sya sa nasaksihan nya, pero hindi nya kinompronta o pinahiya ang anak nya on the spot, isa pa smack kiss lang naman yon. Napagdaanan na rin kasi nya ang pagdadalaga kaya ang iniisip nya, that was just part of growing.

Sa kabilang banda, matigas naman talaga ang ulo ni Cindy. 18 pa lang sya nakikipaghalikan na talaga sya sa boyfriend nya, at mula nung naging sila ni Pete unti-unti na nyang napapabayaan ang pag-aaral nya. Yung allowance nya winawaldas lang nya sa pang-gugoodtime, lalo na nung matuto na syang uminom at manigarilyo, though trip lang nya pero dun nagsisimula ang lahat, sa simpleng try at trip.

Natuto na nga rin syang magsinungaling sa parents nya. Madalas syang humingi ng pera, panggawa daw ng projects, pambili ng materials, books, etc., pero ang totoo winawaldas lang nya sa barkada, pati kay Pete na parang naka-plan ang cellphone kung makahingi ng load.

Hindi lang yon. Mayroon na ring nangyari sa dalawa, yung bagay na ginagawa lang ng mag-asawa ginagawa na rin nila. Minsan nga nagi-skipping class pa sila eh, o di kaya hindi sila totally pumapasok, nandun lang sila sa boarding house nung kaibigan nila, nag-iinuman, tapos kapag nalasing makikigamit ng kwarto at dun na nila gagawin ang milagro.

Ang akala nina Sir Delfin at Ma’am Teresita nasa school si Cindy at nag-aaral ng matino, pero hindi nila alam na ayun si Cindy, hubong nakatihaya sa kama, nagpapabanat lang sa boyfriend. Natuto ng sumayaw ng tango, at kumerengkeng sa orgasm.

Dahil nasa edad sila ng kapusukan at aggresiveness, tinuloy-tuloy lang ni Cindy ang kanyang malinamnam na gawain. Aliw na aliw sya kapag tinitira sya ng boyfriend nya, gustong-gusto nya yung ganung feeling na nilalabasan habang hinihindot ng lalake, hinahalikan at niyayakap, while silently shouting sexual moans.

Naging adventurous din sina Pete at Cindy, hindi na lang sa loob ng boarding house sila nagsesex, minsan sa sinehan, sa cr ng resto, sa motel, o kung saan mang lugar na pwede nilang iraos ang tawag ng laman. They were on the stage of horniness and lustiness. Nakalimutan nila na mga estudyante pa lang sila.

Teka lang… Bakit pati private life ni Cindy alam ng lalaking ito? Nandun din ba sya nung mangyari ang lahat ng yon? Kaano-ano ba nya si Cindy at ganun na lang nya nasubaybayan ang buhay nito?

“Ano bang kinalaman non sa krimen ngayon?” tanong ko. Sumagot sya ng, “Yun ang puno’t dulo ng pangyayaring krimen kagabi, pinatay ang mag-ama ng matinding galit at poot.” kunot kilay nyang sabi na para bang naiirita. Heto na naman kami sa malalalim nyang salita.

Sabi nya sa akin mageenroll sana si Cindy last month, pero nagastos daw nya yung perang pang-tuition sana nya. Ayun nawaldas na naman sa barkada at dun sa boyfriend nya. Hindi tuloy sya nakaenroll this semister. Naging malaking problema yun para kay Cindy, hindi nya masabi kina Sir Delfin na hindi nga sya naka-enroll, at wala naman syang mahiraman ng pera, kahit yung mga barkada nya na lagi nyang nililibre hindi sya natulungan.

Yung mga barkada nyang kasalo nya sa kasiyahan, hindi nya nalapitan sa oras ng kagipitan. Yung mga barkada nyang lagi nyang pinagtatanggok sa mga magulang nya hindi pala nya maasahan. Eh mas lalo na yung boyfriend nyang si Pete wala din syang napala.

Unti-unting narerealized ni Cindy ang kanyang mga pagkakamali sa mga magulang nya. Lalo na nung malaman nyang buntis sya. Palagi kasi syang naduduwal at nasusuka, na para bang naglilihi. At nung sinubukan nyang mag-PT, dun nya naconfirm na nagdadalang-tao nga sya.

Nung sabihin nya kay Pete na buntis sya isa lang ang nasabi nito, “Bakit?” nagalit si Cindy, “Ano’ng bakit? Ginawa mo ito tapos itatanong mo ngayon kung bakit?” masamang-masama ang loob ni Cindy dahil sa pinapakita ni Pete, lalo na sa sinabi nyang, “Mga bata pa tayo, hindi pa natin kayang buhayin ang batang yan, mas makakabuti kung ipalaglag mo na lang ang bata.” na talagang kinatakot ni Cindy.

“Hindi!! Hindi ko papatayin ang bata! Kung ayaw mo syang buhayin, pwes ako na lang mag-isa ang magpapalaki sa kanya, at kahit minsan hindi mo sya makikita, dahil mula sa araw na ito, hindi mo na rin ako makikita, break na tayo Pete!”

Siryoso si Cindy sa mga salitang binitawan nya noong makipagkalas sya kay Pete. Handa nyang buhayin ang sanggol sa sinapupunan nya kahit hindi pa nya alam kung paano ito gagawin. Siryoso din sya na hiwalayan na si Pete, at desidido na ring magbago si Cindy.

Oo. Gusto na nyang magbago, gusto na nyang baguhin ang kanyang sarili. Gusto na nyang itapon ang lahat ng maling nagawa nya, at panatiliin sa kanya kung alin lang ang tama. Pero hindi nya alam kung paano ito sisimulan. Sadyang kay hirap ituwid ng pagkakamali kung ang tingin sa iyo ng iba ay isang malaking mali.

Naisipan nyang simulan ang lahat sa kanyang sarili. Naka-set na sa utak ni Cindy na babawasan na nya ang barkada, hindi na muna sya magpapaligaw at magpofocus na lang sya sa pag-aaral. Binigyan sya ng kakayahang umunawa ng sanggol sa kanyang sinapupunan. Tumibay ang kanyang loob para harapin ang malaking pagsubok na alam nyang kanyang haharapin.

“Ang ibig mong sabihin, ang pasaway na si Cindy, tumino din?” tanong ko sa lalaking kausap ko. Ilang minuto narin naming pinag-uusapan ang kwento ni Cindy, pero hindi ako nakaramdam ng pangangalay kahit matagal na kaming nakatayo.

“Oo. Sa puso’t isipan nagbago si Cindy, at ang lahat ng kasalanan at pagkakamali nya hiningi nya lahat ng tawad ng buong puso sa Kataastaasan.” sagot nya habang magkatitigan kami ng mata sa mata. kinilabutan pa ako sa titig nya.

Umiwas ako sa nakakalusaw nyang tingin at itinuon dun sa lumabas na pulis. Sinabihan nya si Ma’am Teresita na, “Ma’am, pwede na po kayong tumawag ng funeralia.” parang lalo lang nya itong pinaiyak. Marami pa silang pinagusapan gaya ng autopsy pero hindi ko na pinakinggan. Muli kasi akong kinausap nitong katabi kong gwapo.

Sabi nya, kahapon daw balak na sanang ipagtapat ni Cindy kay Sir Delfin ang lahat. Ang hindi nya pagenroll, ang pagbubuntis nya at ang lahat ng panlolokong ginawa sa mga magulang nya. Pero naunahan sya ng makakating dila. Nakarating na kay Sir Delfin ang balitang buntis si Cindy at hindi na sya pumapasok sa school, bago pa nya ito magawang magtapat sa ama.

Natural lang na magalit si Sir Delfin, kaya paguwi ni Cindy kinagabihan sinermon agad nya ito. “Saan ba kami nagkulang ng Mama mo? Bakit mo nagawa sa amin ito?” bungad agad ni Sir Delfin. “Pa, hayaan nyo po muna akong magpaliwanag!” pero kahit anong sabihin ni Cindy hindi sya pinapakinggan ng kausap nya. Mabuti na lang at wala si Ma’am Teresita kundi magkakandalabo-labo na talaga sila.

Masamang-masama ang loob ni Sir Delfin, kung ano-ano na ang masasamang salita ang pinagsasabi nya kay Cindy. At dahil sa galit, sumagot-sagot na rin si Cindy na dati tahimik lang sa twing pinagsasabihan sya nito. Masyadong masakit kasi ang binitawang salita ng ama-amahin nya, na kung minsan nakakaarinig pa sya ng pagnumura.

Masama talaga ang loob ni Cindy pagkatapos nilang magusap ni Sir Delfin. Masama ang loob nya hindi sa Ama nya, kundi sa sarili nya. Nagsisisi sya kung bakit hinayaan nyang maging negative ang pagtingin sa kanya ng parents nya. Natuto syang umunawa, kumonsidera at magpasensya, kahit hindi nya kadugo si Sir Delfin.

Habang nakahigang umiiyak si Cindy sa kama sa loob ng kanyang kwarto, biglang may kumatok sa kanyang pinto. Nagpunas muna sya ng luha sa mata at inayos ang sarili bago binuksan ang pinto. Akala nya si Sir Delfin ang kumakatok pere pagbukas nya, ibang tao ang nakita nya. “Pete, ano’ng ginagawa mo dito, at pano ka nakapasok?” Napansin agad nya na iba ang aura ng ex-bf nya, pula ang mga mata nito at parang nakainom ng alak.

Imbes na sumagot ai Pete, mabilis nyang tinakpan ng kamay nya ang bibig ni Cindy, “Uhmmf! Pete! A-anong ginagawa mo? Bi-bitawan mo ako!!” pagpupumiglas ni Cindy.

“Nasaan ang anak ko ha?! Bakit mo sya pinagkakait sa akin?! Ibigay mo na sya sa akin!”

“Baliw ka na ba?! Naglilihi pa lang ako, nasa tiyan ko pa ang anak mo!!”

Biglang sinampal ni Pete si Cindy, “Ibigay mo sa akin ang anak ko! Huwag mo syang itago sa akin! Hayup ka papatayin kita!

Sinakal nya sa leeg si Cindy, hindi nya kaya ang lakas ni Pete, hindi sya makalaban dahil mahigpit ang pagkakasakal sa kanya, malapit na rin syang malagutan ng hininga. Hindi talaga sya binibitawan ni Pete, ni Pete na ngayon nasa impuwensya ng droga.

Mabuti na lang at dumating si Sir Delfin upang tulungan si Cindy, kundi mawawalan na talaga ito ng hininga. Sinikmura agad nya si Pete kasunod ng isang suntok sa mukha. Natumba si Pete at namilipit sa sakit. Hawak nya ang kanyang tiyan habang tumatakas sina Cindy matapos nitong maubo sa paghabol ng hininga.

Tumakbo ang mag-ama palabas ng kwarto na magkahawak ang kamay, pero pagdating naman nila sa kusina nagawa silang mahabol ni Pete. Nang makadampot ng kutsilyo si Pete agad nya itong isinaksak sa tagiliran ng matanda. Napaupo sa sahig si Sir Delfin habang si Cindy naman napatili nang makakita ng dugo.

Hindi pa nakuntento si Pete, sinaksak pa nya si Sir Delfin sa kabilang tagiliran, “Pakialamero kang matanda ka!”

Nang makita ito ni Cindy, nag-isip na sya ng paraan, nakita nya yung malaking paso sa tabi nya, binuhat nya ito at syang inihampas sa ulo ni Pete. Parang sumabog na granada ang paso nang tumama ito sa ulo ni Pete, natumba sya at panandaliang nahilo, hawak nya ang kanyang ulo na sumasakit.

Linapitan ni Cindy si Sir Delfin, “Papa, lakasan mo ang loob mo, dadalhin kita sa ospital.” sinubukan nya itong buhatin pero dahil babae sya ay hondi nya kaya. Sisigaw na sana si Cindy ng tulong pero bigla syang kinabig ni Sir Delfin, sabay sabing, “Cindy, noong ikasal kami ng Mama mo, totoo yung sinabi ko sa kanya, na mahal ko sya at mamahalin ko rin ang anak nya. Pasensya ka na kung lagi kitang hinihigpitan, pasensya ka na kung hindi ako sweet, pasensya ka na kung hindi ako yung tipo ng tatay na gusto mo. Kahit stepfather lang ang tingin mo sa akin mahal na mahal kita anak… Mahal na mahal ko kayo ni Teresita…”

Biglang tumulo ang luha sa mga mata ni Cindy. Hindi nya alam kung bakit sobra syang nasaktan sa sinabi ng kanyang Ama. Marahil iniisip nya na sa mahabang panahon nilang magkasama puro away at sakitan lang ang naging bonding nila.

Nagulat na lang si Cindy nung bigla syang sabunutan ni Pete, na halos kakabangon lang. “Nasaan ang anak ko?” muling tanong nito. Napatingala si Cindy nang hatakin ni Pete ang buhok, kasabay ng pagsandal nya sa dibdib ni Pete. At sa pagtingala ni Cindy lumantad ang leeg nya na sya namang mabilis na ginilitan ni Pete gamit ang kutsilyong hawak nya sa kabilang kamay.

Nangisay na lang ang katawan ni Cindy nang mabiyak ang kanyang leeg nya at tumulo ang masaganang dugo. At ang huling katagang nasambit nya, “P-papa…”. Dilat ang mga mata nya nang mawalan sya ng hininga. Wala na syang malay, hanggang sa mawalan na sya ng buhay.

Nasaksihan ng dalawang mata ni Sir Delfin kung paano pinatay ni Pete ang anak nya. Naiiyak sya, gusto nyang sumigaw pero nahihirapan na rin syang magsalita. Gusto nyang tumayo at patayin si Pete pero nanlalambot na sya dahil nauubusan na sya ng dugo.

Nang mapansin sya ni Pete binaba nya sa sahig ang katawan ni Cindy at sya naman ang hinarap nito, “Buhay ka pa palang matanda ka!” Pumwesto sya sa likod ni Sir Delfin, at tulad ng ginawa nya kay Cindy, ginilitan din nya ito sa leeg. Unti-unting nabibiyak ang leeg ni Sir Delfin habang dinadaanan ito ng talim ng kutsilyo, kasabay ng pagsirit ng dugo. Nalagutan agad ng hininga si Sir Delfin, at para makasiguro si Pete, sinaksak pa nya sa dibdib ang matanda at hinayaan lang nyang nakabaon ang kutsilyo sa puso ni Sir Delfin.

Binalikan nya si Cindy na ngayon nakahandusay sa sahig. “Anak, nandito na si Papa, kukunin na kita.” ang sabi ni Pete sa hangin habang nakatingin sa tiyan ni Cindy. Naghanap muna sya ng bagay sa lababo na maaari nyang gamitin. Nakita nya ang isang matalas na itak, kinuha nya atsaka binalikan si Cindy.

“Anak, huwag kang mag-alala, nandito na si Papa.”

Hiniwa nya ang tiyan ni Cindy gamit ang matalim na itak. Mula sa ilalim ng dibdib pababa sa kanyang pusod. Bawat daanan na balat ng talim namumula sa dugo, ginigilit ang laman, bumabaon ang talim. “Anak, nasaan ka na ba? Nandito na si Papa.” Hinila-hila nya ang madugong bituka palabas ng tiyan ni Cindy. Naghahanap sya ng bata, hinahanap nya ang anak nya. Epekto ng droga na ginamit nya kanina.

Naiirita na si Pete, naiinis dahil halos nailabas na nya lahat ng laman loob ni Cindy pero hindi pa rin nya mahanap ang hinahanap. Sa galit nya dinampot nya uli ang itak at pumwesto sya sa may balikat ng nakahandusay na katawan ni Cindy. “Nasaan na ang anak ko?” mariin nyang tanong sabay taga sa leeg ni Cindy. Sa isang hataw napugot agad ang ulo, humiwalay agad sa leeg at gumulong pa sa sahig.

Dinampot ni Pete ang pugot na ulo, hinawakan nya sa buhok atsaka nya kinakausap, “Huwag mo ng itago sa akin ang anak ko! Ilabas mo na sya!!!” nagagalit nyang bigkas. Napansin ni Pete ang refrigerator, binuksan nya ito at inilagay doon ang ulo ni Cindy, “Ayaw mong magsalita ha! Sige, d’yan ka! Manigas ka d’yan!” sabay sara sa ref..

Binalikan nya ang katawan ni Cindy at pinagpatuloy ang paghahanap sa anak nyang hindi pa isinisilang sa mundo. Pilit nyang hinahanap sa katawan ni Cindy, sa loob ng katawan ni Cindy.

Hinila nya ang katawan ni Cindy palabas sa dirty kitchen, doon nya ito kinatay na parang kumatay lang ng baboy. Bawat makatay nya chinecheck nya kung nandoon ang hinahanap nyang anak. Una nyang tinabak ang hita ni Cindy tiningnan nya kung naroon ang hinahanap pero wala. Sinunod nya ang mga binti, pero bago yon naghanap muna sya ng mapaglalagyan.

Hinila nya ang unang nakita nya, isang malaking kawa. Doon nya nilagay ang bawat makatay nyang parte ng katawan ni Cindy. Mga braso, kamay, paa, lahat doon nya inilagay, at halos maubos na nya ang buong katawan ni Cindy pero hindi pa rin nya makita ang anak na imposibleng makita.

Matapos nyang gawin ang lahat ng ito, nung mapagod na sya biglang sumakit ang ulo nya. “Aaahhhh!” napasigaw sya at halos mamilipit na sa sakit ng ulo. At nang mahimasmasan sya parang nagising sya sa loob ng isang malagim na bangungot. Napaiyak na lang sya ng makita nya ang tinadtad na katawan ni Cindy. Nabitawan nya ang hawak nyang itak at mabilis na tumakbo palabas ng bahay.

Nagugulat talaga ako at kinikilabutan sa usapan namin ng lalaking ito. Nagtataka talaga ako kung paano nya nalaman ang lahat ng bagay na ito, pero kumbinsidong-kumbinsido ako sa bawat sinasabi nya. Para bang may kapangyarihan syang mangumbinsi ng tao.

“Ibig mong sabihin si Pete ang murderer?” bigla ko na lang nasabi ng malakas. Kinabahan pa ako dahil baka narinig ako nung mga taong kasama at katabi lang namin, pero wala man lang lumingon sa akin. Napansin ko na kanina pa kami nakatayo dito pero ni isa walang pumapansin sa amin.

Tumango lang ang kausap ko sa tanong ko, kaya sinundan ko agad ng tanong na, “Kung si Pete ang murderer, bakit nandito sya ngayon?”

Hinarap nya ako bago aumagot ng, “Para linisin nya ang pangalan nya. Ang balak nya gagawa sya ng kwento para mapagtakpan ang krimeng ginawa nya. Pero malas lang nya dahil ngayon pa lang mabubuking na sya ni Teresita.” pagkasabing-pagkasabi nya nito biglang tinanong ni Ma’am Teresita si Pete ng, “Teka Pete, paano mo nga pala nalaman ang insidenteng ito?” At ang tanging nasagot ni Pete, “Ah… Eh… Kase…” hindi alam ang sasabihin.

“Teka, paano mo nalaman ang lahat ng ito? Bakit mo kilala ang lahat ng tagarito? Sino ka ba talaga?” siryosong tanong ko.

Hinarap nya ako at tiningnan ng mata sa mata, “Humf. Alam mo, bago mo itanong kung sino ako, bakit hindi mo muna itanong sa sarili mo kung sino ka?” tugon nya.

Panandalian akong nag-isip. Sino nga ba ako? Bakit hindi ko maalala kung sino ako? Alam ko tagarito ako sa Arayat, pero hindi ko naman matandaan kung saan yung bahay ko. Kilala ko ang mga tao dito, alam ko lahat ng pangalan nila pero hindi ko naman matandaan kung kaano-ano ko sila. Naguguluhan na ako!

Nagpatuloy sya sa pagsasalita, “Siguro sa ngayon maaaring may iilang bagay ka pang naaalala, pero pagdating mo sa langit, tuluyan ng mabubura ang lahat ng iyong alaala, wala ka ng matatandaan kahit ano sa naging buhay mo sa lupa.”

“Huh? Ano’ng ibig mong sabihin?”

Dumistansya sya sa akin, tapos may nakita akong biglang lumabas na bilog sa ibabaw ng ulo nya, kasabay ng paglabas ng malalaki at makinang na puting pakpak sa likod nya.

“Halika na Cindy, oras na ng pag-alis.” nakangiting sabi nya sa akin.

***TAPOS***

“We all die. The goal isn’t to live forever, the goal is to create something that will.”
Chuck Palahniuk

Prologue:

“Pigilan niyo siya, huwag niyo siyang hayaang makaalis sa mansion!” utos ni Don Faustino sa mga tauhan niya nung nakita nilang me bitbit na damit si Isabella “papa, hayaan niyo na po kami ni Julian, nagmamahalan po kami” pagmamakaawa ni Isabella sa papa niya. “Hindi ka aalis at hindi ka sasama sa taong yun!” galit na sabi ng papa niya “sige! ipasok niyo siya sa kwarto niya!” utos niya sa tauhan niya na hinila nila si Isabella paakyat sa kwarto at ni lock ito.

“PAPA MAAWA KA SA AKIN, MAHAL NA MAHAL KO SI JULIAN!!” pagmamakaawa niya sa papa niya na hindi siya nito pinakinggan “Juan, Arturo tawagin niyo ang ibang kasamahan niyo at sumama kayo sa akin” utos ni Don Faustino sa kanila “sige po, amo!” sagot ni Juan na umalis na sila ni Arturo at pumunta sa kwarto niya si Don Faustino.

“Tino, ano nanaman ba ito?” tanong ni Doña Charito sa asawa niya “ayaw sumunod ng anak mo sa akin kaya ngayong gabi tatapusin ko na ang kahibangan ng babaeng yan” sagot niya sa asawa niya at kinuha niya ang baril sa kabinet at nagpaalam na ito. “Dyos ko Tino, huwag mong gawin yan, matakot ka sa dyos” sabi ni Doña Charito “matakot sa dyos? demonyo ang taong yun Charito, para makawala sa ano mang gayumang binigay ng lalaking yun sa anak natin kailangan ko siyang patayin!” sabi ni Don Faustino na tinulak niya ng mahina ang asawa niya nung pinigilan siya nito.

Pagbaba niya sa sala “amo, nandito na po sila” sabi ni Juan “magaling, tara puntahan natin ang demonyong lalaking yun!” niyaya niya ang mga tauhan niya at sumakay na sila sa kabayo nila patungo sa bahay ni Julian.

Huminto sila nung natanaw na nila ang bahay at naghanda sila “kayong tatlo bantayan niyo sa likod baka makatakas ang taong yun” utos niya sa tauhan niya na naglakad na sila papunta sa bahay ni Julian at nag-iingat sila. “Amo, hindi ba delikado ang ginagawa nating ito? dyes oras pa ng gabi” sabi ni Juan sa kanya “wala akong pakialam, ang importante ma sugpo ko siya ngayon” sagot ni Don Faustino na ngayon ay hawak na niya ang baril niya.

Ilang hakbang nalang sila sa pintoan ng bahay ng biglang nakaramdam sila ng panlalamig sa paligid kaya nagsimulang manginig at matakot ang mga tauhan ni Don Faustino. “Kayo! lapitan niyo ang pinto” utos niya sa dalawang tauhan niya na naghintay lang sila ni Juan sa likuran nila “eh.. amo.. na..natatakot po kami” sabi nung isa na tinututokan niya ito ng baril.

“Gusto mong ikaw ang mauna sa hukay o susundin mo ang inuutos ko?” galit na sabi ni Don Faustino sa kanya na napalunok ito ng laway at nagkatinginan ang dalawang tauhan niya. “Pa..pasensya na po, amo” sagot nung isa na nagsimula na silang lumapit sa pinto ng bahay ng biglang nakarinig sila ng sigaw sa likod “SA LIKOD, DALI!” sigaw ni Don Faustino na kinasa nila ang mga baril nila at tumakbo sila sa likod at lahat sila ay napahinto nung makita ang dalawang tauhan ni Don Faustino na nakabulagta sa lupa habang nakita nila si Julian na nakatalikod sa kanila.

“HA!… a..amo pasensya na pero.. hindi ko na po kaya ito!” sabi nung isang tauhan niya na napatumba pa itong nung kumaripas ito ng takbo nung makita si Julian na hawak sa leeg ang isa sa tauhan ng Don at wala na itong buhay “IKAW!” sigaw ng Don kay Julian na tinutok niya ang baril niya at kinalabit nito ang gatilyo.

Sumunod ang ibang tauhan ni Don Faustino at pinagbabaril nila si Julian na parang hangin lang itong umilag sa mga balang paparating sa kanya “HAA… ” sumigaw sa takot ang ibang tauhan ni Don Faustino at tumakbo narin ito sa takot. “MGA DUWAG!” sigaw ng Don sa tumakbong tauhan niya na silang tatlo nalang ni Juan at Arturo ang natira at nagkakarga sila ng bala sa baril nila na ngayon ay nakatayo lang sa malayo si Julian at nakatingin ito sa kanila.

“Bakit mo ito ginagawa sa akin, Don Faustino?” tanong ni Julian sa kanya “hindi ang katulad mo ang gusto kong mapapangasawa ng anak ko!” sagot ng Don sa kanya at tinutok niya uli ang baril niya pati narin ang dalawa na mabilis napatumba ni Julian ang dalawa nung sinakal niya ito at hinila niya ito papalayo kay Don Faustino. “DEMONYO KA!” sigaw ng Don na binaril niya si Julian pero hindi niya ito natamaan.

Tumayo sa ilalim ng puno si Julian na natatabonan siya ng dilim “mahal ako ng anak mo at ganun din ako sa kanya, bakit mo kami pipigilan sa pagmamahalan namin?” tanong ni Julian sa kanya na kinuha nung Don ang baril ni Juan sa lupa at tinutok niya ito. “Hindi.. hindi ang katulad mong demonyo ang magiging asawa ng anak ko” sabi ng Don sa kanya na binaril niya uli si Julian pero hindi parin tumatama ang mga bala niya sa lalake na napahinto nalang si Don Faustino nung naramdaman niyang nakatayo na sa likuran niya si Julian.

Hinawakan siya nito sa balikat na parang inamoy ang leeg niya “ah.. demonyo.. kung balak mong kunin ang buhay ko.. gawin mo na.. dahil kahit kelan.. hinding-hindi kita matatanggap” sabi ni Don Faustino na nanginginig ito sa takot na bigla nalang nawala si Julian sa likuran niya. “Mahal ko si Isabella, hinding-hindi ko gagawin sayo yan….” sabi ni Julian nung papalayo ito sa kinatatayoan niya.

Nung kumalma na si Don Faustino nagmamadali siyang bumalik sa kabayo niya at mabilis niyang pinatakbo ito pabalik sa mansion dahil alam niyang doon pupunta si Julian, malayo palang siya sa gate nila nagsisigaw na ito. “IHANDA ANG MGA ARMAS, ME DEMONYONG PUMASOK SA MANSION!” sigaw niya sa mga tauhan niya na nagmamadali silang kumuha ng armas nila at sumunod sa Don paakyat sa kwarto ni Isabella.

Nung nasa pinto na sila narinig nilang bumukas ang bintana sa loob ng kwarto kaya nagmamadali siyang binuksan ito at doon nakita niya na nakayakap si Isabella kay Julian at balak ng lalaking itanan si Isabella kaya binaril niya si Julian at tinamaan ito sa likod. “JULIAAN!” sigaw ni Isabella na agad lumapit sa kanila ang tauhan ng papa niya “ilabas niyo ang anak ko!” utos ng Don sa kanila na binaril niya uli si Julian na ngayon ay nakatayo malapit sa bintana at nung tinamaan ito nahulog ito sa labas ng bintana.

“Amo, napatay mo na!” sabi nung isang tauhan niya “hindi, hindi ganun kadali ang lahat” sabi ng Don na tumakbo ito sa bintana at nagulat nalang ito nung me aninong sumalubong sa kanya at lumabas ito sa pintoan.”SUNDAN NIYO!” sigaw ng Don sa tauhan niya na nagmamadali itong lumabas ng kwarto ni Isabella at bumaba ito sa sala na nagulat sila nung makita nilang magkayakap na ang dalawa at nakahiga na sa sahig ang mga tauhan ng Don. “LUMAYO KA SA KANYA, ISABELLA!’ sigaw ng papa niya na parang ginayuma itong nakayakap kay Julian.

“Papa, mahal ko siya, mahal na mahal ko si Julian” sabi ni Isabella sa papa niya na dahan-dahan na ngayong lumapit sa kanila. “Isabella!” sigaw ng mama niya nung makita sila at parang himatayin ito nung napatingin ito sa salamin “DYOS KO!” napasigaw si Doña Charito nung si Isabella lang ang nakikita niya sa salamin.

“DEMONYO BITAWAN MO ANG ANAK KO!” sigaw ni Don Faustino kay Julian na nakangiti lang itong nakayakap kay Isabella “papa, mama, patawarin niyo po ako pero… nagdadalang tao na ako.. ma..magiging lolo at lola na kayo!” natutuwang binalita ni Isabella sa kanila na hinimatay ang mama niya at galit na galit na nakatingin si Don Faustino sa kanila. Biglang nagdilim ang panginin nito at binaril niya si Isabella. “ha..ahh..pa.. papa…” sabi ni Isabella na biglang natauhan si Don Faustino nung makita ang dugong dumaloy sa puting damit ng anak niya “hi.. hindi… hindi… Isa…bella…” nauutal na sabi ng Don sa anak niya “ISABELLAAAAAAA!” napasigaw ang Don na tinutok niya ang baril niya kay Julian na bigla itong nawala kasama si Isabella.

Tumakbo sa labas ang Don at nagpaputok ito sa ere na parang me binabaril ito sa kalawakan “ISUSUMPA KO JULIAN.. HINDING-HINDI AKO TITIGIL HANGGAT HINDI KITA MAPAPATAY! KAHIT AABOTIN PA NG ILANG TAON! HANGGANG SA HULING HININGA KO HAHANAPIN AT PAPATAYIN KITA!”

Sa malayo, kinarga ni Julian si Isabella papunta sa isang isla “Isabella, aking mahal” sabi niya “Ju…Julian.. patawarin mo ako.. aking mahal..” sabi ni Isabella sa kanya “hindi.. ako dapat ang humingi ng tawad dahil di kita naligtas” sabi ni Julian sa kanya. “Ha.. ah…. mahal ko.. wag.. wag kang umiyak..” sabi ni Isabella sa kanya dahil naluluha na si Julian habang nakatingin ito sa kanya. “mahal ko… me..paraan para mabuhay ka.. at magsama tayo habang buhay” sabi ni Julian sa kanya na umiling si Isabella at humawak ito sa mukha niya.

“Mahal ko… hin…di.. yun ang tamang paraan..” “mahal ko.. hayaan mo akong gawin sayo ito.. ayaw kong mawala ka sa akin” sabi ni Julian sa kanya na hinawakan siya sa batok at hinila siya pababa ni Isabella at hinalikan siya nito “…. hindi… ito ang.. panahon natin…. mahal..ko…” sabi ni Isabella na napayuko ang ulo ni Julian at umiyak ito.

“Siguro… sa..susunod na buhay… si..sisiguradohin kong.. yun… yun na ang…. panahon natin… mahal kong… Julian..” sabi ni Isabella na pinahiran ni Julian ang luha niya at naramdaman ng babae ang malamig nitong kamay. “Maghihintay ako.. sa muling pagbalik mo… mahal kong Isabella” sabi ni Julian sa kanya na napangiti sa kanya ang babae “…tandaan mo.. yung.. pangako mo.. sa akin…” “oo, hinding-hindi ko yung kakalimutan, mahal ko” sabi ni Julian sa kanya na hinawakan uli siya sa mukha ni Isabella at nginitian siya “…mahal… na… mahal.. kita… Juliaahhhh…” huminga sa huling pagkakataon si Isabella at binawian na ito ng buhay dahil sa tama ng bala niya sa tyan.

Biglang natahimik ang paligid at nung marinig ni Julian ang huling tibok ng puso ni Isabella binuhat niya ito at “GRHAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAAA..!!!!” sumigaw siya ng malakas na lumutang pa ito sa ere na parang biglang me bombang sumabog dahil nawasak ang mga punong kahoy sa paligid niya at nagkaroon ng malaking hukay na nakapalibot sa kanya nung sumigaw siya.

“Huhu… hinding.. hindi kita bibigoin.. mahal ko…. maghihintay ako..kahit umabot pa ng ilang daang taon… hihintayin ko ang pagbabalik mo… Isabella…” naiiyak na sabi ni Julian na dinala niya si Isabella papunta sa isang museleyo at pinahiga niya ito sa kabaong. “Sasamahan kita sa pagtulog mo, mahal ko” sabi ni Julian sa kanya na humiga siya sa katabing kabaong at sumara na ang kabaong nila pati narin ang gate ng museleyo.

Dalawang daang taon na ang lumipas nung mangyari yun, natatabunan na ng lupa ang museleyo ni Julian dahil sa tagal na ng panohon ang dumaan. Ang dating isla noon kung saan nakatayo ang museleyo niya ngayon ay ginawang National Park kung saan pinapasyalan ng maraming tao. Nandun parin ang museleyo niya na natatabunan na ngayon ng lupa at naghihintay parin siya sa muling pagbalik ni Isabella sa mundong ito.

Chapter I: Heartbeat!

“Naks, nandito na pala ang supercop ng Quezon City!” biro sa akin ng kasamahan ko nung pumasok ako sa presinto “sa tuwing papasok ako dito ganyan agad ang salubong niyo sa akin, ano suntokan tayo?” biro ko sa kanila na tinaas ang dalawang kamay nila “hindi Tenyente biro lang” natatawang sabi nila. “ikaw Sarhento instead na mag bawas ka ng timbang nagdagdag ka!” sabi ko sa kanya na piniktusan ko ang tyan niya na napayuko ito.

“Tenyente naman, natural na mataba na talaga ako” sagot nito “natural na mataba?” “Rosales, in my office” tawag ni hepe sa akin “hala ka! hehehe” biro nila sa akin “mga gong-gong, sige balikan ko kayo mamaya at tapusin natin ito” sabi ko sa kanila na nagtawanan lang sila. Pumasok na ako sa opisina ng hepe namin “sir!” sumaludo ako sa kanya “sit down, Lt. Rosales” sabi niya sa akin at naupo na ako sa silya.

“Sir” tawag pansin ko sa kanya dahil simula nung pinaupo niya ako di na ako nito pinansin “ah.. sorry” sabi niya “ok lang sir, me kailangan po ba kayo sa akin?” tanong ko sa kanya “hmm.. tumawag yung Chief of Police ng Alaminos, Pangasinan kanina, nahuli daw nila yung suspek na hinabol mo nung nakaraang araw at gusto nilang iturn over ito sa atin” balita niya “nahuli nila si Boyet?!” gulat na tanong ko sa kanya “oo, kahapon lang at naka detain ngayon ito sa presinto nila” balita niya sa akin.

“Mabuti kung ganun, isa kasi siya sa suspek dun sa bank robbery nung nakaraang buwan” sabi ko “tama, kaya umalis kana ngayon at dalhin mo si Sgt. Romero para naman makapag exercise ang taong yun” nakangiting sabi ni hepe sa akin “hehehe, sige sir aalis na ako” paalam ko sa kanya na tumayo ako at sumaludo sa kanya “sige, mag-ingat kayo Lt. Rosales” sabi ni sir sa akin at lumabas na ako sa opisina niya.

Nakita ko si Sgt Romero na nagtitimpla ng kape sa kusina at me pandesal ito sa bibig “pagkain nanaman, Sarhento?” tanong ko sa kanya “Tenyente naman, di pa ako nakapag-almusal kanina” rason niya sa akin na napailing nalang ako. “Me order si Hepe, nahuli ng Alaminos PD si Boyet susundoin natin siya ngayon para dalhin dito” sabi ko sa kanya na nagmamadali itong binitbit ang kape niya at sumunod ito sa akin. “Alam mo, hindi ako magtataka kung aatakihin ka nalang bigla sa puso” sabi ko sa kanya habang nagmamaneho ako “mamomomomomoomm…” “ano? tsk! Romero wag ka ngang bastos, lunokin mo muna yan bago ka magsalita” sabi ko sa kanya na mabilis itong nginuya ang pagkain at nilunok ito “sabi ko, hindi ako aatakihin dahil me gamot ako” sabi niya “ano ang silbi ng gamot kung wala ka namang disiplina sa pagkain” sabi ko sa kanya na inignore lang ako at tuloy lang ito sa pagkain ng pandesal niya.

Dahil sa traffic, tanghali na kami nakarating ng Alaminos at nung malapit na kami sa prisento kung saan naka detain si Boyet “Tenyente, pwede ba tayong mag tanghalian muna?” tanong ni Romero sa akin. “Anak ng put.. haayyy sige nagugutom narin ako” sabi ko sa kanya na huminto kami sa tapat ng karenderya at kita kong natutuwa si Sarhento Romero nung makita niya ang mga naka display na pagkain sa harapan niya.

“Uy! ito manang gusto ko ito, tapos yung kare-kare, ano ito?” tanong niya “nilagang baboy” sagot nung tindera “yan din po manang tapos tatlong kanin, ikaw Tenyente pili kana” sabi niya “ha? akala ko ba sa atin yun?” gulat na tanong ko sa kanya na ngumiti lang ito “anak ng put.. talaga, manang bigyan mo ako nito at isang platong kanin” sabi ko na pumasok na kami sa loob at naupo na kami.

“Talaga ikaw Alan, pagdating sa pagkain di ka nagpipigil ng pera pero pagdating sa load hingi ka ng hingi!” sabi ko sa kanya na natatawa lang ito nung kumakain na kami “miss, isang bote ng pepsi” sabi niya dun sa serbidora “ikaw po ma’am?” tanong nung babae “bote ng tubig kung meron kayo” sabi ko na umalis na ito. “Kaya sobrang payat mo Tenyente dahil di ka masyado nagkakain” sabi ni Sarhento sa akin “payat? ok lang ang payat kesa naman katulad mo na nahihirapang sumakay sa mobile, hoy ikaw ha! magbawas kana ng timbang!” sabi ko sa kanya “hayaan mo na ang timbang ko Tenyente, lifestyle ko na ito eh” sagot niya.

“Hoy Romero! pulis tayo hindi bagay sa isang pulis ang malaki ang tyan, paano mo mahahabol ang kriminal kung me karga ka dyan sa harapan mo” sabi ko sa kanya “kaya nga me mobile car tayo di ba?” natatawang sabi nito sa akin na napailing nalang ako.

Bumalik na kami sa sasakyan pagkatapos naming kumain at makalipas ang ilang minutos nakarating na kami ng presinto “magandang araw” bati ko sa desk officer ng presinto “magandang araw naman, ano po ang maipaglilingkod ko sa inyo?” tanong niya “ako nga pala si Lt. Rosales at ito naman si Sgt. Romero ng QCPD” pakilala ko sa kanya na pinakita namin ni Alan ang chapa namin. “Sir! (sumaludo ito sa amin) Ah tungkol po ba sa suspek na nahuli namin kahapon?” tanong nung desk officer “oo, susundoin namin siya ngayon para dalhin sa Quezon City” sabi ko “teka lang poTenyente, tatawagan ko lang si Hepe” sabi niya na nagdial ito “sir, andito na po yung pulis galing maynila” paalam niya “sige po sir” sabi niya na binaba na niya ang phone “Tenyente, Sarhento lalabas na po si Hepe” paalam niya sa amin kaya naghintay kami ng sandali sa front desk.

“Lt. Rosales, Sgt Romero ako si Capt. Alberto Maranan” pakilala niya sa amin na sumaludo kami ni Alan sa kanya “Sir!” “please, right these way” yaya niya sa amin at sumunod kami sa kanya papunta sa opisina niya. “Kanina ko pa kayo hinihintay” sabi niya sa amin nung nakaupo na kami sa silya “tumawag kasi sa akin yung hepe niyo para iconfirm ang arrival niyo dito” sabi niya “pasensya na sir medjo na traffic lang kasi kami sa daan” rason ko sa kanya na tiningnan ko si Alan. “That’s alright as long as safe kayong dumating dito” sabi niya “anyway, about kay Roberto Ilagan nasa kulongan namin siya ngayon, nahuli namin siya na nangdukot ng bag sa palengke” kwento niya “pwede ho ba namin makita si Boyet sir?” tanong ko “sure, right these way” yaya niya sa amin at lumabas kami ng office niya at dinala niya kami sa detention area nila at nakita namin si Boyet na mag-isa sa selda niya.

“Te..Tenyente?” nagulat ito nung makita ako “walang hiya ka Boyet, from bank robbery to snatching? na demote ata ang status mo” sabi ko sa kanya na tumawa lang ito “hahaha di kasi sapat para sa pamilya ko yung parte ko kaya heto hahaha” natatawang sabi nito sa amin. “Inaayos na ng tauhan ko ang paper works niya para ma release namin siya sa custody niyo” sabi ni Hepe sa amin “Hepe, ako na po ang pipirma sa release papers niya” sagot ni Alan “alright, punta ka lang sa front desk para maprocess na nila ito” sabi ni Hepe. “Salamat sir!” sabi namin sa kanya at sumaludo kami nung nagpaalam ito dahil me meeting pa siya sa head commander ng probinsya nila. “Alan, puntahan mo na para makaalis na tayo” utos ko sa kanya “sige Tenyente” sagot niya at umalis na ito “walang hiya ka talaga Boyet, pinahirapan mo pa ako sa Quezon City dito lang pala ang bagsak mo” sabi ko sa kanya na nakangiti lang itong nagkakamot ng ulo.

“Ok na Tenyente” sabi ni Alan sa akin nung bumalik na ito kasama ang isang pulis at dala ang susi ng selda “tumalikod ka at lumuhod ka, Boyet” utos ko sa kanya na ginawa niya ito “itaas mo ang dalawang kamay mo” utos ko na ginawa niya ito at binuksan na nung pulis ang selda at kinuha ko na yung posas ko at pinosasan ko siya. “Parang nagbawas ka ata ng timbang?” tanong ko sa kanya nung binuhat namin ito para tumayo “eh walang masyadong makain dito eh” sabi niya “me karenderya malapit dito” sabi ni Alan sa kanya “Sarhento, tumahimik ka!” sabi ko sa kanya na natawa si Boyet sa amin. Nagpaalam na kami sa front desk officer at nagbilin ako sa kanya na pasalamatan ang Hepe nila “walang problema Tenyente makakarating sa kanya” sabi nito sa akin at sinakay na namin si Boyet sa kotse namin at umalis na kami.

Mag-aalas dos na nung dumaan kami sa karenderyang kinainan namin kanina at tila uulan ata dahil dumilim ang langit “pwede bang..” “mag diet ka!” sabi ko sa kanya na nilingon nito ang karenderya “gutom ka nanaman, Babski?” natatawang tanong ni Boyet “gusto mo dagdagan ko ng butas yang ilong mo?” banta ni Alan sa kanya. “Romero, tumigil ka at ikaw din Boyet” sabi ko sa kanila “pasensya na Tenyente” sabi ni Alan “ako din, seksi” sabi ni Boyet na tiningnan ko siya ng masama sa rearview mirror. Palabas na kami ng Alaminos ng biglang me humarang sa amin na kotse at buti nalang nakita ko agad ang karga nila kaya pinaliko ko sa kanan ang sasakyan at pinayuko ko sila dahil pinagbabaril kami ng mga taong sakay nito. “Romero, ilabas mo si Boyet dali!” utos ko sa kanya na kita kong nahirapan pa itong lumabas dahil sa laki niya.

Kinuha ko yung armas ko at nagpaputok ako ng ilang beses na tumigil sa pagbaril sa amin ang mga taong tumambang sa amin at sakto din nakalabas na ang dalawa kaya gumapang ako palabas sa passenger side ng mobile car. Nakahanda narin si Alan “Tenyente” tawag niya “wag kang gagalaw” utos ko sa kanya “bantayan mo lang si Boyet” sabi ko na sumilip ako ng konte sa ibabaw ng hood na nakita kong nagpapalit sila ng magazine kaya binaril ko sila at natamaan ko yung isa sa balikat na agad namang nagtago ang dalawa. “Ako si Lt. Rosales ng QCPD! ibaba niyo ang baril niyo!” utos ko sa kanila na pinagbabaril uli nila kami “Boyet dumapa ka!” sabi ko sa kanya dahil high power ang mga gamit ng mga taong ito “Romero, cover me!” sabi ko sa kanya na gumapang ako palayo sa kotse nung nagpaputok si Alan.

Gumapang ako papunta sa puno at sumandal ako sa likuran nito at dahan-dahan akong tumayo at sumilip, kinuha ko yung phone ko at tinawagan ko si Alan “Tenyente, masama ito” sabi niya sa linya “alam ko, tatlo sila yung isa nasa loob ng kotse tapos yung dalawa nasa labas” balita ko sa kanya. “Ano ang gagawin natin? kukulangin tayo sa bala nito kung magstay tayo dito” sabi niya sa akin na nag-isip ako ng paraan para makatakas kami dito. “Tatawag ako ng back-up” sabi ko sa kanya at inoff ko ang call at tumawag ako sa Alaminos PD para humingi ng back-up “sige Tenyente pupunta na kami” sabi nito sa linya at binaba ko na ito. “Punyeta!” napamura ako dahil pagsilip ko uli nakita kong nag advance na yung isa palapit kina Alan kaya lumabas ako sa puno at binaril ko siya. Yumuko ito na saktong nasa linya ako ng kasamahan niya kaya agad akong nagtago sa puno nung binaril niya ako “TENYENTE!” sigaw ni Alan “OK LANG AKO!” sagot ko sa kanya.

Nakaramdam ako ng panghahapdi sa braso ko at nung tiningnan ko ito “shit.. dugo” sabi ko na nadaplisan pala ako dahilan kaya bumilis ang pagtibok ng puso ko “ALAN!” tawag ko sa kanya “TENYENTE!” sagot nito “KAILANGAN NATING MAKAALIS DITO KUNDI HINDI NA TAYO AABOT NG MAYNILA!” sabi ko sa kanya. “ANO ANG PLANO?” tanong niya sa akin na tumingin ako sa paligid at hindi parin kumalma ang puso ko dahil siguro sa maraming adrenaline na dumaloy nito. “COVER ME!” sigaw ko sa kanya na tinaas niya ang baril niya at nagpaputok siya nung similip ako nagtago ang dalawa sa likod ng kotse nila kaya tumakbo ako sa kabilang puno kung saan makakuha ako ng tamang angulo laban sa mga taong bumaril sa amin. Naubos na yung bala ni Romero “WALA NA AKONG BALA!” sigaw niya na narinig siguro siya nung dalawa kaya lumabas muli sila sa likod ng kotse at nagsisimula na silang lumapit sa amin.

Sa malayo biglang nagising si Julian nung marinig niya ang pagtibok ng puso ni Lt. Rosales “Isa…bella…” sabi niya na bumukas ang kabaong niya at lumutang siya, nilingon niya ang kabaong ni Isabella. “Mahal ko.. nagbalik kana..” sabi niya na bumukas ang pinto ng musuleyo at saktong walang araw sa labas dahil maulap ito at narinig niya na pabilis na ng pabilis ang pagtibok ng puso ni Lt. Rosales. “Mahal ko…” sabi ni Julian na naging anino siya nung lumipad palayo sa islang tinutulogan niya ng dalawang daang taon at lumipad siya patungo sa pusong tumatawag sa kanya “hintayin mo ako.. mahal ko..” sabi niya. Nanibago siya sa lugar na dinaanan niya dahil marami na itong bahay at me mga gusali naring nakatayo na dati isa itong gubat kung saan siya nakatira noon pero tila iba na ngayon ang anyo ng lugar na dati ay isang paraiso para sa katulad niya.

Biglang natakpan ng ulap ang araw kaya medjo dumilim ang paligid at sakto ito dahil pwede na akong makaresbak sa kalaban namin. Nakita ko ang dalawa na hindi nila ata ako napansin kaya lumabas ako ng konte sa likod ng puno at babarilin ko na sana sila ng mapansin ako nung pangatlong tao na nasa kotse. “Pare, sa kaliwa niyo!” tawag niya sa mga kasamahan niya na bigla silang lumingon sa akin at buti nalang nakatago ako dahil kung hindi patay na siguro ako sa dami ng balang tinira nila sa akin. “MGA PULIS KAMI!” sigaw ko sa kanila “ALAM NIYO BANG MGA ALAGAD NG BATAS ANG BINABARIL NIYO?” dagdag ko na narinig kong kinasa nila ang armas nila. “ILABAS NIYO SI BOYET, SIYA ANG KAILANGAN NAMIN!” sabi nung isa “SUSPEK NAMIN SI BOYET, HINDI NAMIN SIYA PWEDENG ISUKO SA INYO!” sagot ko. “WALA KAYONG MAGAGAWA. KUNG AYAW NIYONG MAMATAY DITO IBIGAY NIYO SA AMIN SI BOYET!” demanda niya sa amin na napakapit ako sa braso ko dahil humapdi ang sugat ko.

Biglang umihip ang malakas na hangin at lumamig ang paligid, tumayo ang balahibo sa braso ko nung maramdaman kong parang me tumitingin sa akin. “ROMERO!” tawag ko kay Alan “TENYENTE OK KA LANG BA?” tanong niya sa akin. “OK LANG AKO, KAYO?” tanong ko “ME SUGAT AKO SA TUHOD PERO OK LANG AKO PATI SI BOYET” sagot niya na naramdaman ko bigla na parang me nakatayo sa likuran ko na paglingon ko wala namang tao. “Hah!” sabi ko nalang at sumilip ako sa labas kung nasaan na yung dalawa ng magulat nalang ako nung nakita kong nagsisitakbuhan sila bigla pabalik sa kotse nila na parang me kinatatakotan sila. “ROMERO, AALIS NA SILA” balita ko kay Alan na sumilip ito ng konte sa hood ng sasakyan namin at nakita din niyang sumakay ang dalawa sa kotse nila. “TENYENTE” sigaw niya kaya lumabas ako sa likod ng puno at pinagbabaril ko sila na mabilis tumakbo ang kotseng sinasakyan nila papalayo sa amin.

“Ok ka lang ba Tenyente?” tanong ni Alan sa akin nung lumapit ako sa kanila “ok lang ako, Boyet” tawag ko sa kanya na ngayon ay naihi sa pantalon niya sa takot. “Kilala mo ba ang mga yun?” tanong ko sa kanya “si.. sila yung kasamahan ko” nanginginig nitong sabi sa amin “kaya pala gusto ka nilang patayin kasi alam nilang ikakanta mo sila” sabi ko sa kanya. “Tenyente” tawag sa akin ni Alan “bakit?” tanong ko “me sugat ka sa braso” sabi niya “daplis lang ito, tara na baka balikan pa tayo ng mga yun” sabi ko sa kanila na sumakay na muli kami sa sasakyan namin at buti nalang hindi tinamaan ang gulong namin.

“Saan tayo?” tanong ni Alan sa akin “balik tayo sa presinto, palpak yung mga pulis dito” sagot ko “hindi ba tinawagan mo sila?” tanong niya “oo, kaya nga palpak kasi hindi sila sumipot” sagot ko na napatingin ako sa mga puno sa labas. “Ok ka lang ba Tenyente?” tanong ni Alan “ok lang ako, sige na” sabi ko sa kanya na parang me nakita akong taong nakatayo sa likod ng puno.

“Tenyente” tawag pansin sa akin ni Alan “oh bakit?” tanong ko sa kanya “nagtataka lang ako” sabi niya “saan?” tanong ko “na corner nila tayo, marami silang bala kesa sa atin pero bakit sila umalis? Nasa advantage sila tapos aalis nalang sila ng ganun-ganun lang?” takang tanong sa akin ni Romero na pati rin ako nagulohan sa nangyari kanina. “Hindi ko alam Sarhento, ang importante ngayon ay ligtas tayo at walang nangyaring masama sa atin” sabi ko sa kanya. Hindi parin mawala sa isipan ko ang naramdaman kong tao kanina sa me puno “siguro nakakita sila ng multo kaya sila tumakbo” biro ko kay Alan na natawa ito “kailangan ko ng bagong pantalon” sabi ni Boyet sa amin na napalingon kami sa kanya “halata nga eh, bumaha yung ihi mo kanina” sabi ni Romero sa kanya “Sarhento, tumawag ka sa HQ mamaya pagdating natin sa presinto” utos ko sa kanya “yes, ma’am” sagot niya.

Lumabas sa likod ng puno si Julian at tiningnan niya lang ang kotseng papalayo sa kanya “Isabella..” bigkas niya at pinikit niya ang mga mata niya na narinig niya muli ang pagtibok ng puso nung babaeng sakay sa harapan ng kotse. “Sa mahabang panahon kong paghihintay sa pagbalik mo dito sa mundo.. sisiguradohin kong walang makakapagpigil sa pagmamahalan natin” sabi niya na lumingon siya sa direksyon na tinatahak ng mga taong nang ambush kina Rosales kanina.

Naging anino ulit si Julian at hinabol niya ang mga taong bumaril sa taong mahal niya at naabotan niya itong nakaparada sa isang maliit na kubo. Lumusot ang paningin niya sa pader ng kubo na nakita niya ang tatlo sa loob nito na naka higa yung isa habang ginagamot siya nung pangalawa at yung pangatlo naman ay parang me kausap ito sa kamay niya. Lumutang papalapit si Julian at lumusot siya sa pader na hindi siya napansin ng tatlo.

“Masakit, dahan-dahan lang” sabi nung nakahiga “ang tanga-tanga mo kasi” sabi nung gumamot sa kanya na bigla nalang natahimik yung pangatlo “hoy! ano na ang balita?” tanong nito “pa…pare…yu…yung…” “ano?” sigaw nung pangalawa na napatigil narin ito nung nakita nila si Julian na nakatayo sa sulok. “Pare.. siya.. siya yung nakita ko sa puno kanina..” sabi nung nakahiga na agad nilang kinuha ang mga baril nila at puro sigaw at putok ng baril ang maririnig sa loob ng kubo at ilang sandali lang ay natahimik na ito.

Lumutang palabas ng kubo si Julian “wala ng mananakit sayo, mahal ko” sabi niya na lumipad siya pataas at sinunod ang tibok ng puso ni Rosales na ngayon ay nakabalik na sa presinto ng Alaminos PD. Nung malapit na si Julian sa presinto napahinto nalang siya at nagulat sa nakita niya “imposible!” sabi niya nung tumambad sa harapan niya ang dating mansion na tinitirhan dati ni Isabella na ngayon ay presinto na ng Alaminos PD.

Chapter II: Her Scent!

Habang tumatawag si Romero sa headquarter namin sa Quezon City nasa taas naman ako kausap si Capt. Maranan.

“Pasensya na kung hindi agad nakarating ang mga tauhan ko, Lt. Rosales” paumanhin niya sa nangyari sa amin kanina. “Hindi na importante yun Hepe ang importante maayos kaming nakabalik dito” sabi ko sa kanya pero sa loob ko galit na galit ako sa kanila “mabuti kung ganun, nakilala niyo ba yung mga taong nang ambush sa inyo?” tanong niya sa akin “sinabi sa amin ni Boyet na mga kasamahan niya yun sa maynila, yung mga kasama niya nung nang hold up sila ng banko” sabi ko sa kanya.

“Kung ganun, delikado pala ang mga taong yun” sabi niya na kita kong nakatingin ito sa dibdib ko “ah sir, mawalang galang na po” sabi ko sa kanya “ha? bakit?” tanong niya “nasa itaas po ang mata ko, wala sa dibdib ko” sabi ko sa kanya na kita kong napahiya ito.

Bumaba na ako sa selda at nakita kong kausap ni Romero si Boyet “Tenyente” tawag niya “kumusta na kayo?” tanong ko sa kanila “ok lang kami” sagot ni Romero “so ano ang sabi ni Hepe sa report mo?” tanong ko sa kanya. “Magpaliban daw muna tayo ng gabi dito at bukas na daw tayo bumyahe” balita niya sa akin “hindi pwede, mamaya aalis na tayo” sabi ko sa kanya “nenerbyos pa ako Tenyente” sabi ni Boyet sa akin “suck it up!” sabi ko sa kanya na napayuko ang ulo nito. “Utos ni Hepe yun, Tenyente” sabi ni Romero sa akin “kung magpaliban tayo ng gabi dito baka bukas ganun din uli ang mangyari sa atin” sabi ko sa kanya “aalis tayo pagbaba ng araw, magkarga ka ng maraming gamit sa sasakyan natin” utos ko kay Romero na sumaludo lang ito sa akin. Lumabas ako ng presinto at kita kong umaambon na pala “mabuti itong cover para sa byahe namin mamaya” sabi ko sa isip ko nung me nakita akong lalake na nakatingin sa akin sa kabilang kalye.

“Problema mo?” tanong ko sa kanya na nakatingin parin ito sa akin kaya nilapitan ko siya at pinakita ko sa kanya ang chapa ko “bakit tingin ka ng tingin sa akin?”‘ tanong ko sa kanya na kita kong naka lumang damit siya kagaya ng mga damit noong unang pilipino noon. “Me problema ka ba sa akin?” tanong ko sa kanya na ngumiti ito sa akin “wala” sagot niya na me malamig na boses itong nakatingin sa akin “bakit tingin ka ng tingin sa akin?” tanong ko sa kanya na ngumiti ito “nagagandahan lang ako sayo” sagot niya sa akin. “Ganun? Gusto mo ikulong kita?” tanong ko sa kanya “bakit mo ako ikukulong?” tanong niya sa akin “dahil nawewerdohan ako sayo” sagot ko sa kanya na ngumiti uli ito. “Tenyente!” narinig kong tinawag ako ni Romero na nilingon ko siya “bakit?” tanong ko “nakahanda na ang gamit natin” sabi niya “sige, susunod na ako” sabi ko sa kanya na pumasok na ito sa loob ng presinto “so, ano ang….” nagulat nalang ako dahil bigla nalang itong nawala “nasaan na yun?” tanong ko na nagkamot ako ng ulo at bumalik sa presinto.

“Sarhento” tawag ko kay Romero na ngayon ay pinuposasan na niya si Boyet “nakahanda na sa likod yung kotse” sabi niya sa akin na hindi na kami nagpaalam sa mga pulis dito sa presinto at nung nasa labas na kami “teka, nasaan ang sasakyan natin?” gulat kong tanong kay Romero. “Naisip ko kasi Tenyente na mas maigi na ito ang dadalhin natin kesa dun sa sasakyan natin” sabi niya “aabot ba kaya tayo nito sa Maynila?” tanong ko sa kanya “oo naman, nakipagpalit ako ng kotse dun sa may-ari nito, mahilig kasi siya sa sasakyan kaya nakakuha ako ng magandang deal sa kanya” kwento niya sa akin. “Basta ba hindi tayo ihinto nito sa daan at walang ano mang problema sa sasakyang ito, ok lang sa akin” sabi ko kay Romero na sinakay na niya si Boyet sa likod “ikaw na ang mag drive” sabi ko sa kanya na tumango ito at sumakay na kami.

“Matanda pa ata sa atin itong kotseng ito, Romero” sabi ko sa kanya “pero tumatakbo pa naman Tenyente” natatawang sagot niya “mga boss, nagugutom ako” sabi ni Boyet sa amin nung nasa daan na kami palabas ng Alaminos. “Tiisin mo muna Boyet, ibibili ka namin ng pagkain pagnakalabas na tayo dito sa Pangasinan” sabi ko sa kanya “ang tagal pa nun” reklamo niya “Romero” tawag ko sa kanya na napasimangot ito “bigay mo na!” utos ko sa kanya “hmp!” sabi nito at tinuro ang bag niya. “Paano ako kakain nito nakaposas ako?” tanong ni Boyet sa amin na nagkatinginan kami ni Romero “hmp!” sabi ko nalang at lumipat ako sa likuran at sinuboan ko ng chichirya si Boyet na kita kong natutuwa ito. “Mag enjoy ka lang ngayon Boyet” sabi ni Romero “pagdating ng Quezon City kalabuso ang matatanggap mo dun” dagdag niya “ok lang sir, basta ba sinisilbihan ako ni Tenyente seksi kahit ilang taon ok lang sa akin” nakangiting sabi nito sa akin na sinuntok ko siya sa balikat na natawa lang ito.

Nakalabas na kami ng Pangasinan at ilang oras nalang makakarating na kami ng Quezon City ng magpasya akong huminto muna kami dahil nakaramdam narin ako ng gutom “buti pa nga Tenyente” sabi ni Romero “naiihi narin ako” sabi ni Boyet. “Bilisan niyo lang sa banyo ako na bahala ang mag order sa pagkain natin” sabi ko sa kanila na tumungo sila sa banyo habang nakapila naman ako para umorder ng pagkain namin. Ilang tao nalang at ako na ang susunod nang me maramdaman akong panlalamig sa likuran ko. Kaya napalingon ako sa likuran ko at nakita ko ang isang bata na nakangiting nakatingin sa akin kaya nginitian ko din siya pero hindi parin nawawala ang panlalamig na nararamdaman ko sa mga oras na yun kaya panay lingon ko sa bata. Nung umorder na ako at pagkatapos kunin nung cashier ang pera ko nagulat nalang ako kasi nung sumunod sa akin isang babae na at hindi yung bata kanina. “ah.. ale, nasaan po ang anak niyo?” tanong ko sa kanya “anak?” takang tanong niya sa akin na umalis nalang ako.

Bumalik na yung dalawa galing banyo at si Romero na ang pinakuha ko sa pagkain namin habang bumalik na kami ni Boyet sa loob ng kotse “Tenyente” tawag niya sa akin “ano?” tanong ko “me nagkakagusto ata sayo” sabi niya sa akin “ha? Sino?” tanong ko na tinuro ng nguso niya ang asong nakaupo sa labas lang ng pintoan ko. “Kanina pa yan tingin ng tingin sayo” sabi ni Boyet sa akin na tiningnan ko ang aso at tama nga siya sa akin lang ito nakatingin na hindi man lang ito gumalaw nung me mga taong dumaan sa harapan at sa likuran niya. Lumabas na si Romero sa tindahan at kumain muna kami bago kami umalis “Tenyente” tawag ni Romero sa akin “bakit?” tanong ko “hindi mo man lang ba bibigyan ng pagkain yang bisita mo” sabi niya sa akin sabay turo sa itim na asong naka upo sa labas ng pintuan ko. Binaba ko yung bintana at hinagisan ko ito ng buto na hindi man lang ito gumalaw o kinain ang binigay ko sa kanya “busog ata” sabi ko na hindi nalang namin ito pinansin.

Pagkatapos kumain bumalik na kami sa daan at makalipas ang isang oras at kalahati nakarating na kami sa presinto at pinasok agad ng mga tauhan namin si Boyet sa selda pagktapos itong ibook “good job Rosales, Romero” bati sa amin ni Hepe. “Sir, tungkol dun sa nang ambush sa amin… ” “huwag mo na isipin yun Rosales, nakatanggap kami ng balita mula sa Alaminos na nahanap na nila ang mga taong tumambang sa inyo” balita niya sa akin. “Talaga sir? Saan?” tanong ko “sa kabilang bayan pero hindi na nila ito naabutang buhay” balita niya “napatay nila yung nang ambush sa amin?” tanong ko sa kanya. “Hindi, patay na nung inabutan nila ang mga suspek, meron kasing nag report sa kanila na nakarinig ng putok sa isang kubo kaya nung pinuntahan nila para imbisitagahn naabutan nalang nilang wala ng buhay yung tatlo” balita niya. “Ma swerte kayo kasi hindi kayo napatay ng mga taong yun” sabi ni Hepe sa amin.

“Me suspek ba sila sa gumawa nito?” tanong ko “wala, inassume nila na pumalpak yung plano nila tinumba ng mga kagrupo nila ang tatlo since nakita niyo nga ang mga mukha nila” sabi ni Hepe sa amin. “Pero sir, ang weird din kanina dahil nasa position na silang itumba kami bigla nalang silang umalis” kwento ni Romero na napaisip ang Hepe namin “hmmm… yun na nga din ang iniisip ko eh” sabi ni Hepe sa amin. “Bueno, you guys deserve a rest umuwi na kayo para makapagpahinga” sabi niya sa amin na nag agree kami ni Romero dahil pagod narin kami sa byahe at sa nangyari kanina kaya tumayo kami at sumaludo sa kanya bago kami lumabas ng opisina niya. “Haayyy makakapagpahinga narin ako ng maayos” sabi ni Romero sa akin “pahinga? Baka kakain ka lang?” biro ko sa kanya na natawa lang ito. “Mag diet ka, Romero” sabi ko sa kanya na inignore lang ang sinabi ko at sumaludo ito sa akin sabay alis nito.

Dumaan muna ako ng pharmacy para bumili ng gamot at nagmaneho na ako pauwi sa apartment ko, pagbukas ko ng pinto nakakita ako ng damit sa sahig “ano ito?” takang tanong ko at nakita kong wala na sa pwesto ang sofa ko sa sala kaya binunot ko ang baril ko. Me narinig akong kalabog sa kabilang kwarto kaya dahan-dahan akong humakbang papunta dun at dinikit ko ang tenga ko sa pintouan ng me marinig akong ingay sa loob kaya nagmamdali akong tinadyakan ang pinto at tinutok ko agad ang baril ko “FREEZE!” sigaw ko na napatigil ang dalawang tao sa ibabaw ng kama at nung sumilip ito sa ilalim ng kumot “hi, Issa!” bati sa akin ni Karen. “Anak ng put.. Karen!” sabi ko na kita kong me gumalaw sa tabi niya “sino nanaman yan?” tanong ko sa kanya na binalik ko sa holster ang baril ko “Issa, meet Kevin, Kevin siya si Issa, housemate ko” pakilala niya sa amin na nilabas nito ang ulo sa ilalim ng kumot “hi, nice to meet you” sabi nito na napailing nalang akong lumabas ng kwarto niya.

“Ang gulo ng apartment, hindi ka man lang naglinis” sabi ko sa kanya nung nasa sala na ako at kita kong naka bathrob lang itong sumunod sa akin “eh pasensya na akala ko kasi bukas kana uuwi eh” sabi niya sa akin. “Bukas?” tanong ko “bru, thursday ngayon” sabi niya sa akin na bigla kong naalala kung ano ang meron sa araw na ito “SHIT!” napamura nalang ako at nagmamadaling kinuha ang jacket ko at lumabas ng apartment. Nagmaneho na ako at nagmamadaling pumunta sa bahay ng mga magulang ko at pagdating ko sa gate nag busena ako na binuksan ako ng guard “magandang gabi ma’am” bati nito sa akin nung pinasok ko na yung kotse sa loob. “Sorry kung na late ako” sabi ko na nasa dinning table na silang lahat at naghahaponan “Isabella, buti at naalala mo ang anniversary namin ng papa mo” sabi sa akin ng mama nung humalik ako sa pisngi niya “pa, happy anniversary..” hindi ko natuloy dahil umiwas ito nung hahalikan ko na sana siya sa pisngi.

Galit sa akin ang papa ko dahil gusto niya ako ang susunod sa yapak niya bilang presidente ng kompanya, pero iba ang profession ang kinuha ko instead na maging business management well naging pulis ako. “Galit parin ho ba kayo sa akin?” tanong ko sa kanya nung naupo na ako sa kaliwa niya “Elizabeth, iabot mo nga sa akin ang ketchup” utos ng papa ko sa kapatid ko na kahit nasa tabi lang ng plato ko ang bote ang kapatid ko pa ang inutosan niya para iabot sa kanya. Kinuha ko ang bote ng ketchup at nilagay ko ito sa tabi ng plato niya na hindi man lang ito tumingin sa akin “Delia, kuhanan mo ako ng bago, hindi ko gusto ang boteng ito” utos niya sa maid namin na sa galit tumayo ako “bakit hindi mo nalang ako diretsohin papa!” sabi ko sa kanya na tumayo ito at sabing “nawalan na ako ng gana, pakisabi kay Delia na dalhan nalang ako ng kape sa study room ko” sabay lakad nito palayo sa mesa.

“Dahil ba hindi ko sinunod ang gusto niyo? Naging pulis ako instead na maging business management?” sabi ko sa kanya na huminto ito at lumingon sa amin “Nerissa, pakisabi sa driver na linisin ang kotse bukas, ayaw ko ang amoy nung kotseng tumabi sa kotse ko” insulto niya sa akin na umalis ito at pumasok sa study room niya. “PUNYE..” “ISABELLA!” sigaw ng mama ko na natahimik ako “haayy.. ” narinig ko galing sa kapatid ko kaya umalis nalang ako at kinuha ang jacket ko at lumabas ng bahay. “ISABELLA WAIT!” sigaw ni mama nung hinabol niya ako sa labas “pasensya na po ma, gusto ko lang pong umattend sa anniversary niyo pero…” sabi ko sa kanya “kilala mo na ang papa mo, Isabella” sabi niya sa akin “ikaw kasi, sobrang matigas ang ulo” sabi ni Elizabeth sa akin na nakatayo na ito sa me pintoan ng bahay.

“Elizabeth, tumahimik ka!” sabi ni mama sa kanya “ok lang yun, mama” sabi ko “huwag ka muna umalis, Isabella” sabi sa akin ni mama “patawarin niyo po ako, mama” sabi ko sa kanya na kita kong naluha ito. Niyakap ko si mama at nagpaalam narin ako sa kapatid ko at sumakay na ako sa sasakyan ko at umalis na ako “salamat mang Berto” pasalamat ko sa guard namin nung binuksan niya ang gate. Nagpahid ako ng luha nung papalayo na ako sa bahay namin at kinuha ko yung phone ko at me tinawagan ako “hey, available ka ba ngayon?.. good, i’ll be there in thirty… see you then” sabi ko sabay baba ko ng phone at binilisan ko ang pagtakbo ng kotse ko. Makalipas ang kalahating oras nakarating na ako sa destinasyon ko at nagdoorbell ako pagkatapos kong iparada ang kotse ko sa harap ng apartment niya. “Hey” bati nito sa akin “hey, Ben!” bati ko din na pumasok ako sa loob ng apartment niya at agad ko siyang niyakap nung sinara niya ang pinto “what’s wrong?’ tanong niya “I need you!” sabi ko sa kanya na ngumiti ito “then, you have!” sagot niya.

Lumabas sa anino ng kotse si Julian at tumingin ito sa paligid, tumingin siya sa pangalawang palapag ng apartment at lumutang ito, naririnig niyang nagbago ang pagtibok ng puso nung babaeng sinundan niya at nagulat siya nung makita niya ito sa me bintana. Nakayakap ito sa leeg ng lalake habang naghahalikan silang dalawa, nakita niyang hinawakan nung lalake ang pwet ng babae at pinisil ito dahilan para magalit siya. “HINDIIIIIII!!!” sigaw niya na biglang napatigil ang dalawa nung yumanig ang buong apartment, naging anino agad si Julian at nagtago ito sa dilim “ano yun?” tanong nung lalake “huwag mo na pansinin yun, kailangan kita ngayon!” sabi nung babae na hinila niya ang lalake papasok sa kwarto at nagsara sila ng pinto. “Sa tagal ng panahon, siguro nagbago na ang puso ni Isabella” sabi ni Julian na lumutang siya papalapit sa pinto ng kwarto at lumusot siya na nakita niya ang dalawa na nakatayo sa tabi ng kama.

Tinulak ko si Ben sa kama at kita kong nagulat ito “hubad!’ utos ko sa kanya na hinubad nito ang sando at shorts niya “huwag, iwan mo yung boxers mo” sabi ko sa kanya na nakangiti itong binato ang damit niya sa sahig. Tinanggal ko ang baril ko na nilagay ko lang ito sa sahig at tinanggal ko na isa-isa ang damit ko na kita kong naeexicite siya “ah, ah, ah relax lang” sabi ko sa kanya dahil bumangon ito at umupo ito sa gilid ng kama. “Higa ka lang” sabi ko sa kanya na hinubad ko ang shirt at pantalon ko na naka bra at panty nalang ako sa harapan niya na napadila ito sa labi niya “I love watching you undress” sabi niya sa akin na napangiti ako sa kanya. “Hold on, babanyo lang ako” sabi ko sa kanya na kita kong gumalaw ito papunta sa desk niya malapit sa kama at nagbukas ito ng drawer “protection” nakangiting sabi niya sa akin na pinakita pa sa akin ang isang nakabalot pang condom na napangiti ako “good boy!” sabi ko sa kanya at pumasok na ako sa banyo.

Nakita ni Julian na nakahiga sa kama ang lalake na parang kinakagat nito ang isang bagay na kinuha niya sa drawer, hindi niya alam kong para saan ito dahil simula nung natulog siya wala na siyang alam sa makabagong mundong ito. Tumingin siya sa pinto ng banyo at lumusot ang paningin niya na nakita niyang nakaharap sa salamin ang babae at nakita niya ding hinubad nito ang pang-itaas na saplot niya. “Hmmm…” galing kay Julian na parang hindi ito mapakali sa mangyayari sa dawalnag nilalang sa silid na ito kaya sa sobrang selos niya nilapitan niya bigla si Ben at ginamitan niya ito ng kapangyarihan niya “Stati pana si treceti la somn (tumayo ka at matulog)” utos niya kay Ben na bigla itong tumayo at natulog sa isang kaway lang ng kamay niya. Lumutang si Ben sa ere na sumunod ito kay Julian at sabay silang nawala sa dilim, makalipas ang ilang segundo lumabas muli si Julian at nagpalit siya ng anyo.

“Are you ready, Benny?” tanong ko kay Ben nung binuksan ko ang pinto ng banyo at tumayo akong naka panty nalang, nakita kong nakatingin ito sa akin at biglang ngumiti ito sa tuwa sa suot ko “halika!” yaya niya sa akin na bumangon ito at lumapit sa akin. “Te iubesc (mahal kita)” sabi ni Ben sa akin na kinagulat ko “ano?” tanong ko sa kanya “ah.. hehehe.. sabi ko mahal kita” sabi niya sa akin na napangiti ako “anong lengwahe yun?” tanong ko na humalik na ito sa leeg ko. “Romanian” sagot niya nung dinidilaan niya ang ibabang parte ng tenga ko “am asteptat atat de mult timp pentru aceasta pentru dragostea mea (matagal ko nang hinihintay ang pagkakataong ito, mahal ko)” sabi niya sa akin na nawewerdohan na ako sa kanya. “Ben, stop talking like that.. baka ma turn off ako” sabi ko sa kanya na nararamdaman kong biglang uminit ang katawan ko sa mga dila at halik lang niya sa leeg ko.

Binuhat niya ako habang humahalik parin siya sa tenga ko at hiniga niya ako sa kama “oohhh Beeennn…” tawag ko sa kanya habang yakap-yakap ko siya sa ulo, tumigil siya bigla at tumingin sa akin. Napansin kong tila nagbago ata ang kulay ng mga mata ni Ben, siguro ngayon ko lang ito napansin dahil hindi naman ako masyado nakatingin sa mga mata niya lalo na pagnagtatalik kami “mahal ko..” sabi niya sa akin na naghalikan kaming dalawa. Nakapatong na siya at dinikit niya ang katawan niya sa akin na naramdaman ko ang abs niya sa tiyan ko “ohh.. Beenn…” tawag ko uli sa kanya na dahan-dahan na itong bumaba ang mga halik niya sa leeg ko papunta sa dibdib ko. “Aaahhh…” napaungol ako nung maramdaman ko ang labi niyang bumalot sa utong ko, marahan niyang dinidilaan ito at inipit niya ito gamit ang labi niya.

Tumingin ako sa mga mata niya na lalo lang akong nalibugan sa mga tingin niya na parang iba ang sensasyong binibigay sa akin ni Ben ngayon, hindi kagaya dati na kailangan pa niya akong fingerin para umandar ang libog ko. Ngayon halik, dila at ipit ng labi lang niya nalilibugan na ako at nararamdaman kong namamasa na ang panty ko sa sobrang sarap ng ginagawa niya sa akin “ooohh..Dyos kooohh Beennn…” napaungol ako nung lumipat ang labi niya sa kabilang utong ko. Nakita kong nakangiti itong nakatingin sa akin kaya nginitian ko din siya at hinimas ko ang pisngi niya “hmmm… grabe kaahhh..” sabi ko sa kanya na hinalikan nito ang dibdib ko pababa sa tyan ko, sa pusod ko at itaas ng panty ko na tumingin muna ito sa akin “Isabella…” tawag niya sa pangalan ko na tinaas ko ang balakang ko at hinila nito pahubad ang panty ko.

“Esti la fel de frumos ca intotdeauna dragostea mea (maganda ka parin kahit kelan, mahal ko)” sabi niya sa akin na hindi ko na ito pinansin dahil sobrang nalilibugan na talaga ako sa kanya na niyuko nito ang ulo niya malapit sa hiwa ko at inamoy niya ito. “Parfum hipnotica dvs este ca intotdeauna (nakakabighani parin ang halimuyak mo)” hindi ko naintindihan ang mga sinasabi niya pero isa lang ang alam ko, mag-eenjoy ako sa gabing ito kasama si Ben. Hindi ko na maalala kung gaano kahaba ang dila niya pero yung pumasok sa lagusan ko kasing haba ng alaga niya nung kinantot niya ako “ooohh.. Beennn…” napaungol ako dahil sa haba at naabot nito ang kinailalim ng pekpek ko na tila kinikiliti nito ang G-spot ko. “Oohhhhh… oohhhh….ooohhhhh…” ungol nalang ako ng ungol habang napakapit ako sa kobre kama niya na halos mabaliw ako sa sarap sa ginagawa ng dila niya sa pekpek ko.

Hinimas niya ang magkabilang hita ko na napakapit ako sa suso ko at nilamas ko ito, parang ngayon lang ako nakaramdam ng ganito na halos mabaliw ako sa sarap. Tinukod ko ang dalawang siko ko sa kama at tiningnan siya na nakita kong nakadikit ang labi nito sa hiwa ko habang gumagalaw sa loob ng lagusan ko ang dila niya “ohhh…ohh…ooohhhhh….” napaungol ako habang lamas-lamas ko parin ang suso ko. Nakita kong nilayo niya ng konte ang labi niya sa pekpek ko at kita ko ang dila nitong gumagalaw sa hiwa ko at nung hinila niya ito palabas nag “pop” pa ito na kita kong me tamod sa dulo ang dila niya na agad kong hinila ang ulo niya palapit sa akin at sinubo ito “hmmmm…..”. Nalasahan ko pa ang tamod ko sa dila niya at naghalikan kaming dalawa na gumulong kami at ako na ang nasa ibabaw niya.

Dinilaan ko ang labi niya pababa sa leeg at kinagat ito “aahhh… Isabellaaahh..” umungol siya na hindi ko na pinansin ang malamig niyang balat dahil sa libog “hmm.. Ben.. ang sarap nung ginawa mo” sabi ko sa kanya na tumingin lang ito sa akin. Umupo ako sa ibabaw niya na nilamas nito ang dede ko habang inaatras-abante ko ang pekpek ko sa inupoan ko ng titi niya na napanganga ito at tila nagustohan niya ang ginawa ko. Iba ang libog na dala ni Ben ngayon parang naninibago talaga ako sa kanya, kung ano man ito hindi ko na dapat pang tanongin dahil gustong-gusto ko ang ritwal naming dalawa ngayon. Dumapa ako sa ibabaw niya at naghalikan kami at iniwan ko ang labi niya nung bumaba ang labi ko sa leeg niya, sa dibdib niya, sa utong niya na gaya niya dinilaan ko din ito at inipit sa labi ko na napahawak siya sa ulo ko.

Bumaba ang labi ko pahalik sa tiyan niya, sa pusod niya at hinila ko pahubad ang boxers niya na nagulat ako at napakagat ng labi nung makita ko ang kahabaan ng alaga niya. “Ben..” tawag ko sa kanya dahil namangha ako sa kahabaan nito na dati hindi naman ito ganun kahaba. “Mahal ko, dulot ng libog at saya kaya ganyan yan kahaba at kalaki” sabi niya sa akin “pero… Ben…” sabi ko na umiling lang siya “hindi na importante ang detalye… atin ang gabing ito.. mahal kong Isabella” sabi niya sa akin na napakagat ako sa labi nung tiningnan ko ang alaga niya at pinikit ko nalang ang mga mata ko nung sinubo ko ito at narinig kong umungol siya. Taas-baba ang labi ko sa titi niya na halos napanganga na ako sa laki nito na hindi mapang-abot ang mga daliri ko sa bilogan nitong katawan. “Ben..” tawag ko sa kanya na huminga ako ng malalim bago ko sinubo ulit ang titi niya “aaahhhh….” napaungol siya sa ginawa ko.

Halos kasing laki ng braso ko ang katawan ng titi niya na ginanahan tuloy akong dilaan ang katawan nito nung nakatihaya lang ito sa puson niya na para akong asong dumidila ng buto. “Va sunt atat de frumoasa dragostea mea (ang ganda mo, mahal ko)” sabi niya sa akin na hindi ko na pinansin kung ano man ang ibig sabihin nun dahil baliw na baliw na ako sa laki ng titi niya na pinasok ko ang dalawang daliri ko sa pekpek ko para sukatin ito kung kakasya ba ito sa hiwa ko. Hindi ko na alam kung ano ang gagawin ko dahil ngayon lang ako makakatikim ng ganito kalaking batuta, kaya hinila niya ako papatong sa kanya at naghalikan kaming dalawa “hmmm… hmmmm…” siguro naririnig na niya yun na nalilibugan na talaga ako sa kanya. Kumukiskis ang alaga niya sa puson ko na halos mapiga na ito nung dinikit ko pa lalo ang katawan ko sa kanya na biglang gumulong kaming dalawa at napaibabaw na siya.

Nagbago narin ang hininga niya na tila nalilibugan narin ito “oohh..ohh… ipasok mo… ipasok mooohh…” sabi ko sa kanya na tumingin siya sa baba na nakapatong lang ang alaga niya sa puson ko. “Shit.. ipasok mo na.. please..” libog kong sabi sa kanya na umurong siya bigla na naramdaman kong dumagan ang katawan ng ari niya sa puson ko hanggang sa naramdaman ko ang ulo nito sa hiwa ko. “Mahal kita… aking Isabella..” sabi niya sa akin na bumukaka ako lalo na alam kong nararamdaman na niyang nakabuka na ngayon ang pekpek ko “ooh…hoooo…hoooo… please… please…. ipasok mo naahhh…” pagsamo ko sa kanya na tumingin ito sa mata ko. “Ma duc sa facem dragoste dupa doua sute de ani de asteptare I in sfarsit ai dragostea mea (dalawang daang taon akong naghihintay sayo, sa wakas magiging akin kana muli mahal ko)” sabi niya sa akin na napapikit ako nung maramdaman kong bumuka pa lalo ang hiwa ko nung nagsimula ng pumasok ang malaking troso niya sa lagusan ko.

Napakapit ako sa leeg niya at pinikit ko ang mga mata ko na nararamdaman ko ang pagpasok ng titi niya sa pekpek ko “ooohhh…” napaungol ako sa sarap at hapdi ng ginawa niya “Isabellaahhh…” tawag niya sa pangalan ko na nakanganga lang ako habang tuloy lang sa pagpasok ang titi niya sa loob ko. Pinakiramdaman ko kung hanggang saan aabot ang kahabaan ng titi niya sa lagusan ko dahil sa tagal naming pagdedate ni Ben alam ko kung hanggang saan lang ang titi niya sa loob ko. “Ooohhhhhh shiiiitttt…” napamura ako nung tuloy-tuloy parin ito nung naramdaman ko ang titi nitong lumagpas na sa hangganan ng haba ng titi ni Ben sa loob ko kaya binuka ko ang mga mata ko para siguradohin kung si Ben ba talaga ang kumantot sa akin, “Be… Ben… Ben… Beeeennnn….oohhh…” napaungol ako habang tinatawag ko ang pangalan niya.

Huminto siya bigla at tumingin sa akin kaya napatigil ako at tumingin din sa kanya “…haa…haa…haa….” para akong hinihingal na napapikit ko nalang ang mata ko nung maramdaman kong hinugot niya ang titi niya sa lagusan ko at tumigil ulit siya. Tumingin ako sa kanya na napapikit ulit ako nung binaon niya muli ang titi niya sa loob ko “Beenn…. oohhhh…hoooo…Beeennn…” napaungol ako habang tinatawag ko ang pangalan niya na tila nababasa niya kung ano ang gusto kong gawin niya sa akin. “Isabella..” tawag niya sa akin kaya tiningnan ko siya “Ben..” “Intotdeauna voi fi al tau si vei fi a mea iubitul meu (ako ay sayo at ikaw ay sa akin, aking mahal)” sabi niya sa akin na hinila ko ang ulo niya papalapit sa akin at naghalikan kami at doon nagsimula na siyang bumayo at sa bawat baon ng titi niya sa pekpek ko napakalmot ako sa likuran niya.

“Aaaahhhh…” narinig kong umungol siya nung tumalab ang mga kuko ko sa likuran niya at nung binaon niya ang titi niya pailalim sa pekpek ko kinalmot ko ito “aaahhh.. Isabellaaahhhhh….” napaungol siya na tila nagustohan niya ang ginawa ko. Pinulupot ko ang mga binti ko sa bewang niya at napakapit ako sa leeg niya nung binilisan na niya ang pagkantot sa akin na maririnig na siguro ng mga kapitbahay ang ingay ng kama. “Oh, oh, oh, oh, oh, oooohhhoooohhhh…” ungol lang ako ng ungol hanggang sa nilabasan na ako na hindi parin tumigil si Ben sa pagkantot sa akin “Be… Beenn..Beennn..ni…nila..aaahhh…nilabasan na akooohhh…aahhh..hooooo…” sabi ko sa kanya na lalo lang bumilis ang mga bayo niya sa akin at tila tunog nalang ng mga tumatamang balat namin ang naririnig ko at nawala na yung ingay ng kama.

“Isabellaahhh…” tawag niya sa pangalan ko na pagtingin ko sa mga mata niya nakita kong nagpalit ito bigla ng kulay na yung kulay asul kanina ngayon ay naging pula kaya napakapit nalang ako sa leeg niya at umiwas ng tingin sa kanya. “Aaahh…ah, ah, ah, ah, aaahhhhh….” umuungol narin siya “oh..oh..oh..oh…oh..ooohhhhh… dyosss..kooohhhh….” napaungol ako nung nilabasan na muli ako sa pangalawang pagkakataon na walang kapaguran si Ben sa pagkantot sa akin. Wala narin akong naramdamang kama sa likuran ko kaya natatakot na ako kaya tiningnan ko ulit siya at nagulat ako dahil ibang mukha na ngayon ang nakikita ko “Haa..haa…aahhhh….haaaa…..” imbes na sumigaw napaungol ako sa ginawa niya sa akin kaya pinikit ko nalang ang mata ko na biglang nakaramdaman muli ako ng orgasmo sa ginawa niya at maya-maya lang ay “aaahhhh… am aproape nu exista (malapit na ako)” sabi niya sa akin na hindi ko na pinansin.

Niyakap niya ako ng mahigpit at bumayo pa siya ng ilang beses “malapit na akoohhh.. mahal ko” sabi niya sa akin na nakakapit parin ako sa leeg niya at nakapulupot parin ang mga binti ko sa bewang niya. “Been… Beeennn….aaahhhh….” napaungol ulit ako dahil nakaramdam muli ako ng orgasmo sa pang-apat na beses na parang hihimatayin na ako sa sobrang pagod ng biglang bumitaw siya sa pagkayakap sa akin at ganun din ako at sabay bangon niya sa ibabaw ko at hinugot nito ang titi niya at sinalsal niya ito. “Haaaaa…haaaaa…aaahhhh….” napaungol siya ng malakas at nakita kong nangingintab niyang titi na tinutok niya ito sa tiyan ko at pinutok ang tamod niya doon. “Haaaaaahhhhh…..” napaungol pa ito habang tuloy lang siya sa pagsalsal sa titi niya habang ako ay parang nanlata sa sobrang pagod.

Pagkatapos niyang labasan nakaluhod lang itong nakatingin sa akin, hingal na hingal ako sa ginawa niya sa akin kaya hindi ko nalang ito kinausap at pinikit ko nalang ang mata ko. Naramdaman ko ang mga kamay nito sa gilid ko na parang gumapang ito para lumapit sa akin kaya nilingon ko ito at nakita kong nasa harapan na ng mukha ko ang mukha niya. “Mahal na mahal kita, aking Isabella” sabi niya sa akin sabay halik nito sa labi ko na parang me kung anong pampatulog ang labi niya dahil bigla nalang akong napapikit pagkatapos niya akong halikan. Naramdaman kong gumalaw ang kama at maya-maya ay naramdaman kong pinunasan nito ang tiyan ko at binihisan niya ako na pilit kong binuka ang mata ko nakita ko itong nakatayo sa gilid ng kama at nakatingin ito sa akin. “Bee….” tawag ko sa kanya na hindi ko na kinaya ang pagod at antok kaya nakatulog na ako.

Binihisan ni Julian si Issa pagkatapos niyang linisin ang tiyan nito at kinumotan niya, tumingin lang si Julian sa katawan niya at bumalik ito sa sarili niyang anyo at nakabihis narin siya. Gamit ang kapangyarihan niya, kinaway niya ang kamay niya at sabing “reveniti la camera (bumalik ka sa kwarto)” sabi niya na biglang lumabas si Ben sa likod ng anino ni Issa at nakahubad narin itong natutulog sa tabi niya. “Dragostea Mea aceasta nu va fi ultima noastra noapte acesta este doar inceputul (mahal ko, hindi ito ang huling gabi natin, umpisa palang ito)” sabi ni Julian sa kanya na yumuko ito at hinalikan niya sa pisngi si Issa at bigla itong naging anino at lumabas sa apartment. Nakatayo lang siya sa labas ng apartment habang nakatingin ito sa bintana ng kwarto ni Ben ng biglang me kung anong sumulpot sa likuran niya at nakaupo itong nakatingin sa kanya.

Isang itim na aso na kanina pa pala nakaabang sa kanya “Es war eine lange Zeit ihre Hoheit (kay tagal na, kaibigan)” sabi nung aso sa kanya “hmp! Das wurde lange alter mann (matagal na nga, matanda)” sagot ni Julian. Biglang tumayo ang aso at nagbago ito ng anyo at naging tao ito na ngumiti ito sa kanya “hindi ka man lang bumisita sa akin nung nagising ka, Julian” sabi nito sa kanya. “Pasensya kana, kaibigan” sagot niya na napansin niyang tumingin ang matanda sa bintana “alam mo ang kasundoan natin hindi ba?” tanong ng matanda sa kanya “Ja” sagot niya sa lengwaheng German. “Nicht zu vergessen mein freund (wag mong kalimutan, aking kaibigan)” sagot ng matanda sa lengwaheng German. Bigla silang nakarinig ng ingay sa kaliwa nila at nakita nilang me lumabas na apat pang aso.

“Dala mo ang mga alaga mo? Hindi ata tama yan” sabi ni Julian sa kanya “wala kang dapat ikabahala, mga anak ko sila alam nila ang kasundoan natin noon” paliwanag ng matanda sa kanya “mabuti kung ganun” sagot ni Julian. Naging tao din ang apat na aso at tumayo ito sa likod ng matanda “pasensya na kung nahuli kami sa pagdating, amang lobo” sabi nung nakakatanda sa apat “mabuti nang nauna ako, kesa sabay ko kayong humarap sa kanya” sabi nung ama nila. “Nakakapagsalita din ba sila sa lengwahe mo, kaibigan?” tanong ni Julian sa kanya na umiling ang matanda sa kanya “ako nalang ang natitirang lobo sa panahon natin, Julian” sabi ng matanda sa kanya “panahon, natin?” takang tanong niya “dalawang daang taon ka nga palang natulog at hindi mo alam ang nangyari sa paligid mo” sabi ng matanda sa kanya na sininyasan niya ang mga anak niya at nagsitakbuhan ito papalayo sa kanya at naging lobo. “Sumunod ka sa akin, ikukwento ko sayo ang nangyari nung panahong natulog ka” sabi ng matanda sa kanya na naging lobo din ito at hinintay si Julian na naging anino siya at sumunod sa matanda papalayo sa apartment ni Ben.

Chapter III: New World, Old Friends!

Makalipas ang ilang minuto nakarating na sila sa isang subdivision at huminto sila sa likod ng dalawang palapag na bahay “halika Julian, tuloy ka” yaya nung matandang lobo sa kanya na una silang pumasok kasunod ang apat na anak ni Solomon. “Maligayang pagdating, amang lobo” bati ng isang babae sa kanya na tumingin ito kay Julian at nagulat ito nung makita siya “Melinda” tawag ni Julian sa kanya. “I..ikaw…” sabi ng babae “Melinda, bisita natin si Julian” sabi ng amang lobo na dumaan ito sa harapan niya at yumuko si Melinda. “Pasensya kana kung maliit lang ang tahanan namin, kaibigan” sabi ng amang lobo. “Hindi ako namimili ng lugar alam mo yan, Solomon” sabi ni Julian sa kanya na napangiti ito “hindi ka parin pala nagbago, kaibigan” sabi ni Solomon sa kanya na naglakad si Julian at tumitingin-tingin sa paligid.

“Ngayon Solomon, ikwento mo sa akin kung ano ang nangyari sa mundo simula nung natulog ako” sabi ni Julian na umupo ang mga taong lobo sa upoan nila pati narin si Solomon at niyaya niyang umupo din si Julian. “Salamat kaibigan, pero pipiliin kong tumayo” sabi ni Julian sa kanya “wala ka bang tiwala sa amin?” tanong ng nakababatang lobo “Mariz!” tawag ni Solomon sa kanya “wala yun Solomon, me tiwala ako sa inyo kaya nga ako nandito, hindi ba?” sabi ni Julian sa kanya na natahimik lang si Mariz. “Pagpasensyahan mo na ang bunso ko, Julian” paumanhin ni Solomon sa kanya “wala sa akin yun, sanay na ako sa ganitong trato lalo na sa mga kalahi niyo” sabi ni Julian sa kanya.

“Bueno, sa pagdaan ng maraming taon marami narin ang nagbago sa paligid natin, nakita mo kanina ang mga nagliparang mga sasakyan at iba’t-ibang pagbabago sa lugar” pasimula ni Solomon na nakikinig lang si Julian. “Marami narin sa angkan naming mga lobo ang pumanaw na, yung iba sa edad nila at yung iba sa pakikipaglaban sa mga.. bampira” sabi ni Solomon na napatingin si Julian sa mga anak niya na isa sa kanila ay tila me maitim na balak sa kanya. “Kung me gusto kang gawin.. gawin mo na” sabi ni Julian sa panganay ni Solomon “kung gugustohin ko man hindi ko parin ito magagawa, dahil sa kasundoan niyo ng aking ama” sagot nito.

“Ramir! rumespeto ka at lumagay ka sa lugar!” sabi ni Solomon sa kanya “patawad po ama, hindi ko lang po kasi maiwasang makaramdam ng galit laban sa kanya” sagot ni Ramir sa kanya. “Alisin mo na ang galit sa puso mo Ramir, hindi natin kalaban si Julian bagkus kasapi natin siya” sabi ni Solomon sa kanila “paano po naging kasapi ng mga taong lobo ang isang bampira?” tanong ni Mariz sa ama niya na napalingon sa kanya si Julian at ngumiti siya. “Aaminin ko” panimula ni Julian “ilang angkan ng mga lobo ang napatay ko, ilang coven din ng mga bruha ang nawasak ko.. pero kung isasama mo ang bilang ng dalawang grupo hindi ito aabot sa kalahati ng bilang ng mga bampira ang napatay ko” kwento ni Julian sa kanila.

“Kaibigan, hindi mo na dapat pang banggiitin ang kahapong yun” sabi ni Solomon sa kanya na napatingin lang si Julian sa kanya “konte nalang ang natitirang bampira dito sa pilipinas, bilang nalang din ang angkan ng mga lobo dito” balita ni Solomon sa kanya. “Konte nalang?” tanong ni Julian “oo” sagot ni Solomon “bago ako natulog alam kong nasa isang daan ang angkan ng mga lobo dito sa bansa, halos me pitong coven ang mga bampira dito at alam kong dumadami pa sila pero paano naging konte nalang ang bilang?” takang tanong ni Julian sa kanya. Kita niyang tumingin si Solomon sa mga anak niya bago ito nagsalita “taong 1824 sampung taon ang nakalipas nung natulog ka me isang nilalang na bigla nalang nagpakita ng kakaibang lakas at bilis na pumukol sa aming mga lobo” kwento ni Solomon.

“Akala namin isa itong bampira dahil sa lakas ng mga kamao nito at sa bilis ng galaw niya hindi namin ito matatalo” kwento ni Solomon na tumayo ito at naglakad papunta kay Julian. “Ilang grupo narin ng mga taong lobo ang lumaban sa kanya pero isa-isa silang napatay nito na parang wala lang sa kanya, ni hindi man lang nila ito masugatan” dagdag niya. “Tapos?” tanong ni Julian “napilitan kaming kausapin ang isa sa mga angkan ng mga bampira, na nakatira lang malapit sa sinasakupan naming gubat na pati din pala sila nakasagupa ang taong ito” tuloy ni Solomon “mapa bampira man o taong lobo hindi sinasanto ng taong ito, kaya ito ang rason kaya naging konte nalang ang bilang ng mga taong lobo at bampira dito sa pilipinas” kwento ni Solomon. Napaisip nalang si Julian at napatingin sa malayo “ano ba ang kasarian niya?” tanong ni Julian.

“Hindi namin matukoy, iba ang kinikilos niya Julian.. parang ikaw kung kumilos sa tuwing ginagamit mo ang buong lakas mo” sabi ni Solomon sa kanya na nagulat si Julian sa narinig niya. “Baka ikaw yun bampira at nagkukunwari ka lang natutulog” sabi ni Ramir kay Julian “TUMAHIMIK KA, RAMIR!” sigaw ni Solomon sa kanya na parang aso itong umasta nung tumingin ito sa anak niya na napaatras si Ramir. “Gaya ng sinabi ko sa inyo, kasapi natin si Julian at hindi natin siya kalaban” sabi ni Solomon sa mga anak niya “kung ganun, me iba pang katulad niya ang nabubuhay sa mundong ito” sabi ni Melinda kay Solomon “sinabi sa akin ng nakababata kong kapatid bago ito binawian ng buhay, isang itim na nilalang na naghuhugis na tao ang sumalakay sa kanila. Me lakas ng sampung bampira, sampung lobo kung gumalaw ito at parang halimaw ito kung pumatay” kwento ni Melinda.

Napatingin sa kanya si Julian “me dapat ka bang sabihin sa amin Julian?” tanong ni Melinda sa kanya na napatingin sila kay Julian pati narin si Solomon. “Kung naghihintay kayo ng kasagutan, patawarin niyo ako dahil wala akong alam sa nilalang na tinutukoy niyo” sabi ni Julian sa kanila “tandaan niyo, simula nung namatay si…. (pagtigil niya)… sinamahan ko siya hanggang sa nagising ako kahapon” patuloy ni Julian. “Kung wala kang alam sa nilalang na ito paano natin siya mapipigilan?” tanong ni Melinda. “Meron akong kilala na alam kong me alam sa lahat ng ito” sabi ni Julian “sino, kaibigan?” tanong ni Solomon “ang mangkukulam na si Zoraida” sabi niya “si Zoraida? Hindi ba isa siya sa mga tauhan ni Reyna Lucia?” tanong ni Solomon “oo, kaya nakakasiguro akong me alam siya” sagot ni Julian.

“Teka, kung tauhan siya ng Reyna ng mga bampira ibig sabihin nito..” sabi ni Raul “oo, dalawang daang taon narin siya ngayon, siguro higit pa” sagot ni Solomon “paano natin siya mahahanap?” tanong ni Melinda “ang tanong dyan, kung buhay pa ba siya?” tanong ni Mariz. “Alam kong buhay pa siya, isa siya sa konseho sa kurte ni Reyna Lucia at siya ang nangunguna sa itim na mahika ng konseho kaya alam kong buhay pa siya hanggang ngayon” sabi ni Julian na naglakad ito patungo sa bintana. “Saan natin siya mahahanap?” tanong ni Solomon sa kanya “huwag kayong mag-alala, alam kong nasaan siya… kaya ako na ang lalapit sa kanya” sabi ni Julian sa kanila “samahan kana namin” sabi ni Ramir. “Huwag!” sabi ni Julian “bakit?” tanong ni Raul “isang taong lobo ang pumatay sa asawa niya, kung sasama kayo baka…” sabi ni Julian “aasahan ka namin, kaibigan” pagputol ni Solomon sa kanya.

Binuksan ni Julian ang bintana at lumingon siya sa kanila “huwag niyo akong sundan, alam ko ang pintig ng puso niyo” sabi niya sa kanila at naging anino muli siya at mabilis na lumabas sa bintana. “Ama, nakakasiguro ka bang mapagkakatiwalaan siya?” tanong ni Ramir sa kanya “oo, kahit itaya ko pa ang buhay ko” sabi ni Solomon sa kanya. “Ano ang susunod na gagawin natin?” tanong ni Raul “alam kong alam na din ng konseho ng mga lobo ang paggising ni Julian, maghahanda tayo alam kong ipapatawag nila tayo” sabi ni Solomon sa kanila “Solomon” tawag ni Melinda sa kanya nung me biglang sumulpot na itim na lobo sa pintoan nila “dito lang kayo, ako ang kailangan nila” sabi ni Solomon sa kanila at lumabas na yung lobo sa me pintoan. “Huwag kayong kumilos hangga’t hindi ko sinasabi, naiintindihan niyo?” sabi ni Solomon na umoo silang lahat at sumunod si Solomon sa lobong sumundo sa kanya.

“Hmmm… ” nagising ako makalipas ang ilang oras at bumangon ako para magbanyo at pagkatapos nakita kong mahimbing na natutulog sa kama si Ben “hmmm… Ben talaga” sabi ko na isa-isa ko ng dinamput ang mga damit ko sa sahig at nagbihis ako. “Ben.. uuwi na ako” paalam ko sa kanya na hindi ito nagising kaya hinalikan ko nalnag siya sa pisngi at lumabas ako ng apartment, ang lamig sa labas buti nalang me jacket ako sa sasakyan at sinuot ko ito. “Hmmm.. ang sarap ng ginawa ni Ben kagabi” nakangiti kong sabi nung nasa loob na ako ng sasakyan ko na sariwa parin sa isipan ko ang nangyari sa amin kagabi. Madilim pa sa labas at kita kong mag-aalas tres palang ng madaling araw kaya pinaandar ko na yung kotse at umalis na ako, habang nasa daan tiningnan ko ang phone ko at me tatlong miskols at dalawang text messages ako.

Huminto ako sa harap ng 7-11 para bumili ng kape at tumambay muna ako dun para basahin ang mga messages sa phone ko “Issa, nasaan ka ba? Kanina pa kita tinatawagan” text galing kay mama. “Ate, nangungulit na si mama call us back” text galing sa kapatid ko “haayy.” nalang ako at tinuloy ang pag-inom ng kape ko ng biglang me namataan akong taong umaaligid sa kotse ko. Dala ang kape ko lumabas ako ng store para lapitan yung taong umaaligid sa kotse ko “me kailangan ka ba?” tanong ko dun sa taong nakatayo malapit sa trunk ng kotse ko. Nagulat ito nung marinig ako at napatingin ito sa akin “me kailangan ka ba sa kotse ko?” tanong ko sa kanya at ininom ko ang kape ko habang nakahawak ang isang kamay ko sa baril ko na nasa gilid ko lang. “Ah.. wa..wala po!” sagot nito na umatras ito palayo sa kotse ko.

“Huwag kang gumalaw kundi babarilin kita” banta ko sa kanya na natataranta na ito “bakit ka umaaligid sa kotse ko ha?” tanong ko sa kanya “wa..wala po.. tinitingnan ko lang” sagot niya na kita kong nasa 15-17 taon ito. “Sigurado ka ba?” tanong ko sa kanya “o.opo!” sagot niya na tumango ako “sige, umalis kana!’ sabi ko sa kanya na mabilis itong tumakbo palayo sa parking lot ng tindahan “gago yun” sabi ko nung lumapit ako sa kotse ko at tiningnan ko ito baka kasi me ginawa siya. “Miss, ok lang ba kayo?” tanong sa akin nung cashier ng store “yeah, ok lang ako” sagot ko sa kanya na binuksan ko ang pintuan ng kotse “myembro ng grupo ng kabataan yun na nambubukas ng kotse dito sa lugar” balita sa akin ng cashier “ganun ba? Dapat hinuli ko na sana yun” sabi ko “oo, hindi ko alam pulis ka pala” sabi niya “Lt Isabella Rosales, QCPD” pakilala ko sa kanya “sige salamat” sabi ko at sumakay na ako sa kotse ko at pumasok narin ito sa store.

Pagdating ko ng apartment ko dumiretso na ako sa kwarto at hindi na ako nagpalit ng damit at bumagsak nalang ako sa kama at agad nagkumot, nakagawian ko na kasing mag panty lang at sando pagnatulog pero iba ang pagod na nararamdaman ko. Hindi kasi ako sanay matulog sa apartment ni Ben kahit na makailang rounds kami hindi parin ako natutulog dun hanggang umaga, nap lang yung tipong makakabawi ka sa lakas mo at ready kana umuwi o bumyahe. “Hmmm…..” nalang ako nung pinikit ko ang mga mata ko at nararamdaman ko na lilipad na ako papunta sa lugar ng panaginip ng biglang tumunog ang phone ko at napadilat nalang ako. “FUCK!” napamura nalang ako nung kinuha ko ang phone ko at tiningnan ko kung sino “SHIT!” nasabi ko nalang at bumangon ako “yes Chief?” tanong ko sa linya.

Makalipas ang kalahating oras nakarating na ako sa address na binigay ni Hepe sa akin “wow, good morning Tenyente!” bati sa akin ni Sgt. Romero “Alan, ano ang problema dito?” tanong ko sa kanya “dalawang katawan sa taas, dalawa sa baba, isa nasa sala at yung isa nasa kusina” balita niya sa akin. “Ugghh… ” nalang ako “Rosales” tawag ni Hepe sa akin “yes Sir!” sagot ko nung kinawayan niya ako kaya pumasok ako sa bahay. “Watch your step, Lieutenant” sabi nung agent ng SOCO sa akin “what the fuck!” mahinang sabi ko nung makita ko ang katawan ng biktima sa sofa “Rosales, over here” tawag ni Hepe sa akin kaya lumapit ako sa kanya. “Sir, ano po ang nangyari dito?” tanong ko sa kanya “by the looks of it, someone went wild in this house” sabi niya sa akin na kita sa katawan ng biktima ang maraming sugat at nakakalat ang dugo nito sa paligid.

“I want you to take care of this, Rosales” utos ni Hepe sa akin since ako ang senyor police sa scene maliban sa kanya “yes Sir!” sagot ko at lumabas na siya para harapin ang mga reporters. “Joe!” tawag ko dun sa isa sa SOCO team “hey, sexy!” bati niya sa akin “shut up! What’s going on here?” tanong ko sa kanya “well, the first victim in the living room suffers lacerations from the neck, chest, stomach and both legs” paliwanag niya. “What else do you have?” tanong ko “victim number two” sabi niya habang papunta kami sa kusina “suffers the same lacerations, so does victims three and four na nasa taas” paliwanag niya sa akin. “Teka, same lacerations sa katawan nila as in pareho ang locations ng mga sugat nila?” takang tanong ko sa kanya “yeah, at ang pinaka weird pa nito seconds lang ang pagitan ng pagkakahiwa sa mga sugat nila, parang synchronize ang pagkakapatay sa kanila” balita niya sa akin na napaisip din ako.

Umakyat ako sa taas at nandun pa ang SOCO na kumukuha ng mga ebidensya at litrato sa kwarto “oh God!” sabi ko nalang nung makita ko ang dalawang biktima sa kama. “Wear your gloves, Issa” sabi ni Thelma sa akin team lead ng SOCO. “Who do you think did this?” tanong ko sa kanya “don’t know, that is why we are here to find out” sabi niya sa akin na kinuha niya ang isang maliit na tela sa gilid ng kama at tiningnan niya ito ng mabuti. “What’s up?” tanong ko sa kanya nung tumayo ako sa likod niya “looks like evidence” nakangiting sabi niya at pinasok ito sa maliit na zip lock at pinakita ito sa akin “ano ang pagkakaiba nito sa mga damit dito sa kwarto?” tanong ko sa kanya “well Tenyente if you must know” sabi niya sabay akbay sa akin at sabing “this is a silk and me nakita ka bang silk sa buong kwarto o sa area kung saan ko ito nakita?” tanong niya sa akin na napatingin ako sa paligid at tumingin ako sa kanya “HMP!” nalang ako at nagsulat sa booklet ko.

“Sarhento, tapos na po kami” sabi nung tauhan niya “good, pack things up and bring all the evidence to our lab and inform the coroner na pwede na nilang kunin ang mga bangkay” utos niya sa tauhan niya “right away, ma’am” sagot nito. Bumaba na kami sa sala at nakita kong me kausap si Romero sa labas ng bahay “kamag-anak ng biktima” sabi ni Thelma sa akin “kakausapin ko lang” paalam ko sa kanya “go ahead” sabi niya at lumabas ako ng bahay. “Sarhento!” tawag ko kay Romero “Tenyente, ito nga pala si Silya pinsan ng may-ari ng bahay” pakilala sa akin ni Alan “i’m sorry for you loss” sabi ko kay Silya “salamat po, ano po ho ba ang nangyari sa pinsan ko?” naluluhang tanong niya sa akin “uhm.. sa presinto ko nalang ipaliwanag sa inyo, pwede ho bang sumama kayo sa amin?” tanong ko sa kanya “sige po, magpapaalam lang ako sa asawa ko” sabi niya “Romero, samahan mo siya at isabay mo narin siya papunta ng presinto” utos ko “sige Tenyente” sagot niya.

Pumasok muli ako sa bahay na nakita kong nagliligpit na ng gamit si Thelma “going back to the lab?” tanong ko sa kanya “yeah, dami pa naming ipaprocess na evidence, you look like hell!” sabi niya sa akin na napangiti lang ako. “Ben gave you that much huh?” nakangiting tanong niya sa akin “stupid!’ sagot ko sa kanya na natawa lang ito, alam kasi niya ang relasyon ko kay Ben at mga sex-sessions namin kaya alam nito kung ganito ang hitsura ko ibig sabihin nun kakagaling ko lang dun. “Ok lang yun girl, at least you had some hihihi” natatawang sabi nito “shut up, baka marinig ka nila” sabi ko sa kanya dahil mga ranking officers kami sa crime scene at ganito pa ang conversations namin. “Fine! But we should go out sometimes” sabi niya sa akin “alright, basta inform mo agad ako kung me results na kayo” sabi ko sa kanya “alright, Lt. Rosales” sabi niya na sumaludo pa ito sa akin bago ito umalis.

Sinara na namin ang bahay at nilagyan namin ito ng tape sa pintoan at ni lock namin ito “you two remain here” utos ko sa dalawang pulis namin “yes, ma’am” sagot nila at naglakad na ako papunta sa kotse ko. Kinuha ko yung maliit na libro ko at binasa ko ang sinulat ko kanina ng biglang me namataan akong taong nakatingin sa akin sa kanto kaya nilagay ko sa loob ang booklet ko at pinuntahan ang taong yun pero bigla nalang itong tumalikod at naglakad palayo. “TEKA!” sigaw ko sa kanya na patakbo na akong papunta sa kanya na tumakbo narin ito palayo sa akin kaya hinabol ko na ito “shit ang bilis niya” sabi ko nung makita kong papalayo na ito sa akin. Habang tumatakbo kinuha ko yung celfon ko sa bulsa at tinawagan ko si Romero “Alan.. hah..hah.. suspect…hah..hah..” habang kausap ko siya sa linya “Tenyente, ano ang nangyari sayo?” tanong niya sa akin.

“Spotted..hah.. someone suspicious…hah.. chasing him now” sabi ko sa kanya “understood, location?” tanong niya sa linya at sinabi ko sa kanya ang kalye nung makita ko ang sign sa kanto “affirmative! calling for back up!” sabi niya sa linya bago niya binaba ang phone. Binilisan ko pa ang pagtakbo ko at kita kong nahahabol ko na siya pero lumiko ito sa eskinita kaya lumiko din ako at nakita kong wala na siyang madadaanan dahil ktia kong pader na ang nasa dulo. “Shit…hah..hah..hah…” sabi ko nung huminto ako habang nagpapanic na itong naghanap ng daan para malusotan niya. “Bakit ka tumakbo?” tanong ko sa kanya nung nakahinga na ako ng maayos na hindi ako nito sinagot “ano ba ang pangalan mo?” tanong ko habang naglakad ako palapit sa kanya. Kita kong napatigil nalang ito at humarap sa akin dahil kita niyang wala na siyang malulusotan.

“Ano ang pangalan mo? Bakit ka ba tumakbo nung nilapitan kita?” sunod-sunod kong tanong sa kanya habang naglakad ako palapit sa kanya na nakita kong naka baseball cap pala ito, naka itim na damit at hindi ko makita kung ano ang suot niyang pantalon at sapatos. “Sasagutin mo ba ako o… ” napatigil nalang ako nung me parang may bakal na sumilaw na lumabas sa laylayan ng sweater niya pababa sa kamay niya kaya kinuha ko ang baril ko at tinutok ko ito sa kanya. “DROP YOUR WEAPON!” sigaw ko sa kanya na hindi ko makita ang mukha niya dahil sa konteng liwanag ng eskinitang kinatatayuan namin at kita kong pumorma ito na parang aatake ito kaya nagpaputok ako ng warning shot sa ere sabay tutok ko ulit sa kanya. “IBABA MO ANG PATALIM MO KUNG AYAW MONG MAMATAY!” sigaw ko sa kanya na bigla nalang itong umabante kaya wala akong nagawa kundi barilin siya.

Limang bala ang binitawan ko na alam kong tumama ito sa katawan niya na tila wala itong epekto sa kanya kaya nagpanic na tuloy ako at napaatras papalayo sa kanya at kinalabit ko muli ang gatilyo. Tatlong bala ang tumama sa dibdib niya wala parin itong epekto at kita kong ilang hakbang nalang siya sa akin at tinaas niya ang kamay niya at doon ko lang nakita ng maayos ang hawak niya. Isang mahabang espada ang hawak niya at tila katapusan ko na ata ito dahil sobrang lapit na nung espada niya sa leeg ko nung binaba na niya ito “AAHHHHH…” napasigaw ako sa takot ng biglang me sumulpot na tao sa pagitan naming dalawa na niyakap ako sa beywang at binuhat ako papalayo dun sa taong tatagain na sana ako. Naramdaman ko nalang na nakaupo na ako sa semento at kaharap ang taong lumigtas sa akin na namukhaan ko ito “i..ikaw…?” sabi ko sa kanya na kita kong nakatingin ito sa taong umatake sa akin.

Lumingon siya sa akin at nginitian ako “hindi ka ba nasaktan?” tanong niya sa akin “…..” hindi ako nakasagot dahil sa sobrang gulat at kabado parin ako sa pangyayari kanina “huwag kang mag-alala, ako ang bahala sa kanya” sabi niya sa akin. Lumingon siya sa kalaban ko at tumayo siya at nanlaki nalang ang mga mata ko nung binuka niya ang palad niya at me parang kung anong likidong lumabas dun at naging hugis espada ito. “Ah…” nalang ang nasabi ko at napansin kong kumilos narin ang taong nasa harapan namin kaya hinarap niya ito at walang sabing umabante sila pareho at nakita ko nalang na naglaban silang dalawa. Hindi ako makapaniwala, ni hindi nga ako makagalaw sa na saksihan ko ngayon dahil nung una akala ko namalikmata lang ako dahil nakita ko silang naging…. anino at tila lumulutang sila sa ere.

“To..totoo ba ito?” natanong ko sa sarili ko dahil hindi ako makapaniwala sa nakikita ko, kinuha ko ang baril ko at bumangon ako “TUMIGIL KAYONG DALAWA!’ sigaw ko sa kanila na tinutokan ko sila ng baril ko. Biglang huminto ang dalawa at paglingon nila sa akin puro pulang mata lang ang nakikita ko sa mga mukha nila “ha..ah…aahh..” nalang ako at hinimatay na ako. “Isabella….” sabi ni Julian sa kanya na nakita nitong hinimatay ito nung makita sila “Julian…” sabi nung taong nasa harapan niya na napatingin si Julian sa kanya. “Bakit mo ako kilala?” tanong niya “EU sint fantoma din trecut si EU sunt aici ca sa te omoare (ako ang multo ng kahapon at nandito ako para patayin ka)” sagot nito sa kanya “Cine esti tu? (Sino ka ba?)” tanong ni Julian “Moartea! (kamatayan)” sagot nito “Moartea? Nu stiti cine ai de-a face cu (Kamatayan? Hindi mo ata alam kung sino ang kausap mo)” sabi ni Julian sa kanya na tinaas nung kausap niya ang mga sandata niya sa ere na tinatakot siya nito.

“Este ca toate aveti? (yan lang ba meron ka?) tanong ni Julian sa kanya na tinaas niya ang isang kamay niya at kagaya kanina me itim na likidong lumabas sa palad niya at naging espada din ito.. “Acum vom vedea daca intr-adevar ai sunt moartea (tingnan natin kung ikaw nga ba talaga si kamatayan)” sabi ni Julian sa kanya na sabay silang tumakbo at naging anino ulit sila at maririnig mo ang ingay ng mga espada nilang nagtatama. Makitang nasa ere silang dalawa habang naglalaban at nung natadyakan ni Julian ang kalaban niya sa mukha bumagsak ito sa semento kaya mabilis na nag dive si Julian para saksakin niya ito ng biglang nakailag ito at tumama ang espada niya sa semento. Napaatras ang kalaban niya at sumandal ito sa pader na tinaas ang espada nito para depensahan ang sarili niya.

Tumayo si Julian at hinugot ang espada niya sa semento at humarap siya sa kalaban niya na ngayon ay hinihingal at naghahanda sa pag-atake niya “akala ko ba ikaw si kamatayan?” tanong ni Julian sa kanya. Pinatong ni Julian ang isang espada niya sa balikat niya at nakatayo lang itong hinarap ang kalaban niya. “Sino ba ang nag-utos sayo?” tanong ni Julian sa kanya na hindi ito sumagot “pwes, kung ayaw mo akong sagutin..” sabi ni Julian sa kanya na naging anino ang kalaban niya at umakyat ito sa pader pero bago pa man siya nakarating sa tuktok nasaksak na siya ni Julian at bumalik ito sa dati niyang anyo. Hinawakan siya ni Julian sa leeg at sinakal niya ito “sino ang nag-utos sayo?” tanong muli ni Julian sa kanya na hindi ito sumagot “Apoi moartea va fi a ta (pwes kamatayan ang para sayo)” sabi ni Julian na lalo pa niyang hinigpitan ang paghawak sa leeg at hinampas niya ito gamit ang espada niya at naputol ang itaas na parte ng ulo ng kalaban niya.

Hindi agad ito namatay at nakapagsalita pa ito “Dragostea este moartea, moartea este dragoste (ang pag-ibig ay kamatayan, ang kamatayan ay pag-ibig)” sabi nito kay Julian na dahan-dahan na itong nasunog at naging abo ito na inihip ng hangin at nawala na ito sa kamay niya. Napa-isip si Julian sa sinabi nung kalaban niya at napatingin siya kay Isabella na nakadapa sa semento, napatingin siya sa silangan at kita niyang papalabas na ang araw kaya mabilis niyang binuhat si Isabella at pinaupo niya ito sa loob ng kotse niya at bago siya umalis hinalikan niya muna ito sa pisngi at naging anino na siya at umalis. Sakto lang at dumating si Sarhento Romero kasama ang ibang mga pulis “Tenyente! Tenyente!” ginising niya si Isabella at inutosan niya ang ibang mga pulis na mag-imbisitga sa paligid at ginigising niya si Isabella.

Mabilis ang kilos ni Julian para makaiwas sa liwanag ng araw “kailangan kong makahanap ng masisilungan” sabi niya na me nakita siyang abandunang gusali na agad siyang pumasok sa loob at sumandal sa pinakamadilim na parte nito. “Haaa… haa…hmmm…. dragostea este moartea, moartea este dragoste” inulit niya ang sinabi nung kalaban niya kanina, nakita niyang pumasok ang sinag ng araw sa loob ng gusali kaya tinakip niya ang kapa niya sa mukha niya at pinikit niya ang mga mata niya. “Julian… Julian… HOY! GISING!” nagising si Julian sa boses ng taong gumising sa kanya “kanina pa kita tinatawag” sabi nung lalaking gumising sa kanya na bumangon agad siya at lumuhod sa harap ng lalaking gumising sa kanya.

1790 Lumang Pilipinas….

“Pa.. pasensya na po Heneral!” paumanhin ni Julian nung nagising na siya at nakaluhod sa harap ni Guille, isang Heneral ng mga bampira sa sinasakupang kaharian ni Lucia ang Reyna ng mga bampira. “Tumayo ka na at maghanda ka” sabi niyo kay Julian “mag-eensayo ba tayo ngayon Heneral?” tanong ni Julian sa kanya “oo, pansin ko lumambot na yang katawan mo kaya mag-eensayo tayo hanggang madaling araw” sabi ni Hen. Guile sa kanya. Bata pa si Julian sa taong ito nasa desi-otso palang siya at sa lahat ng nakatira sa kahariang ito siya lang ang nag-iisang mortal at ngayon ay tinuturoan siya ni Hen. Guille kung paano lumaban gamit ang espada. “Maghanda ka!” sabi ni Hen. Guille sa kanya nung nasa training ground na sila at nagsimula na silang mag ensayo na wala pang kalahating oras ay napapagod na si Julian.

“Pa.. haa.. pasensya na po..ha.. Heneral..” sabi ni Julian nung hinihingal itong nakayuko sa harap niya “hmp! kalahating oras, Julian” sabi ng Heneral sa kanya na natuwa si Julian nung marining niya ito kaya umupo siya sa sahig at nagpahinga. “Pagod kana agad, Julian?” tinig ng babae na nagmula sa me pintoan at nung makita nila ito niluhod agad nina Hen, Guille at Julian ang isang tuhod nila sa sahig at niyuko ang ulo pagbigay respeto sa kanya. “Ituloy niyo lang ang ginagawa niyo” sabi ni Reyna Lucia sa kanila “salamat po, kamahalan!” sabi ni Hen. Guille na tumayo ito at tinuro niya si Julian na tumayo din ito. “Tandaan mo ang tinuro ko sayo, Julian” sabi ni Hen. Guile sa kanya na pumorma na si Julian para depensahan ang sarili niya at nagsimula na uli sila sa ensayo nila.

Nakaupo lang sa silya si Reyna Lucia habang pinapanood silang dalawa “kamahalan” tawag ni Zoraida sa kanya na me dala itong maliit na plato at me papel itong nakalagay sa ibabaw. Yumuko ng konte si Zoraida at tinaas ang plato malapit lang kay Reyna Lucia “sulat” sabi ng Reyna “opo kamahalan, hinatid ng kartero yan kani-kanina lang” sagot ni Zoraida. Kinuha ito ng Reyna at binasa ang nakasulat nito “…… Heneral!” tawag niya na tumigil sila ni Julian sa pag-eensayo at agad lumapit sa kanya si Hen. Guille at lumuhod ito sa harapan niya “ano po yun, kamahalan?” tanong niya. “Nagpatawag ng pagpupulong ang Konseho ng Limang Angkan” sabi ng Reyna “pagpupulong?” tanong ng Heneral sa kanya “oo, maghanda kayo dahil aalis tayo bukas ng gabi” utos ng Reyna sa kanila “masusunod po, kamahalan!” sagot nilang dalawa ni Zoraida.

“Julian” tawag ng Reyna “kamahalan?” tanong ni Julian na yumuko din siya sa harapan niya “maghanda ka din, sasama ka sa amin bukas” nakangiting sabi ng Reyna sa kanya na natuwa si Julian nung marinig ito. “Mahal na Reyna, kung papayag po kayo isang hukbong ng mga magagaling nating sundalo ang dadalhin natin” sabi ng Heneral kay Reyna Lucia “Guillermo, pagpupulong ito hindi gyera” nakangiting sabi ng Reyna sa kanya. “Ah! pa..patawad po kamahalan, iniisip ko lang po kasi ang kaligtasan niyo” paliwanag ng Heneral sa kanya “naiintindihan ko yun pero ligtas ako, tayo sa pupuntahan natin” sabi ng Reyna sa kanya. “Kayo po ang masusunod, kamahalan” sabi ni Guille sa kanya “ikaw naman kasi Guillermo masyadong…. ” sabi ni Zoraida “gusto ko lang makasiguro na ligtas ang Reyna natin, Zoraida” pagputol ni Hen. Guille sa kanya.

“Huwag na kayong magtalo, maghanda nalang kayo para sa paglalakbay natin bukas” sabi ng Reyna sa kanila “opo, mahal na Reyna” sabay nilang sagot at naglakad na ang Reyna papunta sa pintoan “Julian” tawag niya na tumayo si Julian at sumunod sa kanya. “Mahal na Reyna, sigurado ho ba kayong isasama niyo ako bukas?” tanong ni Julian sa kanya nung naglakad na sila papunta sa terrace ng palasyo. “Oo naman, bakit? Ayaw mo ba?” tanong ng Reyna sa kanya “ah.. gusto ko po! Inisip ko lang po kasi na baka wala akong magawa kung me sumalakay sa atin” malungkot niyang sabi sa Reyna. “Hmm… huwag mong isipin yun Julian” sabi ng Reyna sa kanya nung nasa terrace na sila “tandaan mo ito Julian, lahat tayo me kanya-kanyang kakayahan kaya huwag mong isipin yan” paliwanag ng Reyna sa kanya.

“At kung me sasalakay man sa atin, huwag kang mag-alala nandito ako para ipagtanggol ka” nakangiting sabi ng Reyna sa kanya “salamat po, kamahalan” sabi ni Julian na tumingin siya sa baba at nakita niya ang mga ilaw sa mga kabahayan at ang mga taong naglalakad sa kalye. “Tingin niyo po ba, magiging maganda ang pag-uusap niyo bukas?” tanong ni Julian na tumingin sa kanya ang Reyna at nginitian siya “mabuti ang pakay ng Konseho kaya masasabi kong maganda ang magiging resulta ng pagtitipon bukas” sagot ng Reyna na napangiti si Julian. “Me.. napupusoan ka na ba, Julian?” tanong bigla ng Reyna sa kanya “ha? ah.. eh… wa…wala pa po, kamahalan” nahihiya niyang sagot sa Reyna. “Hmm.. parang meron na ata.. hehehe..” natatawang sabi ng Reyna sa kanya na namula bigla si Julian sa hiya “alam mo ang isa sa mga abilidad ko Julian, kaya huwag mo ng itago sa akin” sabi ng Reyna na napangiti lang si Julian.

“Meron na po, mahal na Reyna” sagot ni Julian sa kanya “hmm… mabait ba siya?” tanong ng Reyna “hehehe.. o…opo.. ” sagot ni Julian “maganda ba siya katulad ko?” “hahaha, wala na pong gaganda pa sa inyo, mahal na Reyna” sagot ni Julian na natawa lang si ReynaLucia. “Ang importante hindi ang kagandahan ng mukha, kundi ang kagandahan ng loob, Julian” sabi ng Reyna sa kanya “salamat po sa payo, mahal na Reyna pero..” “pero?” tanong ng Reyna “ayaw ng angkan niya sa akin” sagot ni Julian na naramdaman ng Reyna ang lungkot sa boses niya. Tumingin si Reyna Lucia sa bilog na buwan “hindi lahat Julian sumasang-ayon sa gusto ng iba” sabi niya “tama po kayo kamahalan” sagot ni Julian. “Hmm.. pareho lang ba ang nararamdaman niyo?” tanong ng Reyna sa kanya “ah.. opo… nasabi na namin sa isa’t-isa ang nararamdaman namin” sagot ni Julian.

“Dragostea este moartea, moartea este dragoste (ang pag-ibig ay kamatayan, kamatayan ay pag-ibig)” sabi ng Reyna sa kanya napatingin si Julian kay Reyna Lucia. “Ano po ang ibig sabihin nun?” tanong ni Julian sa kanya “ibig sabihin nun, kamatayan ang kapalit ng pagmamahal na ibibigay mo” paliwanag ng Reyna sa kanya. “Bakit kamatayan?” tanong ni Julian “kasabihan yan sa aming mga bampira” kwento ng Reyna “dahil ang pag-ibig para sa aming mga bampira ay parang sinag ng araw na kung tatama ito sa puso namin ikamamatay namin ito” paliwanag ni Reyna Lucia. “Hindi po ba yung pag-ibig ay buhay at hindi kamatayan?” tanong ni Julian “hehehe… para sa mga taong mortal, oo. Pero sa aming mga bampira hindi, nasa dilim na ang puso namin Julian kaya hindi namin maiwasan ang maging masama” paliwanag ng Reyna.

“Hindi naman po kayo masama, pati ang mga tauhan niyo po” sabi ni Julian “dahil natuto kaming tanggapin ang nararapat at mamuhay kasama ang ibang mga lahi at mga mortal, Julian. Ang pag-ibig ay liwanag na nagmumula doon (turo niya sa taas) at ang puso namin ay hindi na pwedeng mailawan nito dahil nababalutan na ito ng dilim, tanging kapareho lang namin ang pwedeng magmahal sa amin” paliwanag ng Reyna sa kanya. “Ibig sabihin nito kung magmahal ang isang bampira sa mortal na katulad ko…” sabi ni Julian na napangiti ang Reyna sa kanya at sumagot ito “haharapin niya ang liwanag…”

Chapter IV: Forbidden!

“Tingnan mo ang porma mo at huwag lang depensa ng depensa Julian” sabi ni Hen. Guille sa kanya nung nag ensayo na ulit sila “pa.. haa..haa.. pasensya na po Heneral..” hinihingal na sabi ni Julian dahil pagod na siya. “Hmp!” na lang ang Heneral at napatingin ito sa bintana at kita niyang malapit ng sumikat ang araw “bweno, ituloy nalang natin ito pagbalik natin galing sa pagpupulong” sabi ng Heneral kay Julian na agad itong umupo sa sahig at binaba ang espada niya. Tumalikod ang Heneral at naglakad ito papunta sa mesa, uminom ito ng paborito niyang alak at kinuha ang isang basong tubig at dinala ito kay Julian.

“Salamat po, Heneral” sabi ni Julian nung inabot ng Heneral ang baso, umupo ito sa tabi ni Julian at nginitian siya nito “bakit po?” tanong ni Julian “gumagaling kana Julian, konting ensayo pa at magiging kapareha kana ni Kapitan Morietta” papuri ng Heneral sa kanya. “Talaga po?! hehehe.. mahusay po kasi kayong magturo, Heneral” sabi ni Julian sa kanya na ngumiti ito at sabing “hindi ako naging Heneral ng ganun-ganun lang, Julian!” sabi nito na nagtawanan silang dalawa. Natutuwa ang Heneral sa progreso ni Julian at sino ba ang mag-aakalang ang dating payatot at hikain na bata eh magiging matipuno at mahusay na sa paggamit ng espada.

“Heneral!” tawag pansin ng isang sundalo niya na nakaluhod ang isang tuhod sa sahig at nakayuko ang ulo “teka lang, Julian” paalam ng Heneral sa kanya na tumayo ito at lumapit sa sundalo niya. “Heneral, nakahanda na po ang sasakyan para sa mahal na Reyna mamayang gabi” balita nito sa Heneral “magaling, sige magpahinga narin kayo malapit naring sisikat ang araw” utos ng Heneral sa kanya. “Salamat po, Heneral!” sabi nito na tumango lang siya at tumayo na yung sundalo niya na kita niyang nginitian pa nito si Julian bago ito umalis “Julian” tawag ng Heneral sa kanya “Heneral” sagot ni Julian na nakaluhod ang isang tuhod sa lupa nung nasa tabi na siya ng Heneral “magpahinga ka narin, dumaan ka muna kay Zoraida at humingi ng gamot para sa katawan mo” utos ng Heneral sa kanya “masusunod po, Heneral!” sagot ni Julian at umalis na ito.

Masayang umakyat sa pangatlong palapag si Julian para bisitahin ang matandang mangkukulam na si Zoraida, kumatok muna siya bago niya binuksan ang pinto na nakita niyang nakatalikod ang matanda na tila me ginagawa ito. “Alam mo ba Julian na pambabastos ang nakatayo lang sa gitna ng pinto at hindi agad tumuloy?” sabi ng matanda sa kanya “ah.. pasensya na po, manang Zoraida!” paumahin ni Julian na pumasok na siya sa loob at sinara ang pinto. “Bakit ka ba naparito?” tanong ng matanda “pinapapunta po ako ni Heneral dito” sagot niya “ah.. hihingi ka ng gamot sa pagod?” tanong ng matanda “opo manang” sagot niya. “Sige, maupo ka muna dyan habang lulutoin ko ang gamot mo” sabi ng matanda sa kanya na umupo sa silya si Julian.

Napansin niya ang nakabukas na libro sa mesa kaya hindi niya maiwasang tingnan ito at binasa ang nakasulat sa isang pahina “Sufletul convergenta (Soul Convergence)” basa ni Julian. “Ano?” tanong ng matanda sa kanya “manang ano po ang ibig sahin nito?” tanong ni Julian sa kanya “pag-iisa” sagot ng matanda “pag-iisa? Pero kaluluwa po ang binanggit dito” tanong ni Julian na tumigil sa ginagawa ang matanda at lumapit ito sa kanya. “Hmm.. ikaw bata ka hindi ka dapat nagbabasa ng ganito” sabi ng matanda sa kanya na tiningnan lang siya ni Julian “haayyy.. mapapagalitan ako ng Reyna nito” sabi ni Zoraida na napangiti lang si Julian.

“Ipapaliwanag ko sayo” sabi ng matanda “Sufletul convergenta, ibig sabihin pagsasama ng isa o maraming kaluluwa sa iisang katawan” pasimula niya “nangyari na ito noon at nakasulat sa librong ito ang ritwal kung paano gagawin ang pagsasamahin ang maraming kaluluwa sa iisang katawan” paliwanag ng matanda. “Maraming kaluluwa sa iisang katawan?” tanong ni Julian “tama! Yung taong makakatanggap sa ritwal na ito ay magiging makapangyarihan sa lahat” “magiging makapangyarihan? Katulad po ni Reyna Lucia?” gulat na tanong ni Julian. “Oo, pero iba ang kay Reyna Lucia dahil natural na kapangyarihan niya yun, yung taong dadaan sa ritwal na ito ay magkakaroon ng kapangyarihan katulad kay Reyna Lucia pero… ” sabi ng matanda.

“Pero?” tanong ni Julian “… me pagkakaiba” tuloy ng matanda “ano po?” tanong ni Julian “magagamit niya ang lahat ng kapangyarihan ng mga kaluluwang pumasok sa katawan niya” paliwanag ng matanda. “Ang galeng pala niyan!” sabi ni Julian “oo, kaya nga ito ipinagbabawal dahil mapanganib” sabi ng matanda na sinara nito ang libro at pinaupo si Julian sa upoan “paano po naging mapanganib kung makakatulong ito sa sanlibutan?” tanong ni Julian. “Me nangyari na kasing ganitong insidente noon, Julian” kwento ng matanda “anong insidente?” tanong niya “alam mo ang kwento ng gyera ng mga bampira at mga taong lobo?” tanong ng matanda “opo, kinwento po sa akin ni Hen. Guille” sagot niya.

“Ano ba ang kwento niya sayo?” tanong ng matanda habang tinuloy na nito ang paggawa ng gamot ni Julian “nagsimula daw po yung gyera dahil me napatay na bampira ang mga taong lobo at hindi nila ito inamin” kwento niya. “Tapos?” tanong ng matanda “kaya nagkaroon ng hidwaan at hindi pagkakaunawaan kung ano ba talaga ang nangyari kaya si Haring Voltaire ng mga bampira ay nagdeklara ng Clanul razboi (Clan War) laban sa mga taong lobo” kwento ni Julian. “Hehehe.. hindi ba niya sinabi na ang Hari ay naghahangad ng mas mataas pang kapangyarihan sa lahat?” tanong ng matanda “po? Hindi po niya nabanggit” sagot ni Julian.

“Ang totoo niyan Julian” sabi ng matanda na bitbit nito ang isang basong potion at binigay ito kay Julian “si Haring Voltaire ang lolo ng mahal na Reyna ay gustong maging mas makapangyarihan pa sa lahat ng bampira at ng mga taong lobo” kwento ng matanda. “Nung nalaman ito ang plano ng Hari agad silang kumilos para pigilan ito pero nagmamatigas ang Hari kahit na si Reyna Lucia na mismo na noon ay Prinsesa palang ang nakiusap sa kanya na itigil ito pero hindi ito nakinig at kinulong pa ang mahal na Reyna sa selda” kwento ng matanda. “Tapos po, manang?” tanong ni Julian “nagkaroon ng dalawang hukbong ang kaharian, ang ayaw sa plano ng Hari at ang sumang-ayon sa kanya” kwento ng matanda “nagkaroon ng gulo dito mismo sa loob ng palasyo na naging kasapi ni Reyna Lucia ang mga taong lobo para lang pigilan ang Hari” kwento niya.

“Nagtagumpay ho ba ang Hari sa plano niya?” tanong ni Julian “oo, pero tatlong kaluluwa lang ang nakuha niya isa nito ang… ama ng Reyna na si Prinsepe Alister” kwento ng matanda “…..” hindi nakapagsalita si Julian. “Maraming bampira at lobo ang namatay noon at alam mo ba kung paano natalo nila si Haring Voltaire?” tanong ng matanda “paano po?” tanong ni Julian na binuksan ng matanda ang itim na libro at pinakita niya ang pahina kung saan ang katawan ng taong tumanggap ng kaluluwa ay nilamon ng dilim. “Ito ang nangyari sa kanya” sabi ng matanda na napamangha si Julian sa kapangyarihan ng ritwal na ito “kinain siya ng dilim?” gulat na tanong ni Julian. “Oo, dahil siguro sa sobrang sama niya yung dilim na mismo ang gumawa ng paraan para mapigilan siya” sabi ng matanda na sinara niya muli ang libro.

“Kaya pala pinagbawal yun” sabi ni Julian na inubos na niya ang gamot na binigay ng matanda sa kanya “ano na ang pakiramdam mo?” tanong ng matanda na kita niyang tumatalon-talon si Julian “mabuti na po, manang!” natutuwang sabi ni Julian. “Mabuti kung ganun” sabi ng matanda “salamat po manang” sabi ni Julian na tumungo na ito sa pintuan at biglang huminto ito “manang Zora” tawag niya “hmm?” “kaya siguro hindi nagtagumpay si Haring Voltaire noon dahil me kulang sa ritwal na ginawa niya” sabi ni Julian “ano ang ibig mong sabihin?” tanong ng matanda. “Kagaya po ng sinabi ni Reyna Lucia, nababalot na ng dilim ang puso ng mga bampira kaya siguro ganun nalang ang nangyari sa kanya” sagot ni Julian “ano naman ang kulang?” tanong ng matanda na nilagay ni Julian ang kanang kamay sa dibdib niya at yung kaliwa naman tinuro sa taas “liwanag po manang na nanggagaling sa taas” nakangiting sagot niya.

Lingid sa kaalaman ni Julian nasa labas lang pala si Reyna Lucia at nakikinig sa kanilang dalawa “ikaw talaga bata ka kung ano-ano nalang ang sinasabi mo” sabi ng matanda sa kanya na nagpaalam na si Julian at lumabas na ito. Sakto namang naging anino si Reyna Lucia nung lumabas ng silid ng matanda si Julian at hindi siya nakita nito “narinig mo ang sinabi niya, mahal na Reyna?” tanong ni Zoraida sa kanya nung nasa pintuan na ito. “Oo, Zoraida” sagot ng Reyna na nakangiti itong nakatingin kay Julian “hindi ko naisip yun, kung hindi pa sinabi ni Julian siguro..” “huwag mo na banggitin yan, Zoraida” pagputol ni Reyna Lucia sa kanya “magpahinga kana at malayo-layo ang babyahiin natin mamayang gabi” utos ng Reyna sa kanya na niyuko nito ang ulo at sabing “masusunod po, mahal na Reyna”.

Bumaba sa hagdanan si Julian at nakita niya sa bintana na tumaas na ang haring araw kaya nagmamadali siyang pumunta sa basement ng palasyo para tingnan kung nagpapahinga na ang mga sundalo ng Reyna. Nakita niyang nakasara na ang mga pintuan ng kwarto sa basement kaya napangiti siyang umakyat muli sa hagdanan ng biglang nakasalubong niya si Kapitan Morietta, niyuko niya ang ulo niya pagbigay respeto sa Kapitan. “Saan ka pupunta?” tanong ng Kapitan sa kanya “ah pupunta na po ako sa kwarto ko” sagot ni Julian “talaga bang, sa kwarto ka pupunta o kay..” sabi ng Kapitan na napatigil nalang si Julian. “Hihihi sa kwarto po talaga, Kapitan” sagot niya na nilagay ng Kapitan ang hintuturo niya sa ilong ni Julian at sabing “nagsisinungaling ka eh” na napalunok nalang ng laway si Julian.

Nilapit ng Kapitan ang bibig niya sa tenga ni Julain “bakit ka pa lalayo kung pwede naman ako, Julian” bulong ng Kapitan sa tenga niya na dinilaan pa nito ang earlobe ni Julian na nanginig siya dahil sa lamig ng dila nito. “Kung papayag ka, nasa baba lang ang kwarto ko Julian” sabi ng Kapitan sa kanya “pasensya na po Kapitan pero, hindi ko po kayang saktan ang taong mahal ko” sabi ni Julian sa kanya. “Hindi naman relasyon ang gusto ko, isang umaga lang Julian” sabi ni Kap. Morietta sa kanya “pasensya na po talaga” sabi ni Julian na hahakbang na sana siya ng pinigilan siya nito “bakit? Hindi ka ba nagandahan sa akin?” tanong nito sa kanya.

Humarap sa kanya si Julian at sabing “Kapitan, pangatlo ka sa magagandang babae na nakita sa tanang buhay ko” pasimula ni Julian “hindi lang po kagandahan meron ka, magaling ka sa pakikipaglaban, matalino po kayo, nirerespeto ng marami at pagdating sa katawan wala na po akong masabi dahil napakaganda niyo po pero..” pagputol ni Julian. “Tatanggihan ko po kayo sa alok niyo hindi dahil wala akong gusto sa inyo, me mahal na po kasi ako at siya lang po ang gusto kong makasama lalong-lalo na po sa kama” sabi ni Julian sa kanya. “Nabibigay ba niya ang lahat sayo, Julian?” tanong ng Kapitan “opo at sobra pa” sagot ni Julian na napangiti ang Kapitan sa sinagot niya. “Bakit gising pa kayo?” biglang tanong ng Heneral sa kanila na nakatayo na pala ito sa itaas ng hagdanan.

“Heneral!” sabay nilang sabi na napayuko ang ulo nila “Morietta, bakit nandito ka pa? Bakit hindi ka pa pumasok sa kwarto mo?” tanong ng Heneral sa kanya “tinitingnan ko lang Heneral kung maayos ba ang paligid ng palasyo” sagot niya. “Nagawa ko na yan, pumasok kana sa kwarto mo” utos ng Heneral sa kanya “masusunod po, Heneral” sagot niya “Julian” tawag niya “sige po, Kapitan” sagot ni Julian at bumaba na si Kapitan Morietta sa kwarto niya at sinara na nito ang pinto. “Julian, sumunod ka sa akin” utos ng Heneral sa kanya “ano ang ginagawa mo dun?” tanong niya kay Julian “tinitingnan ko lang po Heneral kung maayos ba po ang pagtulog nila” sagot ni Julian na kita niyang yumuyuko si Hen. Guille sa tuwing napapadaan sila ng bintana.

“Yun lang ba talaga ang pakay mo dun?” tanong ng Heneral sa kanya “opo” sagot ni Julian na huminto na sila sa tapat ng pintuan ng kwarto ng Heneral “kinukulit ka nanaman ni Morietta” sabi ng Heneral na natawa lang si Julian. “Huwag po kayong mag-aalala Heneral wala pong mangyayari sa amin” sabi niya “hindi naman ako nag-aalala kasi alam kong mabuting bampira si Morietta, yun nga lang bilang babae hindi parin maiwasan ang libog nito” sabi ng Heneral kay Julian. “Hindi niya po ako madadala Heneral” sagot ni Julian sa kanya “mabuti kung ganun at Julian” “po?” tanong ni Julian “huwag kang masyado magpahapon, bago bumaba ang araw kailangan nasa palasyo kana” sabi bigla ng Heneral sa kanya “p..po?” takang tanong ni Julian.

“Huwag kana magmaang-maangan pa, Julian. Ika pitong araw ngayon simula nung nagkita kayo” sabi ng Heneral sa kanya na napangiti nalang siya sa sinabi nito “oonga po” sagot ni Julian. “Pinahanda ko na si Aristas (kabayo ng Heneral), siya ang gamitin mo para mabilis kang makauwi dito sa palasyo” sabi ng Heneral sa kanya na natuwa si Julian nung marinig niya ito “maraming, maraming salamat po, Heneral” sabi ni Julian na niluhod niya ang isang tuhod sa sahig at niyuko ang ulo. “Hmp! Basta ang bilin ko sayo, huwag mong kakalimutan” paalala ng Heneral sa kanya “opo, Heneral!” sagot ni Julian na narinig nalang niyang sumara ang pinto ng kwarto ni Hen. Guille kaya tumayo na siya at masayang tumungo sa stable ng mga kabayo at nakita niyang naghihintay na si Aristas sa kanya. Kumuha ng maliit na papel si Julian at sinulatan niya ito at tinali ang papel sa hita ng kalapati at pinalipad na niya ito bago siya sumakay kay Aristas at umalis na siya.

Kalahating oras din ang binyahe ni Julian bago niya narating ang tagpuan nila ng kasintahan niya, bumaba siya at tumingin sa paligid at siniguro niyang walang taong nagmamasid sa kanya. Naglakad na siya at hila-hila niya si Aristas at huminto siya sa likod ng isang puno malapit lang sa kubong ginagamit nila sa tuwing nagkikita sila ng kasintahan niya. Tiningnan niya ang pintuan at me nakita siyang puting panyo na nakatali sa gilid nito, napangiti si Julian sa tuwa at tinali niya sa puno ang lubid ni Aristas bago siya lumabas at tumungo sa kubo. Tinanggal niya ang panyo sa gilid ng pinto bago siya pumasok at nung nasa loob na siya nakita niya ang kasintahan niyang nakatalikod sa kanya at kita niyang abala ito sa paghahanda ng tanghalian nila sa kusina.

“Ang bango niyan mahal ko, siguro mabubusog ako sa hinanda mo ngayon” sabi ni Julian na agad humarap sa kanya ang dalaga at kita sa mukha niya ang tuwa nung makita si Julian “MAHAL KO!” sigaw ng dalaga na tumakbo ito palapit sa kanya at nagyakap agad sila. “Kay tagal ko ng hinihintay ang araw na ito, mahal ko” sabi ng dalaga sa kanya “ako din mahal, nasasabik na akong makita at mayakap ka” sabi ni Julian. “Nandito na tayo mahal” nakangiting sabi ng dalaga “oo, pero hindi ako magtatagal mahal ko” sabi ni Julian na nakita niyang nalungkot ang dalaga sa sinabi niya. “Huwag kang mag-alala, lulubusin natin ang bawat sandali natin ngayon” sabi ni Julian sa kanya na napangiti muli ang dalaga. “Mahal na mahal kita, Julian” sabi ng dalaga “mahal na mahal din kita, Isabella” sagot ni Julian.

Kumain na sila ng tanghalian habang nagkukwentohan sila tungkol sa nagdaang mga araw na hindi sila nagkita “bakit hindi ka magtatagal ngayon, mahal?” tanong ni Isabella “pinadalhan kasi ng sulat ang mahal na Reyna ng Konseho ng Limang Angkan at isasama niya ako mamayang gabi papunta dun sa pagtitipon” paliwanag ni Julian. “Sayang naman, nasasabik pa naman ako sayo mahal” sabi ni Isabella sa kanya na nalulungkot itong nakatingin sa kanya. Nginitian siya ni Julian at hinawakan ang kamay niya “hindi ba sabi ko lulubosin natin ang bawat sandali natin ngayon?” sabi ni Julian sa kanya na napangiti ang dalaga sa sinabi niya. Pagkatapos magtanghalian tinulongan ni Julian si Isabella iligpit ang mga kinainan nila at pagkatapos nun hinila ni Julian si Isabella palapit sa kanya at hinalikan niya ito sa labi.

“Napakaganda mo talaga, mahal ko” sabi ni Julian na humalik din si Isabella sa labi niya at niyakap siya nito ng mahigpit “mahal, hanggang ganito nalang ba tayo?” tanong ni Isabella sa kanya “hindi mahal” sagot ni Julian na tumingin sa kanya ang dalaga. “Nag-iipon na ako ngayon para sa kinabukasan natin at nag-iipon din ako ng lakas para humarap sa mga magulang mo” sabi ni Julian na natuwa ang dalaga sa sinabi niya. “Matutupad na ang pangarap kong maging kabiyak ka, Julian” natutuwang sabi ni Isabella sa kanya “ako din mahal” sagot ni Julian na nagkatinginan sila at naglapat ang mga labi nilang dalawa.

Hinila ni Julian papunta sa kwarto ng kubo at doon hiniga niya ang dalaga at sinimulan niyang halikan ito sa leeg “hmm… ” lang ang dalaga habang tinatanggal ni Julian ang nakataling tela sa beywang niya. “Mahal..” tawag ni Isabella “bakit mahal?” tanong ni Julian “huwag.. wag mong masyadong titigan ha?” nahihiyang sabi ni Isabella “nahihiya ka ba?” tanong ni Julian sa kanya na natanggal na niya ang telang nakatali sa beywang ng dalaga at inalis na niya ito. Hinalikan niya ulit si Isabella sa leeg at tinulak niya pataas ang see-thru niyang suot at hinubad ito “Julian..” tawag ni Isabella na naka puting sando nalang ngayon “mahal..” sabi ni Julian na tinaas ni Julian ang sando niya at nakita na muli ni Julian ang maliit nitong suso at pinkish nitong utong.

“Mahal… sabi ng huwag mong titigan eh” nahihiyang sabi ni Isabella na napangiti lang si Julian at dinilaan niya ang utong ng dalaga na napapikit ito at napakagat labi sa ginawa niya, “Hmmmm… mahal” napakapit sa ulo ni Julian si Isabella habang hinihimas naman ng binata ang kabilang suso niya “mahal..” sabi ni Julian na lumipat siya sa kabilang suso ng dalaga na nagpaliyad sa kanya “hmmm…. mahaaalll..” ungol ni Isabella. Tumigil si Julian sa pagdila sa utong ng dalaga at bumangon ito at tiningnan si Isabella “sabi ng huwag mo akong tingnan ng ganyan eh” nahihiyang sabi ni Isabella na tinakpan nito ang dibdib niya. “Huwag kang mahiya mahal, ang ganda-ganda mo nga eh” sabi ni Julian sa kanya.

Tumayo si Julian at hinila nito patayo si Isabella at umupo muli siya na hinila niya papalapit ang dalaga sa harap niya, inabot ni Julian ang tali ng mahabang palda ng dalaga na pinigilan siya nito. “Basta ha… huwag mong titigan ng matagal” sabi ng dalaga sa kanya na napangiti lang si Julian. Tiningnan ni Isabella si Julian habang tinatanggal nito ang tali sa saya niya at nung natanggal na niya tumingin muna siya kay Isabella na nakatingin lang din sa kanya. Binaba na ni Julian ang saya ng dalaga at nakita ni Julian ang suot nitong pang-ilalim “mahal..” sabi ni Julian na tumango lang si Isabella kaya inabot ni Julian ang puting manipis na suot ng dalaga at binaba niya ito na umiwas ng tingin ang dalaga nung nahubad na ito ni Julian.

“Mahal…” sabi ni Julian na hinipo nito ang buhok ni Isabella sa baba “eehh.. sabi ng huwag mong titigan eh” nahihiyang sabi ni Isabella na hinawakan ni Julian ang magkabilang pisngi ng pwet niya para mapalapit pa lalo sa kanya ang dalaga. Inangat ni Julian ang kanang paa ng dalaga at pinatong ito sa kama at sinimulan niyang halikan ang hita nito “hmmm… ang sarap mong halikan mahal ko” sabi ni Julian sa kanya na hindi parin makatingin si Isabella sa kanya dahil sa hiya. Kahit ilang beses na sila nagtalik ni Julian hindi parin maiwasang mahiya ni Isabella dahil sa panahong ito hindi kasi lantaran ang ganitong sekswal na tagpo, sinimulan halikan ni Julian ang tuhod ni Isabella patungo sa gitna ng hita ng dalaga hanggang sa umabot na ang labi nito sa singit niya.

Napasinghap ang dalaga nung maramdaman niya ang dila ni Julian na dumaan sa pagitan ng hiwa niya “aaahhh.. haaaahhhh….” napaungol si Isabella at napahawak sa buhok ni Julian, masarap na sensasyon ang naramdaman ng dalaga lalo na nung pinasok ni Julian ang dila niya sa loob ng hiyas niya. Tumingala si Isabella habang ginagalaw nito ang balakang niya sa tuwing nasusungkit ng dila ni Julian ang kuntil niya “oooh… mahal kooohh…” nasasambit ng dalaga na lalo lang ginanahan si Julian sa pagkain sa hiyas niya. “Mahal..tila… nalalapit na ang..aaahhh…” sambit ng dalaga na yumuko pa lalo si Julian para maipasok niya ng buo ang dila niya sa loob ng hiyas ng dalaga na napasabunot si Isabella sa kanya.

“Mahal..mahal…aahhh….la….aahhhh…..” umungol si Isabella at napayuko ito na niyakap ang ulo ni Julian nung nilabasan ito “haa..hooohhh..” umungol parin siya dahil hindi parin tumigil sa kakadila si Julan sa hiyas niya. Nung natapos na si Julian nakita ni Isabella na nagtatanggal ito ng buhok sa bibig at dila niya “hmmm… mahal naman eh” sabi ni Isabella kay Julian na napangiti ito, yumuko si Isabella para halikan si Julian pero bigla itong humiga sa kama kaya napasama siya nito at napapatong sa ibabaw ng binata. “Mahal!” nasambit ni Isabella dahil nagulat ito sa ginawa ni Julian “hehehe… ang ganda mo talaga mahal” sabi ni Julian sa kanya na naghalikan silang dalawa.

“Mahal…” sabi ni Isabella “bakti mahal?” tanong ni Julian na nahihiya pa si Isabella sabihin kay Julian na napangiti nalang ang binata “mahal… kung gusto mo..” sabi ni Julian sa kanya na namula ang pisngi ng dalaga. Hinalikan siya ni Julian sa labi na gumanti naman ang dalaga habang hinihimas ng binata ang mga suso niya “hmm….” lang si Isabella at nung tumigil sa paghalik sa kanya si Julian napatingin lang siya at dahan-dahan na siyang bumaba na nagtitigan parin silang dalawa hanggang sa nakadapa na siya sa pagitan ng mga hita ni Julian. Pinatong ni Isabella ang baba niya sa ibabaw ng pantalon ni Julian at ginagalaw-galaw niya ito kaya napanganga ang binata sa ginawa niya.

Tinanggal ni Isabella ang lubid na nakatali sa pantalon ni Julian at dahan-dahan niya itong binaba na tinaas ng binata ang balakang niya para mahubad niya ito, “Mahal…” tawag ni Isabella kay Julian nung nahubad na niya ang pantalon ng binata at nakita niya ang pagkalalake nito “pareho lang tayo mahal” sabi ni Julian nung nilaro-laro ng daliri ni Isabella ang bolbol niya. Hinawakan ni Isabella ang alaga ng kasintahan niya at tiningnan niya ang ulo nito sabay labas ng dila niya at dinilaan ito na napatingala si Julian nung maramdaman ang basang dila ng dalaga sa titi niya. Binitawan ni Isabella ang titi ni Julian nung sinubo na niya ang alaga nito at dahan-dahan niyang tinaas baba ang bibig niya sa katawan ng alaga ni Julian na napahiga si Julian sa kama at umungol ito.

Marahan lang ang pagchupa ni Isabella sa alaga ni Julian na tila nilalambing ng bibig niya ang titi ng kasintahan niya “mahal.. aahhh.. ang sarap…” sabi ni Julian habang nakahiga lang ito. Tumigil sa pagchupa si Isabella at hinalikan niya ang ulo ng titi ni Julian na bumangon naman ang huli at tiningnan ang kasintahan niya. Tiningnan siya ni Isabella na sinubo muli ang titi niya at kita ni Julian kung paano magtaas baba ang labi ng dalaga sa katawan ng titi niya na nakita din niyang tumtutulo ang laway nito sa katawan ng titi niya pababa sa bolbol niya. “Ooohh.. mahal.. mahal.. koohhhh..” sambit ni Julian na napahiga muli sa kama nung maramdamang piniga ng konte ng labi ng dalaga ang katawan ng alaga niya na napakapit sa kobre kama si Julian sa sarap.

Niluwa ni Isabella ang titi ni Julian at nakita niya itong nangingintab sa dami ng laway na nakabalot nito, sinalsal ito ng dalaga na lumabas sa mga daliri niya ang laway niya. “Hmmm… mahal..” tawag ni Isabella kay Julian na bumangon ito ng konte para tingnan ang kasintahan niya “mahal..” sagot niya “handa na ako.. ” sabi ni Isabella kay Julian na tumango ang binata kaya gumapang sa ibabaw ni Julian si Isabella. Naghalikan silang dalawa at gumulong sila at nasa ibabaw na ngayon ni Isabella si Julian na inabot ng dalaga ang titi niya at sinalsal niya ito “oohhh…” napaungol si Julian sa ginawa ng dalaga. “Mahal.. nasasabik na ako..” sabi ni Isabella sa kanya na umayos si Julian at sabi “sige mahal… ipasok mo na ako…”

Pumikit si Isabellla habang tinututok niya ang titi ni Julian sa lagusan niya at nung naipasok na niya ang ulo binitawan na niya ito at si Julian na ang tumulak papasok nito sa loob niya. “Oohhhh..” “aahhhh…” pareho silang napaungol at naghalikan ulit silang dalawa habang dahan-dahan naring bumabayo si Julian “aahh..haaahhhh.. mahaaall…” ungol ni Isabella na nakangiting nakatingin sa kanya si Julian. Tinakpan ng dalaga ang mukha niya na parang nahihiya ito sa nobyo niya “sabi ng huwag mo ako tignan ng ganyan eh..” sabi nito na inalis ni Julian ang kamay sa mukha niya at hinalikan niya ito sa labi. “Huwag ka ng mahiya mahal, gustong-gusto ko nga tingnan ang mukha mo sa tuwing magkasama tayo ng ganito” sabi ni Julian sa kanya na umiwas ito ng tingin sa kanya.

“Nahihiya ako eh… huwag mo ako tingnan” sabi ng dalaga na natawa lang si Julian kaya hinalikan nalang niya ito sa leeg habang binibilisan na niya ng konte ang pagbayo niya. “Hmm…hmmm..haaaahhhh..haaahhh… mahaaal..” ungol ni Isabella na niyakap niya sa leeg si Julian habang dinidilaan niya ang leeg ng dalaga “mahal… ako naman sa ibabaw..” sabi ni Isabella na tumigil sa pagbayo si Julian at gumulong silang dalawa. Umupo agad si Isabella sa ibabaw niya at nakatingin ito kay Julian nung nagsimula itong umindayog “oohhh… nasasarapan ako sa tuwing ginagawa mo yan sa akin mahal..” sabi ni Julian sa kanya na lalo lang ginanahan si Isabella sa pagtaas-baba sa ibabaw niya.

“Aaahhh..aahhh…aahhhmmm….” ungol ni Isabella habang umiindayog sa ibabaw ni Julian na ngayon ay sinasalubong na niya ang galaw ng nobya niya “mahal… mahal… oohh..ohhhh…” umungol narin si Julian. Bumangon siya at binuhat ang dalaga at lumuhod siya sa kama na tinukod ni Isabella ang mga paa niya sa kama at mabilis niyang tinaas baba ang sarili niya sa titi ni Julian habang dinedede naman ng binata ang utong niya. “Aahhh..ahhh..mahal…” ungol ni Isabella na ngayon ay napakapit na sa ulo ni Julian, mabilis narin ang pagsalubong ni Julian sa galaw ng nobya niya kaya pareho silang malapit ng labasan. “Mahaaaa….aahhh…aahhhh…hmmm..aahhh..” ungol ni Isabella na ngayon ay bumitaw sa pagyakap sa ulo ni Julian dahilan para mapaliyad ito at tumama ang ulo sa kama.

“Oooh.. oohhh…” hinawakan ni Julian si Isabella sa beywang at mabilis niya itong kinantot na napauga at nag-iingay na ang lantay nilang kama at napapanganga nalang si Isabella sa bilis at dulas ng titi ni Julian sa lagusan niya. “Maa..aahhhh..aahhhh.aahhh..haaahhh..haahhhh…maahaaaa….” sambit ni Isabella dahil malapit na itong labasan habang tuloy lang sa pagbayo si Julian sa dalaga, dahil sa init narin ng panahon tumutulo na ang pawis ni Julian sa puson ng dalaga habang nangingintab naman ang katawan nito sa pawis. Inangat ni Julian ang beywang ni Isabella nung maramdaman niyang malapit na niyang marating ang rurok ng langit. “Maa..haall.. mahal kooohhh.. ma…oohhhh…. malapit na ako….” sabi ni Julian kay Isabella.

“Maahal.. mahal… huwag…huwag mong ipasok ang aahhhh.. aahhh…” hindi masabi ng maayos ni Isabella ang nainis niyang sabihin kay Julian dahil sa sobrang sarap na niyang nararamdaman “maaahh.. haaalll…” sabi ni Julian na tinaas pa niya lalo ang balakang ng dalaga dahilan para mapabangon ito at naupo muli sa kandungan niya. “Mahal.. mahal… huwag muna… huwag mo muna.. aahhh… ipasok haa..” sabi ni Isabella kay Julain na pininkit ng dalaga ang mga mata niya at maya-maya lang ay napakagat ito sa labi nung maramdaman niya ang hiyas niyang pumipintig at ang mainit niyang katas sa katawan ng titi ni Julian. “Ohhh Dyos koohhh… ” sabi nalang ni Isabella nung nilabasan siya habang tuloy parin sa pagkantot ni Julian sa kanya na ngayon ay malapit naring labasan.

“Mahal.. mahal.. paalala ko sayo.. huwag mo muna ipasok sa loob koohh…” sabi ni Isabella kay Julian na ngayon tila hindi na ata nakikinig sa kanya at panay ungol at bayo nalang sa kanya. “Mahal.. mahaaahhhllll..” sabi ni Isabella nung pailalim na ang pagkantot ni Julian sa kanya at tumingala ito bigla at sabing “mahal… ayan naaahhhhh…” “huwag.. huwag munaaahhh… aahhhh…” walang nagawa si Isabella nung humigpit ng yakap si Julian sa kanya at hinila siya pababa nito na bumaon pa lalo ang titi ng binata sa lagusan niya. “Dyos kohhh…” nalang ang nasabi ni Isabella nung naramdaman niya ng pagputok ng tamod ng nobyo niya sa loob ng hiyas niya kaya napayakap nalang siya sa ulo ni Julian at hinayaan nalang niyang punoin ni Julian ang sinapupunan niya.

“Mahal..haa..haa..mahal…” sabi ni Julian na hinhingal itong nakayakap kay Isabella habang nakatingala lang ang dalaga at nararamdaman parin niya ang init ng katas ng nobyo sa loob niya. Dahan-dahang hiniga ni Julian si Isabella sa kama at naghalikan silang dalawa na ngayon ay unti-unti naring humuhupa ang orgasmo nilang dalawa. Humiga sa tabi ni Isabella si Julian at niyakap siya nito at hinalikan sa balikat “mahal..” tawag ni Isabella “hmm?” “ilang araw nanaman ba tayong hindi magkikita nito?” tanong ni Isabella sa kanya na bumangon ng konte si Julian para tingnan ang nobya “mabuti nga yun dahil mananabik tayo sa isa’t-isa” sagot ni Julian. “Eh.. gusto ko kasama kita palagi tsaka itong kada pitong araw tayong magkikita…” “bakit?” tanong ni Julian “ewan… tuloy nalulungkot ako” sabi ni Isabella.

“Huwag kang mag-alala, magpapaalam ako sa mahal na Reyna na kung pwede, araw-araw na tayong magkikita” sabi ni Julian na nabuhayan ng loob ang dalaga “talaga! Gagawin mo yun, mahal?” tanong ni Isabella. “Oo, mahal na mahal kita at alam kong ikatutuwa mo din ito” sabi ni Julian na niyakap siya ni Isabella at pinaghahalikan siya nito sa mukha “hahaha.. sabi ko na nga ba matutuwa ka eh” natatawang sabi ni Julian na pumatong sa ibabaw niya si Isabella at dumapa ito. “Julian..” “oh?” “mahal na mahal kita” sabi ni Isabella na niyakap siya ni Julian ng mahigpit “mahal na mahal din kita, Isabella” sagot niya na naghalikan ulit silang dalawa na napatigil nalang ang dalaga nung maramdaman niya ang ulo ng titi ni Julian sa hiwa niya “mahal ha!” sabi ni Isabella na natawa lang si Julian.

Nagtalik pa sila hanggang sa bumaba na ang araw at pansin nilang ilang oras nalang ay lulubog na ito sa kanluran kaya nagbihis na silang dalawa, nagligpit narin sila ng gamit at nung maayos na ang lahat nagyakapan muli sila at naghalikan. “Mag-ingat ka sa byahe ha?” sabi ni Isabella “oo, ikaw din mag-ingat ka palagi” sabi ni Julian na tumango ang dalaga at naghalikan ulit sila ng biglang me sumigaw sa labas “ISABELLA!” na napatigil silang dalawa “boses ni papa!” sabi ng dalaga na kinabahan na ito. Narinig nila ang ingay ng mga kabayo sa labas kaya natakot ang dalaga sa kalagayan nilang dalawa “huwag kana lumabas ako na ang bahala kay papa” sabi ni Isabella kay Julian “hindi mahal, ako ang lalaki dapat ako ang humarap sa kanya” sabi ng binata na pinigilan siya ni Isabella.

“Mapanganib si papa lalo na’t nalaman niya ang relasyon natin” takot na sabi ni Isabella na nginitian siya ni Julian “huwag kang mag-alala mahal, nasa tamang edad na tayo kaya hindi na tayo dapat matakot sa kanya” sabi ni Julian. “Dyan ka lang” sabi ng binata na iniwan niya sa loob ng kubo si Isabella at lumabas siya, nakita siya ni Don Faustino at agad itong bumaba sa kabayo niya at nilapitan siya “nasaan ang anak ko?” tanong ng Don sa kanya. “Nasa loob po siya, ako nga po pala si..” hindi na natuloy ni Julian ang pagpapakilala niya dahil sinuntok na siya ng Don na napaatras siya “JULIAN! PAPA!” lumabas si Isabella mula sa kubo.

“Ito pala ang pinagkakaabalahan mo, Isabella!” galit na sabi ng Don sa anak niya “papa, nagmamahalan kami ni Julian parang awa niyo na po huwag niyo po siyang saktan” pagmamakawa ng dalaga sa papa niya. “Juan, Arturo” tawag ng Don sa mga tauhan niya “opo amo?” tanong ni Juan “isakay sa kabayo si Isabella” utos ng Don sa kanya na tinulongan siya ni Arturo isakay sa kabayo si Isabella na agad umalma si Julian para pigilan sila pero sinuntok muli siya ng Don na tumama ito sa tagiliran niya dahilan kaya napaluhod siya sa lupa. “PAPA!” sigaw ng dalaga nung kinarga na siya ng dalawa para ipasakay sa kabayo niya. “TUMAHIMIK KA ISABELLA, MAG-UUSAP TAYO PAGDATING SA MANSYON!” sigaw ng Don sa anak niya na tinuon ang pansin nito kay Julian at hinawakan niya ito sa buhok sabay suntok niya sa mukha ng binata na napahiga ito sa lupa.

“PAPA TAMA NA! HUWAG NIYO NA PO SIYANG SAKTAN!” sigaw ni Isabella na pilit bumaba sa kabayo niya “ILAYO NIYO NA YAN!” utos ng Don sa mga tauhan niya na hnila ni Arturo ang kabayo habang nakabantay naman si Juan kay Isabella. Hinugot ng Don ang patalim niya at tinutok ang dulo nito sa lalamunan ni Julian “IKAW, PUNYETA KA SA ORAS NA MAKITA KITANG AALIGID MULI DITO O KASAMA ANG ANAK KO, HINDI NA KITA SASANTUHIN!’ galit na sabi ng Don kay Julian. “AAAKK…AAAKKK….” bigla nilang narinig na napatigil nalang silang lahat at hinanap ng Don kung saan nanggaling ito “AMO, NASA BUBONG!” sigaw ni Juan na napatingin ang Don doon at nakita niya ang isang itim na ibon na nakatingin sa kanila. “DEMONYO!” sigaw ng Don at tumingin siya kay Julian. “Nasa demonyo ang taong ito, LAYUAN MO ANG ANAK KO” sabi nito kay Julian.

Babangon sana si Julian ng aktong tatadyakan na sana siya ni Don Faustino bigla nalang lumipad ang itim na ibon at dumapo ito sa balikat ni Julian dahilan kaya napaatras ang Don sa takot. “AAAKKK…AAAKKK…” galing sa itim na ibon na pilit pinapaalis si Don Faustino “DEMONYO!” sigaw ng Don na nagmamadali itong bumalik sa kabayo niya “MAUNA NA KAYO!” sigaw ng Don sa mga tauhan niya at sumakay narin sila sa kabayo nila. “JULIAN.. PATAWARIN MO AKO…” sigaw ni Isabella nung papalayo na sila “MAHAL!” sigaw ni Julian nung nakaupo na siya sa lupa at hinihimas ang mukha niyang sinuntok ni Don Faustino. Tumayo siya “MAHAL NA MAHAL KITA, ISABELLA!” sigaw niya na biglang dumapo ang itim na ibon sa tabi niya at biglang nagbago ito ng anyo. “Salamat po, manang” sabi ni Julian “haayy.. umuwi kana sa palasyo, Julian” sabi ng matandang mangkukulam na sa malayo nakatingin sa kanila si Don Faustino bago ito sumunod sa tauhan niya.

Sumakay na ng kabayo si Julian at bago pa siya pinaalis ng matanda ginamot niya muna ang pasa sa mukha ni Julian “tiyak papagalitan ka ng Reyna nito” sabi ng matanda na hindi nagsalita si Julian. “Ayan ginamot ko na ang sugat mo, pagdating mo sa palasyo mawawala na yan” sabi ng matanda sa kanya “salamat po, manang Zora”. “Ganun mo ba talaga kamahal si Isabella halos hayaan mo nalang ang papa niyang bugbogin ka?” tanong ng matanda na ngiti lang ang ginanti ni Julian sa kanya. “Haayyy… umuwi kana sa palasyo at malapit ng magtakip silim” sabi ng matanda “dun kana dumaan sa gubat ng mga taong puno para makarating ka agad” sabi ng matanda kay Julian. “Salamat po sa tulong niyo manang Zora, sana po hindi na ito makarating sa mahal na Reyna lalo na kay Heneral Guille” sabi ni Julian na ngumiti ang matanda “makakaasa ka, Julian. Mag-ingat ka!” sabi ng matanda na umalis na si Julian at naging itim na ibon muli si Zoraida at lumipad sa kabilang direksyon ni Julian.

Binigyan ng permiso si Julian ni Haring Narra na dumaan sa gubat niya at wala pang kalahating oras nakarating na siya sa palasyo at nagmamadali siyang tumalon sa batis na nasa likod lang ng palasyo para maligo. Pagkatapos magbihis nakita niya sa salamin na nawala na ang pasa niya sa mukha at ang sugat niya sa labi kaya natutuwa siyang umakyat sa taas ng palasyo at naghintay sa labas ng pintuan sa kwarto ni Reyna Lucia. Nakaupo lang siya sa silya habang tinitingnan ang araw na dahan-dahan naring lumubog, makalipas ang ilang sandali nawala na ang araw at naghari na muli ang dilim sa paligid “oras na” sabi niya kaya tumayo na siya at lumuhod sa harap ng pintuan ni Reyna Lucia. Bumukas ito at niyuko ni Julian ang ulo niya “magandang gabi po, mahal na Reyna” bati niya “magandang gabi din sayo, Julian” bati ng Reyna sa kanya.

“Kumusta ang araw mo?” tanong ng Reyna sa kanya nung naglakad na sila pababa sa hagdanan “mabuti naman po, mahal na Reyna” sagot ni Julian “nakapagpahinga ka ba ng maayos?” tanong ng Reyna na nagdadalawang isip siyang sagutin ito. “Ah…” “Julian” sabi ng Reyna na huminto ito at humarap sa kanya na agad niyang niyuko ang ulo niya “sabihin mo sa akin” sabi ng Reyna na wala ng nagawa si Julian kundi sabihn nalang ang totoo. “GINULPI KA!” sigaw ni Hen. Guille nung nalaman nito ang sinapit ng binata sa kamay ni Don Faustino “Guillermo” tawag ng Reyna sa kanya na natahimik nalang ito. “Mahal na Reyna” tawag pansin ng isang sundalo niya “nakahanda na po ang karwahe niyo sa labas” sabi nito “sige, susunod na ako” sabi ng Reyna “Heneral” tawag niya “opo, kamahalan?” “ibigay alam mo sa mga tauhan natin na aalis na tayo” sabi ng Reyna “masusunod po, kamahalan” sabi ni Hen. Guille at umalis na ito.

“Tayo na Julian” sabi ng Reyna na sumunod lang si Julian sa kanya palabas ng palasyo, nakayuko ang ulo ng lahat ng sundalo ni Reyna Lucia nung nasa labas na sila at sumakay na siya sa karwahe niya kasunod si Zoraida. “Mag-uusap tayo mamaya, Julian” sabi ni Hen. Guille sa kanya na napayuko lang ang ulo ni Julian at hindi ito nagsalita “Morietta!” tawag niya sa Kapitan “Heneral” “tatlong araw kaming mawawala sa palasyo, alam muna ang gagawin mo” sabi ng Heneral sa kanya “opo, Heneral!” sgot ni Kapitan Morietta at sumakay na sa kabayo si Heneral Guille. “Julian” mahinang tawag ng Kapitan sa kanya “ano po yun, Kapitan?” tanong niya na sinuntok siya nito ng mahina sa braso “sabi ko sayo, sa akin ka nalang” nakangiting sabi nito “JULIAN!’ sigaw ng Heneral “OPO!” “SUMAKAY KANA SA KABAYO MO!” sigaw ni Heneral Guille sa kanya na nasa harapan na ngayon ng gate.

“ABANTE!” sigaw ng Heneral nung bumukas ang gate ng palasyo at lumabas na sila, kasama ni Heneral Guille si Julian na nangunguna sila sa karaban nila. Me dalawang sundalo sa likod nila, tig-dadalawa ang nasa gilid ng karwahe ng Reyna at anim ang nasa likod nito. “Julian” tawag ni Hen. Guille “opo Heneral” sagot ni Julian “dismayado ako sayo” sabi nito na napayuko ang ulo ni Julian “pero… ” sabi bigla ng Heneral “natutuwa akong me minamahal kana at napabilib mo ako nung hindi ka lumaban” sabi ng Heneral sa kanya na napatingin sa kanya si Julian. “Sa…salamat po, Heneral! Pero..” “hm? Huwag mo na isipin yun” sabi ni Hen Guille. “Pero bakit po kayo bumilib sa akin?” tanong ni Julian na tiningnan siya ng Heneral “kasi pinakita mo sa ama niya na totoong mahal mo siya, na kahit anuhin ka pa ng ama niya hindi ka parin lalaban” sabi ng Heneral

“Pagrespeto ang tawag dun, Julian” sabi ni Amador sa kanya “hmp! Tama si Amador, ang importante dun Julian naging lalake ka sa harap ng papa niya” sabi ng Heneral na tumawa si Jenario. “Me masama ba sa sinabi ko?” tanong ng Heneral sa kanya “wala po Heneral!” “bakit ka tumawa?” tanong niya “naalala ko lang po kasi nung nanliligaw pa ako noon” kwento niya “binugbog ko po ang tatay ng nililigawan ko” natatawang sabi ni Jenario. “Huwag na huwag mong tularan ang bampirang ito, Julian” sabi ng Heneral sa kanya na natawa lang sila “hahaha.. napaka magalang na tao kasi niyan Julian halos mag-amok yan noon nung mortal pa yan” sabi ni Amador. Biglang pumatak ang ulan kaya sinuot ni Julian ang hood niya para hindi siya masyado mabasa ng biglang lumapit sa kanila ang isang bantay sa gilid ng karwahe ng Reyna “Julian, pinapatawag ka ng mahal na Reyna” sabi nito na pinapunta agad siya ng Heneral.

“Mahal na Reyna” sabi ni Julian “pumasok ka dito baka magkasakit ka” sabi ng Reyna sa kanya “ah.. maraming salamat po mahal na Reyna pero maayos po ako dito kasama si Heneral” sabi niya. “Julian, mga bampira ang kasama mo hindi sila tinatablan ng sakit” sabi ng Reyna kaya bumaba sa kabayo niya si Julian at pumasok sa loob ng karwahe ng Reyna. “Gamitin mo ito, Julian” sabi ni Zoraida sa kanya “salamat po, manang” sabi ni Julian. “Magpahinga kana Julian malayo-layo pa ang babyahiin natin” sabi ng Reyna sa kanya “tama, gamitin mo ang pagkakataon na ito para matulog” sabi ni Zoraida. “Sige po, maraming salamat mahal na Reyna” sabi ni Julian na pinikit na niya ang mga mata niya at alam din kasi nilang pagod ito dahil hindi ito natulog kanina. “Nagbibinata na si Julian” sabi ng Reyna “oonga” sagot ng matanda.

Binuka ng konte ni Julian ang mata niya at nakita niyang nakangiting nakatingin sa kanya ang Reyna “matulog ka na, Julian” sabi ng Reyna sa kanya kaya pinikit na niya ang mata niya at nakatulog na siya. Dalawang daang taon na ang lumipas, sa lumang gusali nagising na si Julian sa pagtulog niya at nung inalis na niya ang kapa niya nakita niyang madilim na ang paligid at naririnig niya ang ingay sa labas. Lumabas sa dilim si Julian at lumutang siya palapit sa bintana ng gusali at nakita niya ang maraming taong naglalakad sa kalye habang nakikita niya ang iba’t-ibang sasakyan sa daan “Isabella..” tawag niya sa mahal niya nung pinikit niya ang mga mata niya at narinig niya ang pintig ng puso ng dalaga. “Mahal ko.. ” binuka niya ang mata niya at naging anino siyang lumabas ng gusali at lumipad patungo sa direksyon kung saan matatagpoan niya ang matandang mangkukulam na si Zoraida.

Chapter V: The Past!

Dumapo si Julian sa kampanaryo ng simbahan at tumingin siya sa baba “hmmm…” nalang siya nung hindi niya makita ang matanda sa mga taong naglalakad at nagbebenta sa harap ng simbahan. Me nakita siyang mga kabataan na nakatambay sa gilid ng simbahan kaya naging anino siya at bumaba malapit sa kanila at tiningnan niya ng maayos ang mga suot nito. Nung nagpasya ng umalis ang mga ito siniguro muna ni Julian na walang taong makakita sa kanya at lumabas na siya sa anino at ginaya niya ang suot ng isa sa binatang nakita niya kanina. Narinig niya ang pintig ng puso ng matanda kaya naglakad na siya papunta dun at nung makita na niya dahan-dahan niya itong nilapitan at huminto siya ilang talampakan lang ang layo niya sa likod ng matanda.

“Alam mo bang pambabastos ang ginagawa mo” narinig niyang sabi ng matanda na nilingon siya nito “Julian” nakangiting nakatingin sa kanya ang matanda “manang Zora” sabi ni Julian. Lumapit si Julian sa kanya na bigla nalang natawa ang matanda sa kanya “bakit manang?” tanong ni Julian “yung suot mo kasi” sabi ng matanda na tumalikod ito at tumawa. “Ano ho ba ang nakakatawa sa suot ko?” tanong niya “hahaha… sobrang baduy!” sagot ng matanda na natawa siya sa maluwang na t-shirt, baggy shorts at mahabang medyas at nakabanda na pa ito “magpalit ka nga ng damit!” sabi ng matanda sa kanya. “Hmm..” lang si Julian “gayahin mo yung suot niya” turo ni Zoraida sa binata na naka polo shirt at naka itim na pantalon ito na paglingon muli ng matanda kay Julian ganun na ang suot niya kaya napangiti ito.

Tinulongan ni Julian magligpit ang matanda sa paninda niya at sumama siya nito sa tinutuloyan niyang bahay malapit lang sa simbahan “kay tagal ng panahon hindi tayo nagkita, Julian” sabi ng matanda sa kanya. “Matagal-tagal narin, manang Zora” sagot ni Julian “huling nagkita tayo nung iniwan kita sa mga taong puno, ano na ang nangyari sayo simula nun?” tanong ng matanda “napatay po ni Don Faustino si Isabella” sagot ni Julian na napatigil ang matanda nung marinig niya ito. Alam kasi ni Zoraida kung gaano kamahal ni Julian si Isabella “kinalulungkot ko ang nangyari” sabi ng matanda “manang bakit hindi niyo po ako binalikan?” tanong ni Julian sa kanya “patawarin mo ako Julian” sagot ng matanda na umupo ito sa silya.

“Yun ang utos sa akin ng mahal na Reyna” sabi ni Zoraida sa kanya “utos? Ano ho ba ang nangyari noon? Wala kasi akong maalala simula nung nagising ako kasama ang mga taong puno” sabi ni Julian. “Ayaw din sabihin sa akin ni Haring Narra ang nangyari sa akin at sa palasyo” sabi ni Julian “huwag mo muna isipin yun Julian” sabi ng matanda na tumayo ito at pumunta sa kusina “nagugutom ka ba?” tanong ng matanda sa kanya. “Manang, simula nung nagising ako noon naging bampira na ako at ang sagot sa tanong mo HINDI AKO NAGUGUTOM DAHIL HINDI NA AKO NAKAKARAMDAM NG GUTOM!” sigaw ni Julian na yumanig ang bahay ng matanda.

“Huminahon ka Julian, hindi ito ang lugar” sabi ng matanda sa kanya na kumalma siya at umupo muli sa upoan “patawarin mo ako Julian, isa ako sa rason bakit ka naging… bampira” sabi ng matanda sa kanya na bumalik ito sa upoan niya. Natahimik lang si Julian at niyuko ang ulo niya “alam ko ang nangyari sa inyo noon ni Isabella, nandun ako nung gabing napatay siya hindi mo lang ako napansin” kwento ng matanda. “Nandun kayo?” tanong ni Julian “oo, ako yung ibong itim na sumusunod sayo” sagot ng matanda “bakit hindi niyo ako nilapitan?” tanong ni Julian “kasi yun ang pag-uutos ng Reyna, simula nung iniwan kita sa mga taong puno alam kong hindi ako titigilan ng mga aswang hanggang hindi ka nila makuha” kwento ng matanda. “Nagtago ako at nagpakalayo-layo sayo dahil alam kong nagmamasid lang sa akin ang mga aswang dahil alam nilang…” pagputol nalang ng matanda nung marinig nito ang pinto.

“Nay, pasensya na po kung ngayon lang ako naka…” biglang napatigil ang dalaga nung makita si Julian “Julian ito nga pala ang anak ko si Nerissa” pakilala ng matanda “anak si Julian, kaibigan ko” pakilala niya kay Julian. “Magandang gabi po!” bati sa kanya ng dalaga “nay, bakti hindi niyo ako hinintay sa Quiapo?” tanong ni Nerissa sa nanay niya “wala na kasing bumibili at kita mong me bisita tayo” sabi ng matanda sa kanya. Tumingin si Nerissa kay Julian “nay, siya ho ba yung?” tanong ng dalaga “kumain ka nalang sa kusina, Nerissa” sabi ng matanda sa kanya na tumingin muli sa kanya si Nerissa bago ito pumunta sa kusina. “Alam ba niya ang pagkatao mo, manang?” tanong ni Julian na ngumiti ang matanda at tumango ito “ampon ko si Nerissa, naawa kasi ako nung makita ko ito sa daan” kwento ng matanda.

“Paano mo pala ako nahanap?” tanong ng matanda sa kanya “hindi mo ba alam?” tanong ni Julian na napangiti ang matanda “oonga pala, nasa sayo pala ang kapangyarihan ng Reyna” sabi nito at tumayo ito papunta sa bintana. “Manang, me itatanong po ako sa inyo” sabi ni Julian “huwag dito, Julian” sabi ng matanda na nilingon siya ng matanda at naglakad ito papunta sa kusina “saan kayo pupunta, nay?” narinig niyang tanong ng dalaga. “Me pupuntahan lang kami ni Julian, siguradohin mong nakasara ang pinto at ang bintana bago ka matulog” bilin ng matanda sa anak niya “sige nay, mag-ingat po kayo” sabi ni Nerissa sa nanay niya at lumabas na sila ni Julian.

“Alam kong marami kang tanong sa akin Julian” sabi ni Zoraida sa kanya “sasagutin ko yan mamaya pagdating natin sa pupuntahan natin” sabi ng matanda sa kanya na naglakad sila palabas ng barangay na tinitirhan ng matanda. Pagdating nila sa isang liblib na lugar biglang nagpalit ng anyo ang matanda at naging itim na ibon ito at lumipad, naging anino si Julian at sumunod sa matandang lumipad palayo sa liblib na lugar. “Manang, saan po ba tayo pupunta?” tanong ni Julian sa matanda “sa lugar kung saan nagsimula ang lahat” sagot ng matanda “sa lugar po ng mga taong puno?” tanong ni Julian. “Hindi, sa lugar kung saan ka naging bampira… sa palasyo ng mahal na Reyna” sagot ng matanda.

Nagising ako at kita kong nasa isang kwarto na ako “ano ang nangyari?” tanong ko na biglang lumapit sa akin si mama at kita kong naluluha ito “anak, salamat at gising kana” sabi niya sa akin “ano ho ba ang nangyari?” tanong ko. “Tenyente” tawag sa akin ni Alan na nakatayo na ito sa me kaliwa ko “ano ang nangyari sa akin? Bakit nandito ako?” tanong ko sa kanya “hinimatay ka at hindi ka magising ng mga paramedics kaya dinala ka nalang namin dito” paliwanag niya sa akin. “Buong araw akong nakatulog?” tanong ko sa kanya “oo, nag-aalala nga kami sa’yo Tenyente” sabi ni Sgt. Romero sa akin “anak, ok ka lang ba?” tanong ni mama sa akin “ok lang ako ma” sagot ko sa kanya na pilit kong bumangon na pinigilan nila ako. “Oh gising na pala ang pasyente ko” sabi nung doctor nung pumasok ito sa kwarto ko.

“Dok, pwede na ho ba akong lumabas?” tanong ko sa doktor na natawa lang ito “well, wala naman kaming nakita sa blood works mo at sa CT scan mo wala naman kaming nakitang abnormality so yeah pwede kana lumabas anytime” sabi ng Doktor sa akin. “Salamat po Dok” sabi ko habang bumangon ako “pero…” sabi ng doktor na napahiga muli ako nung tinulak niya ako “we need to keep you here overnight just to make sure” sabi ng Doktor. “Dok, kung wala kayong nakitang mali sa kalusugan ko then pwede na akong lumabas sa ospital na ito” sabi ko sa kanya “yeah wala nga pero there are things in the body na hindi nagpapakita sa ano mang examinations namin” sabi ng Doktor “so i’m suggesting that we keep you here overnight” dagdag niya.

“Anak, makinig ka nalang sa Doktor mo” sabi ni mama sa akin “hmp! FINE!” sagot ko “ako na ang bahala sa kaso natin Tenyente” sabi ni Alan sa akin “balitaan mo nalang ako” sabi ko sa kanya at nagpaalam na ito. “Ito nga pala ang nurse mo si Janice siya ang magmomonitor sa’yo” sabi sa akin ng Doktor. Me narinig kaming katok sa pintuan bago ito bumukas “hi” bati niya sa akin na napangiti ako nung makita siya. “Ben!” tawag ko sa kanya na agad itong lumapit sa tabi ko at hinalikan ako sa noo “pasensya kana kung ngayon lang ako nakapunta dito” sabi niya sa akin na bigla itong nahiya nung makita si mama. “Ma..magandang gabi po, tita” bati niya kay mama “magandag gabi naman sa’yo, Ben” nakangiting sabi ng mama ko.

“Kaninang hapon ko lang nalaman ang nangyari sayo dahil buong araw akong nasa korte” sabi ni Ben sa akin na kita kong nag-aalala ito sa akin “ok lang yun” sabi ko sa kanya. “Ano ba ang nangyari sayo?” tanong niya “hindi ko na matandaan kung ano ang nangyari” sagot ko sa kanya “me hinabol daw yan kaninang madaling araw sabi nung kasamahan niya” sabi ni mama. “Ok lang ako Ben wala naman akong sugat” sabi ko sa kanya na hinawakan niya ang tuhod ko na napangiwi ako kaya inangat niya ang kumot at nakita niyang me galos ako sa tuhod. “Walang sugat ha?” sabi niya sa akin na napangiti lang ako “huwag ka nga magtapang-tapangan Issa” sabi niya sa akin na kita kong nag-aalala siya sa akin.

Tumunog ang phone ni mama at nagpaalam ito sa amin na sasagutin niya na tumungo ito sa me sofa at sinagot ang phone niya “dami ka bang kasong inasikaso kanina?” tanong ko kay Ben “oo, yung kasong binigay mo sa amin yun ang inasikaso ko kanina” sabi niya sa akin. Isa kasing City Prosecutor si Ben at siya yung umaasikaso ng mga kasong pinepresenta namin sa District Attorney ng Quuezon City kaya naiintindihan ko kung bakit ngayon lang siya dumalaw. “Iha, Ben pasensya na sa inyo pero mauuna na ako” paalam ni mama sa amin “aalis kana ma?” tanong ko “oo, yung papa mo yung tumuwag hinahanap ako sa bahay” sabi niya “hindi ho ba dadalaw si tito dito?” tanong ni Ben na umiling lang si mama.

Pagkatapos makapagpaalam lumabas na si mama at naiwan kaming dalawa ni Ben sa kwarto “asa ka pang dadalawin ako ng papa ko dito” sabi ko kay Ben na napabugnot nalang ito. “Bakit ayaw mo nalang kasing humingi ng tawad sa papa mo” sabi niya sa akin “ako pa ang hihingi ng tawad? Siya yung nagpahiya sa akin noon tapos ako ang hihingi ng tawad sa kanya?” sabi ko kay Ben. “Naiintindihan ko ang katayuan mo at pinaglalaban mo babe, pero papa mo yun eh kahit ano pa ang gagawin mo siya parin ang masusunod” paliwanag niya sa akin. “NO!” sagot ko na hinawakan niya ang kamay ko at hinalikan niya ito “I love you, alam mo yan” sabi niya sa akin na napangiti ako “NO! Benny my answer will still be no” sabi ko sa kanya na napabugnot nalang ulit siya.

Hinanda niya ang dala niyang prutas sa akin at sinuboan niya ako ng ubas “bakti ba kasi galit ang papa mo sayo? Naalala ko lang sa kwento mo hindi mo sinunod ang gusto niya” sabi ni Ben. “Gusto niya akong maging business minded katulad niya eh sa hindi ko gusto ang linyang yun” paliwanag ko sa kanya. “Maganda naman ang hangarin niya sayo ah?” sabi niya “haayyy.. kung kilala mo ang papa kagaya ng pagkakakilala ko sa kanya maiintindihan mo ako kung bakit ako umayaw sa gusto niya” sabi ko kay Ben na inabutan ako ng tubig. “So yung kapatid mo na ngayon ang magiging taga pag mana sa business niyo?” tanong niya “wala akong pakialam sa kayamanan namin Ben” diretsong sagot ko sa kanya “masaya na ako sa buhay ko ngayon yun ang importante sa akin” dagdag ko.

Ibinalik ni Ben sa supot ang ubas na hindi ko nakain at lumapit siya sa akin “alam ko, kaya nga mahal na mahal kita eh” sabi niya sa akin na hinawakan niya sa tyan “hoy, Benjamin wala tayo sa apartment mo” sabi ko sa kanya. “Alam ko, kaya nga nakakaexcite eh” nakangiting sabi nityasa akin “Atty, Benjamin Caballero, nagpaalam ka ba sa korte para gawin ang binabalak mo?” nakangiti kong tanong sa kanya. “Notarize and sealed with approval from the Supreme Court” nakangiting sagot niya sa akin na hinalikan ako sa labi at ginantihan ko din siya “teka muna” sabi niya sa akin na nagmamadali itong pumunta sa pintuan at nilock ito. “Yan para walang objection galing sa ibang mga tao” nakangiting sabi niya sa akin nung umupo muli siya sa tabi ko at naghalikan ulit kaming dalawa.

“Baka me papasok?” tanong ko “sealed and approve” sabi niya sa akin na napangiti nalang ako “sino ba ang binayaran mo ha?” nakangiti kong tanong sa kanya “well.. hindi binayaran more on kinausap” sabi niya sa akin. “Wow, Atty Benjamin ngayon ko lang nakitang ginamit mo ang position mo” sabi ko sa kanya “well, don’t get use to it kahit ako kinakabahan sa gagawin natin” sabi niya “bakit? Me.. gagawin ba tayo?” tanong ko sa kanya na napabugnot nalang siya. “Ano ba ang binabalak mong gagawin natin, Atty Benny?” pangungulit ko sa kanya na bigla nalang itong kinurot ang tiyan ko dahilan napasigaw ako at tinakpan ko agad ang bibig ko na tumawa siya. “Gago ka talaga!” sabi ko na hinalikan niya ako sa labi at ginantihan ko din siya na niyakap ko siya sa leeg at yumakap siya sa katawan ko.

Naramdaman ko nalang ang kamay nitong humimas sa tiyan ko pababa sa pagitan ng mga hita ko “Benny…” tawag ko sa kanya na naramdaman kong hinihimas na niya ang hiwa ko sa ibabaw ng panty ko. “Hmm?” lang siya “nasa ospital tayo ha..” paalala ko sa kanya “alam ko” sabi niya na bigla itong tumayo at kinuha ang upoan malapit sa me pinto at nilagay ito sa tabi ng kama. Nakatingin lang ako sa kanya nung hinila niya paalis ang kumot ko at hinawakan ako sa paa at hinila niya ako palapit sa kanya “Ben!” tawag ko sa kanya na bigla nalang niyang inangat ang mga paa ko at nilapit ang mukha niya sa panty ko. “Oh Issa” sabi niya na tumingin siya sa akin habang hinihila niya pahubad ang panty ko “Ben…” tawag ko sa kanya na nginitian niya ako.

Sinimulan dilaan ni Ben ang hiwa ko na napahiga ako sa kama at napakapit sa kobre kama “oohhh… shit.. sigurado ka ba?” tanong ko na tinukod ko ang mga siko sa kama at kita kong tumatango ito. Masarap ang ginawa ni Ben sa akin pero parang me pagkakaiba ata nung nasa apartment niya kami kaya napatingin ako sa kanya at tiningnan ko kung si Ben ba talaga ito. “Bakit?” tanong niya sa akin na nakatingin lang ako sa kanya, tumigil siya at tinanong ako “bakit?” umiling lang ako at bumalik ito sa pagkain sa pekpek ko na napapikit ako at hinimas ang dalawang suso ko. “Hmmm..hooo… Beennn…” tawag ko sa kanya na naramdaman ko ang dalawang daliri niyang pumasok sa pekpek ko kaya napabangon muli ako at tiningnan siya.

“Hmmm…. “nalang ako nung mabilis na naglabas pasok ang daliri niya sa pekpek ko at kita kong tumayo ito at nagmamadaling tinggal ang belt niya at botones ng pantalon niya na agad niyang binaba ito nung naibaba na niya ang zipper niya. Fininger niya ako gamit ang kanang kamay niya habang yung kaliwa naman niya ay sinasalsal ang titi niya at nung tumigas na ito inalis agad niya ang dalawang daliri niya sa hiwa ko at tinutok ang titi niya. “Ben.. baka mahuli tayo dito” mahinang sabi ko sa kanya “wala.. relax ka lang” sabi niya sa akin na pinasok niya ang titi sa hiwa ko na napapikit nalang ako at naramdaman ang pagpasok ng titi niya sa lagusan ko.

Kumakadyot agad siya habang hawak niya ang mga paa ko “Ben… oohh..hoooo…” napapaungol na ako dahil nagsisimula ng umakyat ang libog ko “aahh… babe… ang sarap..” sabi ni Ben na kita kong pinapawisan na ito. Bigla siyang dumapa sa ibabaw ko na nasa gilid ko na ang dalawang tuhod ko “aahhh… Issahhh.. na miss kitaaa….” sabi niya sa akin na napapikit nalang ako at humawak sa leeg niya habang nag-iingay na yung kama dahil sa sobrang lakas ng bagsak ng balakang niya sa pekpek ko. “Beenn… Beennn…” tawag ko sa kanya na tila me hinihintay ako galing sa kanya na kita kong tumingin ito sa akin at akala ko magsasalita ito ng ibang lengwahe na bigla nalang itong pumikit at napanganga ito.

“Maa.. malapit na ako..” sabi niya sa akin na hindi ko pa nga masyado naramdaman ang libog ko nung maramdaman ko nalang ang mainit niyang katas sa loob ko at biglang humina ang pagkadyot niya hanggang sa tumigil na ito. “Done?” tanong ko sa kanya na ngumiti ito sa akin at hinalikan ako sa labi “yeah..haa..haa..” hinihingal niyang sabi sa akin “eat me..” sabi ko sa kanya “what?” tanong niya “eat me… hindi pa ako nilabasan” sabi ko sa kanya “haah.. let me rest first, babe” sabi niya na umalis ito sa ibabaw ko at kumuha ng tissue at pinahiran ang alaga niya. “EAT ME!” nilakasan ko na ang boses ko “hold on!’ sabi niya na tinaas niya na muli ang pantalon niya at inayos ito “FUCK YOU BEN!” galit kong sabi sa kanya na umupo ito sa upoan at tiningnan lang ang pekpek ko “titingnan mo lang ba yan o kakainin mo?” tanong ko sa kanya na kita kong nagpapahid ito ng pawis sa noo niya.

“Hmmmm haaayyy… i’m sorry.. ” sabi niya sa akin na wala na akong nagawa kundi kumuha ng tissue at nilinis ang sarili ko at nagkumot na ako sabay talikod ko sa kanya “babe..” tawag niya. “Go home Ben” inis na sabi ko sa kanya “babe come on!” sabi niya na pilit niya akong pinaharap sa kanya “just leave me and go home!’ sabi ko sa kanya. “Fine!” sabi nito na naramdaman ko pa sa boses niya na galit siya “thank you!” sarkastiko kong sabi sa kanya na narinig ko nalang itong naglakad papunta sa pintuan at narinig kong bumukas ang lock at ang pinto “i’ll see you tomorrow” sabi niya na hindi ko na ito sinagot at narinig ko nalang na nagsara ang pinto at naiyak nalang ako.

Sa malayo, biglang napahinto si Julian nung maramdamang nagbago ang pintig ng puso ni Isabella “bakit, Julian?” tanong ng matanda sa kanya na napatigil din ito sa paglipad “Isabella…” sambit ni Julian. “Magmadali ka Julian malayo pa ang lalakabayin natin” sabi ng matanda sa kanya na nauna na itong lumipad sa kanya at sumunod na sa kanya si Julian “patawad manang” sabi ni Julian nung nakahabol na siya sa matanda. “Alam ko Julian na nahanap mo na siya” sabi ng matanda sa kanya “…..” hindi nagsalita si Julian “huwag mong pag-aksayahan ng oras ang babaeng yan, tandaan mo hindi siya ang Isabella’ng minahal mo noon” paalala ng matanda sa kanya. “Alam ko yun manang… ” sagot ni Julian na tiningnan siya ng matanda.

Hndi ko namalayan nakatulog pala ako at nagising lang ako nung me narinig akong ingay sa tabi ng kama ko “hmm…” napalingon ako at nakita ko si Janice “hi” bati niya sa akin na nginitian ko siya. “Anong oras na ba?” tanong ko “almost two am na po, Tenyente” sagot niya na inabot sa akin ang maliit na baso at ininom ko ang laman nito at binigyan niya ako ng tubig “pwede na ba akong lumabas mamaya?” tanong ko “kausapin ko muna si Dok tungkol dyan” sabi niya sa akin na yumuko ito na parang me dinampot ito sa sahig. “Ah. Tenyente..” sabi niya “oh bakit?” tanong ko na nagulat nalang ako nung tinaas niya ang panty ko “shit!” sabay hablot ko nito at nahihiyang itinago ito sa ilalim ng kumot ko.

“Cute ng boyfriend mo” sabi niya sa akin bago ito lumabas ng kwarto na nakita ko pang nakangiti ito “fuck him!” mahinang sabi ko dahil sa ginawa niyang pag-iwan sa akin sa ere kagabi. Hindi ko na sinuot ang panty ko at hinayaan ko nalang lamigin ang hiyas ko sa aircon ng kwarto at nagtataka ako dahil iba ang pag-aarugang ginawa niya sa akin kanina kumpara nung nasa apartment niya kami. Bumangon ako at pumunta sa banyo, pagkatapos kong umihi sinuot ko na ang panty ko at lumabas ng banyo na nakita ko ang damit ko sa sofa kaya nagbihis nalang ako at lumabas ng kwarto. “Tenyente, hindi pa po kayo naka discharge” paalala ni Janice sa akin nung nakita niya akong dumaan sa nurse’s station nila.

“Pasensya na, naiinip ako sa kwarto ko at wala akong oras para mahiga sa kama dahil marami pa akong gagawin sa presinto” sabi ko sa kanya na sinundan ako nito hanggang sa pintuan ng ospital. “Ma’am hindi pa po kayo pwedeng umalis sa ospital” pigil sa akin nung guard na napaatras ito nung makita niya ang service firearm sa gilid ko “pulis ako at me importante akong gagawin kaya huwag niyo akong pigilan” sabi ko sa kanila na hindi na nila ako hinabol nung lumabas na ako ng pinto. Naglakad ako palabas ng parking lot ng ospital ng biglang me namataan akong kotse at ang taong nakatayo sa gilid nito “haayyy…” nalang ako at nilapitan ko ito. “Hindi ba bukas ka pa lalabas?” tanong nung matandang lalaki sa akin “naiinip ako kaya ako lumabas” sagot ko sa kanya na nakatayo na ako sa harapan niya.

“Bakit kayo narito?” tanong ko sa kanya “natural, anak kita” sabi niya na natawa lang ako “kinikilala mo pa pala akong anak?” tanong ko na binuksan niya ang pinto ng kotse niya “salamat, magtataxi nalang ako” sabi ko sa kanya. “Ganyan ka ba palagi?” tanong niya “sa tingin niyo po?” balik kong tanong sa kanya “haayy… kung yan ang gusto mo” sabi niya na sumakay ito sa likod at binuksan ang bintana niya “sasabihin ko sa mama mo na lumabas kana” sabi ni papa sa akin “salamat!” sagot ko na umalis na sila. Napaluha nalang ako at napatingin sa kotse niyang papalayo sa akin “papa…” nasabi ko habang nagpapahid ako ng luha at pumara ako ng taxi at sumakay nito “saan po ma’am?” tanong nung driver “sa presinto tayo ng QCPD manong” sabi ko sa kanya at tumango ito at umalis na kami.

Makalipas ang ilang oras nakarating na sila sa distinasyon nila at dumapo sila sa terrace ng palasyo, bumalik na sila sa dati nilang anyo at unang naglakad papasok sa loob ang matanda habang naiwan si Julian sa terrace. “Julian” tawag ni Zoraida sa kanya na nakita niyang nakatingin lang si Julian sa malayo “naalala ko pa nung kasama ko ang mahal na Reyna dito” sabi ni Julian “……” hindi na nagsalita ang matanda. “Dito niya sinabi sa akin ang tungkol sa liwanag na haharapin ng mga bampira pagnagmahal sila” patuloy niya na lumingon siya sa matanda na kita niyang naglakad ito papalapit sa kanya. “Ano ba ang naalala mo?” tanong ni Zoraida “huling naalala ko ang gabing bumyahe tayo papunta sa pagpupulong, nung nagising na ako nakita ko nalang na pinapalibutan na ako ng mga taong puno at.. ” natahimik nalang si Julian at tiningnan ang mga kamay niya “ganito na ako” dagdag niya.

“Haayy.. patawarin mo sana ang Reyna Lucia, Julian” sabi ng matanda sa kanya na hinawakan siya sa kamay “binura niya ang alaalang yun para narin sa kapakanan mo” dagdag ni Zoraida. “Bakit po.. bakit po ginawa ng Reyna sa akin ito? Bakit nasa akin ang kapangyarihan niya?” takang tanong ni Julian sa kanya na lumingon sa dagat ang matanda “me nangyari noon na muntik ka ng mamatay, Julian” kwento ng matanda sa kanya na nagulat si Julian “a…ano po ang nangyari noon?” tanong ni Julian na napangiti ang matanda at nagsimula itong ikwento ang nangyari noon dalawang daang taon na ang nakalipas.

Naglalakbay na tayo noon papunta sa lugar ng pagpupulong, nakita ng Reyna na mahimbing na ang pagtulog mo kaya kinausap niya ako tungkol sa nangyari sayo noon sa kamay ni Don Faustino. “Hindi ko nagustohan ang ginawa ng taong yun kay Julian, Zoraida” sabi ng Reyna sa akin “mahal na Reyna wala naman pong masamang nangyari kay Julian” sabi ko sa kanya “hindi ko nagustohan ang ginawa niya” sabi ng Reyna sa akin na kita kong nakatingin lang siya sayo. “Mahal na Reyna patawad po sa pag-abala” sabi nung isang bantay sa labas ng karwahe “ano yun?” tanong ng Reyna “binalita po ni Heneral na me mga mortal na sundalo po ang nagbabantay sa dulo ng daan na tinatahak natin” balita nito “ihinto ang prosesyon at maghanap ng ibang madadaanan, ayaw kong makita nila tayo” utos ng Reyna sa sundalo “masusunod po, kamahalan” sagot nito at umalis na ito.

“Mahal na Reyna” sabi ni Heneral Guille “hmm?” “kung lalabas po tayo sa rutang ito mapapalayo po ang byahe natin, payo ko po na kausapin nalang natin ang mga sundalong mortal para padaanin tayo para hindi tayo bigyan ng problema” payo ng Heneral sa kanya. “Sige, ituloy ang pagbyahe natin ako na ang bahala sa kanila” sabi ng Reyna na napatingin lang sa kanya ang Heneral “me problema ba, Guille?” tanong ng Reyna “ah.. wala po kamahalan” sagot ng Heneral at sumigaw ito nung bumalik ito sa pwesto niya “ABANTE!” kaya tumakbo muli ang prosesyon nila patungo sa nakabantay na mga sundalong mortal.

Nakita ng Heneral na nakaharang na ang dalawang sundalong mortal sa daanan nila at tila me nakaharang na kawayan sa likod nila, tinaas ng isang sundalo ang kamay niya hudyat na pinapahinto sila. “Magandang gabi sa inyo mga ginoo” bati ni Heneral sa kanila “magandang gabi naman, saan ba ang punta natin?” tanong ng isang sundalo “me dadaluhan kaming pagpupulong sa kabilang ibayo, kung mamarapatin niyo po na kami ay pagbigyan na dumaan sa rutang ito” paalam ng Heneral sa kanya na kita niyang tumingin ito sa karwahe ng Reyna. “Ginoo?” tanong ng Heneral dahil hindi siya nito sinagot na suminyas pa ito sa dalawang sundalong mortal na nag-aabang lang din at tinuro ang karwahe ng Reyna. “Ginoo, papayagan niyo ba kaming dumaan?” tanong ng Heneral na ngayon ay nakahawak na sa hawakan ng espada niya.

Naglakad papunta ang tatlo sa karwahe ng Reyna habang yung isang sundalo nakatayo lang sa position niya at nakawahak sa hawakan ng espada niya “Ginoo” tawag ng Heneral “ipagpatawad niyo po, Ginoo pero ginagawa lang namin ang aming tongkulin” sagot nung isang sundalo na nasa harap nila. “Magandang gabi sa inyo” bati ng mga bampira sa mga sundalong mortal na dumaan sa gilid nila papunta sa karwahe. “Mahal na Reyna” tawag ko sa kanya “wag kang mag-alala Zoraida” sabi niya sa akin na narinig naming kumatok ang sundalo sa pintuan ng karwahe at binuksan ito ng Reyna “magandang gabi sayo, binibini” sabi nung sundalo kay Reyna Lucia “magandang gabi naman sa inyo, mga ginoo” bati din ng Reyna “ipagpaumanhin niyo po ang pag-aabala namin sa inyo” sabi nung sundalo sa Reyna na bigla nalang silang napahinto nung tumingin silang tatlo sa mahal na Reyna.

“Masusunod po, kamahalan” biglang sabi nung tatlo at niyuko ang mga ulo nila bago sinara nung isa ang pintuan ng karwahe “wala ng problema” sabi ng Reyna sa akin na kita kong ginamitan pala niya ito ng kapangyarihan niya. “ABANTE!” narinig ko nalang na sumigaw si Hen. Guille at dinaanan namin ang mga sundalong mortal na nakaluhod ang mga ito sa lupa pagbigay pugay sa mahal na Reyna. “Mahal na Reyna?” sabi ko sa kanya na kita kong napangiti lang siya at sabing “walang problema” na napangiti nalang din ako sa kanya. Makalipas ang ilang oras nakaraitng na sila sa lugar at nakita nilang kakarating lang din ng ibang mga angkan. “Maligayang pagdating sa inyo, Reyna Lucia” bati ng representate ng konseho na niyuko ni Reyna Lucia ang ulo niya pagbigay respeto sa kanya. “Dito po tayo, kamahalan” yaya niya na sumunod silang lahat sa kanya

Nakita nila ang ibang angkan na naglalakad kasunod ang representante ng konseho “Reyna Lucia, maligayang pagdating sayo” bati ni Ingkon Romolo ang pinuno ng mga taong lobo “maligayang pagbati sayo, Ingkon Romolo” bati ng Reyna sa kanya. “Guillermo!” tawag ng Heneral ng mga lobo “Dante, kumusta kana? Tila hindi ata nagbabago ang pangamoy mo” biro ni Hen. Guille sa kanya “at hindi parin nagbabago ang kulay mo at tila pumutla ka pa lalo” balik niya na nagkamayan silang dalawa. Pansin pa namin na parang mahigpit ang pagkamayan nilang dalawa na pinapakita nila kung sino ang malakas sa kanilang dalawa. “Guillermo” tawag ni Reyna Lucia “Dante” tawag ni Ingkong Romolo na agad bumitaw ang dalawa at nagtawanan sila.

Napangiti nalang si Reyna Lucia kay Ingkong Romolo “ang mga Heneral talaga natin” sabi ni Ingkong na napangiti narin ito “ipagpaumanhin niyo po mga kamahalan” pagputol nug representate “malapit na pong mag-uumpisa ang pagpupulong” paalala nito sa kanila. Naglakad na sila papunta sa gitna ng gubat kung saan gaganapin ang pagpupulong, tinuro ng representate kung saan uupo ang Reyna at mga tauhan niya at nagpalam narin ito nung nakaupo na sila. Nakaupo sa unahan si Reyna Lucia habang nasa kanang likod niya si Heneral Guille at sa kaliwa si Zoraida at nasa kanang bahagi naman ang grupo ng mga taong lobo kasunod nito ang grupo ng mga engkanto. Sa kaliwa naman ay ang mga taong puno at sa dulo nito ang grupo ng mga aswang.

Lumabas na ang limang membro ng konseho at naupo sila sa harap ng limang angkan “magandang gabi sa inyong lahat, naway naging maayos ang pagpunta niyo dito sa pagpupulong” bati ng pinuno ng limang konseho na si Ugat isang taong puno. “Naririto tayong lahat dahil me nais iparating ang angkan ng mga aswang” sabi nito “Reyna Olivia” tawag niya sa Reyna ng mga aswang na tumayo ito at naglakad sa harap ng Konseho at ng limang angkan. “Sa mga hindi pa nakakakilala sa akin (tumingin siya mula sa kaliwa papuntang kanan) ako si Olivia ang bagong Reyna ng mga aswang” pakilala niya sa lahat. “Nung nakaraang buwan lang, pumanaw ang mahal kong ina na si Claudia at ako ang pumalit sa posisyon niya bilang pinuno ng mga asawang” paalam niya sa lahat “naririto ako dahil… ” napatigil ito nung naamoy niya si Julian.

“Me problema ba, Reyna Olivia?” tanong ni Reyna Lucia dahil napansin niyang nakatitig ito kay Julian “hmp! Narriito ako dahil sa mga taong mortal na pumapasok sa teritoryo ko” balita niya na hindi parin niya inalis ang tingin niya kay Julian. “Mga mortal?” tanong ni Haring Narra “oo, mga mortal na umaaligid sa kaharian ko at tumatayo ng komyunidad sa labas mismo ng kaharian ko” balita niya. “Wala naman akong nakikitang masama dun kung nasa labas lang sila ng kaharian mo” sabi ni Helius Hari ng mga Engkanto “sa ngayon OO, pero kalaunan papasok din sila sa teritoryo ko” sabi ni Reyna Olivia. “Hmm… napapansin ko nga din na dumadami ang mga taong mortal” sabi ni Ingkong Romolo.

“Hindi ba, Ingkong Romolo, sumasang-ayon kayo sa akin na nagiging abala na sila sa teritoryo natin?” tanong ni Reyna Olivia sa kanya. “patawad Reyna Olivia hindi dahil nagsalita ako tungkol sa kanila ibig sabihin sumasang-ayon na ako sayo” sagot ng nakakatandang lobo. “Sinabi ko lang na dumadami ang mga taong mortal hindi sila abala” paglilinaw ni Ingkong Romolo sa kanya na nainis ito at humarap sa pinuno ng Konseho. “Pinuno, me isang hiling lang ako kung papayagan niyo po ako” sabi niya “ano yun, Reyna Olivia?” tanong niya “alam kong me batas tayo na nagbabawal sa ating umaksyon laban sa mga mortal…” sabi ni Reyna Olivia na pinigilan siya ni Zenaida isang aswang na membro ng Konseho.

“Ipagpatawad mo ang aking pagpigil sayo, Reyna Olivia, alam ko kung ano ang gusto mo hingiin sa Konsehong ito, naway maiintindihan mo na mahigpit parin naming pinapatupad ang batas na yun” paliwanag niya kay Reyna Olivia. “Kung bibigyan ka namin ng pahintulot na gawin ang gusto mo, dapat maging patas din kami sa lahat ng mga angkan, hindi ba?” tanong ni Anita isang Engkanto na nakaupo sa kaliwa ni Zenaida. “Pero.. nababahala na ako sa mga mortal na pumapasok sa teritoryo ko, hindi maiwasan ng mga tauhan ko na gumawa ng hindi kanais-nais sa kanila” sabi ni Reyna Olivia. “Ipagpatawad mo kung hindi naman ibibigay ang hiling mo Reyna Olvia” sabi ni Ugat na biglang tumingin si Reyna Olivia kay Reyna Lucia.

“Kung ganun, me isang hiling lang ako mula sa Reyna ng mga Bampira” sabi ni Reyna Olivia na napatingin sa kanya si Reyna Lucia at tumayo ito sa kinauupoan niya “ano ang ihihiling mo sa akin, Reyna Olivia” kalmadong tanong ni Reyna Lucia sa kanya. “Ang Aklaht ng Dilim!” sabi nito na nagulat silang lahat “Reyna Olivia, alam mong pinagbabawal na sa mga aswang ang aklat na iyon” sabi ni Ugat sa kanya “alam ko, pero ang ina ko ang nagmamay-ari sa aklat na yun at hindi ang mga bampira” sabi niya “alam kong nasa posisyon nila ito dahil nung huling digmaan ng mga angkan kinuha ito ni Haring Voltaire” dagdag ni Reyna Olivia. “Binigay namin kay Haring Voltaire ang Aklat ng DIlim hindi niya ito kinuha” paliwanag ni Ugat sa kanya.

“Pwes, babawiin ko na ngayon ang Aklat ng Dilim” sabi ni Reyna Olivia na kita nilang gumalaw ang mga aswang kaya humawak agad ang mga bampira sa mga espada nila pati narin ang ibang angkan. “MAGSITIGIL KAYO!” sigaw ni Ugat na napatigil silang lahat “KUNG SINO MAN ANG BUBUNOT SA ARMAS NILA AY MATITIKMAN ANG LUPIT NG KAPANGYARIHAN KO!” banta ni Pinunong Ugat na napaupo silang lahat pati narin ang mga aswang maliban kay Reyna Olivia at Lucia. “Lumabas din ang totoong pakay mo sa pagpupulong na ito, Olivia” sabi ni Reyna Lucia sa kanya na napangiti si Reyna Olivia at biglang nagbagong anyo ito na naging sampung talampakan itong halimaw na me pakpak sa harapan ni Reyna Lucia. “OLIVIA!” parehong napasigaw ang liming Konseho na tumingala si Reyna Lucia kay Reyna Olivia na ngayon ay tinaas na ang espada niya para atakihin siya.

“PAPATAYIN KITA LUCIA PATI ANG MGA TAUHAN MO, LALONG-LALO NA ANG AMPON MONG MORTAL!” sigaw ni Reyna Olivia, nung marinig ito ni Reyna Lucia ang banta sa buhay ni Julian bigla siyang umikot at doon dahan-dahang umatras si Reyna Olivia papalayo sa kanya nung makita niya ang pagbabagong anyo ni Reyna Lucia. “Ok lang sa akin kung ako ang bantaan mo, Olivia” sabi ni Reyna Lucia sa kanya na lahat sila napaatras sa pagbabago ni Lucia. “Kung babantaan mo ang buhay ng mga tauhan ko lalong-lalo na si Julian, ANG APOY NG GALIT KO ANG SUSUNOG SA IYO!” galit na sabi ni Reyna Lucia nung naging higanting itim na dragon ito sa harapan niya.

Kalmado lang ang lahat ng bampira na nakatayo lang sa likod ng Reyna habang nakawahak narin sila sa hawakan ng espada nila “REYNA LUCIA HINDI MO NA KAILANGAN PANG MAGBAGO NG ANYO!” sigaw ng Pinuno ng Konseho na si Ugat. “Patawad po, Pinuno” paumanhi ni Reyna Lucia na biglang me itim na usok na umikot sa katawan niya at bumalik ito sa sarili niyang anyo pati narin si Reyna Olivia. “Reyna Olivia!” tawag ni Zenaida “aalis na kami” paalam ng Reyna ng mga aswang at nagsialisan na sila “teka lang, Reyna Olivia” tawag ni Ingkong Romolo sa kanya “ano ang kailangan mo sa akin, aso?” tanong ni Reyna Olivia na napailing lang si Haring Narra “maging mahinahon ka sana sa susunod mong pagbalik dito” sabi ni Ingkong Romolo sa kanya na tumalikod na ito at umalis na ang angkan ng mga aswang.

“Mahal na Reyna” tawag ni Julian sa kanya na napangiti ito nung humarap siya kay Julian “maayos lang ako, Julian” pasiguro ng Reyna sa kanya “nagulat naman ako sa ginawa mo, kamahalan” sabi ni Zoraida sa kanya. “Sinunog mo na sana ang bruhang yun, mahal na Reyna” sabi ni Hen Guille sa kanya “hindi tayo pumunta dito Heneral para makipag-away, tandaan mo yan” kalmadong sabi ni Reyna Lucia sa kanya na napangiti lang ang ibang bampira pati narin si Julian. “Sino ba ang naging dragon kanina?” sarkastikong tanong ni Hen. Guille na tiningnan siya ng Reyna kaya napaatras ito “patawad, mahal na Reyna” sabi agad nito na nginitian siya ni Reyna Lucia.

Lumakad sa gitna si Reyna Lucia “patawarin niyo sana ako sa inasal ko kanina” humingi siya ng tawad sa lahat “hindi ko napigilan ang sarili ko” niyuko niya ang ulo niya para humingi ng tawad sa ibang angkan. “Hindi mo na kailangan pang humingi ng tawag sa amin, Reyna Lucia” sabi ni Haring Narra na nakangiti itong nakatingin sa kanya “naiintindihan ko, Reyna Lucia” sabi ni Haring Helius. “Ako man din ay napahanga sa katapatan mo sa mga tauhan mo, mahal na Reyna” sabi ni Ingkong Romolo sa kanya na napatingin ito kay Julian. “Salamat at naintindihan niy ako” sagot ng Reyna sa mga sinabi nila, pagkatapos ng pagpupulong naglakad na sila papunta sa kani-kanilang pansamantalang kampo.

“Mahal na Reyna, ipagpaumanhin niyo po” sabi ng isang sundalo niya “ano yun, Mauro?” tanong ni Reyna Lucia “nandito po ang isa sa tauhan ni Ingkong Romolo para imbitahan po kayo sa konting salo-salo sa kampo niya” balita ni Mauro. Lumabas sa tent niya si Reyna Lucia “sabihin mo kay Ingkong Romolo na susunod ako” sabi niya sa tauhan nito “makakarating po, kamahalan” at nagpaalam na ito at umalis. Kasama si Zoraida nagtungo ang grupo ng Reyna kasama ang dalawang bampirang bantay niya sa kampo ni Ingkong Romolo habang naiwan naman sa kampo nila si Julian at iba pa nilang kasamahan.

“Julian!” tawag ni Hen. Guille sa kanya “opo, Heneral?” tanong ni Julian “tsk tsk tsk.. mag eensayo tayo” sabi ni Hen. Guille sa kanya “ho? akala ko ho ba sa pagbalik na natin sa palasyo?” takang tanong ni Julian. “Lumalambot kana eh, nagpapagulpi ka sa taong yun kaya mag-eensayo tayo ngayon” sabi ni Hen. Guille sa kanya “kukunin ko lang po ang espada ko” sabi ni Julian “huwag kana mag-abala dun, hindi espada ang gagamitin natin” sabi ni Hen. Guille na pinakita nito ang kamao niya kay Julian. “Ito ang gagamitin natin” sabi niya na napalunok ng laway si Julian “hahahaha.. talaga ikaw, Guillermo hindi ka parin nagbabago” biglang sabi ni Hen. Dante ng mga lobo na nakatayo ito sa labas ng kampo nila kasama si Solomon.

“Julian” tawag ni Solomon sa kanya na nginitian siya ni Julian “kaibigan” sabi ni Julian na lalapitan na sana niya si Solomon ng biglang sinuntok siya ni Hen Guiller kaya umilag siya. “Hindi ba sabi ko sayo mag-eensayo tayo?” sabi ng Heneral sa kanya na dinepensahan ni Julian ang sarili niya sa mga suntok ni Hen. Guille sa kanya. “Ilag Julian” sigaw ni Solomon na magkikinse palang “hahaha… huwag kang mag-alala Julian hindi ka talaga niya sasaktan” sabi ni Hen. Dante na napatingin si Julian sa kanya kaya natamaan siya ni Hen. Guille sa panga at bumagsak ito sa lupa. “Julian!” sumigaw si Solomon at tumakbo ito palapit sa kanya “haayy…” nalang si Heneral Guille nung makita niyang nawalan ng malay si Julian “hahaha.. tara Guillermo, me espesyal akong alak na hinanda sa okasyon na ito” sabi ni Dante sa kanya na sabay silang naglakad at iniwan ang dalawa habang pilit ginigising ni Solomon si Julian na natutulog sa lupa.

“Hmmm.. nag-aalala talaga ako sa batang yan” sabi ni Reyna Lucia nung makita ang sinapit ni Julian “hehehe.. hindi ko akalain na ito na pala ang batang masakitin noon” sabi ni Ingkong Romolo. Napangiti ang Reyna “oo, magaling kasi si Zoraida pagdating sa gamot” papuri niya kay Zoraida “maraming salamat po, mahal na Reyna” sabi ni Zoraida sa kanya. “Hmm…. me itatanong lang sana ako kung hindi mo sana mamasamain, Reyna Lucia” sabi ni Ingkong Romolo sa kanya. “Hindi, sige sabihin niyo po, Ingkong” sabi ni Reyna Lucia “ano ba ang plano mo kay Julian? Alam kong labing walong taon na siyang nasa palasyo mo pero hanggang ngayon hindi mo parin siya ginawang…” putol ni Ingkong Romolo na ngumiti lang si Reyna Lucia.

“Iba kasi si Julian sa lahat ng taong nakasalimuha ko, iba ang liwanag na nanggagaling sa puso niya kaya binigay ko sa kanya ang karapatan kung kelan o kung gusto niyang maging kapareho namin” paliwanag ng Reyna sa kanya. “Liwanag?” tanong ni Ingkong Romolo “oo, iba ang liawanag ni Julian sa tuwing nakikita ko siya” sabi ng Reyna “dahil siguro sa pagmamahal na binibigay ni Isabella sa kanya, kaya siguro ganyan ka sinag ang puso ni Julian” sabi ni Zoraida. “Hahaha.. kaya naman pala, si Julian pala ang liwanag sa dilim niyo” sabi ni Ingkong Romolo na natawa si Reyna Lucia. “Kaya binibigay ko sa kanya ang karapatan na yun dahil alam kong magiging malaking pagbabago ito sa buhay niya” sabi ni Reyna Lucia.

Bumangon na si Julian at tinawanan lang siya ni Solomon “ikaw kasi, hindi ka umilag” sabi ni Solomon sa kanya “hmp! Tulongan mo nalang akong tumayo” sabi ni Julian sa kanya na tinulongan siya ni Solomon. “Tumangkad ka ah?” Tanong ni Julian sa kanya dahil hanggang ilong na niya ito na dati nasa balikat lang niya “hehehe iba kaming mga lobo Julian, mabilis kaming lumaki” sabi ni Solomon sa kanya. “Kumusta kana pala?” tanong ni Solomon sa kanya “heto, masaya hehehe” sagot ni Julian na biglang me naamoy sa kanya si Solomon at tumawa ito “hoy! Bastos to” sabi ni Julian sa kanya na namula bigla si Solomon. “Naamoy ko si… hehehe” natawa ito na hinawakan siya sa ilong ni Julian at sabi “itigil mo yan Solmon, nakakahiya!” sabi ni Julian sa kanya na tumawa lang si Solomon.

Balik sa kasalukuyan: “Yun ang nangyari noon sa pagpupulong, Julian” sabi ni Zoraida sa kanya na hinawakan siya nito sa balikat “binura ng Reyna ang alala mong yun pati narin ang nangyari nung gabing bumalik tayo dito sa palasyo” sabi ni Zoraida. “Me nangyari dito sa palasyo?” tanong ni Julian sa kanya “oo, hindi yun ang huling pagtatagpo ni Reyna Lucia at ang Reyna ng mga aswang na si Olivia” sabi ni Zoraida na makikita sa pader ng palasyo at sa paligid nito ang bakas ng digmaan ng dalawang angkan noon. “Ano ho ba ang nangyari noon sa pagitan ng bampira at ng mga aswang?” tanong ni Julian na tumingin sa malayo si Zoraida at lumingon ito kay Julian “kamatayan” sagot ng matanda sa kanya.

Chapater VI: Clanul Razboi (Clan War)!

Dumating ako sa presinto bandang alas tres ng madaling araw at kita kong konte lang ang tao sa loob “Tenyente!” sabi ng pulis na nasa front desk na nagulat ito nung pumasok ako. “Flores, kumusta ang presinto?” tanong ko sa kanya “ok naman Tenyente, teka.. hindi ba dapat nasa ospital ka ngayon?” takang tanong niya sa akin. “Nainip ako isa pa wala naman silang nakitang problema sa akin” sagot ko sa kanya “me balita na ba tungkol sa homicide?” tanong ko sa kanya. “Hindi pa nagpadala ng report ang SOCO baka mamaya o bukas siguro, Tenyente” balita niya sa akin “sige, puntahan ko nalang” sabi ko sa kanya “Tenyente” tawag niya sa akin sabay turo sa kamay ko “oh, salamat” sabi ko sa kanya nung tinanggal ko wrist band ko.

Buti nalang at dinala pala ni Alan ang kotse ko dito sa presinto kaya ito yung ginamit ko papunta sa SOCO laboratory para makakuha ng maagang balita tungkol sa kaso, pagdating ko dun walang tao sa front desk nila kaya umakyat nalang ako sa taas. “Thelma!” tawag ko sa kanya nung nakita ko itong me bitbit na “utak ng tao yan” sagot niya nung tiningnan ko ito sa labas ng bintana ng laboratory niya. “Bakit ka nandito? Kala ko ba nasa ospital ka?” tanong niya sa akin “eh.. sabihin mo nga sa akin kung me balita na ba tungkol sa homicide?” tanong ko nalang sa kanya “as always Lt. Demanding!” biro niya sa akin na nginitian ko lang siya.

“Alright” sabi niya na nasa likod lang niya ako habang naglalakad ito paikot sa examination table niya “tingnan mo ang sugat niya sa leeg, babe” sabi niya na yumuko ako at tiningnan ko ito ng maayos. “Clean cut?” sabi ko dahil wala akong nakitang jagged edge sa sugat ng biktima “not only that, tingnan mo itong x-ray niya” sabay turo nito sa isang section sa leeg ng biktima “sobrang talas ng blade ang ginamit na pati yung collarbone ng biktima nahiwa din nito” paliwanag niya sa akin. “How about their blood works?” tanong ko sa kanya “no alcohol in their system but guess what we found?” tanong niya “what?” tanong ko “poison”.

“Lason? Nilason siya bago siya pinatay?” tanong ko kay Thelma “no, yun ang pinaka weird dahil nasa sugat lang nila naka isolate ang lason at hindi sa system nila” paliwanag niya sa akin. “No kidding!” sabi ko sa kanya na hahawakan ko na sana ang balat ng biktima “NO!” sigaw niya bigla kaya napaatras ako at nagulat sa kanya “sorry babe hehehe, I don’t want you to touch the body” sabi niya “bakit?” tanong ko “one, you are not wearing a gloves and second” sabi niya sabay turo sa balat ng biktima. “Geeze..” sabi ko nalang nung makita ko ang balat nitong parang kinakain ito ng bacteria. “Saved your life” sabi niya nung dumaan ito sa harapan ko kaya napailing nalang ako.

“Kelan dumapo ang bakteryang ito?” tanong ko sa kanya “bago lang ba ito o nandito na yan?” sunod kong tanong “yun nga ang weird eh, after ko ginalaw ang sugat ng biktima bigla nalang itong lumabas na parang naghihintay lang ito sa loob ng sugat” paliwanag niya. “Come on! Niloloko mo ako right?” nakangiti kong tanong sa kanya na napailing lang ito “the fact is, i’m not” sabi niya na nagulat nalang kami ng biglang gumalaw ang bangkay na ineexamine niya kaya tumakbo kami palabas sa laboratory niya at tumayo sa glass window. Nakita naming tumigil na ito sa pangingisay at dahan-dahang nalusaw ang bangkay sa mesa “Doktora.. yung bangkay po sa morgue” balita ng isang tauhan niya na tumakbo siya papunta dun.

Nakita kong pati ang buto nito natunaw din na walang natira sa bangkay na nakahiga sa exmination table ni Thelma “oh God, yung tatlong biktima ng krimen sa morgue bigla nalang nalusaw” balita niya “make that four” sabi ko sabay turo sa examination table niya “COME ON!” napasigaw siya sa galit. “Ano ang gagawin natin ngayon?” tanong niya sa akin na napalingon ako sa cctv niya “yung video” sabi ko na agad kaming pumunta sa video room nila at tiningnan ang nangyari kanina. “Make me a copy” utos ko sa tech nila at ginawa niya agad ito “what now?” tanong ni Thelma “me evidence tayo sa nangyari kanina thanks sa cctv” sabi ko “make a report regarding with the incident and I can vouche you on that kasi nandito ako at na witness ko ang nangyari” sabi ko sa kanya.

“Good thing nandito ka” sabi niya sa akin “its my job!’ sabi ko sa kanya “haayy…” nalang siya kaya inakbayan ko siya “gawin mo nalang ang report mo para mamayang umaga ipresenta natin ito kay Hepe” sabi ko sa kanya. “Later, me ibang evidence pa naman kaming ipaprocess” sabi niya “good, aalis na ako” paalam ko sa kanya “babe, you need to get some sleep” sabi niya sa akin “don’t have time, me lalakarin pa ako” sabi ko sa kanya na lumabas na ako ng laboratory niya at sumakay sa kotse ko. Tumunog ang phone ko at nakita ko ang pangalan ni mama sa LCD “hmm…” nalang ako at sinet ang silent ng phone at umalis na ako.

Balik kina Julian at Zoraida: “Ano ho ba ang nangyari?” tanong ni Julian kay Zoraida na huminga ito ng malalim at pinikit ang mga mata niya “hawakan mo ang kamay ko, Julian” sabi ng matanda sa kanya. Lumapit si Julian sa kanya at hinawakan nito ang mga kamay ng matanda na biglang nagbago ang anyo ng paligid at nakita ni Julian sa baba ang mga tauhan ng Reyna na binubuksan nito ang malaking gate ng palasyo. “Kakarating lang natin noon galing sa pagpupulong” kwento ng matanda kay Julian na nakatingin silang dalawa sa karwahe ni Reyna Lucia na pumasok na ito sa palasyo at sumara ang malaking gate sa likod nito.

Nakalinya na silang lahat sa harap ng hagdanan ng palasyo at hinintay ang paghinto ng karwahe ni Reyna Lucia, nung huminto na ito at bumukas ang pinto agad nilang niluhod ang kanang tuhod sa lupa at niyuko ang ulo. “Maligayang pagbalik po, mahal na Reyna” sabay nilang bati kay Reyna Lucia na napangiti siya “kinagagalak kong makita kayong lahat” bati niya sa mga tauhan niya. “Mahal na Reyna, maligayang pagbalik po” bati ni Kapitan Morietta “Kapitan, kumusta kayo dito?” tanong ng Reyna sa kanya na tumayo na silang lahat at binigyan daan ang Reyna nung naglakad na ito papunta sa hagdanan.

“Maayos po ang lahat, kamahalan” sagot ni Kap. Morietta na naglalakad ito sa likod ni Reyna Lucia at huminto ang Reyna nung nasa taas na siya ng hagdanan at tumingin ito sa mga tauhan niya. “Kamahalan?” tanong ni Hen. Guille sa kanya na ngumiti lang ang Reyna sabay talikod nito at pumasok ito sa loob ng palasyo. “Bumalik na kayo sa pwesto niyo” utos ni Hen. Guille sa kanila at pumasok narin ito sa loob ng palasyo. “Magandang gabi sayo, Kapitan Morietta” bati ni Julian sa kanya “hmmm.. Julian” sabi ng Kapitan na tumingin ito sa pintuan ng palasyo sabay hila niya kay Julian papunta sa gilid ng palasyo.

“Ano ho ba ang gagawin natin dito?” tanong ni Julian sa kanya na pinasandal siya sa pader at dumikit agad si Kap. Morietta sa kanya na pinaramdam pa nito ang malulusog niyang dibdib kay Julian. “Kapitan?” sabi ni Julian na nilagay ni Kap. Morietta ang isang daliri sa labi ni Julian para tumahimik ito “nasasabik lang akong makita ka, Julian” sabi ni Kap. Morietta sa kanya. “Kinagagalak ko ding makita ka, Kapitan” sagot ni Julian “galak lang? Hindi ka ba nasasabik na makita ako?” pilyang tanong ng Kapitan sa kanya. Inamoy-amoy pa ang leeg ni Julian “Kapitan…” sabi ni Julian na hindi ito nakinig at dinilaan pa ang leeg ni Julian na natawa naman ito.

“Ang sarap mo palang dilaan Julian” sai ni Kap. Morietta sa kanya na hindi gumalaw si Julian “Kapitan Morietta” sabi ulit ni Julian na hindi parin siya pinakinggan “KAPITAN MORIETTA!” biglang narinig niya ang malakas na boses na nanggagaling sa likuran niya kaya napatigil ito. “Si… si.. He..Heneral ba?” nauutal na tanong ni Kap. Morietta kay Julian na tumango lang siya at pagharap niya hinawakan agad siya ni Heneral Guille sa balikat at inangat siya nito. “Ano ang ginagawa mo?” tanong ni Heneral Guille sa kanya “hehehe.. pasensya na Heneral” natatawang sabi ni Kap. Morietta na nilapit ang mukha niya sa mukha ng Heneral. “Bumalik ka sa pwesto mo!” galit na sabi ng Heneral sa kanya sabay binitawan siya nito.

“O..OPO HENERAL!” sagot ni Kap. Morietta na nagmamadali itong umalis na natawa lang si Julian “ano ang nakakatawa?” tanong ng Heneral kay Julian “patawad po, Heneral” sabi ni Julian “hmp! Tara mag eensayo pa tayo” yaya ng Heneral sa kanya “aaww…” nalang si Julian at sumunod na ito sa Heneral. Sa taas ng palasyo biglang me namataang tatlong barko ang dalawang nagbabantay sa tore “ibigay alam agad ito sa mahal na Reyna” sabi nung isang bantay sa kasamahan niya na agad itong tumakbo pababa sa hagdanan. Kumatok siya sa pinto ng kwarto ng Reyna at bumukas ito “ipagpaumanhin niyo po kamahal ang pag-abala ko sa inyo” sabi nito “ano ang kailangan mo, Leonides?” tanong ng Reyna. “Kamahalan me tatlong barkong papalapit sa dalampasigan natin” balita nito sa Reyna na napatingin si Reyna Lucia sa kanya.

“Ipagbigay alam ito kay Heneral Guille at sabihin mo sa mga tauhan natin na maging alerto” utos ng Reyna “masusunod po, kamahalan” sabi ni Leonides na agad itong umalis at pinuntahan si Heneral Guille. “Mahal na Reyna” tawag ni Zoraida na ngayon ay nagpapalit na ng damit pandigma “maghanda ka, Zoraida” utos nito sa matanda “ano ang gusto niyong gawin ko, kamahalan?” tanong ng matanda “bantayan mo ang Aklat ng Dilim” utos ni Reyna Lucia “masusunod po, kamahalan” sagot ng matanda at lumabas na si Reyna Lucia. Sinalubong siya ni Heneral Guille at ni Julian na ngayon ay nakasuot na ng damit pandigma nila. “Kamahalan” niyuko nila ang mga ulo nila “ako ang kakausap sa kanila, maghintay lang kayo at maging alerto” sabi ng Reyna sa kanila “opo, kamahalan” sagot ni Hen. Guille.

“Morietta!” tawag ni Reyna Lucia nung lumabas na ito ng palasyo na nakita niyang naka damit pandigma na ang lahat ng sundalo niya “kamahalan” sabi ni Kap. Morietta “maghanda ka” utos ng Reyna sa kanya. Nakalinya na ang lahat ng sundalo ng Reyna sa harapan niya “hindi ko alam kung ano ang pakay ng mga taong sakay ng mga barkong ito” sabi ni Reyna Lucia “kung mabuti ang pakay nila tatanggapin natin sila ng maayos” sabi niya na tumingin siya sa lahat ng sundalo niya. “Kung masama man ang pakay nila” putol niya na tumingin siya kay Julian at ngumiti siya “alam niyo na ang gagawin niyo” sabi niya “HAH!” sumigaw ang lahat ng sundalo niya

“Mahal na Reyna nakahanda na po ang lahat ng mga armas natin at nakapwesto na ang mga sundalo” balita ni Hen. Guille sa kanya na nasa likod nito si Julian “mabuti, kami ang lalapit sa kanila para alamin kung ano ang pakay nila sa atin” sabi ng Reyna. “Maghihintay kami sa utos niyo, kamahalan” sabi ni Hen. Guille, naglakad si Reyna Lucia patungo kay Kapitan Morietta at nagbago ang kaninang kapa niya ay naging pakpak na ito at lumipad siya at dinaanan si Kap. Morietta na nakataas ang kamay nito. Nung nahawakan na ito ng Reyna lumipad silang dalawa patungo sa mga barkong papalapit sa teritoryo nila. “MAGHANDA KAYO, HINDI NATIN ALAM KUNG ANO ANG PAKAY NG MGA TAONG ITO!” sabi ni Hen. Guille sa mga tauhan niya “OPO, HENERAL” sagot nilang lahat.

Binitawan ni Reyna Lucia si Kap. Morietta nung nasa ibabaw na sila sa pangunahing barko at dumapo si Kap. Morietta sa harapan mismo ng mga taong sakay nito at dumapo sa likuran niya ang Reyna na naging kapa uli ang pakpak niya. Napatingin lang ang mga taong sakay ng barko sa dalawa “ako si Lucia ang Reyna ng kahariang ito, sino ang namumuno sa hukbong niyo?” pakilala ni Reyna Lucia sa kanila. “Hoy! Tinatanong kayo ng kamahalan ko, sino ang pinuno ng armadang ito?” tanong ni Kap. Morietta sa kanila “ako” sabi nung matandang lalake na naglakad palapit sa kanila “ako si Kapitan Enrico Valdez” pakilala niya. “Magandang gabi sayo, Kapitan” bati ni Reyna Lucia na niyuko nung matandang lalake ang ulo niya.

“Ano ang ginawaga niyo sa dagat namin?” diretsong tanong ng Reyna sa kanya “patawad po, nawala kasi kami at hindi na namin alam kung paano bumalik sa ruta namin” paliwanag ng Kapitan sa kanya. “Naiintidihan ko” nakangiting sabi ng Reyna “saan ba ang punta niyo?” tanong ni Kap. Morietta sa matandang Kapitan “papunta kami ng Maynila mula sa ibang ibayo ng tinamaan kami ng bagyo” paliwanag ng Kapitan. “Kamahalan?” tanong ni Kap. Morietta kay Reyna Lucia na ngumiti ito “tutulongan namin kayo pabalik sa ruta niyo” sabi ni Reyna Lucia na bigla siyang pinigilan ni Kap. Morietta at inamoy nito ang hangin sa paligid nila. “Morietta?” tanong ni Reyna Lucia na biglang napatigil si Kap. Morietta at nilngon ang Reyna “ASWANG!!!!” sigaw niya na agad tumalon si Reyna Lucia sa ere at naging pakpak ang kapa niya na agad binuka ni Kap. Morietta ang palad niya at lumabas ang mahabang espada niya.

“HAAAARKKKKKKK!!!” sigaw nga mga tao sa barko at biglang nagbago ito ng mga anyo “MGA TRAYDOR!” sigaw ni Kap. Morietta na pinagtataga niya ang mga ito nung umabante ito at inatake siya. Humarap si Reyna Lucia sa kanila nung nasa ere na siya at sumigaw ito “Incendiu uimitoare (blazing fire)” na bumuga ng apoy si Reyna Lucia at nasunog ang mga aswang na tinamaan nito at nasunog pa ang ibang parte ng barko. “Mahal na Reyna!” sigaw ni Kap. Morietta na ngayon ay dalawang espada na ang hawak niya at kitang natutuwa pa ito nung pinaghihiwa niya ang mga katawan ng mga aswang. “Morietta!” tawag ni Reyna Lucia sa kanya na agad siyang tumalon na sinundan siya ng maraming aswang “Fulger negru (Black Lightning)” sigaw ni Kap. Morietta na tinamaan ang mga aswang ng kidlat na nanggagaling sa palad niya at nangisay ito nung bumagsak sa sahig ng barko.

Agad hinawakan ng Reyna ang kamay ni Kap. Morietta at lumipad sila pabalik sa palasyo “ASWAAAAANNNNGGGGG!!!” sigaw ni Kap. Morietta para ipaalam sa mga tauhan nila. “Aswang!?!” gulat na tanong ng mga sundalong bampira na agad nagbago ang kulay ng mga suot nila. “Heneral!” tawag ni Julian “Julian, pumasok ka sa palasyo at kami na ang bahala dito” utos ni Heneral Guille sa kanya “Heneral, lalaban po ako” sabi ni Julian. “Huwag matigas ang ulo Julian, mga aswang ang kalaban natin iba sila sa mga taong mortal” paliwanag ng Heneral sa kanya “pumasok ka sa loob at bantayan mo si Zoraida” utos ng Heneral sa kanya na nakita nila sa malayo si Reyna Lucia at si Kap. Morietta.

“Kamahalan, me sampung manananggal ang sumusunod sa atin” balita ni Kap. Morietta kay Reyna Lucia “Morietta” sabi ng Reyna na napangiti si Kap. Morietta sabay bitaw ng Reyna sa kanya at nahulog ito at nawala sa dilim ng gabi. “Bilisan niyo!” sigaw nung nangungunang manananggal na mabilis silang lumipad para makahabol kay Reyna Lucia, “wob… wob…. wob…” bigla nilang narinig sa paligid pero binaliwala lang nila ito. “Wob… wob… wob…” narinig ulit nila ito na huminto pa ang tatlong manananggal para tingnan kung nasaan nanggagaling ang ingay na ito “wala..” sabi nung isa na bigla nalang itong hinablot pataas at nawala ito sa dilim. “Ano ang nangyari?” tanong ng isang manananggal “hindi ko a…” hindi na nito natapos dahil pati siya hinabalot din. “Mga kasama..” hindi na natuloy nung pangatlo dahil pati ito tinangay din.

Isa-isang nawawala ang mga manananggal na humahabol kay Reyna Lucia hanggang sa apat nalang silang humabahol sa kanya at napansin nila ito kaya napahinto sila at tumingin sa likuran nila. “Ano ang nangyari sa mga kasamahan natin?” tanong nung lider ng gurpo nila “wob… wob… wob…” ingay ng pakpak na lumilipad sa paligid nila “maghanda kayo!” sabi nung lider nila. Tumingin sila sa taas, sa baba, sa kanan, sa kaliwa sa ibang direksyon para hanapin kung sino at ano ang nasa paligid nila. Nakalutang silang nakapalibot sa isang position habang nagmamasid sa paligid ng sumulpot nalang bigla si Kap. Morietta sa gitna nilang apat at umikot ito na lahat sila nahiwa ng espada niya at nahulog silang lahat sa dagat. “Hahahaha…” natatawa pa si Kap. Morietta nung sumunod ito kay Reyna Lucia pabalik sa palasyo.

Nung dumating ang Reyna agad siyang nilapitan ni Hen. Guille “mga aswang ang sakay ng barko, Heneral” balita ng Reyna sa kanya “opo, mahal na Reyna” sabi ni Heneral Guille na tinaas nito ang kanang kamay “INCENDIU! (FIRE!)” sigaw niya. Sunod-sunod na pumutok ang mga kanyon nila at tinamaan nito ang tatlong barkong papalapit sa kaharian nila “WAG NIYONG TIGILAN!” sigaw ni Heneral Guille na nakita niyang dumapo si Kap. Morietta at dahan-dahan itong bumalik sa sarili niyang anyo nung naglakad ito palapit sa kanya. “Heneral!” tawag niya “Kapitan, ihanda mo ang mga tauhan mo” “opo, Heneral” sagot ni Kap. Morietta na dinaanan niya si Julian at nilagay ang kamay niya sa dibdib ng binata at nagbago ang kulay ng suot ni Julian. “Yan!” sabi ni Kap. Morietta sa kanya bago ito umalis at tinawag ang mga tauhan niya.

“Mahal na Reyna pumasok na po kayo sa palasyo, kami na po ang bahala dito” payo ni Hen. Guille sa kanya “hindi, ako ang pinuno dito kaya dapat nasa harapan ako” sabi ng Reyna sa kanya. “Julian, pumasok kana sa loob at bantayan mo si Zoraida” utos ng Reyna sa kanya “mahal na Reyna pwedeng dito..”. “HINDI!” sigaw ni Hen. Guille sa kanya “sige na Julian pumasok kana sa loob at gawin mo na ang inuutos ko sayo” sabi ng Reyna sa kanya “opo, kamahalan” sabi ni Julian at pumasok na siya sa loob. “MAGHANDA KAYO!” sigaw ni Heneral Guille sa lahat ng tauhan nila nung huminto malapit sa baybay nila ang dalawng barko at nakita nilang nagsilabasan ang mga aswang na tumakbo pa ito patungo sa hagdanan paakyat sa palasyo at nagliparan narin ang mga manananggal.

“KAPITAN MORIETTA!” sigaw ni Reyna Lucia “Sa zboare si apara castelul (lumipad kayo at ipagtanggol ang palasyo)” sabi ni Kapitan Morietta sa mga tauhan niya na nagkaroon ito ng mga pakpak at sabay silang lahat na lumipad para salubongin ang mga manananggal. “PENTRU MAJESTATEA SA REGINA LUCIA (PARA SA MAHAL NA REYNA NA SI REYNA LUCIA!)” sigaw ni Kapitan Morietta nung nasa ere na sila “HAH!” sigaw ng mga tauhan niya sabay labas ng mga espada nila at nagsagupaan na sila laban sa manananggal. “Mahal na Reyna!” tawag ni Hen. Guille “nakita ko, Heneral” sabi ni Reyna Lucia na lumabas sa palad niya ang espada niya at sumigaw siya “PENTRU REGATUL NOSTRU, PENTRU CLANUL NOSTRU, INCARCARE! (PARA SA ATING KAHARIAN! PARA SA ATING ANGKAN! SUGOD!)” lahat sila sumugod nung dumating na ang mga aswang sa harap ng palasyo.

Maraming aswang ang napatay nila nung nagsagupaan na sila, lahat ng mga sundalo ng Reyna ay iniensayo gabi-gabi ni Heneral Guille kahit na nasa panahon sila ng kapayapaan. Ito kasi ang payo ng dating Heneral ng Reyna na si Heneral Enzo kay Hen. Guille “kahit nasa panahon pa tayo ng katahimikan at kapayapaan, hindi masama na talasan natin ang ating abilidad, kakayahan at ating talino pagdating sa digmaan”. Me mga bagong dalang armas ang mga aswang kaya hindi naiwasang malagasan ng tauhan si Reyna Lucia pero hindi parin sila tumigil sa pakikipaglaban para hindi makapasok sa palasyo ang mga aswang. “HENERAL!” sigaw ng isang tauhan nila na tinuro nito ang direksyon ng mga barko at nakita nilang me paparating na mala higanting aswang sa palasyo.

Bigla nalang itong dumapo sa harapan mismo ng mga tauhan ng Reyna at isa-isang napatapon nung sinuntok sila nito kaya agad na tumakbo si Heneral Guille papunta dun para harapin ang higanting aswang. “Heneral!” tawag nung aswang sa kanya nung makita siyang papalapit nito na agad itong tumakbo para salubongin siya “HUWAG NIYO SIYANG LAPITAN, AKIN SIYA!” nakangiting sabi ni Hen. Guille na naging higanting bampira ito at nung nag-abot sila naglock ang dalawang kamay nila na nagpapaligsahan sila kung sino ang malakas sa kanilang dalawa. “HUWAG KAYONG UMALIS SA PWESTO NIYO!” sigaw ni Reyna Lucia na me tatlong aswang na nakatuhog sa espada niya.

Sa ibabaw naman isa-isa ding nahuhulog ang mga manananggal na napapatay ng mga tauhan ni Kap. Morietta “Fulger negru (Black Lightning)” sigaw niya na bumagsak sa lupa ang limang manananggal nung tinamaan nito. “Kapitan!” tawag sa isa sa tauhan niya na nakita niyang me tatlong aswang ang nakalusot sa barikada nina Reyna Lucia at pumasok ito sa terrace ng palasyo. “Boris, ikaw muna ang bahala dito!” utos niya sa tauhan niya “OPO KAPITAN!” sagot nito na nagmamadaling bumaba si Kap. Morietta para habulin ang mga aswang na pumasok sa palasyo. “MAHAL NA REYNA!” tawag niya nung papalapit na siya sa terrace “PATAYIN MO SILA!” sigaw ni Reyna Lucia sa kanya na tumango si Kap. Morietta at pumasok ito sa loob.

“GRAAAAHHHHHHHH….” sumigaw si Reyna Lucia at naging itim na dragon siya at binugahan niya ng apoy ang mga aswang na lumapit sa kanya, nagsitakbuhan ang mga ito habang yung hindi nakailag naging abo ito. Sinuntok si Hen. Guille sa mukha ng higating aswang na napaluhod siya “yun lang?” nakangiting tanong ni Hen. Guille sa kanya na sinuntok niya ito sa tyan kasabay ang paglabas ng malaking espada niya sa likod ng higating aswang “GAAAAHHHHHHH….” napasigaw ito sa sakit. Sinuntok muli ito ni Hen. Guille gamit ang isang kamay niya at ganun din ang nangyari me isa pang espada niya ang lumusot sa likod nito at inangat niya ito sa ere at hiniwa ito sa dalawa dahilan para tumakbo palayo ang mga aswang sa kanya.

Kumonte na ang mga aswang sa paligid nila “Heneral, umaatras na yung mga aswang!” balita ni Leonides sa kanya “HAHAHAHA.. AKALA KO BA MATATAPANG KAYO!” pangungutya ni Hen. Guille sa kanila na bumalik ito sa sarili niyang anyo. Lumipad si Reyna Lucia at inatake niya ang dalawang barkong nakaparada lang malapit sa dalampasigan nila at sinunog niya ito, pagkatapos bumalik siya sa naghihintay niyang mga tauhan at bumalik siya sa sarili niyang anyo nung nasa lupa na siya. “Mahal na Reyna tagumpay po tayo!” sabi ni Heneral Guille sa kanya na nagsisigawan at naghihiyawan ang mga tauhan nila sa likod.

“Hindi pa tapos, Heneral” sabi ni Reyna Lucia sa kanya “HUWAG KAYONG MAGING KAMPANTE, MAGING ALERTO!” sigaw ni Hen. Guille sa kanila “OPO HENERAL!” sagot ng mga tauhan nila. “Mahal na Reyna, me tatlong aswang po ang nakapasok sa palasyo” balita ni Boris sa kanya na agad naging anino si Reyna Lucia at pumasok ito sa palasyo. “Heneral!” tawag ni Yuri sa kanya “ano yun?” tanong niya “me masamang balita ako” sagot niya na napalingon sa kanya ang Heneral. Si Yuri ay strategy expert ng kaharian at siya ang nagbibigay ng mga payo kung paano at saan at ano ang gagawin ng mga sundalo ng Reyna. Kaya nag-aalala si Heneral Guille sa sinabi nitong “masamang balita” “ano ang masamang balita, Yuri?” tanong ng Heneral “sa tatlong daang sundalo ng Reyna limangpu’t apat ang napatay nila” umpisa niya.

“HMP!” lang ang Heneral “hindi lang yun Heneral” patuloy ni Yuri “me dalawang oras nalang tayo dito sa labas ng palasyo, pagkatapos ng oras na yun limitado na ang galaw natin dahil lalabas na ang araw” balita niya sa Heneral. “Salamat Yuri” sabi ni Hen. Guille sa kanya na niyuko nito ang ulo at bumalik sa pwesto niya “ano ang gagawin natin, Heneral?” tanong ng isang tauhan niya “gamitin natin ang isa at kalahating oras na yun para pigilan ang mga aswang na nagbabalak pumasok sa palasyo” sabi niya sa mga tauhan niya. “Pagkatapos niyan papasok na tayo sa loob at maghahanda sa ano mang mangyari” dagdag niya “HAH!” sagot ng mga tauhan niya.

Sa loob ng palasyo nagmamadaling tumakbo papunta kina Julian at Zoraida si Kap. Morietta dahil alam niya ang Aklat ng Dilim ang pakay nito, pagdating niya sa silid ng truno ng Reyna nakita niya si Julian na nakikipaglaban sa tatlong aswang. “ASWANG!” sigaw ni Kapitan Morietta na humarap sa kanya ang dalawa at mabilis niya itong napatay habang yung isa naman ay napatay ni Julian “magaling, Julian” papuri ni Kapitan sa kanya. “Salamat po, Kapitan” sabi ni Julian na biglang dumating ang Reyna at natuwa ito na walang nangyari sa kanilang dalawa ni Zoraida “mahal na Reyna” niyuko nilang tatlo ang ulo nila at kinawayan sila ng Reyna. “Ang Aklat ng Dilim, Zoraida?” tanong ng Reyna “nandito po, mahal na Reyna” sagot ng matandang mangkukulam.

Nasunog ang tatlong barkong sinakyan ng mga aswang habang ang natitirang mga aswang ay nasa gilid lang ng baybay na pinapana ito ng mga sundalo ni Reyna Lucia at pinuputokan din nila ito ng mga kanyon nila. “Huwag niyong tigilan hanggat hindi sila nauubos” utos ni Heneral Guille sa mga tauhan niya na natutuwa ito sa resulta ng digmaang ito pero lingid sa kaalaman nila me limang barko pa pala ang nasa laot at naghihintay lang ito ng tamang oras. “Reyna Olivia, hindi ka ba nanghihinayang sa mga tauhan mo?” tanong ng matandang Heneral sa likuran niya “hmp! marami pa akong mga tauhan na handang ibuwis ang buhay alang-alang sa akin” sagot ng Reyna ng mga aswang na si Olivia. .

“Sa akin lang naman, mukhang sayang ang ibuwis ang buhay kung pwede mo itong magamit sa ibang paraan” sabi ng Heneral sa kanya “ako na ang bahala sa puntong ito, Heneral” sagot ng Reyna sa kanya. “Basta ang kasundoan natin, huwag na huwag mong kakalimutan” sabi ng Heneral sa kanya “hahaha.. wala akong pakialaman sa kayamanan ng palasyo ang importante sa akin mabawi ko ang Aklat ng Dilim” sagot ng Reyna sa kanya na nagkaroon ito ng pakpak. “Dalawang oras ang ibibigay ko sayo, Reyna Olivia” sabi ng Heneral sa kanya “hindi aabot sa oras na yan ang gagawin ko” sagot ng Reyna na lumipad ito kasama ang mga tauhan niya. “Kapitan Marquez!” tawag ng Heneral sa kanya “opo, Heneral?” sagot nito. “Ipagbigay alam sa buong armada na ihanda ang kanyon” utos niya “masusunod po, Heneral Rosales”.

Chapter VII: Forbidden Ritual!

“HENERAL!” tawag ng isang tauhan nila na nasa tore “BAKIT?” sagot niya “AATAKE NANAMAN ANG MGA ASWANG!” balita nito na nakita nila sa malayo ang maraming nagliliparang manananggal at limang barkong papalapit sa kaharian. “MAGSIHANDA KAYO! TANDAAN NIYO ISA AT KALAHATING ORAS LANG ANG ITATAGAL NATIN DITO SA LABAS!” sabi ni Heneral Guille sa kanila “OPO HENERAL!” sigaw nilang lahat. “Yuri!” tawag niya “opo Heneral?” “pumasok ka sa palasyo at ibalita mo ito sa mahal na Reyna” utos ng Heneral “masusunod Heneral” sagot nito at agad itong tumakbo papasok sa loob ng palasyo. “IHANDA ANG MGA KANYON!” utos ng Heneral na nagsitakbohan ang mga tauhan niya para ihanda ang mga kanyon at mga bala nito.

Sa loob ng palasyo, “mabuti at walang masamang nangyari sa inyo” natutuwang sabi ni Reyna Lucia “magaling na pagdating sa pakikipaglaban si Julian, mahal na Reyna” papuri ni Kap. Mrorietta kay Julian. “Maraming salamat po, Kapitan pero isa palang po ang napatay ko” sabi ni Julian “hindi kailangan kung ilan ang napatay mo Julian, ang importante na protektahan mo si Zoraida” sabi ng Reyna sa kanya na napangiti siya. “Kamahalan!” tawag ni Yuri sa kanya na agad itong lumuhod sa harap ng Reyna “Yuri, ano ang balita sa labas?” tanong ni Kap. Morietta “Mahal na Reyna, Kapitan Morietta paparating na po ang pangalawang hukbong ng mga aswang” balita niya.

“Zoraida, kahit ano ang mangyari huwag na huwag mong bibitawan ang Aklat ng Dilim” utos ng Reyna sa kanya “masusunod po, kamahalan” sagot niya. “Julian, dito ka lang at gawin mo ang inuutos ko sayo” sabi niya kay Julian “masusunod po, mahal na Reyna” sagot niya “Kap. Morietta gusto ko manatili ka dito kasama sila” utos ng Reyna sa kanya “kamahalan, gusto ko pong..” “sundin mo ang inuutos ko sayo, Morietta” sabi ng Reyna sa kanya. Niyuko niya ang ulo niya tanda ng paggalang kay Reyna Lucia “masusunod po, kamahalan”. “Huwag kang mag-alala Morietta, hindi pa ito ang katapusan natin” nakangiting sabi ng Reyna sa kanya sabay talikod nito at lumabas kasunod niya si Yuri.

“Mahal na Reyna!” tawag ni Heneral Guille sa kanya “Heneral, ano na ang balita dito?” tanong ng Reyna sa kanya “nakahanda na po ang mga kanyon natin at ilang sandali nalang at darating na ang pangalawang hukbong ng mga aswang” balita niya. Nakita ng Reyna ang mga tauhan niyang nasawi sa unang pag-atake ng mga aswang “sabihin mo sa mga tauhan natin na ipasok ang mga bangkay at yung mga me sugat din” utos ng Reyna “masusunod kamahaln” sagot ni Heneral Guille. “MAHAL NA REYNA!” sigaw ng tauhan niya na nasa tore na napalingon siya “PARATING NA ANG MGA ASWANG….. KASAMA ANG REYNA NILA!” balita nito na napatingin si Reyna Lucia sa direksyon ng mga aswang.

“HENERAL!” tawag niya kay Hen. Guille na nilingon naman nito ang mga tauhan niya “SCHIMBARE! (CHANGE!)” sigaw niya na nagbago ng anyo ang lahat ng sundalo ng Reyna pati narin siya na lumabas ang mga pangil nila at tumangkad pa sila ng dalawang talampakan. “Mahal na Reyna nakahanda na kami” sabi ni Heneral Guille na nagbago narin ang boses nito “sa zboare si sa atace dusmanii (lumipad kayo at sugpoin ang mga kalaban)” utos ng Reyna sa kanila at lumipad na yung iba habang ang ibang tauhan niya nag-abang sa papalapit na mga aswang na mabilis tumakbo papalapit sa palasyo.

“Mahal na Reyna kami na po ang bahala dito, pumasok nalang po kayo sa palasyo” sabi ni Hen. Guille sa kanya “gaya ng sinabi ko kanina ako ang pinuno ng kahariang ito kaya…” putol niya na naging dragon siya “AKO ANG MANGUNGUNA SA LABANG ITO” sabi niya na lumipad na siya para salubongin si Olivia. “Kung ganun ako ang mangunguna dito sa lupa ikaw sa kalawakan” sabi ni Hen. Guille sa kanya na isa-isa naring pumutok ang mga kanyon nila. Narinig nila Julian, Zoraida at Kap. Morietta ang mga putok ng kanyon sa labas ng palasyo “dapat nasa labas ako para tulongan ang mahal na Reyna” sabi ni Kap. Morietta. “Utos ng Reyna ang manatili ka kasama namin Kap. Morietta” sai ni Zoraida sa kanya na kita niyang naiinip ito at gustong lumabas ng palasyo.

“OLIVIA!!!!” sigaw ni Reyna Lucia nung nakita na niya na paparating si Reyna Olivia “LUCIA!!!” sigaw din niya na nagpalit siya ng anyo at naging higanting aswang siya. “SUGOD!!!” sigaw nung isang manananggal sa likod niya at nilagpasan siya ng mga tauhan niya para harapin ang mga bampira, ganun din ang mga tauhan ni Reyna Lucia at iniwan ang dalawang Reyna na maglaban. Bumoga ng apoy si Reyna Lucia na umilag naman si Reyna Olivia at bumoga din ito ng asido sa bibig niya na umilag din naman si Reyna Lucia. Samantala sa ground ng palasyo “ABANTE!” sigaw ni Heneral Guille nung umatake na ang mga aswang at sinalubong nila ito na mabilis napatumba ng Heneral ang limang aswang nung inatake siya nito.

Me mga aswang na nakalusot sa depensa nila na pumasok ito sa loob ng palasyo “HENERAL!” tawag ng isang tauhan niya “HAYAAN NIYO SILA, SI KAP. MORIETTA NA ANG BAHALA SA KANILA!” sagot niya na patuloy lang siya sa pakipaglaban sa mga aswang. “OLIVIA!” tawag ni Reyna Lucia “HINDING-HINDI KITA MAPAPATAWAD SA GINAWA MONG ITO!” dagdag niya “AKIN NA ANG AKLAT NG DILIM, LUCIA!” sagot ni Reyna Olivia na bumulwak ito ng asido na tinamaan sa pakpak si Reyna Lucia “AAHHHHH….” napasigaw siya sa sakit kaya umatras siya palayo sa Reyna ng mga aswang. Binugahan ulit siya ng asido pero hindi siya natamaan dahil naging anino siya at parang balang lumipad pabalik sa palasyo.

Nakita siya ni Heneral Guille nung dumapo na ito sa likod niya at nangingiwi ang mukha sa sakit ng asidong tumama sa likod niya “MAHAL NA REYNA!” gulat na tawag ni Hen. Guille sa kanya na tinulongan siya nitong tumayo. “Mahal na Reyna!” “maayos lang ako Hen. Guillermo” sagot ni Reyna Lucia na napatumba ito nung tumayo ito buti nalang nasalo siya ni Hen. Guille “ipapasok na kita sa loob ng palasyo” sabi ni Hen. Guille. “Hindi! Lalaban pa ako.. aagghhh..” “mahal na Reyna kaya kami nandito para magsilbi sa inyo” sabi ni Hen. Guille sa kanya na kita niyang nakatingin sa kanya ang mga tauhan niya na nakapalibot sa kanila. “Mahal na Reyna kami na po ang bahala dito” sabi ng isang tauhan niya na ngumiti siya “kayo ang masusunod” sagot niya at binuhat siya ni Hen. Guille papasok sa palasyo.

“Mahal na Reyna!” sigaw ng tatlo nung pumasok si Hen. Guille sa silid ng truno bitbit si Reyna Lucia “maayos lang ako” sabi ng Reyna sa kanila na pinaupo siya ni Hen. Guille sa truno niya “bumalik kana sa labas Guillermo at tulongan mo ang mga sundalo natin” utos ng Reyna sa kanya. “Masusunod kamahalan, Kap. Morietta manatili ka dito para protektahan ang mahal na Reyna” utos niya kay Kap. Morietta “itataya ko ang buhay ko para sa kanya, Heneral” sagot niya at lumabas na si Hen. Guille. “Gagamutin ko na po kayo, kamahalan” sabi ni Zoraida sa kanya habang binigay niya ang Aklat ng DIlim kay Julian.

Nakita ng Reyna ang mukha ni Julian na nag-aalala ito sa kondisyon niya “Julian” tawag niya “kamahalan?” “huwag kang mag-alala, wala ito” nakangiting sabi ng Reyna sa kanya. “Julian, imortal ang mahal na Reyna kaya hindi ka dapat mag-alala sa kanya” paalala ni Kap. Morietta sa kanya. “Hindi naman po ako nag-aalala” sagot ni Julian na napatingin silang tatlo sa kanya “alam ko pong makapangyarihan ang Reyna, nalulungkot lang ako dahil hindi kita natulongan at ngayon nasugatan ka pa” sabi ni Julian na napangiti si Reyna Lucia at pinalapit siya nito “Julian” sabi ng Reyna nung nasa harapan na siya nito at niyakap siya ng Reyna “hindi ka na dapat malungkot dahil maayos lang talaga ako” sabi ni Reyna Lucia sa kanya.

“Ikaw talaga Julian” sabi ni Kap. Morietta na bigla nalang nilang narinig ang malakas na ingay sa labas ng palasyo “ano yun?!” gulat ng tanong ni Zoraida. Biglang pumasok ang isang tauhan ni Reyna Lucia at kita nilang me sugat ito sa balikat “mahal na Reyna, mahal na Reyna” nagmamadaling sabi nito at lumuhod ito sa harapan niya. “Ano ang nangyari?” tanong ng Reyna “mahal na Reyna.. me masamang balita po ako….” sabi niya “ano yun, Humberto?” tanong ni Kap. Morietta “hindi lang aswang ang kalaban natin… me mga mortal silang kaalyado” balita ni Humberto na nagulat silang apat nung marinig ito. “Mahal na Reyna” sabi ni Kap. Morietta na nakita niyang nag-isip si Reyna Lucia “masama ito, kamahalan” sabi ni Zoraida “ang batas ng Konseho…” dagdag ni Zoraida na tinaas ni Reyna Lucia ang kamay niya kaya natahimik ito.

Tumingin si Reyna Lucia sa kanilang lahat at tinuon ang pansin niya kay Julian “ilang oras nalang ba bago sumikat ang araw?” tanong ng Reyna “isang oras nalang po, kamahalan” sagot ni Humberto. “Ipaabot mo ang utos na ito kay Hen. Guille, Humberto” sabi ni Reyna Lucia na pilit niyang tumayo na tinukod pa niya ang dalawang kamay niya sa truno niya para makatayo. “Ito na ang huling utos ko…” sabi ni Reyna Lucia na nagulat silang lahat sa sinabi niya “mahal na Reyna?” sabi ni Julian “sabihin mo kay Heneral Guillermo na iutos sa mga tauhan…. ang tumakas at lumayo sa palasyo” utos niya na nagulat silang lahat sa sinabi niya. “Kamahalan…” sabi ni Kap. Morietta.

“Ako ang Reyna ng kahariang ito, kaya ako ang masusunod” sabi ni Reyna Lucia na dahan-dahan itong bumaba sa hagdanan na kinatatayuan ng truno niya para tumungo sa pintuan na pinigilan siya ni Kap. Morietta. “Kamahalan, patawad pero hindi ko kayo kayang iwan dito!” sabi ni Kap. Morietta “Humberto, lumabas kana at ibigay ang huling utos ko kay Heneral Guillermo” utos ng Reyna na nagulohan si Humberto kung susundin ba niya o hindi. “HUMBERTO!” sigaw ng Reyna “ah..o.. opo.. masusunod po kamahalan” sabi ni Humberto at nagmamadali itong lumabas ng silid para puntahan si Hen. Guillermo. “Kamahalan, huwag niyo pong iutos sa amin yan, hindi ka namin iiwan dito” sabi ni Kap. Morietta sa kanya “mananatili ako sa tabi mo, kamahalan!” sabi ni Julian na napangiti ito sa sinabi nila.

“HENERAL! HENERAL!” sumisigaw palabas ng palasyo si Humberto para ibigay ang huling utos ng Reyna sa kanya “PUNYETA!” sigaw ng Heneral nung marinig ang utos ng Reyna “yun ang huling utos ng Reyna na tumakas na daw tayo sa palasyo” sabi ni Humberto. “HINDI!” sigawan ng mga tauhan nila habang nakikipaglaban ito sa mga aswang “GUSTO NIYO BANG TUMAKAS AT IWAN ANG MAHAL NA REYNA?!” sigaw ni Heneral Guille “HINDI!” sagot nilang lahat na natulak nila paatras ang mga aswang. “HUWAG NIYO SILANG HAYAANG MAKAPASOK SA PALASYO!” utos ni Heneral Guille sa kanila ng biglang me umihip na malakas na hangin at nagsigawan ang mga tauhan ni Hen. Guille nung binugahan sila ng asido ni Reyna Olvia na nakalutang lang sa ibabaw nila.

“ASWANG!!” sigaw ni Hen. Guille na nagkaroon siya ng pakpak at lumipad siya para harapin ang Reyna ng mga aswang habang pinapana ng mga tauhan niya ito. Lumabas sa palad ni Hen. Guille ang espada niya na binugahan siya ng asido ni Reyna Olivia buti nalang nakailag siya at napunta sa mga aswang ang asido niya. “PAPATAYIN KITA!” sigaw ni Hen. Guille na nag-abot silang dalawa sa ere at nag-away sila “KALAHATING ORAS NALANG!” sigaw ni Yuri sa kanila para ipaalala ang natitirang oras nila sa labas ng palasyo. Nasawi ang kalahating sundalo ni Reyna Lucia at nasugatan din si Hen. Guille sa pakikipaglaban niya kay Reyna Olivia na nahulog siya sa lupa nung tinamaan siya ng suntok nito. “HENERAL!” tawag ni Boris sa kanya na tinulongan siyang tumayo ng mga tauhan niya.

Nakita nila sa silangan na dahan-dahan naring umaakyat ang araw at nakikita na nila ang limang barkong nakaparada malapit lang sa dalampasigan ng kaharian ni Reyna Lucia “Yuri, ibigay mo na ang utos sa mga tauhan natin na pumasok sa palasyo” utos ng Heneral sa kanya “masusunod po, Heneral” sagot niya. Tinaas ni Yuri ang watawat para ipaalam sa lahat na pumasok sa loob ng palasyo at tinulongan nila si Heneral Guille papasok sa palasyo habang nasa likod naman nila ang mga natitirang tauhan nila na nakikipaglaban pa ito bago sila nakapasok lahat. Nahirapan pa silang isara ang pinto dahil sa daming aswang na gustong pumasok sa loob ng palasyo na kahit pinagtataga na nila ito hindi parin ito tumigil kaya naging higanting bampira si Hen. Guille kaya nila nasara ang pinto nung tinulongan niya itong itulak pasara.

Lingid sa kaalaman nila isa lang pala itong taktika ng mga aswang dahil bago nila nasara ang pinto nakapasok na pala sa loob ang Reyna nila “bantayan niyo ng mabuti ang mga bintana at huwag niyong hayaang mabuksan ng mga aswang ang pintuan” utos ni Heneral Guille sa kanila. Samantala sa loob ng silid ng truno ni Reyna Lucia tinulongan siya nina Julian at Kap. Morietta na maupo muli sa truno niya at ginamot na siya ulit ni Zoraida. “Magpahinga nalang po kayo kama…..” napatigil nalang si Kap. Morietta at nagulat silang tatlo nung makita nilang me lumabas na espada sa tyan ni Kap. Morietta at umangat ito pataas. “MORIETTA!” sigaw ni Reyna Lucia nung makita nila si Reyna Olivia na sinaksak si Kap. Morietta at binato niya ito sa pader “HAHAHAHA… ” tumawa si Reyna Olviia.

Dahil sa pangyayari hindi nakagalaw si Reyna Lucia kaya nakakuha ng pagkakataon ang Reyna ng mga aswang na atakihin siya “AKIN KA NGAYON, LUCIA!” sigaw ni Reyna Olivia na sasaksakin na sana niya si Reyna Lucia ng biglang tumayo sa harapan niya si Julian at siya ang nasasak nito. “AAGGHHH…..” napasigaw si Julian nung lumusot sa likuran niya ang espada ni Reyna Olivia “pakialamerong mortal!” sabi ni Reyna Olivia “JULIAAAANNNNNN!” sigaw ni Reyna Lucia nung makita niya ang ginawa ni Reyna Olivia. Lumingon sa kanya si Julian at nginitian siya nito “ma… mahal na Reyna.. kina…kinagagalak ko pong… itaya ang…bu…hay.. ko…” sabi nito bago siya tinaas ni Reyna Olivia at gaya ni Kap. Morietta binato siya nito sa pader at tumalbok pa si Julian nung bumagsak ito sa sahig.

“OLIIIVVVIIIAAAAAAA!!!” sigaw ni Reyna Lucia na naging halimaw ito na nababalutan ng itim na aura at bumuga siya ng apoy na mabilis nakailag si Reyna Olvia pero sa bilis ng galaw ni Reyna Lucia hindi niya nailagan ang espada nito. Napasigaw sa sakit nung naputol ni Reyna Lucia ang kanang kamay ni Reyna Olivia “GRAAAAAAAAHHHHHH….” sigaw ni Reyna Lucia na parang nabaliw na ito nung inatake niya si Reyna Olivia na ngayon ay dumedepensa na sa mga atake ni Reyna Lucia sa kanya. Tumakbo si Zoraida palapit kay Julian at tiningnan niya ang kondisyon ng binata “Julian.. magpakatatag ka Julian” sabi ni Zoraida na kita niyang tumayo na si Kap. Morietta habang hawak nito ang sugat niya sa tyan.

Umatras palayo si Reyna Olivia para makailag sa apoy na binuga ni Reyna Lucia sa kanya ng biglang me sumigaw sa likod niya “Fulger negru (Black Lightning)” tinamaan siya nito sa likod. “Morietta!” tawag ni Reyna Lucia sa kanya na naging itim na dragon siya at binugohan niya ng maraming apoy si Reyna Olivia na bigla nalang me lumabas na mga aswang sa kapa niya at sila ang tumanggap sa apoy ni Reyna Lucia. Me aswang din na lumabas sa likuran ni Reyna Olivia at inatake nito si Kap. Morietta pero napatay agad ito ni Kap. Morieta at nakorner nila si Reyna Olivia.

“Papatayin kita Olivia sa ginawa mo sa mga tauhan ko” galit na sabi ni Reyna Lucia na naglakad silang dalawa ni Kap. Morietta palapit sa kanya na ngayon ay pilit pinapatigil ang maraming dugong lumabas sa sugat niya. “Hindi pa ito ang katapusan, Lucia” sigaw niya “hindi, ito na ang katapusan mo” sagot ni Reyna Lucia sa kanya na napangiti lang ang Reyna ng mga aswang “hindi ako nag-iisa, Lucia” sabi niya nung naramdaman nilang yumanig ang buong palasyo at narinig nila ang putok ng maraming kanyon sa labas ng palasyo. “Salamat, Heneral Rosales!” sabi ni Reyna Olivia na tumalon ito papunta sa bintana at tumakas ito “hahabulin ko siya” sabi ni Kap. Morietta “HUWAG!” sigaw ni Reyna Lucia sa kanya at tinuro ang bintana na nakikita na nilang paakyat na ang araw sa labas.

“Mahal na Reyna” tawag ni Zoraida sa kanya na agad silang tumakbo para tingnan ang kondisyon ni Julian “hindi po maganda” balita ni Zoraida sa kanya “kamahalan” sabi ni Heneral Guille nung pumasok ito sa silid ng truno niya. “JULIAN!” sigaw nito nung makita si Julian na nakahiga sa sahig na agad itong tumakbo palapit sa kanila kasunod nito ang natitirang tauhan nila at pati sila nagulat nung makita si Julian. “Maayos lang ako” sabi ni Kap. Morietta sa tauhan niya nung lumapit sa kanya ito “Julian..” naluluhang sabi ng Reyna nung hiniga nila ito malapit sa truno niya “pa…patawad… ma..” pinigilan siya ng Reyna “huwag kana magsalita.. alam ko, Julian..” sabi ng Reyna sa kanya.

“Ano ho ba ang nangyari?” tanong ni Hen. Guille kay Zoraida “aatakihin na sana ni Olivia si Reyna Lucia ng biglang humarang si Julian at siya ang nasasak nito” kwento ng matanda na sinuntok ng Heneral ang sahig sa galit. Patuloy parin ang pagtama ng mga bala ng kanyon na nanggagaling sa armada ni Heneral Rosales “Heneral, pabalik na po ang Reyna ng mga aswang” balita ng tauhan niya na kita niyang dumapo ito sa barko niya. “Kumusta na, Reyna Olivia?” tanong ng Heneral sa kanya “bigo ako sa plano ko” galit niyang sabi na agad siyang pumasok sa kabina nung lumabas na ang araw “bueno, ako na ang bahala dito” sabi ng Heneral na tiningnan lang siya ng Reyna bago ito pumasok sa loob kasama ang tauhan niya. “HUWAG NIYONG TIGILAN!” sigaw ni Heneral Rosales sa mga tauhan niya.

“Kamahalan, tila katapusan na natin ito” sabi ni Hen. Guille sa kanya na nakatuon ang atensyon nito kay Julian “ma..hal na Reyna.. tu.. makas na po…kayo..” sabi ni Julian sa kanya na nagpahid ang Reyna ng luha at tinakpan ang bibig ni Julian. “Huwag kang magsalita ng ganyan, Julian” naluluhang sabi ni Reyna Lucia “kamahalan, ano po ang gagawin natin?” tanong ni Heneral Guille sa kanya na ngayon ay nakaupo na sa gilid ng truno si Kap. Morietta habang ginagamot siya. “Tumakas na kayo, gamitin niyo ang portal sa kwarto ko” utos ng Reyna sa kanila “pero kamahalan, hindi ka namin kayang iwan dito” sabi ni Boris sa kanya.

“Dapat kasama ka namin, kamahalan” sabi ni Hen. Guille sa kanya “hindi, ako ang pinuno ng kaharian kaya ako ang dapat humarap hanggang sa huli” sabi ni Reyna Lucia “HINDI!” sigaw ng mga tauhan niya na nagkakaisa silang manatili sa palasyo. Nakita ng Reyna ang dedikasyon ng mga tauhan niya sa kanya kaya napangiti siya at nagpasalamat sa kanilang lahat, tumingin siya kay Julian na ngayon ay dahan-dahan naring nawawalan ng malay dahil sa sugat na tinamo niya sa Reyna ng mga aswang. “Me… paraan..para mabuhay ka, Julian” sabi ni Reyna Lucia sa kanya “mahal na Reyna.. huwag mong sabihin..” sabi ni Zoraida na nagulat ito sa narinig niya.

Tumingin siya kay Julian bago siya tumayo at hinarap ang natitirang tauhan niya “salamat sa pagmamahal niyo sa akin..” panimula niya “pero.. kung ayaw niyo akong layoan at tumakas para sa kaligtasana niyo..” patuloy niya “HINDI KA NAMIN IIWAN, MAHAL NA REYNA SASAMA KAMI SAYO KAHIT SAAN KA MAGPUNTA!” sigaw nilang lahat. “Kung ganun… ” pagputol ni Reyna Lucia na tumingin siya kay Julian na nakahiga sa hita ni Hen. Guille “kung papayag kayo… magsasama tayong matutulog sa loob ng liwanag.. sa puso ni Julian..” sabi niya sa mga tauhan niya na nagkatinginan silang lahat. “Sa paraang ito.. ito lang ang naiisip kong paraan para mabuhay siya..” dagdag ng Reyna “kung ikaliligtas po ni Julian, susunod po kami sa inyo!” sabi ng isang tauhan niya at sumunod din ang iba na napaluha si Reyna Lucia sa mga sagot nila.

“A…ako.. din po… mahal na Reyna” sabi ni Kap. Morietta na tinulongan siyang tumayo sa gumamot sa kanya “ako din po” sagot din ng manggagamot “ako din, mahal na Reyna” sabi ni Hen. Guille. “Nangako ako kay Hen. Enzo at hindi ko yun bibigoin” dagdag niya “nakahanda po kaming ibigay ang buhay namin para kay Julian” sagot ni Boris “opo, kamahalan” sabi ni Yuri. “NAKAHANDA KAMING LAHAT” sigaw ng isang daang sundalong natitira ni Reyna Lucia. “Kung ganun… gagamitin natin ang katawan ni Julian bilang gabay natin…” sabi ni Reyna Lucia na lumingon ito kay Zoraida. “Alam ko ang binabalak mo, Lucia” sabi niya “nangako ka sa kanya.. ” dagdag ng matanda “patawarin sana ako ni Enzo” sagot ni Reyna Lucia sa kanya na kinuha nito ang libro at hiniga ni Hen. Guille si Julian sa sahig.

Pumila ng tigsasampu ang mga tauhan ni Reyna Lucia sa harapan niya habang nasa harapan naman sina Hen. Guille at Kap. Morietta “salamat… sa inyong lahat” sabi ni Reyna Lucia na hawak na niya ang Aklat ng Dilim. “Ingenucheaza in fata regina (Kneel before the queen)” utos ni Heneral Guille sa lahat kaya niluhod nila ang kanang tuhod nila sa sahig at tinaas nila ang kanang kamay sa ere “Deschideti-va mana la regina (ibuka ang mga palad niyo para sa mahal na Reyna)” utos niya kaya binuka nila ang palad nila. “Zoraida” tawag ni Reyna Lucia “opo, kamahalan?” tanong niya “pagkatapos ng ritwal, gamitin mo ang portal sa kwarto ko at dalhin mo si Julian sa tribu ng mga taong puno” utos niya “bakit dun mahal na Reyna?” tanong niya.

“Malapit si Julian sa mga taong puno lalong-lalo na kay Haring Narra” sabi ni Reyna Lucia sa kanya “…huhu…ma.. masusunod.. kamahalan…” naluluhang sagot ni Zoraida sa kanya “huwag kang malungkot kaibigan, balang araw… magkikita ulit tayo” sabi ni Reyna Lucia sa kanya na lumayo paatras si Zoraida. Binitawan ni Reyna Lucia ang Aklat ng Dilim na bigla nalang itong lumutang sa harapan niya “Carte de intuneric auzi dorinta mea (Aklat ng Dilim dinggin ang hinihiling ko)” panimula ng Reyna na bigla itong bumukas at pumunta sa pahina na hinihiling niya. “Accepta sufletele noastre pentru a fi fuzionati cu acest om (tanggapin ang mga kaluluwa namin para pumasok sa katawan ng taong ito)” bigkas ng Reyna.

Nagtago sa likod ng truno si Zoraida at humagulgol ito ng iyak, biglang lumiwanag ang Aklat ng Dilim at suminag ito sa buong paligid na makikita ang liwanag nito sa labas ng palasyo. “HENERAL!” sigaw ng tauhan ni Hen. Rosales na tinuro nito ang palasyo. “Ano kaya ang nangyayari sa loob?” tanong niya “ANG AKLAT NG DILIM, GINAMIT NILA ANG AKLAT NG DILIM!” sigaw ni Reyna Olivia na nakatayo lang ito sa pintoan ng kabina niya. “Akala ko ba Aklat ng Dilim, bakit maliwanag?” takang tanong ng Heneral “mahal na Reyna.. ang ritwal..” sabi ng isang tauhan niya “walang hiya ka Lucia…. PASABUGIN NIYO ANG PALASYO.. HUWAG NIYONG TIGILAN!” utos ng Reyna kay Heneral Rosales na tiningnan lang siya nito.

“Hindi mo naiintindihan.. ang ritwal na ginagawa nila ngayon ay ang ritwal ng pagkabuhay!” paliwanag ni Reyna Olivia kay Heneral Rosales “hmm… naiintidihan ko.. KAPITAN ITULOY ANG PAGPAULAN NG BALA SA KANILA” utos ng Heneral sa kanya “OPO, HENERAL!” sagot ng Kapitan niya. Naging maliwanag ang buong paligid ng silid at dahan-dahan ng umangat si Julian sa ere “banggitin ang pangalan niya… para maibigay niyo ang kaluluwa niyo sa kanya…” sabi ni Reyna Lucia sa kanila. “Julian… Julian… Julian… Julian…… ” sunod-sunod ang pagbigkas nila sa pangalan ni Julian na lumabas ang kaluluwa nila sa palad nila at lumutang ito papunta kay Julian na yumuko pa sila bago pumasok sa loob. Napanganga si Julian sa tuwing pumapasok ang kaluluwa sa loob niya “Julian.. Julian… Julian…”

Tuloy lang sila hanggang sa silang tatlo nalang ni Kap. Morietta, Hen. Guille at Reyna Lucia ang natira “Julian…” bigkas ni Kap. Morietta na lumabas ang kaluluwa niya at lumipad ito patungo kay Julian “kamahalan” sabi niya bago siya pumasok sa katawan ni Julian. “Maging matatag ka… Julian” sabi ni Heneral Guille na ganun din ang nangyari at pumasok siya sa loob ni Julian “patawarin mo ako.. alam kong hindi ito ang tamang paraan.. pero ito lang ang naisip ko para mailigtas kita…. alam kong kamumuhian mo ako.. pero… ayaw kong.. makita kitang mawala sa mundong ito.. ” naluluhang sabi ni Reyna Lucia na lumabas na sa likod ng truno si Zoraida.

“Zoraida, sundin mo ang inuutos ko sayo.. ” “opo kamahalan” sabi ni Zoraida “buburahin ko ang tatlong araw na nagdaan sa alaala niya, ayaw kong malaman niya ang nangyari sa pagpupulong at ang nangyari ngayon dito sa palasyo” sabi ni Reyna Lucia. “huhu… Lucia… huhu..” naiyak lang si Zoraida “paalam, matalik kong kaibigan… hanggang sa muli…” sabi ni Reyna Lucia sa kanya na lumuhod si Zoraida tanda ng paggalang at respeto niya kay Reyna Lucia. “Sufletul finale convergenta (final soul convergence)” bigkas ni Reyna Lucia “paalam… mahal kong.. Julian..” huling sinabi niya bago lumabas ang kaluluwa niya sa katawan niya at tumingin muna siya kay Julian at hinalikan niya ito sa labi bago siya pumasok sa dibdib ni Julian na napabuka ang mata ni Julian at biglang lumiwanag ang katawan niya.

Nung mawala na ang liwanag dahan-dahan ng bumaba ang katawan ni Julian sa sahig na agad itong nilapitan ni Zoraida at kita niyang nawala na ang lahat ng sugat ni Julian sa katawan. “Julian…” sabi ni Zoraida na naririnig niya ang ingay ng mga tao sa labas ng palasyo. Binuhat niya agad si Julian, pati narin ang Aklat ng Dilim na napahinto siya nung makita niya ang Reyna na nakaupo sa truno niya habang nakatingin sa mga tauhan niyang nakaluhod sa harapan niya. “Mahal na Reyna…” sabi ni Zoraida na nakita niyang pumasok sa loob ng palasyo ang sinag ng araw at kita niyang masusunog ang mga ito dahil bigla umusok ang mga katawan nila kaya nagmamadaling tumakbo paakyat sa taas si Zoraida patungo sa silid ng Reyna.

“Deschideti portile pentru regatul de padure (open gate to the kingdom of the forest)” bigkas ni Zoraida na agad itong bumukas at nakita niya sa lagusan nito ang kaharian ng mga taong puno. Saktong sumara ang portal nung me pumasok sa loob ng kwarto ng Reyna “Kapitan, walang tao!” sigaw nung sundalo “sa susunod na silid” utos nito kaya lumabas sila at pumunta sa susunod na silid habang yung iba naman ay nakakalat sa buong palasyo. “Heneral” tawag ng isang tauhan niya nung nasa loob na siya ng palasyo “me isang silid po na hindi namin mabuksan” balita nito “kumuha kayo ng dinamita” utos niya na nagmamadaling lumabas ang tauhan niya. “Baka nandito siguro ang kayamanan nila” sabi ng Heneral na napangiti ang mga tauhan niya.

“Nandito na po Heneral” sabi ng tauhan niya “sindihan na yan at pasabugin ang pintong ito” utos niya na lumayo sila at naghintay sila ng ilang segundo at pumutok na yung dinamita at nawasak ang pintuan. “Mayaman na tayo!” sabi ng Heneral sa kanila na nagmamadali silang pumasok sa loob at napahinto silang lahat sa nakita nila “HENERAL!” sigaw ng tuahan niya na pati ito nagulat sa nakita niya “hindi tama ito” sabi ng Heneral sa kanila. “Ano po ang gagawin natin, Heneral?” tanong ng Tenyente niya “isara ang pinto, walang sino man ang papasok sa silid na ito” utos ng Heneral sa kanila “HENERAL NAHANAP NA PO NAMIN ANG KAYAMANAN!” sigaw ng isang tauhan niya. “Tenyente, lagyan ng pinto ang silid na ito at ikandado niyo” utos ng Heneral sa kanya “po?” “tanda ng respeto natin sa kanila” sabi ng Heneral “masusunod po” sagot ng Tenyente niya at inutosan ang mga tao nitong maglagay ng pinto kapalit sa pintong nawasak kanina.

Balik sa kasalukoyan: “Walang ibang naisip na paraan ang mahal na Reyna para iligtas ang buhay mo, Julian” sabi ni Zoraida sa kanya na natahimik lang si Julian sa natuklasan niya “ginawa ako…. ginawa niya akong… huhu…” naiiyak na sabi ni Julian. “Ginawa lang ni Lucia yun dahil ayaw ka niyang mamatay” paliwanag ng matanda sa kanya “naiintindihan ko po manang, pero hindi na nila dapat ginawa yun” sabi ni Julian na sinampal siya ng matanda. “Hindi mo ba naiintindihan yun?! Pagmamahal niya sayo yun..” naluluhang sabi ng matanda at naalala ni Julian ang sinabi ni Reyna Lucia sa kanya noon “hinarap niya ang liwanag para sa akin” sabi ni Julian “oo…. ganun ka niya kamahal” sabi ni Zoraida sa kanya. “Manang.. ano po ang nangyari sa kanila?” tanong ni Julian.

“Sumama ka sa akin” yaya ng matanda na sumunod si Julian sa kanya papunta sa truno ng Reyna na bigla itong bumukas at pumasok silang dalawa sa loob. “Julian…” sabi ni Zoraida na dahan-dahang naglakad palapit sa truno ng Reyna si Julian at napaluhod siya nung nakita niya si Reyna Lucia na nakaupo parin sa truno niya at nakangiti itong nakatingin sa mga tauhan niya. “Yan ang sinapit nila nung tinamaan sila ng sinag ng araw” sabi ni Zoraida sa kanya “akala ko ho ba.. nagiging abo ang bampira manang?” tanong ni Julian “hindi sa sitwasyon nila Julian” sabi ni Zoraida. Nilapitan ni Julian ang Reyna at lumuhod siya sa harapan at niyakap niya ang estatuwa ng Reyna at humagulgol siya ng iyak. “Patawarin niyo ako mahal na Reyna.. kung ngayon lang ako nakabalik sa palasyo” sabi ni Julian.

Tumingin si Zoraida sa paligid na nakikita niya ang lahat ng sundalo ng Reyna pati narin ang dalawa sa harapan niya na naging bato silang lahat “ito ang resulta ng ritwal, Julian” paliwanag ng matanda “imbes na maging abo silang lahat nagiging bato sila” patuloy niya na lumuhod din siya sa harap ng Reyna tanda ng pagrespeto niya. Hinarap ni Julian si Hen. Guille at lumuhod siya sa harapan nito “patawad, Heneral!” sabi ni Julian pati narin kay Kap. Morietta. “Julian..” tawag ng matanda sa kanya “bakit, manang?” tanong niya na pansin niyang napatuon ang tingin ng matanda sa pintuan kaya tumayo siya at tumingin dun. “Sino ka?” tanong niya sa taong nakatayo sa labas ng silid at me hawak itong espada “Moartea (kamatayan)” sabi nung nakaitim na tao na dahan-dahan naring papalapit sa kanila.

Chapter VIII: Connections!

“Tenyente!” tawag ni Fredo sa akin na sumaludo silang dalawa ni Jimmy “Fredo, Jimmy kumusta na kayo dito?” tanong ko sa kanila “ok naman po Tenyente medjo boring po dito” sabi ni Fredo. “Tsk! trabaho niyo yan huwag kayong magreklamo” sabi ko sa kanya na pumasok ako sa loob ng bahay at tumingin sa paligid. “Tenyente, ano po ang gagawin niyo dito?” tanong ni Jimmy sa akin “mag-iimbistiga, ano pa nga ba?” sabi ko sa kanya “hali nga kayo dito, tulongan niyo nalang ako” sabi ko sa kanila na pumasok sila sa bahay. “Ano po ang maitutulong namin, Tenyente?” tanong ni Jimmy sa akin.

“Hmm…” nalang ako sabay kuha ko ng booklet ko at binasa ang sinulat ko kagabi “sabi ng SOCO segundo lang ang agwat ng mga sugat ng mga biktima” pasimula ko na naglakad ako papunta sa sofa. “Fredo” tawag ko sa kanya “opo, Tenyente?” tanong niya “tumayo ka dito, ikaw naman Jimmy…. sabi sa SOCO nasa kusina ang pangalawang biktima.. pumunta ka dun sa kusina” utos ko sa kanya na naglakad ito papunta dun. “Ano po ang susunod, Tenyente?” tanong ni Fredo sa akin na napakamot ako ng ulo “Tenyente?” tawag ni Jimmy na dumungaw ito sa amin “hmm…. paano nangyari ito? Segundo ang agwat ng pagkakahiwa ng mga biktima pero… tingin mo Fredo ilang layo mo kay Jimmy?” tanong ko sa kanya na nag-isip ito.

“Sampung talampakan po Tenyente” sagot niya “tama ho siya Tenyente” sagot din ni Jimmy na napakamot ulit ako sa ulo “Hmmm…” nalang ulit ako at biglang naalala ko ang nakita ko nung nakaraang madaling araw. “Teka… ” sabi ko na naglakad ako papunta sa kusina at tumayo ako sa gitna ng dalawang biktima at inestretch ko ang mga kamay ko na tinignan lang ako ng tauhan ko. “Fuck!” sabi ko nalang “Tenyente, ok lang ho ba kayo?” tanong ni Fredo sa akin na lumabas sa kusina si Jimmy at lumapit sa akin “share na yan, supercop” biro niya sa akin na umayos ako “naniniwala ba kayo sa maligno?” tanong ko sa kanila na nagkatinginan silang dalawa “huwag ka namang ganyan, Tenyente” takot na sabi ni Jimmy sa akin.

Umakyat kami sa taas at nakita ko ang bakas ng dugo ng dalawang biktima “hmmm… ” nalang ako at binasa ang sinulat ko sa booklet at tumingin sa paligid at yumuko ako para tingnan ang ilalim ng kama. “Ha?” me nakita akong makintab na bagay sa ilalim ng kama at pilit ko itong abutin pero hindi ko ito makuha “FREDO, JIMMY!” tawag ko sa kanila na nagmamadali silang umakyat sa hagdanan “ano po yun, Tenyente?” tanong ni Jimmy. “Buhatin niyo nga ang kama” utos ko sa kanila na tumayo sila sa magkabilaang side ng kama at binuhat nila ito at nakita ko yung bagay na nakita ko kanina “ano yan?” tanong ni Jimmy sa akin na nakita niya agad ito. “Murder weapon” sabi ko sa kanila na kumuha ako ng t-shirt sa kabinet at ginamit ko ito para damputin ang espadang nakatago sa ilalim ng kama.

“Thanks boys!” sabi ko sa kanila nung nasa sala na kami at nagpaalam na ako sa kanila “Tenyente” tawag ni Jimmy “alam ko, paparating na ang mga karelyebo niyo” sabi ko sa kanya na natuwa pa ang dalawa. Naalala ko yung nangyari dun sa eskinita kaya naglakad ako papunta dun habang bitbit ko parin ang espadang nakita ko sa ilalim ng kama at nung nasa eskinita na ako nakita ko ang abo sa gilid ng pader. Tumingin-tingin ako sa paligid ng biglang tumunog ang phone ko at nung tiningnan ko ito si Ben “bwisit!” sabi ko sabay patay ko ng ringer na napatuon ang espadang dala ko sa abo sa semento at biglang gumalaw ang espada kaya nabitawan ko ito dahil sa gulat.

Nakita ko kung paano higupin ng espada ang abo sa semento at nung naubos na ito tumigil na ito sa paggalaw “what the!” sabi ko nalang na napatalon ako nung biglang tumunog ang phone ko “stupid fuck!” napamura ako sa takot. “HELLO!” sagot ko sa phone ko “bakit parang galit ka?” tanong ni Elizabeth sa linya “oh, ikaw pala” sabi ko “ako pala? I am your sister what the hell is wrong with you?” tanong niya sa akin. “Wala, ano ang kailangan mo?” tanong ko sa kanya “gusto kitang makausap, come to my office today!’ sabi niya “some other time nalang me inaasikaso pa ako” sabi ko sa kanya “I want to talk to you!’ sabi niya sa linya. “Look, you are not my boss, second I am an officer of the law and third i’m the eldest so you can’t just order me around” sabi ko sa kapatid ko na biglang nag click nalang ang linya “hello… hello… punyeta!” galit kong sabi na hindi ko na inisip ang nangyari kanina at dinampot ko ang espada at bumalik sa kotse at umalis.

“Moartea? (kamatayan)” tanong ni Julian dun sa taong papalapit sa kanila ni Zoraida “alam mo bang pangalawa ka sa taong nagsabi sa akin niyan” sabi ni Julian na nakita niyang bumunot ito ng espada. “Siguradohin mo lang na marunong kang gumamit niyan” sabi ni Julian sa kanya na bigla itong tumakbo papalapit sa kanila at tinaas ang espada niya na sa bilis ng galaw ni Julian hindi nakailag ang kalaban niya nung nahiwa niya ito sa dalawa. “JULIAN!” sigaw ni Zoraida na me isa pang taong nakaabang sa labas kaya humanda si Julian at nung umatake ito ganun din ang ginawa ni Julian at nahiwa niya ito. “Manang lumabas na tayo” sabi ni Julian sa kanya na me nakita siyang dalawa pang taong papalapit sa kanila na mabilis niya itong napatay at tumakbo sila ni Zoraida papunta sa terrace.

Umatake sa kanila ang dalawang taong nakaitim na mabilis itong napatumba ni Julian “MANANG LUMIPAD NA KAYO!” sigaw ni Julian sa kanya na magbabago na sana ng anyo ang mtanda nung makita niya sa silangan ang pagsikat ng araw. “JULIAN!” sigaw niya na napalingon ito sa kanya “papalabas na ang araw!” balita niya na napatingin si Julian at napaisip ito “SA LIKOD MO!” sigaw ng matanda na me isa pang taong nakaitim na aatakihin sana siya ng mahawakan niya ito sa leeg at nabitawan nito ang espada niya. “SINO KA!” sigaw ni Julian sa kanya na humawak ito sa braso niya at tinaas nito ang paa niya na tinadyakan siya nito sa mukha kaya nabitawan niya ito.

Tumambling ito palayo sa kanya na hindi paman ito dumapo sa sahig nahiwa na agad ito ni Julian at napatay niya ito “MANANG TATAKAS NA TAYO DITO!” sigaw ni Julian na naging anino siya at dinaanan niya si Zoraida at sabay silang pumunta sa silid ni Reyna Lucia. “Bakit tayo nandito?” tanong ng matanda sa kanya “dito tayo dadaan pabalik sa bahay niyo” sabi ni Julian sa kanya “teka matagal ko ng hindi nagamit ang portal na ito, iisipin ko muna” sabi ni Zoraida sa kanya “WALA NA TAYONG ORAS!” sigaw ni Julian sa kanya kaya “PUNYETA!” sigaw ng matanda sabay taas nito ng kamay niya “Deschideti nexus poarta ne dau trecerea la mine acasa (Open nexus gate to my home)” bigkas niya at bumukas ito kaya mabilis na naging anino si Julian at binuhat siya papasok sa portal.

Pagkalabas nila sa portal sinara agad ito ni Zoraida at nakita nilang nasa sala na silang dalawa ni Julian “Nerissa? Nerissa?” tawag niya sa anak niya na lumabas ito mula sa kusina habang nagpupunas ito ng mukha. “Kakagising mo lang ba, anak?” tanong ni Zoraida “nagkakape ako sa kusina nay” sagot ni Nerissa “ok, mabuti at nakapaghilamos kana din” sabi ni Zoraida “nay, kape ko po yung hinilamos ko” inis na sabi ni Nerissa dahil sa gulat niya kanina napahilamos tuloy siya sa kape niya. “Hehehe pasensya kana anak” sabi ni Zoraida sa kanya na umiling lang si Nerissa “ano ho ba ang nangyari sa inyo?” tanong niya sa nanay niya na napatingin siya kay Julian na nakatayo lang sa likod ng matanda.

“Huwag kana magtanong, maghanda kana at papasok kapa sa eskwela” sabi ni Zoraida sa kanya na pumunta na si Nerissa sa kwarto niya para maghanda “Julian” tawag niya “manang pwede dito muna ako?” tanong ni Julian. “Ano ka ba, kahit habang buhay” nakangiting sabi ni Zoraida sa kanya na pinakita ni Julian ang telang nakuha niya sa mga taong umatake sa kanila “alam niyo ho ang simbolong ito” tanong niya kay Zoraida. Tiningnan ito ni Zoraida “hindi ko alam, Julian” sagot niya na tiningnan niya ito sa ilaw para makita niya ito ng mabuti “ha! simbolo ng building yan nay ah” sabi ni Nerissa na pumunta ito ng kusina na nagtinginan silang dalawa ni Julian.

“Anak, alam mo kung ano ito?” tanong ni Zoraida sa kanya na uminom ng tubig si Nerissa at lumapit ito sa kanya “oo, nakikita ko yan sa tuwing pumapasyal ako ng Ma… mamama late na ako nay” sabi bigla ni Nerissa. “NERISSA!” tawag niya sa anak niya nung tumakbo ito papunta sa pinto “hindi ba sabi ko sayo huwag ka masyado maggagala pagkatapos ng klase mo?!” galit na sabi ni Zoraida sa anak niya “pasensya na nay, ma lelate na talaga ako, love you nay!” nakangiting sabi ni Nerissa at lumabas na ito ng bahay. “Talaga yung batang yun!” inis na sabi ni Zoraida “hehehe… nakakatuwa manang” natatawang sabi ni Julian “bakit?” tanong niya “parang ako lang at si Heneral Guillermo ang tratohan niyong dalawa” nakangiting sabi ni Julian “hmp!” lang si Zoraida.

Nagdadrive na ako pabalik sa presinto ng tumunog ang phone ko at nakita ko si Elizabeth ang tumawag kaya hindi ko ito sinagot at hinayaan lang itong mag ring, naka tatlong tawag na ito at limang text na siguro bago ko ito sinagot. “Bakit?” tanong ko “come to my office, NOW!” sabi niya sa linya “fucking bitch!” sabi ko sa kanya “come on, Isabella! I need to talk to you” pakiusap niya sa akin kahit naiinis ako sa pang-iistorbo niya pumayag nalang ako. “Good, see you at ten and please take a shower before you come over” sabi nito sa akin sabay baba ng phone kaya hindi na ako nakasagot sa kanya “GAAAAHHHHH!!” sigaw ko na binato ko ang phone ko sa sahig ng kotse.

Tumingin ako sa oras at mag-aalas syete na ng umaga at hindi ko napansin na me lubak pala kaya napatalon tuloy ako ng konte sa upoan ko at narinig ko ang espada sa likod. “Oonga pala” sabi ko kaya niliko ko ang kotse ko sa pangalawang traffic light at tumungo sa Quiapo para puntahan ang matandang tindera na nagbebenta ng kakanin “sana nandun na si manang” sabi ko sa sarili ko. Makalipas ang ilang minuto narating ko na ang Quiapo at kita kong wala pa ito sa stall niya “tsk!’ nalang ako at lumapit sa katabing ale na nagbebenta ng mga kandila. “Bibili ka ba?” tanong niya sa akin “ah hindi po manang, me itatanong lang po ako” sabi ko sa kanya sabay pakita ko sa chapa ko na pansin kong nagulat ito. “Huwag po kayong mag-aalala hehehe hindi ko po kayo aarestohin” pasiguro ko sa kanya na kumalma ito.

“Ano ho ang itatanong niyo?” tanong niya “ah yung ale po na nagbebenta ng kakanin dito, mga anong oras ho ba siya darating?” tanong ko sa kanya “si Sonya? Dapat nandito na yun eh” sagot niya sa akin. “Hmm.. alam niyo ho ba kung saan siya nakatira?” tanong ko sa kanya “ah oo alam ko, magkapitbahay lang kami” sagot niya sa akin “teka, Lito! Lito halika muna dito!” tawag niya dun sa binata na naglalako ng kandila malapit sa pinto ng simbahan. “Bakit ma?” tanong niya nung lumapit na ito “akin na muna yang mga kandila at samahan mo muna itong si.. ” sabi niya “Tenyente Rosales” sagot ko “itong si Tenyente dun sa bahay ni manang Sonya” utos niya sa anak niya “sige po, Tenyente” yaya niya sa akin.

Sakay sa kotse narating namin wala pang sampung minutos ang lugar nila “yan po ang bahay ni manang Sonya” turo niya sa akin “salamat Lito” sabi ko na binigyan ko siya ng singkwenta pabuya ko sa kanya. “Salamat Tenyente” nakangiting sabi nito at umalis na siya, kinuha ko muna yung espada sa likod at naglakad na ako papunta sa bahay ni manang Sonya at kakataok na sana ako sa pinto nung nasa harapan na ako. “Manang, nandito si Isabella” sabi ni Julian sa kanya “paano mo nalaman?” tanong ni Zoraida “kilala ko ang tibok ng puso niya” sabi ni Julian sa kanya “magtago ka!” sabi ni Zoraida sa kanya na naging anino si Julian at nawala ito sa dilim. Lumapit si Zoraida sa pintuan nung nasiguro na niyang nakatago na si Julian at binuksan niya ito.

“MANANG!” gulat kong sabi nung binuksan niya ang pinto nung kakatok na sana ako “Issa, ikaw pala bakit ka napadalaw?” tanong niya sa akin “ah.. pinuntahan kita sa pwesto mo sa Quiapo wala po kayo dun kaya pumunta nalang ako dito” sabi ko sa kanya. “Ah ganun ba? Pasensya kana masama kasi ang pakiramdam ko kaya hindi ako nakapunta dun” sabi niya sa akin “kaya naman pala eh” sabi ko sa kanya “ano ba ang sadya mo dito?” nakangiting tanong niya sa akin. “Manang, pwede sa loob nalang po tayo mag-usap?” tanong ko sa kanya na pansin kong nag-iisip ito “ah.. si.. sige pasok ka” yaya niya sa akin kaya pumasok ako sa loob at sinara na niya ang pinto.

“Maupo ka” sabi niya sa akin kaya umupo ako sa upoan niya at kita kong maliit lang pala ang bahay nila, desente naman at nakahiwalay ang kusina at sala niya. “Gusto mo ba ng maiinom?” tanong niya “salamat po manang, me importante po kasi akong pakay sa inyo” sabi ko sa kanya na umupo ito sa kabilang upoan “ano yun?” tanong niya “me ipapakita po ako sa inyo pero mangako po kayo sa akin na huwag na huwag niyo po itong ipagsasabi sa iba, ok manang?” sabi ko sa kanya “kilala mo ako Issa” sagot niya. Kaya pinakita ko sa kanya ang espadang nakita ko sa crime scene at kita kong nagulat ito nung makita niya “saan mo ito nakuha?” tanong niya agad sa akin.

“Nabalitaan niyo ba ang krimen na nangyari nung isang gabi sa Quezon City?” tanong ko sa kanya na nakita kong nakatutok ang attention niya sa espada “oo, yung tungkol sa apat na taong pinatay sa bahay nila?” tanong niya. “Opo, doon ko po ito nakuha” sabi ko sa kanya na napatingin siya sa akin “sigurado ka bang doon mo ito nakuha?” takang tanong niya sa akin na nagulat ako sa tanong niya “manang, sabihin niyo po sa akin” sabi ko sa kanya na inalis nito ang t-shirt na nakabalot sa espada at hinawakan niya ito at tinaas ito sa level ng mata niya. “Lucia…” sabi niya “sino po?” tanong ko sa kanya na natauhan ito bigla at tumingin sa akin “ah..wa..wala.. ah ano ba ang pangalan ng may-ari ng bahay?” tanong niya.

Kinuha ko yung booklet ko at hinanap ang pangalan ng biktima na nakaramdam ako bigla ng panalalamig sa likod ko “bakit?” tanong niya “parang me malamig na hangin na dumaan sa likod ko” sabi ko sa kanya. “Baka me dumaan lang na kaluluwa” nakangiti niyang sabi sa akin “manang, ang aga-aga tinatakot mo ako” sabi ko sa kanya na napatawa ito ng mahina “heto, Isagani Rodriguez at Maria Rodriguez” sabi ko sa kanya na nakita kong napatingin siya sa likuran ko kaya napalingon ako sa likod ko “sino ho ba ang tinitingnan niyo manang?” takang tanong ko sa kanya. “Nakatingin kaya ako sayo” sabi niya sa akin na tiningnan ko lang siya “hehehe me kaluluwa sa likod mo” sabi niya na bigla akong napatayo at lumayo sa upoan ko “manang wala namang ganyanan” sabi ko sa kanya.

“Hehehe nagbibiro lang ako” sabi niya sa akin “so ano po ang tingin niyo, alam niyo ho ba kung ano ang espadang ito?” tanong ko sa kanya na tumingin muli siya dun sa pader bago ito tumingin sa akin. “Dalawang daan at limangput limang taon na ang espadang ito” pasimula niya “ito ay pagmamay-ari ni Heneral Enzo isang magiting at magaling na mandirigma sa kaharian ni Reyna Lucia” paliwanang niya. “Teka 255 years old na ang espadang yan?” gulat na tanong ko sa kanya “oo” sagot niya na tinaas niya ito sa ere at biglang lumiwanag ito nung tinamaan ito ng sinag ng araw “wow!” nasabi ko bigla nung makita ko ito. “Teka, sino ho ba si Hen. Enzo at sino naman itong Reyna Lucia?” tanong ko sa kanya.

“Si Hen. Enzo ay..” naputol ang pag-uusap namin nung marinig kong tumunog ang alarm ng kotse ko sa labas “bwisit!” sabi ko na nagmamadali akong lumabas ng bahay at nakita kong me tatlong lalake na umaaligid sa kotse ko. “ME KAILANGAN BA KAYO SA KOTSE KO?” sigaw ko sa kanila habang pinakita ko sa kanila ang chapa ko na nagmamadali silang umalis “MGA GAGO KAYO!” sigaw ko at tiningnan ko ang kotse ko kung me ginawa ba sila bago ko pinatay ang alarm. Napansin ko ang phone ko sa sahig ng kotse kaya kinuha ko ito baka kasi ito ang dahilan kaya pinagiintrisahan ang kotse ko. Umalis na yung tatlong lalake at tinitingnan ako ng mga kapitbahay ni manang Sonya “kayo?” tanong ko sa kanila na umiwas ito ng tingin sa akin kaya bumalik na ako sa bahay at nakita kong nakalagay lang sa mesa ang espadang dala ko kanina.

“Pasensya na po manang” sabi ko sa kanya “tuloy niyo po ang kwento niyo” sabi ko sa kanya na nakatayo lang ako malapit sa pintuan na nakita kong nginitian niya ako at sabing “alam mo ba na pambabastos ang nakatayo malapit sa pintuan lalong-lalo na kung bisita ka at niyaya ka ng may-ari ng bahay na maupo sa upoan nila?”. Napahiya ako sa sinabi niya kaya umupo ako sa silya “pasensya na po manang, sige po tuloy niyo po ang kwento niyo” sabi ko sa kanya na nginitian niya ako. “Ang espadang ito ay pagmamay-ari ni Heneral Enzo…” sabi niya na naputol ulit siya dahil tumunog ang phone ko “bwisit.. sorry manang” sabi ko sa kanya na tumango lang siya at tiningnan ko ang LCD kung sino “hmp!” nalang ako nung makita ko ang pangalan ni Elizabeth.

“Teka lang manang” paalam ko sa kanya na tumango ito “hello, ano?” tanong ko “are you coming?” tanong niya “saan?” tanong ko “uggghhh.. in my office” sabi niya “wala pang ten ano ka ba” mahinang sabi ko sa kanya. “Good, just checking baka kasi nakalimutan mo kung anong oras ka pupunta dito” narinig kong tumawa ito kaya binabaan ko ito at pinigilan ko ang sarili kong huwag magalit at kinalma ko ang sarili ko bago ako humarap kay manang. “Sorry talaga manang Sonya, tumawag kasi..” hindi ko natuloy ang sinabi ko dahil tumunog ang phone ko “sorry, teka lang ulit manang” sabi ko sa kanya at sinagot ko ang phone ko na hindi ko tiningnan kung sino ang tumawag “hello!” galit kong sabi sa linya “Lt. Rosales” sabi ni Hepe na napatigil nalang ako.

“Yes sir, yes sir, pagkatapos ko dito pupunta agad ako ng presinto.. yes sir… thank you sir” kalmado kong sagot sa kanya nung kinausap niya ako tungkol sa kaso at pinapapunta ako sa presinto. “Sorry manang” sabi ko kay manang Sonya “ok lang walang problema, teka bakit mo naman naisipang dalhin ito sa akin?” tanong niya na tinuro ko ang kwentas niya “bakit, ano ang meron sa kwentas ko?” tanong niya. “Manang, palagi ko kasing nakikita yan sa tuwing dinadalaw kita sa Quiapo at yung engraving sa hawakan ng espada kapareho po ng pendant niyo” paliwanag ko sa kanya “at sa sinabi niyo sa akin kanina tama na kayo ang nilapitan ko tungkol nito” dagdag ko na napangiti siya.

“Pulis ka nga talaga” sabi niya na kinindatan ko siya “dadalhin ko na yan manang, ebidensya ko yan” sabi ko sa kanya “ah.. pwede iwan mo muna ito sa akin?” tanong niya na napatingin ako sa kanya. “Hindi pwede manang, ebidensya yan” sabi ko sa kanya “nasabi mo na ba ito sa Hepe mo?” tanong niya sa akin “hi.. hindi po pero alam na ito ng mga kasamahan ko” sabi ko sa kanya “tutulongan kita sa kaso mo basta lang iwan mo ito sa akin ng isang araw lang” sabi niya sa akin. “Manang…” “sige na Issa, alam ko kung sino ang may-ari nito at alam ko ang nakaraan ng espadang ito.. ” pagmamakawa niya sa akin na hindi ko alam kung ano ang isasagot ko.

“Hmm.. matatanggal ako nito sa serbisyo” sabi ko sa kanya na napangiti siya “salamat!” sabi niya sa akin “ngayon lang manang, babalikan ko yan bukas” sabi ko sa kanya. Hinatid niya ako sa kotse ko at nung nakasakay na ako “manang Sonya, tandaan niyo po ebidensya ko yun” paalala ko sa kanya “oo, hindi ko lilinisin o ano man ang espadang yun” sabi niya sa akin. “Buti naman, babalik ako dito bukas ganito ding oras” sabi ko sa kanya “sige Issa, mag-ingat ka” sabi niya at umalis na ako. Nakita ko sa rearview mirror ko na nakatayo pa sa labas ng bahay si manang Sonya na tinitingnan ako nitong papalayo sa kanila. Tumunog muli ang phone ko at nakita kong si Elizabeth nanaman kaya sinagot ko agad ito “i’m going to punch you on the face!” sabi ko agad sa kanya.

Pagdating ko ng presinto tinawag agad ako ni Hepe sa opisina niya at me binigay itong envelope sa akin “ano ito sir?” tanong ko sa kanya “basahin mo nalang, Rosales” sabi niya sa akin kaya binuksan ko ang enevlope at binasa ang sulat. “Hindi lang ikaw ang nakatanggap niyan Rosales pati ako at si Romero” balita niya “bakit pinadalhan tayo ng complaint sir?” tanong ko sa kanya “yung hinabol mong snatcher nung nakaraang buwan” sabi niya “nagreklamo yung snatcher?” tanong ko “hindi ang snatcher, yung mga taong nabangga mo” sabi niya sa akin. “Eh.. hindi ko naman sinadya yun eh” sabi ko “haayyy… sagutin mo nalang at humingi ka ng paumanhin para matapos na yan” utos niya sa akin na tumayo ako at sumaludo bago lumabas ng office niya “ikaw din?” tanong ni Romero sa akin “oo” sagot ko sa kanya.

Umuwi muna ako sa apartment ko para maligo at magpalit narin ng damit alam ko na tama ang kapatid ko nung sinabi niyang maligo ako dahil kilala ko ang papa sobrang strikto ito pagdating sa hygenes. Naalala ko noon nung bata palang kami ni Elizabeth sinama kami ni mama sa opisina ni papa na naabutan namin itong pinapagalitan ang isa sa mga tauhan niya dahil hindi plantsado ang damit niya. Me isang beses din na sinesante niya ang isa sa tauhan niya dahil nangangamoy kilikili ito, alam ko hindi tama yun pero ganun si papa pagdating sa hygenes at sa mga tauhan niya. Kung ano ang boss ganun din daw dapat ang mga tauhan niya, kasi para sa kanya hindi lang siya ang nagrerepresenta sa kompanya pati narin ang mga emplyado niya which is tama naman pero me pagka extreme lang talaga ng papa ko.

Dumaan muna ako ng tindahan para bumili ng pagkain kasi tingin ko me oras pa ako, pagkataos, pinarada ko ang kotse ko sa harap ng building na agad akong nilapitan ng gwardya “miss, hindi po kayo pwede… ay sorry kayo po pala ma’am” sabi agad nito nung nakita ako. “Ok lang yun Gerry” sagot ko sa kanya sabay labas ko ng kotse, suminyas ito sa kasamahan niya sa me pinto na agad itong lumapit “ma’am ako na po ang magpapark ng kotse niyo” sabi nito sa akin at binigay ko na sa kanya ang susi ko. “Nandyan na ba si Elizabeth?” tanong ko kay Gerry na kasabay kong maglakad papunta sa main door “opo ma’am nasa taas na po” sagot niya sa akin “sige, puntahan ko” sabi ko na niyuko lang nito ang ulo niya at pumasok na ako sa loob.

Kilala ako ako ng buong staff ng building kaya hindi na nila ako hiningian ng ID o badge nung dumaan ako sa lobby. “Good morning ma’am Isabella” bati sa akin nung receptionist sa baba “good morning” bati ko din sa kanila at sumakay na ako ng elevator paakyat sa 10th floor. Nagsalamin muna ako habang paakyat ang elevator at tiningnan ko ang mukha ko na halatang kulang talaga sa tulog dahil sa laki ng eyebags ko. Bumukas ang pinto ng elevator nung huminto ito sa seventh floor “Legal Department” sabi ko ng mahina at nagulat nalang ako nung pumasok si papa na pati ito nagulat din dahil himunto ito ng sandali sa gitna ng pinto pero pumasok narin ito sa loob kasama ang secretary niya na pinindot ang 12th floor.

“Good morning, ma’am Isabella” bati sa akin ni Matet secretary niya “good morning” bati ko din na tumingin ako kay papa na kunwaring busy ito sa pagbabasa ng ano mang papel sa folder niya. “Go..good morning papa” bati ko sa kanya na tiningnan lang ako nito at bumalik ito sa pagbabasa niya na kita kong umiwas ng tingin sa akin si Matet kaya napahiya ako sa inasal ng papa ko sa akin. Na dagdagan nanaman ang galit ko sa papa ko at buti nalang huminto na yung elevator sa 10th floor kaya humanda na ako sa harap ng pinto para lumabas. “Matet, inform mo ang cleaning crew na ipalinis ang elevator na ito” narinig kong utos niya sa sekretarya niya na nakita ko sa salamin si Matet na tumingin ito sa akin at umiwas din ito agad nung nakita niya akong nakatingin sa kanya.

Galit na galit akong naglakad patungo sa opisina ni Elizabeth at sinalubong ako ng sekretarya niya nung nakita niya akong papalapit sa kanya “good morning ma’am Isabella” bati niya sa akin na kinalma ko ang sarili ko at ngumiti sa kanya. “Good morning” bati ko din sa kanya “nasa loob na po si ma’am Elizabeth” sabi niya sa akin na sinamahan niya ako at tinanong kung gusto ko ba ng maiinom “no its ok, salamat nalang” sagot ko sa kanya na nagpaalam na ito at iniwan ako sa office ng kapatid ko na ngayon ay busy sa kausap niya sa telepono. Naupo ako sa sofa niya at tiningnan lang siya habang busy sa ginagawa niya at halatang hindi ako napansin nung pumasok ako sa office niya.

Aaminin ko, sa aming dalawa ni Elizabeth siya ang pinakamaganda, me maamo kasi itong mukha, matangos ang ilong, maganda ang hugis ng mukha niya at not to mention ang flawless nitong kutis na akala mo isang model sa magazine. Matangkad ang kapatid ko na tumatayo ito ng 5′ 10′ at pagnagsuot ito ng high heels aabot sa six foot ang height nito dahil sa two inches na taas ng takong nito, maraming trophy ito sa bahay sa mga beauty contest na sinalihan niya noon. Hindi naman ako nagpapahuli dahil mga academic medals ang meron ako sa kwarto ko, siya ang crush ng campus nung nag-aaral kami mula high school at college na halos magkandarapa na ang mga lalake sa paghahabol sa kanya.

Pangarap niyang sumali sa Miss Universe pageant pero napako ito nung nagdecide akong maging police imbes maging Business Management at bilang bunso sa kanya napunta ang responsibilidad na susunod sa yapak ng papa imbes na ako. Yung dating closeness naming dalawa simula pagkabata bigla nalang itong na hold dahil sa decision kong yun, masisisi ko ba ang kapatid ko kung kamumuhian niya ako? Hindi, kasi matagal na niyang gustong sumali sa contest na yun pero sa isang iglap nawala at namatay ang pangarap niyang yun dahil sa akin. “Done and done!” sabi niya nung binaba na niya ang phone at niligpit ang mga papel na nakakalat sa desk niya “good” sabi ko na tumayo ito sa upoan niya at lumapit ito sa akin. “Oh!” sabi niya nung makita ang suot ko “bakit?” tanong ko “hehehe.. I didn’t know you have that dress, sis” biro niya sa akin na inignore ko lang siya.

“Bakit mo ako pinapunta dito?” diretsong tanong ko sa kanya “did you know that today is the 25th of july?” sabi niya “gaga ka ba? Malamang alam ko” sagot ko sa kanya na umiling lang siya. “Alam mo kung ano ang paparating na okasyon right?” tanong niya “yun lang ba ang pag-uusapan natin? Kung ganun aalis nalang ako” sabi ko sa kanya na hinawakan niya ako sa braso “wait! Are you really that rude to just walk away?” inis na sabi niya sa akin. “Sinagot ko na noon pa ang tanong na yan, Eli” sabi ko sa kanya na napangiti ako nung tinawag ko siyang “Eli”, yun kasi ang tawag ko sa kanya simula pagkabata namin. “Issa, please give these family a chance” sabi niya sa akin na hinila ako papalapit sa kanya at niyakap ako.

“Enough na ha? Kausapin mo na si papa at humingi ka ng tawad sa kan..” hindi niya ito natuloy dahil tinulak ko siya ng mahina palayo sa akin “I am not going to ask for his forgiveness!” diretsong sabi ko sa kapatid ko na umling siya. “Stubborn as a mule as always” sabi niya sa akin “say that again!” banta ko sa kanya na ngumiti lang siya at hinubad ang blazer na suot niya “you.. are… one.. fcuking..stubborn..bit..” hindi na niya ito natuloy dahil sinuntok ko siya sa mukha. Hinimas niya ang bibig niya para alamin kung me dugo ito at nung makita niyang wala ngumiti ito sa akin “it has been awhile” sabi niya na agad itong sumulong at nagwrestling kami sa loob ng office niya.

Lingid sa kaalaman namin papalapit na pala si papa sa office niya at sinalubong siya ni Lydia para batiin siya “good morning sir.. AAYYY” nagulat nalang sila nung lumusot kami ni Elizabeth sa glass wall ng office niya. Napatumba kami pareho sa sahig na nagmamadali kaming tumayo at agad pumorma para depensahan ang sarili namin, sinuntok niya ako na nasalo ko ito na mabilis akong umikot palapit sa kanya para maitapon ko siya sa sahig at bumagsak siya sa paanan mismo ni papa. “WHAT IS THE MEANING OF THIS?!” narinig naming sumigaw si papa kaya napatigil kaming dalawa at tinulongan ni Lydia tumayo si Elizabeth.

“ISABELLA, ELIZABETH IN MY OFFICE NOW!!!” sigaw niya sa amin kaya sumunod kaming dalawa sa kanya sa elevator paakyat sa 12th floor na nagulat pa yung mga tauhan niya nung nakita akong nakasunod papunta sa office niya. Pagkasara ng pinto “HAVE YOU TWO NO SHAME ON YOURSELVES? HINDI NIYO NA NIRESPETO ANG KOMPANYANG ITO AT DITO PA TALAGA KAYO NAG-AWAY? ELIZABETH, I DIDN’T RAISED YOU TO ACT LIKE A BARBARIAN AND YOU… YOU!” galit niyang turo sa akin “WHAT ABOUT ME OLD MAN?” sagot ko sa kanya na napatingin sa akin si Elizabeth at hinawakan ako sa kamay para pakalmahin ako.

“Why are you here in the first place? Hindi ba ayaw mo sa kompanyang ito?” tanong ni papa sa akin “if you think I came here for you old man, you are wrong” sagot ko sa kanya na napatigil ito. “I came here for Elizabeth dahil gusto niya akong makausap tungkol sa pesting birthday mo” sabi ko kay papa na hinila ako ng kapatid ko palapit sa kanya at pilit niya akong pinapatahimik. “Is this true Elizabeth?” tanong ni papa sa kanya na tumango lang siya at nagtago ito sa likod ko. Umupo si papa sa silya niya at tumalikod ito “I thought so” sabi ko na hinila ko palabas ng office niya si Elizabeth “Isabella!” tawag niya sa akin “what?” sagot ko “talk to me like that again (sabay ikot ng upoan niya at tumingin sa amin ni Elizabeth) kakalimutan kong anak kita” na nakita kong parang demonyo itong nakatingin sa amin.

Tahimik lang kami ng kapatid ko nung nasa loob na kami ng elevator pababa sa floor niya at nakayuko lang ang ulo ng mga emplyado niya nung naglakad na kami pabalik sa office niya. Pumasok siya sa banyo niya para maghilamos at nagpalit narin siya ng damit “here!” inabot niya sa akin ang polo shirt niya “hindi ko kailangan yan” sabi ko. “Haayy.. look at you!” sabi niya sa akin na nakita kong napunit pala ang polo shirt ko kaya hinubad ko ito para magpalit at napansin kong nakatingin lang siya sa akin. “You really are in good shape, no wonder I can’t handle you” sabi niya sa akin na napangiti lang ako at inayos ang polo shirt na binigay niya.

“Aalis na ako” paalam ko sa kanya “wait!” sabi niya “my answer is still no, Elizabeth” sabi ko sa kanya na napatingin ito sa sahig “haayy…” nalang ako at nilapitan ko siya. “I’m sorry kid, nakita mo kanina ang reaction sa mukha ni papa” sabi ko sa kanya na tumingin siya sa akin “ate, wala na ba talagang pag-asa na magkaayos kayo ni papa?” tanong niya. “I don’t think na mangyayari yan sooner” sabi ko sa kanya “bakit ayaw mong makipag-ayos sa kanya?” tanong niya sa akin “ewan ko parang me something about sa aming dalawa na hindi ko maintindihan” sagot ko sa kanya.

“Tungkol ba ito sa napaginipan mo noon?” tanong niya sa akin na napatingin ako sa kanya “ah.. hindi.. hehehe hindi sis” sabi ko sa kanya na tumunog ang phone ko at kita kong numero ng presinto. “Sorry I really have to go” sabi ko sa kanya na niyakap ko siya “i’m sorry, but know this that I love you so much!” sabi ko sa kanya “I know ate” sagot niya na hinalikan ko siya sa pisngi bago ako umalis ng office niya. “Ma’am Isabella” tawag sa akin ni Lydia nung papunta na ako ng elevator “bakit Lydia?” tanong ko sa kanya “pinabibigay ni ma’am Elizabeth” inabot niya sa akin ang isang maliit na envelope. “Ano ito?” tanong ko sa kanya “sabi ni ma’am Elizabeth alam niyo na daw po yan, sige po ma’am ingat po kayo” paalam niya at umalis na ito.

Bumukas ang elevator at napahinto nalang ako nung makita ko si papa sa loob nito, hindi ako gumalaw at hinayaan ko lang sumara ang pinto nito ng biglang pinagilan niya ito sa pagsara at sabi “get in!”. Sumakay ako sa elevator at sumara na ito at tahimik kaming dalawa habang bumababa na ito, nung nasa sixth floor na kami pababa ng fifth floor “kilala mo ako Isabella kung paano ako magalit” sabi niya sa akin. “Alam ko, alam niyo din na hindi ako natatakot sa inyo” sagot ko sa kanya na humarap siya sa akin kaya hinarap ko din siya “naalala mo noon nung sampung taon ka palang, sa lumang bahay natin sa Pangasinan” paalala niya sa akin.

“Oo, hinding-hindi ko yun makakalimutan” sabi ko sa kanya na nakita kong parang namula ang mga mata niya at ngumiti ito sa akin “huwag na huwag mong kakalimutan yun” sabi niya sa akin na huminto ang elevator at bumukas ang pinto. Lumakad ito palabas at huminto siya sa gitna “matalino ka, me paninindigan, me prinsipyo, kung itatapon mo ito lahat at bumalik ka sa akin tiyak kong ikaw ang magmamana ng lahat ng ito” sabi niya sa akin. “Kung yun ang kapalit sa lahat ng meron ako ngayon mas bubutihin ko pang mamatay kesa pagsilbihan ka” galit na sabi ko sa kanya na nakita kong ngumiti siya.

“Mag-ingat ka, mapanganib ang trabaho mo baka bukas o sa makalawa me taong bigla nalang lalapit sayo at well…kaya mag-ingat ka, anak ko” sabi niya sa akin “huwag kayong mag-alala ama, mag-iingat din kayo” sabi ko sa kanya at umalis na siya at sumara na uli ang pinto at bumaba na ang elevator. Nakaparada na ang kotse ko sa labas ng building at sumakay na ako, habang nagmamaneho nagpapahid ako ng luha ng tumunog ang phone ko at nakita ko si Thelma tumatawag. “Hey, what’s up?” tanong ko nung sinagot ko ito “you need to come here, I have something to show you” sabi niya sa akin. “i’m on my way” sagot ko na niliko ko agad ang kotse sa kanto at binilisan ang takbo papunta sa laboratory niya.

“Manang talaga ho bang kay Hen. Enzo ang espadang ito?” tanong ni Julian sa matanda “hindi ako nagkakamali Julian” sabi ni Zoraida sa kanya na binuhat niya ito at tiningnan ang hawakan nito. Pinakita ni Zoraida ang pendant ng kwentas niya at ang nakatatak sa hawakan ng espada “kapareho nga talaga sila” sabi ni Julian. “Ensignia ito ng angkan ni Reyna Lucia, siya ang nag-utos na ipagawa ang espadang ito para kay Hen. Enzo” kwento ng matanda na nilagay niya ito sa mesa “kung ganun, importanteng bagay pala ito sa kaharian ni Reyna Lucia” sabi ni Julian. “Oo” sagot ng matanda na inabot ito ni Julian para hawakan ito ng biglang gumalaw ang espada na agad namang pinigilan ni Zoraida ang kamay niya bago pa niya nahawakan.

“HUWAG JULIAN!” sabi ni Zoraida “bakit manang?” tanong niya “hindi ka tatanggapin ng espadang yan” sabi ni Zoraida “ha? bakit po?” tanong niya “totoong ginawa ito ng mga bampira para kay Hen. Enzo pero hindi lang yun” panimula ni Zoraida. Hinawakan niya ito at tinaas sa ere “ang espadang ito ay nilagyan ng sumpa ng mahal na Reyna na walang sino mang bampira, aswang, engkanto, taong lobo o mga taong puno ang makakahawak nito” paliwanag niya. Nagulat si Julian sa sinabi ni Zoraida “teka… paano nagamit ito ni Hen. Enzo kung pati bampira hindi pwedeng humawak nito?…. Teka.. ibig sabihin…” takang tanong ni Julian kay Zoraida na napangiti lang ito at sabing “tama ka, si Heneral Enzo ang kauna-unahang mortal na tumira sa palasyo ni Reyna Lucia”.

Chapter IX

Dumating ako sa laboratory ni Thelma at nakita kong parang nagkakagulo silang lahat “ano ang nangyayari dito?” tanong ko sa kanila na nakita kong nagmamadali itong kinuha ang mga test tubes sa isang rack. “Dali sumunod ka sa akin” sabi niya sa akin na nagmamadali itong lumabas sa laboratory niya at pumunta kami sa kabilang laboratory “bakit? hoy teka!” tawag ko sa kanya na nagmamadali din akong naglakad para lang makahabol sa kanya. “Pasensya kana babe, sumunod ka nalang sa akin” sabi niya kaya sumunod nalang ako kahit na nagkakagulo na sa kabilang laboratory nila. Nilagay niya sa rack ang dala niyang mga test tubes na kita ko puro ito dugo at nung nakaayos na ang lahat naglagay siya ng isang patak sa maliit na salamin at nilagay sa microscope. “Tingnan mo” sabi niya sa akin na hinila pa ako palapit “ok.. sus naman” sabi ko na sumilip ako sa microscope.

“Ano ba ang tinitingnan ko” tanong ko sa kanya “ugghh… ” dinig ko galing sa kanya na pinaalis ako sa harap ng microscope at inon ang monitor ng computer niya at me tinayp siya then nakita sa monitor ang tinitingnan ko kanina. Sa monitor me dalawang nakahiwalay na screen shot at tinuro niya ang nasa kanan “ito ang dugo ng biktima babe” paliwanag niya “tingnan mo ang properties niya parang hindi normal” paliwanag niya. “Kaninong dugo naman ang nasa kaliwa?” tanong ko “sample namin yan sa krimen nung nakaraang buwan” sabi niya na nakita kong magkaiba ang dugo nilang dalawa na mas agresibo ang nasa kanan kesa nasa kalwa.

“Babe, we are looking at a different type of human, no, different kind of species” sa sinabi niya sa akin sa nakita namin kaninang madaling araw sa nangyari sa mga katawan ng biktima hindi na nagtataka. “I’m lost for words” sabi ko sa kanya na napaupo ako sa upoan at napakamot sa noo ko “I don’t know what to do now, wala na yung mga katawan ng biktima and itong dugo…” “gumawa ka ba ng report tungkol sa nangyari sa katawan ng mga biktima?” tanong ko sa kanya. “Oo, pati nga ang head namin napakamot sa ulo niya dahil hindi rin niya maipaliwanag ang nangyari” sabi niya sa akin na napahawak ako sa batok ko “you need to sleep babe” sabi niya sa akin “I’ll sleep when this is over” sabi ko sa kanya na umiling lang ito at hinawakan ako sa beywang “go home!” sabi niya sa akin.

“I can’t nandun si Karen kasama ang bago niyang boylet na si Kevin” sabi ko sa kanya “then come home with me” sabi niya sa akin na napatingin lang ako sa kanya “I can give you a bubble bath para ma relax ka naman” dagdag niya. “Fine, I do need a bath” sabi ko sa kanya kahit na nagshower na ako kanina iba parin talaga ang bubble bath yung lulubog ka sa mainit na tubig “let me pack things up here then alis na tayo” sabi niya sa akin. “Tatawag lang ako sa presinto para ipaalam kay Hepe na mag half day ako today” sabi ko sa kanya “sige” sabi niya kaya tumawag ako sa presinto at pumayag naman si Hepe dahil narin sa na ospital ako kaya pinayagan agad niya akong magpahinga. “Let’s go!” yaya sa akin ni Thelma kaya nag convoy kami papunta sa apartment niya.

Pumunta agad siya sa banyo niya pagdating namin sa apartment niya “help yourself, babe” sabi niya sa akin habang inon niya ang tubig at hinanda ang mga gamit sa banyo. Pumunta ako ng kusina niya para maghanap ng maiinom na puro tubig at juice lang ang liquid sa ref niya. “KUNG GUSTO MO NG ALAK NASA KABINET MALAPIT SA REF” sigaw niya mula sa banyo kaya binuksan ko ito at nakita kong me hard drinks siyang nakatago dito. Kumuha ako ng ice sa loob ng ref na nilagay ko sa bucket at dinala ko ito kasama ang Johny Walker at dalawang baso sa loob ng banyo na napangiti ito nung makita ako. Nagsalin ako at binigay ko sa kanya ang isang baso na nag cheers pa kami bago namin ito ininom.

“Hubad kana” sabi niya sa akin na nakaupo lang siya sa gilid ng bathtub habang hawak nito ang baso niya, hinubad ko ang polo shirt na binigay sa akin ni Elizabeth at kita kong napadila sa labi si Thelma nung makita ang katawan ko. Inabot ko ang hook ng bra ko at tumayo naman si Thelma at siya na ang nagtanggal sa belt ko, tinanggal ang botones at binaba ang zipper ko “hmm… you really do have one sexy abs, babe” sabi niya nung hinimas niya ang tiyan ko. Natanggal ko na ang hook ng bra ko at hinila niya ito pahubad sa akin na kita kong napakagat siya sa ibabang labi niya nung makita ang suso ko. Hinawakan niya ang kaliwang suso ko at marahan niya itong minasahe “hmm… ” lang ako habang tuloy lang siya sa ginagawa niya.

Lumipat siya sa likuran ko at dalawang kamay na niya ang humihimas sa mga suso ko habang hinahalikan naman niya ang leeg ko “hmmm….” lang ako habang hinihimas ko na din ang gilid ng mga hita niya. “Get in the tub” bulong niya sa tenga ko na hinubad ko na ang mga damit ko at humiga na ako sa bathtub na napupuno ng bola at naramdaman ko ang init ng tubig na dahan-dahan narin akong narerelax pati ang mga muscles ko. “Haaaa…” nalang ako at hinimas-himas ko ang balikat ko at narinig kong pumasok uli sa banyo si Thelma na naka bathrob lang “hmmm.. relaxing?” nakangiting tanong niya sa akin na tumango lang ako at nginitian siya. Umupo siya sa gilid ng tub at kinuha ang sponge at hinayaan ko lang siyang punasan ako “hmmm… I really needed this” sabi ko sa kanya.

“Just relax and let me take care of you, ok?” sabi niya sa akin na sumandal lang ako sa dulo ng bathtub at pinikit ko ang mga mata ko “hmm…” nalang ako nung maramdaman ko ang sponge sa tiyan ko pataas sa gitna ng dibdib ko. Pinaikot-ikot niya ito sa kanang suso ko na pinapatama ang hinlalaki niya sa utong ko kaya napapasinghap ako sa ginawa niya “hmmm…. hmmmm…” nalang ako na binaba ko ang isang kamay ko sa gitna ng hita ko na pinigilan niya ako “I told you I will take care of you” nakangiting sabi niya sa akin kaya napangiti narin ako at hinayaan ko nalang siya. “Alam mo ba na nasa Amsterdam ngayon si Mark?” sabi niya “hanggang kelan siya dun?” tanong ko habang nakapikit lang ang mga mata ko.

“Tatlong linggo siya dun kasi kailangan nilang maghanap ng location sa itatayo nilang bagong headquarrer and guest what?” “what?” sagot ko “pinadalhan niya ako ng bagong toy hihihihi” natatawang sabi niya. Binuka ko ang mata ko at tiningnan siya “talaga? hehehe si Mark talaga” sabi ko na bumaba ang sponge na hawak niya papunta sa gitna ng hita ko kaya binukaka ko ito para malinis niya ang hiwa ko. “Oohhh…” napaungol na ako ng mahina at nagkatinginan lang kaming dalawa habang ginagawa niya ito sa akin na inabot ko ang tali ng bathrob niya at binukas ko ito sabay abot ko naman sa kanang suso niya. Marahan ko itong minasahe na kita kong napapikit siya at halatang ginanahan siya sa ginawa ko “babe” tawag niya sa akin “hmm?” sagot ko na inalis niya ang kamay niya sa pagitan ng hita ko at tumayo siya.

Hinubad niya ang bathtub niya na kita ko ang kalbo nitong pagkababae at seksi niyang katawan na pumasok ito sa bathtub at umupo sa harapan ko at tinuloy ang paglaro sa hiwa ko. Pinatong ko ang dalawang paa ko sa gilid ng bathtub at sumandal uli sa dulo nito at naramdaman ko ang mga daliri niyang pumasok sa hiwa. Napaangat ang katawan ko nung ginawa niya yun at naramdaman ko ang dila niya sa kaliwang utong ko “ooohhh…” napaungol ako sa ginawa niya na ngayon ay nilalamas ng marahan ng isang kamay niya ang kabilang suso ko. Naghalikan kaming dalawa habang tuloy lang ang mga kamay niyang nagpapaligaya sa hiwa at suso ko na inabot ko din ang hiwa niya at ginantihan din siya sa ginawa niya sa akin.

“Ooohhh.. babe..” ungol niya nung nilabas pasok ko ang dalawang daliri ko sa hiwa niya na kita kong napapapikit ito sa tuwing kinakalikot ng daliri ko ang clit niya. Bumangon siya ng konte at nilagay ang isang paa niya sa gilid ko at pinatagilid niya ako at umupo siya na nilagay niya sa likod ko ang isa pa niyang paa at dinikit ang hiwa niya sa hiwa ko at gumalaw siya. “Aaahh… ” “oohh..” napaungol kami pareho nung maramdaman namin ang mga hiwa naming nagkikiskisan na nag-iingay narin ang tubig sa ginagawa naming dalawa. Naka scisor position kaming dalawa sa loob ng bathtub habang nangyayari ito nilalamas ko naman ang suso ko at pinikit ang mga mata ko “ooohh.. babe..babe…” tawag sa akin ni Thelma na lalo pa niyang dinikit ang sarili niya sa akin.

Makalipas ang ilang minuto tumigil siya at gumapang ito sa ibabaw ko at nakipaghalikan ito sa akin “I want you babe.” sabi niya sa akin na tumango lang ako at tumayo na kaming dalawa at nagbanlaw. Hinayaan lang niyang magdrain ang tubig sa bathtub habang hubo’t-hubad kaming naglakad papunta sa bedroom niya at tinulak niya ako pahiga sa kama niya. Pumunta siya sa kabinet niya at me kinuha ito sa loob bago ito lumuhod sa pagitan ng hita ko at sinubsob ang mukha sa hiwa ko. “Oohhhh… hoooohhhhh…” napaungol ako nung maramdaman kong kinakalikot ng dila niya ang clit ko. Hinimas ko ang ulo niya na kita kong nag-eenjoy ito sa ginagawa niya “come here..” mahinang tawag ko sa kanya na gumapang ito sa ibabaw ko at naghalikan uli kami.

Hinila ko siya pataas na gumapang ito hanggang sa nasa mukha ko na ang hiwa niya at bumukaka ito na agad kong dinilaan ang nakangangang pekpek niya at kinakalabit ang tinggil gamit ang dila ko. “Aaahhh…aahhhh…” ungol siya ng ungol sa ginawa ko habang inabot ng dalawang kamay ko ang suso niya at nilamas ko ito na napaungol siya sa unan niya. Nilamas ko ang pwet niya habang tuloy lang ako sa pagdila ng pekpek niya na bigla siyang gumalaw at inupoan ang mukha ko kaya naibaon ko ng husto ang dila ko sa loob ng lagusan niya. “Aaahhh.. babee… baaabbee..” gumiling si Thelma sa mukha ko na ngayon ay nababasa na ang mukha ko. Hinimas niya ang ulo ko na nagkatinginan kaming dalawa at kita ko sa mata niyang nalilibugan na talaga siya “hinto muna babe..” sabi niya sa akin.

Umalis ito sa ibabaw ko at humiga ito sa tabi ko “something wrong?” tanong ko sa kanya na hinalikan ako sa labi “none, like I said me bago akong toy” sabi niya sa akin na bumangon ito at me kinuha ito sa panana ng kama. “Ano yan?” tanong ko sa kanya “surprise!” nakangiting sabi niya sa akin na kita ko ang hawak niyang mahabang box kaya nakuha ko na kung ano ang laman nito “dildo nanaman?” nakangiti kong sabi sa kanya. “Oo, pero iba ito sa mga pasalubong sa akin ni Mark’ sabi niya na inalis niya ito sa box at napanganga nalang ako nung makita ko ang laman nito “ngayon pwede na kitang sabayan” sabi ni Thelma sa akin na pinakita sa akin ang mahabang dildo at me ulo ito sa magkabilang dulo.

“Dali, humiga ka sa gitna ng kama” sabi niya sa akin kaya umusog ako pataas at nung nakapwesto na ako pinasubo niya sa akin ang ulo ng dildo na binasa ko ito ng maayos gamit ang laway ko at ganun din siya sa kabila. Binaba niya ito sa pagitan ng hiwa ko at kinskis niya muna ito bago niya ito binaon sa lagusan ko “ooohhh… ” napapikit ako at napaungol nung maramdaman kong pumasok ito sa lagusan ko. “Masarap ba?” tanong niya sa akin na dahan-dahan na niyang nilabas pasok ang dildo sa pekpek ko “o..oo… oohhhh…” ungol kong sagot sa kanya na humiga uli siya sa tabi ko at sinuso ang kaliwang utong ko.

Ang sarap, ang init na ng katawan ko na halos di ko na maibuka ang mata ko sa sobrang sarap ng sensasyon ang nararamdaman ko ngayon “ooohhh.. babe..” sabi ko sa kanya na naghalikan kaming dalawa at naramdaman ko ang dila niyang pumasok sa bibig ko. Inabot ng kaliwang kamay ko ang pekpek niya na ngayon ay namamasa na sa sobrang libog kaya nung pinasok ko ang gitnang daliri ko sa loob niya napakadyot siya. “Aahh.. babe.. babe.. lets fuck each other..” sabi niya sa akinna hinalikan ko siya “ok… lets fuck each other..” sagot ko sa kanya “tumuwad ka..” utos niya sa akin kaya binitawan niya ang dildo at gumalaw agad ako para tumuwad.

Nung naka pwesto na ako hinawakan niya uli ang dilo at nilabas pasok niya ito sa pekpek ko na napanganga ako at napaungol sa ginawa niya “oohhh…”. Naramdaman kong tumigil sa paglabas pasok ang dildo sa lagusan ko at gumalaw siya sa likuran ko kaya nilingon ko siya at kita kong tumuwad din siya. Nakita kong hinawakan niya ang kabilang dulo ng dildo at kiniskis ito sa hiwa niya bago niya ito pinasok at kita kong napapikit siya at napanganga nung bumaon ang ulo ng dildo sa pekpek niya. “Babee.. babee..” tawag niya sa akin “yes babe?” “gumalaw ka ha.. gumalaw ka…” utos niya sa akin na pareho kaming nag-atras abante sa dildong nakabaon sa amin at pareho kaming napaungol nung nagsimula na kaming gumalaw.

Nung una dahan-dahan lang ang paggalaw naming dalawa na nararamdaman kong natutulak niya papasok ang dildo sa hiwa ko at tingin ko ganun din sa kanya kaya lalo lang akong nalibogan. Marahan lang nung una hanggang sa makaramdaman na ako ng kiliti sa kalamnan ko kaya lalo ko pang tinulak ang sarili ko palapit sa kanya hanggang sa nagtama na ang mga pwet namin.Lalo pang bumaon pailalim ang dildo sa lagusan ko sa tuwing tumatama ang mga pwet namin “oohh..ooohhh. babe… babe.. don’t stopp” sabi ko kay Thelma na lalo lang itong binilisan ang paggalaw niya na napanganga ako at napaungol ng malakas sa sobrang sarap.

“Te…teka…teka laannnggg..” sabi niya sa akin na di ko na pinakinggan dahil alam kong malapit na akong labasan “teka.. babe.. babe… Issaa.. pleassee…” pagsamo niya kaya tumigil ako at napayuko ako sa kama. “Bakit?.. haahhh..ahhhh.. malapit na akoohhh..” sabi ko sa kanya na naramdaman kong gumalaw ito sa likuran ko at hinawakan niya ako sa bewang na tinulak niya ako pahiga sa kama. Nakabaon parin ang dildo sa pekpek ko at kita kong gumapang siya paibabaw sa akin at hinawakan niya agad ang dildo na napaiktad ako nung gumalaw ito sa loob ko. “BIlisan moooh… ano ba kasi ang ginagawa mo?” tanong ko sa kanya “teka lang.. gusto ko makita ka.. gusto kong makita kang lalabasan..” sabi niya sa akin na nakita kong nagbend ang dildo nung binaon niya ang dulo nito sa lagusan niya.

“Ayan.. ayan.. sige naahh.. sige naahh..” sabi niya na dumapa siya sa ibabaw ko at nagsimula itong gumalaw na kinakantot niya ako habang nakikipaghalikan sa akin. “Ooohhh…hoooohh..hoooohhhh…” ungol ako ng ungol nung nagsisimula na uling gumalaw ang dildo sa lagusan ko “haahhh..haahhh.haaa… babe… babe.. ” tawag siya ng tawag sa akin na nilabas ko ang dila ko na agad niyang sinubo at sinipsip ito. Nararamdaman kong parang matatanggal ang dildo sa pekpek ko “ma.. matatanggal.. puta.. matatanggal babe..” sabi ko sa kanya na agad siyang bumangon at humiga opposite sa akin at umusog ito palapit sa akin at inabot ang kamay ko at hinila ako na lalong bumaon sa lagusan ko ang dildo. “Ayan.. ayan.. ok ba?” tanong niya sa akin na napatango lang ako at umungol “ooohhh..hoooohh… sige paahhh. sige paahhh…” sabi ko.

Naka scisors ang mga paa namin habang tuloy lang kami sa paggalaw ng mga balakang namin hanggang sa malapit na akong labasan “oohhh..oohhh… babe… babe.. i’m.. i’m …almost..aahhhh…” paalam ko sa kanya. “Sige.. sige lang.. sige lang… malaipit narin akoohhh..” sabi niya sa akin hanggang sa napatingala nalang ako at naramdaman kong bumulwak ang maraming katas ko sa loob ng pekpek ko at ang pagpintig ng laman ko. “OOOHHHhhh….oohh..” umungol ako na narinig ko ding umungol si Thelma at naramdaman kong parang nagvibrate ang dildo nung nanginig sa sobrang orgasm ni Thelma. “Aaaahhhh… beeebbbbbb….” dinig kong sabi niya nung nilabasan na siya at pareho kaming napahiga sa kama.

Gumalaw ang kama at nakita kong nakangiting nakatingin si Thelma sa akin “relax?” tanong “yeah..” sagot ko na hinalikan niya ako sa pisngi at hinila paalis sa pekpek ko ang dilo na napanganga ako nung ginawa niya ito tapos kinumotan niya ako. “Isabella…. Isabella….. Isabella… ” naririnig kong me tumatawag sa akin “Isabella.. Isabella… Isabella…” “si.. sino yan?” tanong ko na nasa isang malaking palasyo ako at naglalakad papunta sa isang terrace. “Isabella…..” tawag uli sa akin nung taong nakatayo sa labas ng terrace at nakatingin ito sa bilog na buwan “sino ka? Bakit mo ako kilala?” tanong ko sa kanya na nakatalikod ito sa akin kaya inabot ko ang braso niya nung malapit na ako sa kanya at nung lumingon ito “Isabella… mahal ko…” sabi niya nung makita ko ang mukha niya nagulat ako at nagising at napabangon sa kama.

Pawisan ako at hinihingal “ano yun? sino yun?” tanong ko sa sarili ko na kita kong hubo’t-hubad parin pala ako kaya agad akong tumayo at kinuha ang panty ko sa tabi ng kama at lumabas ng kwarto. “Hey” bati ni Thelma sa akin na ngayon ay nakapanty lang at naka apron habang nagluluto sa kusina “anong oras na ba?” tanong ko sa kanya na nakapanty lang akong naupo sa silya. “Almost seven, sarap ng tulog mo babe kaya hindi na kita ginising” sabi niya sa akin na naghain na ito ng pagkain at nilagay sa harapan ko “eat up!’ sabi niya na naupo narin ito sa kabilang side ng mesa at kumain na ito.

“Kailangan kong umuwi pagkatapos ko nito” paalam ko sa kanya “aww.. can’t you stay for the night?” tanong niya sa akin “i’m sorry babe” sabi ko na binitbit ko ang plato ko at nilagay ko ito sa sink at dinanan ko siya at hinalikan sa ulo. “Nilabhan ko na ang damit mo at nasa upoan sa kwarto” sabi niya sa akin na pumasok ako sa kwarto niya at hinubad ang panting suot ko at pumasok sa banyo niya at nagshower. Narinig kong pumasok sa banyo si Thelma at nung sinilip ko ito sa likod ng shower curtain nakita ko itong nakatayo lang sa me pintoan ng banyo habang umiinom ito ng tea “hey.. me sasabihin pala ako sayo, huwag mo itong ipagsasabi sa iba ha?” sabi ko sa kanya habang bumalik ako sa pagshower ko.

“Ano naman yun?” tanong niya sa akin na pinatay ko na ang tubig at binuksan ang shower curtain “pakiabot nga ng towel” inabot niya sa akin ang tuwalya at nagpunas ako ng katawan “ano ang sasabihin mo?” tanong niya sa akin. “Me nakita akong espada sa crime scene” sabi ko sa kanya na hindi ko na tinapis sa katawan ko ang tuwalya at dumaan lang ako sa harap niya papunta sa bedroom niya. “YOU FOUND WHAT?!” gulat niyang tanong sa akin “espada” sagot ko na naglalagay ako ng lotion sa katawan ko bago ko ulit sinuot ang panty ko “wait a minute! Bakti hindi mo dinala yung espada sa akin?” tanong niya. “I was on my way nung naalala ko yung naka embed sa espada na me kapareho ito” sagot ko sa kanya “and that’s enough reason kaya hindi mo dinala sa akin ang espada? Babe that was evidence” sabi niya sa akin which is tama naman siya.

Nakabihis na ako at nilagay ko na ulit ang baril ko sa holster ko sa gilid ng belt ko “i’m sorry, pero tingin ko mas makakakuha ako ng sagot kung dadalhin ko yun kay manang Sonya” sabi ko sa kanya. “Tingin mo magiging maganda ito para sa atin? Hindi mo nalang sana sinabi ito sa akin dahil alam mo bang matatanggal tayo sa serbisyo nito worst kakasuhan pa tayo ng administratibo” pag-aalala niya. “Haayyy… kaya ko nga sinabi sayo dahil alam kong hindi mo ito sasabihin sa iba” sabi ko sa kanya na hinawakan ko siya sa pisngi at hinalikan sa labi “i’m leaving” paalam ko “but babe… listen!” pagpigil niya sa akin “do you think its right for you to keep that?” tanong niya “I know what I’m doing so relax ok?” pasiguro ko sa kanya.

“Besides, pagnalaman nila ito its going to be on me not you” sabi ko sa kanya na sinamahan niya ako papunta sa pintuan “thanks for the bath and the rest” sabi ko sa kanya sabay halik ko sa pisngi niya. “Do not put me in any problems Isabella!” sabi niya sa akin na nakita kong seryoso aiy “I won’t, I promise!” sabi ko sa kanya na kita kong nag-aalala talaga siya kaya hinawakan ko siya sa bewang at hinila ko siya padikit sa akin “don’t worry, I got this” sabi ko sa kanya na tumango lang siya “i’ll see you around” sabi ko sa kanya na hinailkan niya ako sa labi at umalis na ako. Nakita ko siyang dumungaw sa bintana niya nung nasa loob na ako ng kotse ko, kinawayan ko siya bago ako umalis at kita kong nasa bintana parin siya nung papalayo na ako.

Nagtataka kayo kung bakit nangyari sa amin yun ni Thelma? Naging kaklase ko siya sa ilang subjects ko nung nasa college pa kami at siya yung naging kaclosed ko simula noon na halos magkasama na kami sa mga lakad namin. Naging lalo lang kaming nagkalapit nung lumayas na ako sa amin at siya yung nag offer na tumira ako sa apartment niya kahit na hindi ako nagbibigay ng renta sa kanya dahil mayaman din naman kasi sila Thelma. Pero sa mga panahon na magkasama kami sa iisang apartment hindi namin nagawa ang ganitong lesbian affair nangyari lang ito nung nagbakasyon kaming dalawa sa boracay na lasing na lasing kaming dalawa at ang bruha dala ang dildo niya kaya nung nilabas niya ito at nilaro namin the rest na is history.

HIndi naman kami ganun ka adik sa isa’t-isa mga once or twice lang every three months at minsan nga wala dahil alam naman namin na me dapat ding limitasyon ang relasyon naming yun, tingin niyo bakit babe ang tawag ni Thelma sa akin? Dahil dun hehehe. Maganda si Thelma, seksi ang katawan, maalaga nga ito at hindi lang yun nagyoyoga ang bruha kaya imaginin niyo ang katawan nun lalo na ang hugis ng pwet niya. Kaya nga patay na patay si Mark sa kanya at ayaw ng gagong yun mangaliwa si Thelma dahil ayaw niyang malaspag ng ibang lalaki ang katawan ng girlfriend niya pero hindi niya alam maliban sa kanya at sa dildong binibigay niya ako din ang humihimod at dumadaliri sa pekpek ng girlfriend niya.

Balik kina Julian at Zoraida: “Ano ang plano niyo ho sa espada, manang?” tanong ni Julian sa matanda “kukunin na bukas ito ni Issa kaya hahanapin ko sa libro kung paano matanggal ang sumpa na nilagay ni Reyna Lucia” sagot niya. “Bakit niyo tatanggalin ang sumpa?” tanong ni Julian “gusto kong gamitin mo ito laban sa mga taong umaatake sa atin” sagot ng matanda “huwag niyo na pong tanggalin ang sumpa” sabi ni Julian. “Bakit?” tanong ng matanda “sa ganitong paraan hindi mapupunta sa masama ang espadang yan, pag-inalis mo ang sumpa baka makuha nila ito at gamitin laban sa atin” paliwaang ni Julian “sabagay tama ka” sabi ng matanda sa kanya.

“Nay!” tawag ni Nerissa nung umuwi na ito galing sa eskwelahan “Nerissa, mag-usap nga tayo” sabi ni Zoraida sa kanya na napabugnot nalang si Nerissa sa narinig niya “hindi ba kabilin-bilinan ko sayo na wag ka masyadong maggagala” sabi ni Zoraida sa kanya. “Hindi naman lakwatsa yun nay eh, field trip yun” rason ng dalaga “paanong field trip?” tanong ng matanda “si nanay ulyanin, hindi ba naalala mo nung nakaraang buwan humingi ako sayo ng pera pamasahe namin papuntang Quezon City?” paalala niya. “Wala akong naalala” sagot ni Zoraida na “uugghhhh… nagdamit pa nga ako ng maayos noon dahil malaking kompanya ang papasyalan namin at papasukan namin pag mag OJT kami” paalala ng dalaga sa kanya na nag-isip si Zoraida “manang, hindi ko alam ulyanin na din pala kayo” sabi ni Julian na sinampal siya nito sa braso.

“Hahahaha ganun na nga kuya Julian” sabi ni Nerissa na napangiti si Julian nung tinawag siyang kuya ni Nerissa “itong nakalagay sa tela ba talaga ang nakita mo dun sa gusaling pinuntahan niyo?” tanong ni Julian sa kanya. “Oo, hindi ako nagkakamali kasi nasa mismong pintuan yan ng main lobby nila at meron pa nga dun sa sahig mismo sa gitna ng hall nila” kwento ni Nerissa “ano ang pangalan ng gusali, anak?” tanong ni Zoraida. “Rosales Tower nay” sagot ni Nerissa na nagkatinginan si Zoraida at si Julian “pwede ituro mo sa akin kung nasaan ang gusaling ito?” tanong ni Julian kay Nerissa “huwag.. huwag muna ngayon Julian” sabi ni Zoraida “importanteng makakuha ako ng kasagutan sa kung sino ang nasa likod ng mga taong umatake sa atin” sabi ni Julian sa kanya.

“Isasama mo ako kuya?” tanong ni Nerissa “hindi” sagot niya na nilapitan niya ang dalaga at nilagay ni Julian ang hintututro niya sa noo ni Nerissa at pumikit siya, makalipas ang ilang segundo “alam ko na kung saan ito” sabi ni Julian. “Wow.. paano mo nalaman?” gulat na tanong ni Nerissa “nakakapagbasa ng isip si Julian anak” sagot ni Zoraida “pupuntahan ko na ito ngayon, manang” sabi ni Julian sa kanya. Madilim narin sa labas kaya hindi na mahirapan si Julian puntahan ang gusaling tinutukoy ni Nerissa “mag-ingat ka Julian” sabi ni Zoraida sa kanya “ingat kuya” sabi ni Nerissa na nginitian sila ni Julian at naging anino siya at lumabas na ng bahay. “Ang galing ng kapangyarihan ni kuya” sabi ni Nerissa “oo, kapangyarihan yan dati ni Reyna Lucia na ngayon ay si Julian na ang gumagamit” sabi ni Zoraida.

“Nay, kaninong espada ito?” tanong ni Nerissa nung makita niya ito sa mesa “dating espada ni Hen. Enzo yan” sagot ng matanda “hindi ba sabi niyo nawala ito sa kasaysayan? Bakit ito nandito?” takang tanong ni Nerissa “hindi ko alam kung paano ito nahanap ni Issa” “si ate Issa ang nakahanap nito?” gulat na tanong ni Nerissa. “Oo, nakita daw niya ito sa ilalim ng kama dun sa mga taong nabiktima ng krimen” kwento ni Zoraida. “Ah yung pamilyang napatay kamakailan lang” sabi ni Nerissa “alam mo?” tanong ng matanda “oo, napabalita nga yun sa tv lalo na sa eskwelahan dahil kapitbahay yun ng kaklase ko” kwento ni Nerissa na pumunta ito ng kusina para uminom ng tubig. “At alam mo pa ba nay kung ano ang sabi nila?” tanong ni Nerissa “ano?” tanong ni Zoraida “mga aswang daw ang pumatay sa kanila” sabi ni Nerissa na napahinto nalang si Zoraida at napatingin sa anak niya “mga…mga aswang?” gulat na tanong niya sa kanya.

Nagmamaneho na ako pauwi sa apartment ko nung maalala ko yung envelope na binigay ni Lydia sa akin kanina at sakto ding pula yung ilaw ng traffic light kaya kinuha ako ng chance para tingnan ang laman nito. “Stupid talaga!” inis na sabi ko nung nakita kong credit card ang laman ng envelope kaya agad kong kinuha ang phone ko at tinawagan si Elizabeth na panay ring lang ang phone niya at hindi ako yung tipong nang-iiwan ng voice message. “Gaga talaga yung babaeng yun” galit kong sabi na niliko ko ang kotse ko sa susunod na kanto para bumalik sa office niya na kita kong mag-aalas otso na at kilala ko ang kapatid kong yun nasa opisana pa niya yun sa ganitong oras.

Pinarada ko ang kotse ko sa parking lot na kinawayan lang ako ng gwardya dahil kilala ako nito at sumakay na ako ng elevator paakyat sa 10th floor at hinanda ko na ang envelope na inabot ni Lydia sa akin. Sakto ding dumating si Julian at naging anino muli siya at lumipad paakyat sa taas ng gusali at napahinto siya sa isang opisina na nakabukas ang ilaw at tumingin siya sa loob “walang tao” sabi niya kaya lumusot siya sa pader at lumabas sa opisina at tumungo sa hallway. Nasa 6th floor na ang elevator na sinasakyan ko at talagang galit na galit na ako dahil sinasabi ko sa kapatid ko na ayaw ko talagang mag-abot siya sa akin ng kung anong financial na tulong. Madilim ang hallway kaya bumalik sa sarili niyang anyo si Julian at lumuntang ito papunta sa dulo ng hallway habang tinitinginan niya ang buong paligid ng biglang umilag nalang siya nung me patalim na lumipad sa likuran niya.

Lumingon si Julian at nakita niya ang nakaitim na tao sa dulo ng hallway na me dala itong espada “hmm.. hindi nga ako nagkakamali” sabi niya dun sa tao na bigla itong tumakbo palapit sa kanya at tumalon ito. “Hindi mo kilala ang kinakalaban mo” sabi ni Julian sa kanya na agad niyang nilabas ang espada niya at nag-laban silang dalawa na nahiwa nila ang mga mesa, upoan at ang pader ng opisinang nadadaanan nila. Pagdating ko ng 10th floor bumukas ang pinto ng elevator at nagulat ako nung me nakita akong dalawang taong nag-aaway sa dulo ng hallway, binunot ko agad ang baril ko at sumigaw ako “TUMIGIL KAYONG DALAWA!” na napalingon sila sa akin at kita kong me binato sa akin ang taong naka suot ng itim. “Isabella!” sabi ni Julian na agad siyang naging anino at mabilis niyang sinagip si Isabella na tumama sa pinto ng elevator ang patalim na binato nung taong naka itim.

“Maayos ka lang ba?” tanong sa akin nung taong sumagip sa akin at nung tiningnan ko siya nagulat ako nung namukhaan ko siya “Ikaw?!” at nagulat nalang ako nung nakita kong tumalon sa likod niya ang taong naka itim kaya tinutok ko ang baril ko at binaril ko siya. Nakita kong ginamit lang niya ang espada niya para hindi siya matamaan sa mga balang binitawan ko, hinawakan ako nung lalake sa beywang at parang lumutang kaming dalawa palayo sa position namin kanina. “Sino ka ba?” tanong ko sa kanya habang bitbit niya ako palayo sa taong humahabol sa amin “mamaya na, Isabella” sagot niya sa akin na nahabol kami nung taong naka itim at nakipag espadahan siya. “Bitawan mo ako!” sabi ko sa kanya na natulak niya palayo ang kalaban niya at tumalikod siya at lumipad palayo sa taong yun na binabaril ko naman ito nung sinundan kami.

Mabilis na umilag ang taong yun at iniespada lang niya ang mga bala ko kaya hindi ito tumatama sa kanya “delakado tayo dito” sabi nung lalakeng kumarga sa akin “sa rooftop” sabi ko sa kanya kaya lumipad siya pataas. “HOY MABABANGGA TAYO!” sigaw ko sa kanya na parang nagblurry ang paningin ko at tela namalikmata ata ko nung nakita kong lumusot kami sa kisame na nakita ko pa ang janitor na naglilins sa 11th floor, ang opisina ni papa bago kami lumabas sa rooftop. Binaba niya ako sa helipad ng building nung naging solid uli kami. “Dito ka lang, ako ang bahala sa kanya” sabi nung lalake sa akin “sino ka ba?” tanong ko ulit sa kanya na nagpapalit na ako ng magazine sa baril ko.

Biglang bumukas ang pinto ng rooftop at lumabas yung mamang nakaitim na ngayon ay me dalawang espada na sa mga kamay niya “maghanap ka ng daan palayo dito, Isabella” sabi nung lalake sa akin na tinutokan ko siya ng baril sa ulo. “SINO KA?! ANO ANG GINAGAWA MO DITO SA BUILDING NAMIN?!” sabi ko sa kanya na biglang umatake yung nakalaban niya sa baba kaya tinulak niya ako palayo sa kanya at nag-laban muli silang dalawa. Wala na akong pakialam kung sino sa kanila ang matamaan ng bala ko basta nalang pinutokan ko silang dalawa na tinamaan yung lalakeng kumarga sa akin kanina habang yung isa naman ay ginamit ang espada para hindi matamaan sa bala ko. Nagpalit ulit ako ng magazine nung natulak nung nakakapa ang kalaban niya at saktong binato ako nung nakaitim ng patalim na biglang tumakbo papunta sa akin yung taong bumuhat sa akin kanina at siya ang sumalo sa patalim na tumama sa likod niya.

“Aaahhhh…” napasigaw siya nung humarang siya sa harapan ko at kita kong napangiwi ang mukha niya sa sakit “ba.. bakit mo ginawa yun?” tanong ko sa kanya. “Isabe.” hindi na niya ito natuloy dahil nasasak siya ng mahabang espada ng kalaban niya na tumagos ito sa tyan niya na hinawakan niya ang dulo para hindi ito dumiretso sa akin. “Tumakbo kana, Isabella” sabi niya sa akin na hinawakan niya ako sa tyan at tinulak niya ako na nagslide ako palayo sa kanya. Sinaksak ulit siya gamit ang pangalawang espada ng kalaban niya at tumagos ito sa balikat niya “AAAHHHHH….” napasigaw siya kaya bumangon ako at binaril ko yung taong nakaitim na mabilis itong umilag at nabitawan niya ang mga espada niya kaya bumagsak sa sahig yung taong lumigtas sa akin kanina.

“Hindi mo ba ako kilala?!” sigaw ko dun sa taong naka itim na ngayon ay papalapit na sa akin “AKO SI Lt ISABELLA ROSALES!” pakilala ko sa kanya na bigla itong napatigil nung marinig ang pangalan ko. “Napatigil ka no?” sabi ko sa kanya na agad ko siyang binaril pero nakailag lang ito at nakita ko nalang na nasa gilid ko na pala siya at pumormang tatadyakan niya ako kaya lumingon agad ako pero huli na dahil natadyakan niya ako. “Aaahhh…. ” napasigaw ako sa sakit at sa lakas ng pagtadyak niya sa akin napatapon ako sa dulo ng flatform ng hellipad at buti nalang napakapit ako kung hindi nahulog na ako sa baba. Nakita kong nakatayo lang siya sa ibabaw ko at tatadyakan na sana niya ako sa mukha na bigla nalang me espadang lumabas sa tyan niya at nakita ko yung lalakeng lumigtas sa akin kanina.

“HINDI AKO PAPAYAG NA SAKTAN MO PA ANG MAHAL KO!” sigaw nung lalake sa taong nakaitim na nilingon siya nito at lumingon din siya sa akin sabay tadyak niya sa mga kamay ko dahilan kaya napabitaw ako at nahulog. “Decision mo!” dinig ni Julian galing sa kalaban niya “ISABELLAAAAAAA” napasigaw si Julian kaya binitawan niya ang espada at tumalon siya para sundan si Isabella’ng nahuhulog ngayon sa gusali. “AAAHHHHHHHHH” napasigaw ako habang nahuhulog sa building ng biglang nakita ko sa ibabaw ang lalakeng nakakapa na mabilis itong nahulog papunta sa akin “ISABELLA!” tawag niya sa akin na niyakap niya agad ako at naging blurry ulit ang paningin ko nung parang naging anino kaming dalawa at nakita kong ilang palapag nalang ang layo namin sa semento kaya pinikit ko nalang ang mata ko at naghanda sa mangyayari.

“Isa.. bellaa..” dinig kong sabi niya na bigla nalang nagbago ang deriksyon namin at pagbuka ko ng mata ko nakita kong lumutang na pala kami palayo sa gusali. Napatingin ako sa baba at nakita kong nadaanan namin ang ibang gusali pati ang traffic sa baba “Dyos ko!’ nasabi ko nalang at tiningnan ko siya at kita kong nakatingin siya sa akin at ngintian ako. “Huwag kang mag-alala Isabella, ligtas kana” sabi niya sa akin na napayakap ako sa leeg niya at tumingin sa likuran niya na kita kong me pakpak siya. “Si… sino ka?” tanong ko sa kanya na tiningnan niya ako “tagapagligtas mo” sagot niya sa akin na bigla nalang siyang nangiwi at bigla kaming nahulog. “AAAAHHHHHH…” napasigaw ako nung nabitawan niya ako na agad niya akong sinalo at lumipad uli siya “patawad Isabella.. mukhang.. haa.. malubha ang tama ko” sabi niya sa akin na naramdaman ko ang dugong dumaloy sa gilid ko.

“Me sugat ka” sabi ko sa kanya “oo, patawarin mo ako” sabi niya sa akin “gago ka, ikaw na nga tong nasaktan ikaw pa ang humingi ng tawad sa akin” sabi ko sa kanya na nginitian lang niya ako. “Kailangan.. nating makahanap ng masisilungan” sabi niya sa akin na namumukhaan ko na ang lugar na dinaanan namin “doon, sa kantong yun” turo ko na sinunod naman niya “ibaba mo ako dyan” turo ko sa likod ng apartment ko na bumagsak kami sa lupa nung dumapo kami at kita kong nahihirapan siyang tumayo dahil sa mga sugat niya. “Tulongan na kita” sabi ko sa kanya na inakay ko siya paakyat sa taas at sakto din na wala si Karen kaya dinala ko siya sa banyo para tingnan ang sugat niya. “Hubarin mo ang damit mo” utos ko sa kanya na kita kong nakatingin lang ito sa akin “GAGO SABI KO HUBARIN MO YANGAT GAGAMUTIN KITA!” sigaw ko sa kanya na kinuha ko yung gamot sa med-cab at paglingon ko nakahubad na yung pang itaas niyang damit.

Nakita ko ang sugat sa tiyan at braso niya na parang umitim ito at tila kapareho dun sa sugat na tinamo ng mga biktima nung nakaraang gabi, “tiisin mo lang” sabi ko sa kanya na binanlawan ko ng alcohol ang sugat niya na napasigaw ito “GRAAAAHHHHH” napaatras ako nung marinig ko ang sigaw niya. Pero bumalik agad ako at nilins ko ang sugat niya gamit ang maraming bulak na hinawakan niya ang kamay ko “huwag..huwag kang mag-aalala hihilom din yan” sabi niya sa akin na kita kong mawawalan na ito ng malay. “Sigurado ka ba?” tanong ko sa kanya na tingin ko mamamatay na ata ito sa laki ng mga sugat niya. “Oo.. kailangan.. kailangan ko lang magpahinga at hayaan ang katawan kong makabalik ang lakas niya” sabi niya sa akin.

Naupo ako sa sahig ng banyo habang nagpapahid ng pawis sa noo ko “sino ka ba?” tanong ko sa kanya na tumingin siya sa akin “ako… haa.. ako si Julian…” pakilala niya sa akin. “Bakit mo ako kilala? Isa pa ano ang ginagawa mo dun sa building namin?” sunod-sunod kong tanong sa kanya “mahal… kalaban…” lang ang nasabi niya at nawalan na siya ng malay. “HOY.. hoy.. huwag kang mamatay” sabi ko sa kanya na nilapitan ko siya at hinawakan ang leeg niya ng maramdaman kong malamig ito. “Shit namatay na nga!” nagpanic na ako kaya binigyan ko siya ng CPR ng biglang gumalaw siya at hinawakan ang kamay ko. “Hindi… hindi ako mamamatay.. mahal ko..” sabi niya sa akin na napatingin ako sa kanya at kita kong nakangiti itong habang nakapikit ang mga mata niya.

Parang natutuwa pa ang gago nung hinawakan niya ang kamay ko “hoy… huwag kang mamatay!” sabi ko sa kanya na nagulat nalang ako nung biglang naghilom ang mga sugat niya at bumuka uli ang mata niya. “Hindi ako mamamatay, Isabella” sabi niya sa akin “pangalawang beses mo na itong niligtas ang buhay ko” sabi ko sa kanya na nakatingin lang siya sa akin. “Ano ka ba?” tanong ko sa kanya na bumangon siya at umupo sa bathtub ko “mahabang kwento…” sagot bigla ni manang Sonya sa likuran ko na nagulat nalang ako nung sumulpot ito sa loob ng banyo ko. “Ma.. manang… ano..” nauutal kong tanong “patawarin mo ako Isabella… Treceti la somn (matulog ka)” sabi ni manang Sonya na bigla nalang bumigat ang mga mata ko at nakatulog na ako.

Chapter X: Solace!

“Magandang gabi po, Ingkong Romolo, mga kasama” bati ni Solomon sa kanila “magandang gabi naman sayo, Solomon” bati din niya “maupo ka” sabi ni Ingkong Romolo na umupo sa harapan nila si Solomon. Tumingin si Solomon sa limang konseho ng mga lobo na nakaupo sa harapan niya na napagitnaan nila si Ingkong Romolo “balita namin nagising na muli ang kaibigan mo, kumusta na siya?” tanong ni Ingkong Romolo sa kanya. “Mabuti po siya pinuno, maayos ho ang kalagayan niya” balita ni Solomon sa kanila “bakit hindi mo sinabi agad sa amin na naglalakad na muli ang bampirang yun sa mundong ibabaw, Solomon?” tanong ni Leticia sa kanya na nakaupo sa kanan ni Ingkong Romolo.

“Kailangan ko ho bang ibalita sa inyo ang bawat galaw ng kaibigan ko?” tanong ni Solomon sa kanila “anong klaseng tanong yan?!” tanong ni Felimon na nakaupo sa kaliwa ni Ingkong Romolo. “Alam mong hindi siya totoong bampira, ni hindi siya pwedeng tawaging bampira o mortal” sabi ni Leticia “Abscheulichkeit (Abomination)” bigkas ni Mariano na nakaupo sa kanan ni Leticia “tumahimik kayo!” sabi ni Ingkong sa kanilang tatlo at natahimik sila. “Alam naming me kasundoan kayo ni Julian, Solomon. Pero tandaan mo kung sino ang dapat mauna” paalala ni Ingkong Romolo sa kanya “si Julian ang susi para mahanap natin ang Aklat ng Dilim” sabi ni Hen. Dante sa kanya.

“Patawarin niyo po ako pero hinding-hindi ko gagamitin ang kaibigan ko para sa binabalak niyo” sabi ni Solomon sa kanila “KATARANTADUHAN!” sigaw ni Felimon na tumayo ito pero hinawakan siya ni Ingkong Romolo sa kamay. “Huminahon ka Felimon, tandaan mo ako parin ang namumuno sa konsehong ito” sabi ni Ingkong sa kanya na kumalma ito at umupo ito sa upoan niya “naiintindihan kong matalik mo siyang kaibigan Solomon at alam ko din ang tungkol sa kasundoan niyo” sabi ni Ingkong Romolo sa kanya. “Ingkong, kayo na po mismo ang nagturo sa akin na huwag na huwag kong sisirain ang isang salita, kung sisirain ko ito lahat ng pinag-usapan ay malalagay lang sa wala” sabi ni Solomon sa kanya na napangiti ang matandang lobo sa sinabi niya.

“Solomon” tawag ni Hen. Dante sa kanya na nilingon niya ito “wala na si Isagani at si Maria pati narin ang mga anak nila” balita ni Hen. Dante na nagulat si Solomon nung marinig niya ito. “Wa… wala na sila?” gulat na tanong niya “oo, pinatay sila kaya ngayon kailangan namin ang tulong mo para mahanap natin ang Aklat ng Dilim” sabi ni Ingkong Romolo sa kanya. “Ano ang kinalaman ng Aklat ng Dilim sa pagkamatay nila?” tanong ni Solomon sa kanya na nagkatinginan sila Ingkong Romolo at Hen. Dante na tumango ang una. “Mga aswang ang pumatay sa kanila” balita ni Hen. Dante kay Solomon na nagulat siya nung marinig ito “pa.. paano nangyari ito? Hindi ba wala na ang mga aswang nung napatay natin ang Reyna nila?” tanong ni Solomon.

“Yun ang pinagtataka namin kung paano sila nabuhay muli” sabi ni Leticia “hanggang buhay ang Aklat ng Dilim hindi mawawala ang mga aswang sa mundong ito” sabi ni Felimon na tumayo si Ingkong Romolo at lumapit siya kay Solomon. “Solomon, alam mo ba kung bakit nila pinatay ang pamilya ni Isagani?” tanong ni Ingkong sa kanya na umiling si Solomon “sila ang inatasan naming magbantay sa espada ni Hen. Lorenzo na ngayon ay hindi na namin alam kung nasaan” sabi niya kay Solomon. “Alam mo kung ano ang peligrong darating sa atin kung magsama ang Aklat ng Dilim at ang Espada ng Liwanag, Solomon” paalala ni Ingkong Romolo sa kanya na napayuko ang ulo ni Solomon at tumayo siya.

“Ingkong, hindi po ako nangangako pero.. gagawin ko po sa abot ng aking makakaya” sabi niya sa pinuno nila “alam kong alam mo kung nasaan si Julian, Solomon” sabi ni Hen. Dante sa kanya. “Oo, pero ako na ang kakausap sa kanya kung maari” pakiusap ni Solomon sa kanila “ibibigay namin sayo ang panahon, Solomon” sabi ni Ingkong Romolo sa kanya “salamat po, pinuno!” sabi ni Solomon na niyuko niya ang ulo niya at umalis na siya. “Ipagkatiwala mo ba talaga sa kanya ito, Ingkong?” tanong ni Hen. Dante kay Ingkong Romolo “bigyan natin siya ng panahon, hindi madali sa kanya ang lahat, kilala mo si Solomon mananaig parin sa kanya ang nararapat” sabi ni Ingkong sa kanya “kaya ba talaga niyang patayin si Julian?” tanong ni Hen. Dante “panahon, panahon lang ang makakapagsabi niyan, Dante” sagot ni Ingkong Romolo.

Dahan-dahan na akong nagkamalay at me naririnig akong mga taong nag-uusap sa loob ng.. nasaan nga ba ako? “Ano ho ba ang ginagawa niyo dito manang?” tanong nung lalake “me masamang sinyalis akong naramdaman kaya ako napasugod dito” sabi nung.. teka boses ni manang Sonya ito ah?. Binuka ko ang mata ko at nakita kong nag-uusap silang dalawa sa sala at nakahiga na ako ngayon sa sofa. “Hindi na dapat kayo pumunta dito, mapanganib ang sitwasyon” sabi nung lalake kay manang Sonya “alam ko Julian pero nag-aalala ako sayo” sabi ni manang Sonya kay.. Julian. “Manang..” sabi nung Julian na kita kong lumingon sila sa akin kaya pinikit ko ang mata ko at nagkukunwaring tulog.

“Alam kong gising ka, Isabella” sabi ni manang sa akin nung binuka ko ang mata ko nakita kong nakayuko ito malapit sa akin na agad akong bumangon at tumalon sa likod ng sofa. “Huwag kayong lalapit me baril… (kinapa ko ang beywang ko pero wala ang baril ko kaya kinuha ko yung flower vase) me vase ako pamalo sa inyo!” banta ko sa kanila. “Haayy.. Issa huminahon ka magpapaliwanag ako” sabi ni manang Sonya sa akin na hindi ako naniwala sa kanya. “Isabella please huminahon ka” sabi niya sa akin dahil nagpapanic na ako at hinahampas ko na siya ng vase kaya lumayo siya at tiningnan nila ako “manang matatagalan tayo nito” sabi nung Julian kay manang Sonya “sige, gawin mo” sabi ni manang sa kanya “ano?” takang tanong ko na tiningnan ako sa mata at bigla nalang akong nanigas at natumba na agad niya akong sinalo at hiniga sa sofa.

“Patawarin mo ako, Isabella” sabi ni Julian sa akin na pilit kong gumalaw pero hindi ako makagalaw pero buti nalang nakapagsalita pa ako “ano ang gagawin niyo sa akin?” tanong ko sa kanila. “Wala” sagot niya sa akin na nginitian ako at tumayo siya at hinarap si manang Sonya “manang, delikado kayo dito kailangan niyo ng umalis” sabi ni Julian sa kanya “alam ko, tatawagan ko si Nerissa para buksan niya ang portal patungo sa bahay” sabi ni manang Sonya. “Portal? Ano ba ang pinagsasabi niyo?” tanong ko sa kanila na nung binaba ni manang Sonya ang telepono niya bigla nalang humangin sa loob ng apartment at nagulat nalang ako nung me biglang bumukas na pinto sa gitna ng sala.

“Kumilos na kayo manang ako na ang bahala kay Isabella” sabi ni Julian na tumango lang ang matanda at pumasok ito na bigla itong nawala “ah..ano.. ano ang nangyari.. ba.. bakit nawala si manang?” gulat kong tanong kay Julian. “Pumasok sa loob ng portal si manang Zora” sagot niya sa akin “Zora?” tanong ko na binuhat niya ako “patawarin mo ako Isabella pero delikado tayo dito kung magtatagal tayo sa lugar mo” sabi niya sa akin nung binuhat niya ako at naglakad siya patungo sa sinasabi niyang portal. “HOY ANO ANG GAGAWIN MO?!” tanong ko sa kanya “papasok tayo sa portal para makatakas sa kanila” sabi niya sa akin “kanila? Sinong sila?” tanong ko sa kanya.

“Mamaya ko na ipapaliwanag sayo” sabi ni Julian na napalingon siya sa bintana at bigla nalang nabasag ang mga ito at me mga naglalakihang aso ang pumasok sa loob “AAAAHHHH!!!” napasigaw ako sa takot nung nakita ko ang mahahabang pangil nila. “JULIAN!” nagsalita ang itim na aso at mabilis itong lumapit sa amin na tinadyakan niya ito sa mukha at napaatras ito kaya nakuha niya ang pagkakataon na tumalon sa loob ng portal, Habang nasa portal kami nakita ako ang mga asong nakatingin sa amin at maya-maya ay bigla silang nawala nung lumabas na si Julian sa kabilang pinto ng portal. “Ano ang nangyari?” tanong ni manang Sonya sa kanya “pinasok nila ang tahanan ni Isabella” sagot ni Julian na pinahiga niya ako sa sofa at nakita ko sa gilid ng portal si Nerissa na nakataas ang kamay niya at nung binaba niya ito bigla nalang nagsara at nawala ang portal.

“Nay, nararamdaman ko ang mga lobo sa kabilang dulo” sabi niya sa nanay niya “oo, nagmamasid pala sila sa amin buti nalang napansin ni Julian kung hindi malalagay sa peligro ang buhay namin” sabi ni manang Sonya. “Tenyente” sabi ni Nerissa na nakatingin silang tatlo sa akin, lumapit sa akin si manang Sonya at umupo ito sa mesa “walang mangyayaring masama sayo dito, Isabella” sabi niya sa akin. “Ligtas ka sa amin Tenyente hindi kami masamang tao” sabi ni Nerissa sa akin na hindi naman nagsalita si Julian “ano ba kayo? bakit.. parang…” nagugulohan ako sa sitwasyon “ipapaliwanag ko sayo pero bago yan kumalma ka ha?” sabi ni manang Sonya sa akin.

“Bibitawan ka ni Julian sa pagpaparalisa niya sa katawan mo basta mangako ka sa amin na hindi ka mag-iiskandalo kagaya kanina dun sa apartment mo” sabi ni manang Sonya sa akin na tumango ako. “Tandaan mo ito Isabella hindi ka pwedeng magsinungaling sa amin dahil yang si Julian” sabi niya na tiningnan ko si Julian “nababasa niya ang iniisip mo” dagdag niya na inalis ko sa isipan ko ang tumakas. “Pangako!” sabi ko sa kanya na nilingon lang niya si Julian at nakagalaw na muli ako, umupo ako sa sofa at nakatingin lang ako sa kanila na tumayo si manang Sonya at lumayo ito sa akin na tingin ko sinisiguro lang niya na hindi ko siya gagamitin bilang panangga sa pagtakas ko.

“Ngayon, sabihin niyo sa akin kung sino kayo” sabi ko sa kanila na nagkatinginan silang tatlo at unang nagsalita si manang Sonya “bago ko ikwento sayo kung sino kaming tatlo, sasabihin ko muna sayo ang totoo naming pangalan” sabi ni manang Sonya. “Ako si Zoraida ang taga payo at punong ministro ng itim na mahika sa kaharian ni Reyna Lucia” umpisa niya “sa kaliwa ko ay si Julian, isa sa mga katiwala at sundalo ng mahal na Reyna” pakilala niya. “At ito naman na nakilala mo sa pangalang Nerissa hindi siya ordinaryong tao” kita kong nakangiti siya nung tumingin siya kay Nerissa “hindi talaga Nerissa ang pangalan ko Tenyente” sabi ni Nerissa “ako si Jasmine, anak ako ng isang Diwata na inampon ni nanay Zoraida nung napatay ng mga aswang ang mga magulang ko” kwento niya sa akin.

“Ma.. mga maligno pala kayo?” gulat na tanong ko sa kanila “hindi kami maligno Isabella, mga nilalang kaming hindi kapareho mo, hindi kami mga mortal” sabi ni Zoraida sa akin “sa mga nakikita ko ganun ang konklusyon ko sa inyo, hindi niyo maikakaila na ganun nga kayo” sabi ko sa kanya. “Tawagin mo na kami sa kung ano ang gusto mo, hindi kami nananakit ng tao at hindi kami nambibiktima ng tao” sabi ni Julian sa akin na kita kong umalis si Neri…. Jasm… yung dalaga na pumunta ito ng kusina. “Uumpisahan ko na ang pagkwento sayo Isabella” sabi ni Zoraida sa akin na bigla nalang lumapit sa akin si Julian at nilagay niya ang dalawang daliri niya sa noo ko “mas mabilis ito kesa ikwento mo sa kanya, manang Zora” sabi niya na bigla nagdilim ang paligid at nawala silang lahat.

Me mga lugar at tao akong nakikita sa harapan ko at me magandang babae na nakatayo sa terrace na me kausap itong binata, nakikita ko sa mukha nila na nag-eenjoy sila sa pag-uusap nilang dalawa. Sumunod na scenario me nakita akong malaking mama na tinuturoan niya ngayon ang binata kung paano gumamit ng espada, me nakita din akong isang magandang babae at maputi na nagtatago sa likod ng poste habang nakatingin sa kanila. “Morietta, ano ang ginagawa mo dyan?” tanong nung magandang babae na nakausap nung binata sa terrace kanina “wala kamahalan” sagot niya dun sa babae na siya pala ang Reyna Lucia na tinutukoy ni Zoraida.

Marami akong nakita sa paglalakbay ko sa nakaraan nilang dalawa ni Zoraida, mga sundalo na nakasuot ng lumang damit pandigma, mga bakal na kanyon, malaking palasyo na tahimik sa umaga at sobrang saya paggabi. Mga naglalakihang puno na sa baba nito me mga taong akala ko mga puno din pero teka.. nakakapaglakad sila.. mga naglalakihang aso.. teka.. ito yung mga lobo pero bakit sila nagkatuwaan at nagtatawanan? “Kakampi namin noon ang mga lobo” sabi ni Julian na nakatayo na ito sa gilid ko “kakampi? Kung kakampi mo sila bakit ka nila hinahanting?” tanong ko sa kanya “me nangyari kasi noon” sagot niya sa akin na biglang dumilim muli ang paligid at ang sumunod na scenario ay ang isang silid kung saan nagtitipon silang lahat at nakita kong…. “… me nangyari sayo?” tanong ko sa kanya “oo” sagot niya sa akin.

Nakita ko kung paano nila binigay ang buhay nila para sa kanya na napatingin ako kay Julian at kita kong titig-na-titig siya sa Reyna na pansin kong naluha siya “i’m sorry” sabi ko sa kanya na napatingin siya sa akin. Marami pa siyang pinakita sa akin tungkol sa kahapon nila at kung paano sila sinalakay ng mga aswang “grabe pala ang nangyari sa inyo” sabi ko sa kanya na kinuha niya ang kamay ko at naramdaman kong malamig ang kamay niya ng biglang dumilim ang paligid at ang sumunod na scenario ay isang kubo sa gubat. Me panyo akong nakita sa gilid ng pinto ng kubo na tumingin ako kay Julian at tumango lang ito kaya lumapit ako sa pinto at kinuha ang panyo at dahan-dahan kong binuksan ang pinto.

Me nakita akong babaeng abala sa ginagawa niya “hello…” sabi ko dun sa babae na hindi ako pinansin “mahal ko!” narinig ko galing sa likuran ko na nagulat ako nung makita ko kung sino. “Ang binata sa palasyo, ikaw ito Julian?” tanong ko sa kanya na tumango siya at tiningnan namin ang binata na lumapit sa dalaga at mas lalo akong nagulat nung lumingon ang babae sa binata at nagyakapan silang dalawa. “Im.. imposible!” sabi ko na napaatras ako at hindi makapaniwala sa nakikita ko, tumingin sa akin si Julian at biglang dumilim ang paligid at naramdaman ko nalang na inalis ni Julian ang mga daliri niya sa noo ko at napatingin ako sa kanya na kita kong me luhang dumaloy sa mga mata niya.

Lumutang siya papalayo sa akin at tumalikod ito “ikaw….. tayo…. “sabi ko na hindi ako makapaniwala sa pinakita niya “imposible.. baka.. gawa-gawa mo lang ito.. gawa-gawa niyo lang ito!” galit kong sabi sa kanila. “Hindi kami nagsisinungaling sayo, Isabella” sabi ni Zoraida sa akin “hindi! sinasabi ng taong ito na magsyota kami noon? tapos sasabihin niyong hindi! malaking kalokohan ito!” sabi ko sa kanya. “Dalawang daang taon na si Julian, Tenyente” sabi ni Jasmine sa akin “weeee.. hahaha niloloko niyo ako eh” sabi ko sa kanila “Julian” tawag ni Zoraida sa kanya na lumingon ito sa akin at tumingin sa mga mata ko at bigla nalang akong napalingon sa paligid ko nung nakita kong nasa kubo na uli ako at sa maliit ng silid ng kubo nakita ko ang dalawa na nagtatalik sa ibabaw ng kama kaya iniiwas ko ang tingin ko na bigla akong bumalik sa sala sa bahay ni Zoraida.

“PINAGLOLOKO NIYO BA AKO, HA?!” sabi ko sa kanila “SASABIHIN NIYO SA AKIN NA NABUBUHAY AKO NOON AT… MGA TARANTADO KAYO!” sigaw ko sa kanila na nakalimutan kong wala pala sa holster ko ang baril ko nung kinapa ko ito. Lumapit sa akin si Julian na binantaan ko siya “huwag kang lalapit sa akin gago ka marunong ako sa self-defense” sabi ko sa kanya na sinuntok ko ito pero tumagos lang ang kamao ko sa mukha niya nung naging anino siya. Umilag ako nung nakita kong ilalagay ulit niya ang dalawang daliri niya sa noo ko na akala ko nakatakas ako sa kanya nung kumlios ako pakaliwa na nakita ko nalang nakatayo na pala ito sa harapan ko at nailagay nga niya ang dalawang daliri niya sa noo ko at bigla akong napunta sa isang malaking bahay, me mga lumang gamit at lumang damit ang sinusuot ng mga tao.

Nakita kong nagkakagulo sila at tumakbo ang babae… no… ako pababa ng hagdanan at papunta sa sala kung saan naghihintay si Julian.. nagyakapan silang dalawa na kita ko sa mga mata niya ang pagmamahal niya kay Julian. “LUMAYO KA SA KANYA, ISABELLA!” narinig ko sa likuran ko ang boses… teka… pamilyar sa akin ang boses na ito… nilingon ko ito at nagulat ako nung makita ko kung sino. “Pa… papa….” sabi ko na tinaas nito ang baril niya na tila tinutok ito sa akin at kinalabit niya ang gatilyo kaya napayuko ako na akala ko ako ang binaril niya “ISABELLAAA!” narinig ko ang sigaw mula sa kanan ko at nakita ko ang isang matandang babae na bigla itong hinimatay. Napalingon ako sa likuran ko at nakita kong tinamaan sa tyan ang babae na bigla nalang silang nawala ni Julian at hinabol sila sa labas ni… at kita kong nagpapaputok ito at nagsisigaw sa galit.

Ang sumunod na scenario ang hindi ko na nakayanan nung makita ko silang dalawa sa isang isla at doon umiyak ako nung nakita kong namatay… namatay ako… dahil sa tama ng bala sa tyan ko at…. biglang me kamay na humawak sa balikat ko. Nilingon ko ito at nakita kong si Julian at nakita ko ang lungkot sa mukha niya, naluha ako habang pinapanood ko silang dalawa at nakita ko nung lumutang si Julian at sumigaw siya. “Patawarin mo ako, Isabella” sabi ni Julian sa akin na umiling lang ako at bigla nalang kaming bumalik sa sala ni Zoraida “hayaan mo muna siya Julian” sabi ni Zoraida na lumayo sa akin si Julian habang nagpapahid ako ng luha.

Hinayaan lang nila ako na ma absorb ko ang lahat ng yun na binigyan ako ng tubig at tissue ni Jasmine “gagamutin ko ang sugat mo, Tenyente” sabi niya sa akin na nilapit lang niya ang palad niya sa sugat ko at maya-maya nawala na ito. “Isa ito sa kakayahan ko, ang maghilom ng sugat at gumamot ng mga sakit” sabi niya sa akin “salamat” sabi ko na nginitian niya ako “alam mo, hindi talaga kami masama, si nanay palagi niyang sinasabi sa akin na gamitin namin ang kapangyarihan namin sa mabuting paraan hindi sa kasamaan” kwento niya sa akin. “Talaga bang diwata ka, Neri.. uhm.. Jasmine?” tanong ko sa kanya “gusto mong makita?” tanong niya sa akin “ah… ano?” takang tanong ko sa kanya na tumayo siya at biglang lumutang siya at lumiwanag ang buong katawan niya na kita kong nakaputi na ito at ang ganda niya.

“Ito talaga ang totoo kong anyo, Tenyente” sabi niya sa akin na kita kong me kapa siya at ang kinis ng kutis niya, humaba ang buhok niya hanggang beywang “JASMINE!” sigaw ni Zoraida na biglang bumalik sa anyo niya kanina si Jasmine. “Ano ba ang kabilin-bilinan ko sayo ha? Huwag na huwag mong gagawin yan!” pinagalitan siya ni Zoraida “eh.. pinakita ko lang naman kay Tenyente kung ano talaga ako nay” paliwanag niya “pa.. pasensya na po manang Zoraida” sabi ko sa kanya “ako po, ako po ang me kasalanan” dagdag ko na umiling lang siya. “Haayyy… kung ganun..” sabi niya na bigla nalang siyang nagbago at napaatras ako sa takot nung makita ko siya. “Ito naman ang totoo kong anyo” sabi ni manang Zoraida sa akin na kita kong napakagulo ng buhok niya, itim ang mga kuko, kulay pula ang mata at nakakatakot ang boses.

Bumalik agad siya sa anyo niya kanina “tama na nga yan, nagugutom ka ba Isabella?” tanong niya sa akin na napalunok ako ng laway at tumingin sa kanila “ah.. hi.. hindi po.. ma.. maraming salamat nalang po” sabi ko na natawa lang si Jasmine sa reaction ko. “Huwag kana mahiya” sabi ni manang Zoraida sa akin na inabot ang kamay ko at nagulat nalang ako dahil isang hatak lang napatayo niya ako at nahila papunta sa kusina. “Huwag kang mag-alala Tenyente hindi butiki, palaka o ano mang mga insekto ang mga pagkain namin” natatawang sabi ni Jasmine sa akin “tumahimik ka nga Jasmine, nakaraang linggo yun” sabi ni manang Zoraida sabay lagay ng pagkain sa harapan ko na umiwas ako ng tingin kaya natawa sa akin si Jasmine at nakita kong napangiti si Julian.

“Binibiro ka lang ni manang Zora, Isabella” sabi sa akin ni Julian na nakatayo lang ito sa gilid ng kusina “binibiro lang kita ikaw naman naniwala ka agad” natatawang sabi ni manang Zoraida sa akin. Tiningnan ko ang pagkain at nakita kong nilagang baka pala ang ulam nila at naglagay siya ng kanin sa mesa “sige na kain na tayo” sabi niya na unang kumuha ng pagkain si Jasmine “anak, me bisita tayo” sabi ni manang Zoraida na napahinto ito at inabot sa akin ang platong me kanin “Tenyente” sabi niya. Nagdadalawang isip ako kung kukuha ba ako o hindi “huwag kana mahiya” sabi ni manang Zoraida na siya na mismo ang naglagay ng kanin sa plato ko at biglang napahinto ito.

“Nay..” sabi ni Jasmine “Julian..” tawag niya “alam ko… maghanda kayo” sabi niya na nagulat ako nung naging anino siya at bigla itong nawala sa kinatatayuan niya “Jasmine kumilos kana” utos ni manang Zoraida sa kanya na tumayo agad ito. “Isabella, sumunod ka kay Jasmine” utos niya sa akin na nagtaka ako kung ano ang nangyayari sa kanila “tara Tenyente” yaya sa akin ni Jasmine na hinawakan niya ako sa kamay at dinala niya ako sa kwarto niya. “Ano ba ang nangyari?” tanong ko sa kanya na me kinuha ito sa loob ng kabinet niya “me kalaban sa labas” sabi niya na napahinto nalang ako at tumingin sa bintana “kalaban? ah.. anong kalaban?” tanong ko sa kanya.

“Ano Jasmine nakuha mo na?” tanong ni manang sa kanya “opo nay” sagot niya na nakita kong me hawak siyang itim na libro “akin na yan buksan mo na yung portal” utos niya sa anak niya. “Teka, aalis tayo?” takang tanong ko sa kanila “oo, delikado tayo dito parang nasundan nila tayo” sabi ni manang sa akin na nakita ko si Jasmine na tinaas ang mga kamay niya at me binigkas ito na hindi ko maintindihan at maya-maya lang ay me pintuan na bumukas sa loob ng kwarto katulad dun sa apartment ko. “Mauna na kayo ni Jasmine, Isabella at bantayan niyo ang aklat na ito” utos niya sa amin “nay” sabi ni Jasmine “huwag kang mag-alala nasa likod mo lang kami” sabi ni manang sa kanya.

“Tara na, Tenyente” tawag ni Jasmine sa akin na tinulak ako ni manang Zoraida papunta sa portal “basta sumunod ka lang kay Jasmine, Isabella” sabi niya sa akin na naunang pumasok sa loob ng portal si Jasmine. “Manang” tawag ko sa kanya “magmadali ka Isabella, papalapit na sila” sabi niya sa akin kaya pinikit ko ang mga mata ko at pumasok ako sa loob ng portal at nung binuka ko ang mga mata ko nakita kong nasa gitna kami ng gubat. “Tenyente dito!” tawag ni Jasmine sa akin na sumunod ako sa kanya at nakita kong me maliit na kubo sa isang puntod at tila pamilyar sa akin ang kubong ito.

Tama nga ako na parang nakapunta na ako sa kubong ito dahil pamilyar sa akin ang pintuan ng kubo “Tenyente pumasok kana sa loob” tawag sa akin ni Jasmine kaya pumasok na ako sa loob at sinara ko ang pinto. “Lumayo ka sa pintuan” utos niya sa akin kaya umatras ako at tumayo sa tabi niya “ano ang gagawin mo?” tanong ko sa kanya na nginitian niya ako “manood ka lang” sabi niya na lumuhod ito sa lupa at parang nagdarasal siya nung pinagdikit niya ang palad niya. “llum barrera (light barrier)” bigkas niya nung binaba niya ang mga palad niya sa lupa at biglang suminag ang buong kubo ng ilang segundo at nawala din ito “ayan” sabi niya.

“Ah..ano ang ginawa mo?” tanong ko sa kanya “naglagay ako ng barrier sa buong kubo para walang sino o ano mang makapasok dito” sabi niya sa akin na nilagay niya sa mesa ang itim na libro. “Ano ito?” tanong ko sa kanya na tinuro ko ang malaking libro sa mesa “Aklat ng Dilim” sagot niya “Aklat ng… ano?” tanong ko “hehehe ito yung libro ng mga aswang, hindi ito ordinaryong libro Tenyente makapangyarihan ito kaya hindi ito dapat mapunta sa mga masamang tao” paliwanag niya sa akin. “Paano kung mabawi ito ng mga aswang, ano ang mangyayari?” tanong ko “mamamatay kami habang kayo magiging kasapi niya” sagot niya “magiging aswang ako? sa ganda kong ito? ayaw ko!” takot kong sabi sa kanya na tumawa lang siya.

“Huling ginamit ang librong ito dalawang daang taon na ang nakalipas at si Reyna Lucia ang huling nagbukas nito” kwento niya sa akin “ang tagal na pala, teka ito ba yung time na naging ano si.. ” sabi ko. “Oo, naging bampira si kuya Julian” sabi niya sa akin “babala Tenyente kahit anong mangyari huwag na huwag mong bubuksan ang librong ito” sabi niya sa akin “bakit?” tanong ko. “Mahahanap ito ng mga aswang kaya kahit curious ka sa nilalaman nito huwag na huwag mo itong bubuksan, me salita kasing dapat ka munang bigkasin bago mo ito bubuksan kaya pag hindi mo ito mabanggit at bubuksan mo ito” sabi nya. “Me mga aswang ang aataki sa atin, ganun ba?” sabi ko sa kanya “tama!” sabi niya na tumayo na siya at nagstretch ito “ang tagal nila nanay” sabi niya sa akin “baka parating na sila” sabi ko.

“Manang!” tawag ni Julian kay Zoraida na ngayon ay dumedepensa narin sa mga lobong pumasok sa loob ng bahay niya “Julian pumunta kana sa kwarto, dali!” tawag niya na ginamitan niya ng itim na mahika ang isang lobo at napatalsik niya ito palabas ng bahay niya. Nung napaatras ni Julian ang dalawang lobong umatake sa kanya agad siyang naging anino at dinaanan niya si Zoraida na hinawakan niya ito sa beywang at lumusot sila sa pader papunta sa kwarto. “Bukas ang portal!” sabi ni Zoraida na agad niyang kinuha ang espada at sabay silang pumasok at sinara ito ni Zoraida nung lumabas na sila na nakita pa nila ang mga lobo na papasok na sana sa portal. “Patawad manang Zora” sabi ni Julian sa kanya na tinapik lang siya ng matanda sa balikat at naglakad na ito papunta sa kubo.

Kinuha ni Zoraida ang celfon niya sa bulsa at tinawagan niya si Jasmine at maya-maya lang ay bumukas ang pinto ng kubo at lumabas ang dalaga. “Nay! bakit ang tagal niyo?” naiinip na tanong niya “marami kasi sila kaya natagalan kami” sagot ng matanda na una itong pumasok sa loob at naiwan muna sa labas si Julian at tumingin sa buong kubo. Nakita ko siyang nakatayo lang sa labas kaya lumabas ako na napansin niya ako “mag-usap tayo” sabi ko sa kanya. “Dito muna kami sa labas manang Zora, Jasmine” paalam niya sa kanila na tumango lang sila “gusto mo akong makausap?” tanong niya sa akin nung naglakad kami palayo sa kubo.

“Sa totoo lang hindi parin ako naniniwala sa mga sinasabi niyo sa akin pero sa mga nakikita ko..” umpisa ko na nakatingin lang siya at nakikinig sa akin “ewan ko.. nagugulohan ako” sabi ko sa kanya. “Huwag mo na gulohin pa ang isipan mo Isabella” sabi niya sa akin na lumapit siya kaya tinaas ko ang kamay ko at nakuha niya ang inisiip ko kaya umatras siya ng isang hakbang. “Alam kong hindi kapanipaniwala ang pinakita ko sayo pero kung nagugulohan ka parin” sabi niya sa akin na lumapit siya sa akin “ilagay mo ang kamay mo sa dibdib ko” sabi niya sa akin na napatingin ako sa kanya. Nakatingin lang din siya sa akin “magtiwala ka sa akin Isabella” sabi niya sa akin na nagdadalawang isip akong gawin ang sinasabi niya na naghihintay lang siya sa akin.

“Walang mawawala sayo kung gagawin mo lang ito” sabi niya sa akin kaya dahan-dahan kong nilapit ang kamay ko sa dibdib niya at dinikit ko ito “ipikit mo ang mga mata mo” sabi niya sa akin na ginawa ko ito at nakiramdam ako. “Ha! Wala akong naramdaman sa dibdib mo” sabi ko sa kanya na wala akong naramdamang pintig galing sa puso niya na bigla nalang niyang nilagay ang kamay niya sa dibdib ko kaya napadilat ako at aalisin ko na sana ang kamay ko sa dibdib niya ng biglang me naramdaman ako galing sa puso niya. “Ah.. ba.. ano?” takang tanong ko na nagugulohan ako “nararamdaman mo ba?” tanong niya sa akin na napatango lang ako at kung paano tumibok ang puso ko ganun din ang pagtibok ng puso niya.

“Pinakita ko sayo yung parte kung saan namatay si Isabella… ang kasintahan ko noon” sabi niya na tumango ako “simula kasi nung pumanaw si Isabella, sumama sa pagpanaw niya ang puso ko” kwento niya sa akin. “Kaya nung narinig ko ang pintig ng puso mo ganun na din ang pagkabuhay ng puso ko” sabi niya sa akin na inalis niya ang kamay niya sa dibdib ko at hindi ko na naramdamang pumintig ang puso niya. “Bakit nawala?” tanong ko sa kanya “ikaw ang puso ko Isabella” sabi niya sa akin na ewan ko ba parang na touch ako sa sinabi niya at tila nag blush na ata ako sa pagiging romantiko ni Julian.

Nagkatinginan kaming dalawa at nagkahiyaan kami dahil biglang umiwas siya ng tingin sa akin “ah.. hin.. hindi ka ba nasaktan?” tanong niya sa akin na pinakita ko sa kanya ang braso ko. “Mabuti naman” sabi niya na napangiti ako “teka..” sabi ko sa kanya na me naalala ako nung nakita ko ang mga mata niya “bakit?” tanong niya na bigla ko siyang binigyan ng straight jab sa mukha na napasigaw ako sa sakit. “Bakit mo ginawa yun, Isabella?” tanong niya sa akin “arraayy.. grrr..” sabi ko nung hinawakan ko at hinimas-himas ko ang mga kamay ko “Isabella… ” tawag niya sa akin na lumayo ako nung lumapit siya.

“Aminin mo sa akin, Julian” sabi ko sa kanya “aminin ang alen?” tanong niya “yang mata mo, yung lengwaheng narinig ko na binigkas ni manang Son.. o sino man siya kapareho yun sa lengwaheng ginamit ni Ben nung… GRRRRR..” galit kong sabi na tinatadyakan ko siya sa hita na parang wala lang sa kanya ito. Bigla siyang nawala at sumulpot ito sa likuran ko kaya umikot ako at bigla itong nawala at nakita ko itong nakatayo sa ilalim ng isang puno. “Patawad Isabella” sabi niya na kumuha ako ng bato at binato ko siya na tumama ito sa puno nung umilag siya at lumipat sa kabilang puno kaya kumuha ulit ako ng isa pang bato at binato ko ito sa kanya ng biglang nalang me sanga na bumalot sa kamay ko at inangat ako kaya napasigaw ako sa takot “AAAHHHHHHH!!!”

“ISABELLA!” tawag sa akin ni Julian na lumipad ito palapit sa akin at napahinto nalang siya at nakita kong niyuko niya ang ulo niya “ba.. bakit?” takang tanong ko sa kanya na lumingon ako sa kaliwa ko at nagulat ako sa nakita ko. “Hmmmm… ” narinig ko galing sa kanya na tumingin ito sa akin at tumingin ito kay Julian “kay tagal na ng panahon na hindi tayo nagkita, Julian” sabi nung puno sa kanya “matagal narin po, Haring Narra” sabi niya na napanganga ako. “Pu..puno nagsasalita?” gulat na tanong ko na tumawa ito “hindi nga normal sa inyong mga mortal ang makakita ng mga katulad namin” sabi niya sa akin “patawad po Haring Narra, hindi po namin sinasadyang gambalain kayo sa inyong pagpahinga” sabi ni Julian sa kanya.

“Wala yun, kaibigan” sabi niya kay Julian “at sino naman itong magandang binibini na tila matapang pa kay Morietta?” tanong nung puno kay Julian “hehehe.. siya po si Isabella” “Isabella?” gulat na tanong nung malaking puno. “Hindi po siya ang kasintahan ko noon mahal na Hari, siya po ang sumunod sa kanya nung pumanaw ang dating Isabella dalawang daang taon na ang nakalipas” paliwanag ni Julian. “Ah, siya ang bagong henerasyon” sabi nung Haring puno na dahan-dahan niya akong binaba “ipagpaumanhin mo binibini ang aksyon ko kanina” sabi niya sa akin na hindi ko alam kung ano ang isasagot ko sa kanya at bumaba narin si Julian at tumayo ito malapit sa akin. “Ano ang nangyari?” gulat na tanong ni manang Zoraida na narinig siguro nila nung sigaw ko kanina.

“Tenyente ok ka lang ba?” tanong ni Jasmine sa akin “tumahimik ka muna Jasmine at magbigay respeto ka kay Haring Narra” sabi ni manang Zoraida sa kanya na sabay nilang niyuko ang ulo nila “Zoraida, matagal na nga ang panahong hindi tayo nagkita, kumusta kana kaibigan?” tanong nung Haring Narra sa kanya. “Mabuti po ako kamahalan, ito nga po pala ang anak ko si Jasmine” pakilala ni manang Zoraida kay Jasmine “magandang gabi po, Haring Narra” bati niya sa Hari ng puno “magandang gabi naman sayo” bati ng puno sa kanya. “Kamahalan, ano po ang nangyari sa kaharian niyo?” tanong ni Julian sa kanya na tumingin ito sa paligid niya at biglang nagbago ang expression sa mukha niya na kanina nakangiti ito ngayon nababalutan na nag lungkot.

“Ang mga taong mortal ang gumawa nito, Julian. Hindi nila alam kung gaano ka importante ang mga puno sa kalikasan” sabi niya “naalala ko po noon, hanggang sa kabilang ilog ang nagtatayuang mga puno dito” kwento ni Julian. “Ito ang kinalalabasan sa pagdami ng mga tao sa lalawigan na ito, ang pagkalbo ng kagubatan ang naging dahilan din kaya lumala ang kalamidad sa lalawigang ito” kwento niya na gumalaw ito at bigla nalang itong nagbago ng anyo at naging hugis tao ito. “Ito ang tirahan namin Isabella pero sa nakikita mo ngayon, sinisira ng gobyerno at mga taong walang puwang sa kinabukasan ng mga anak nila ang pumatay sa tahanan namin” sabi ni Haring Narra sa akin na nahiya tuloy ako at hindi ko alam kung ano ang isasagot ko sa sinabi niya.

Natahimik kaming lahat habang nakatingin lang sa kagubatan ng napansin kong nakatingin si Haring Narra kay Jasmine “bakit po?” tanong ko sa kanya na humarap ito sa amin at tumingin sa bagay na nasa kamay ni Jasmine. “Tama ba itong nakikita ko?” tanong niya na napatingin kami kay Jasmine “oo kamahalan, tama po kayo yan po ang espada ni Hen. Lorenzo” sabi ni manang Zoraida. “Hahahaha… tila umuwi ata ang espada sa tahanan niya” sabi nito na lumapit ito kay Jasmine “pwede ko bang mahawakan?” tanong niya na tinaas ito ni Jasmine “mahal na Hari, baka masaktan kayo pag hinawakan niyo yan” babala ni manang Zoraida sa kanya. Nagulat siya nung hinawakan ni Haring Narra ang espada na biglang gumalaw ang lahat ng mga puno sa paligid namin nung tinaas niya ito sa ere.

“Hindi siguro sinabi sayo ni Reyna Lucia ang totoo ano, Zoraida?” tanong ni Haring Narra sa kanya “ano ang totoo?” tanong niya “ang angkan ni Lorenzo ang totoong gumawa ng espadang ito, hindi si Reyna Lucia” sabi niya. “Paano nangyari yun?” takang tanong niya “matagal ng hawak ito ng mga Bailan, ito ang espadang ginawa ng mga ninuno nila panlaban sa mga Anito” paliwanag ni Haring Narra. “Anito?” tanong ko “oo, yan ang tawag nila sa aming mga immortal” paliwanag ni Haring Narra “pero, kwento sa akin ni Reyna Lucia nandun siya mismo nung ginawa ang espadang ito” sabi ni manang Zoraida. “Oo, nandun siya pero hindi siya mismo ang gumawa nito kundi ang panday ng mga Bailan na si Resisyo” kwento ni Haring Narra.

“Bailan, ano ho ba sila?” tanong ko “ang mga Bailan Isabella ay angkan ng mga mandirigmang mortal, iba sila sa mga ordinaryong mortal” kwento ni manang Zoraida sa akin. “Itong si Hen. Lorenzo na me ari ng espadang yan isa din ba siyang Bailan?” tanong ko. “Oo, isang Bailan si Lorenzo at alam mo ba kung ilang taon siya nung pumanaw siya?” tanong ni Haring Narra sa akin “ilang taon po?” tanong ko “isang daan at dalawangput anim na taon” sabi niya sa akin “what?! ganun ka tagal?” gulat kong tanong sa kanya na natawa ang hari ng puno. “Iba ang mga Bailan Isabella” sabi ni Julian sa akin “me buhay pa bang Bailan sa panahong ito?” tanong ko sa kanila.

Ngumiti si Haring Narra at sinaksak sa lupa ang espada “kung me buhay pa bang Bailan ngayon? Ang sagot niyan ay wala na” sabi niya “pero, kung itatanong mo KUNG meron pa bang Bailan sa panahon ngayon ang sagot niyan ay OO” sabi niya sa akin. “Mahal na Hari nangako po kayo” sabi ni manang Zoraida sa kanya na tumingin sila kay Julian “alam ko Zoraida, pero wala na si Reyna Lucia at tingin ko panahon narin para malaman niya ang totoo” sabi ni Haring Narra sa kanya. “Pero…” sabi ni manang na tinaas ni Haring Narra ang kamay niya kaya natahimik nalang siya “ano ho ba ang pinagsasabi niyo?” tanong ni Julian sa kanila na pati ako napaisip din sa pinag-uusapan nila.

“Julian, hindi ka ba nagtataka kung bakit malapit sayo si Reyna Lucia at malaki ang respeto sayo ng mga bampira?” tanong niya kay Julian. “Noon OO pero inalis ko ito sa isipan ko nung tumagal na ako sa palasyo, bakit niyo po naitanong?” sabi ni Julian. Tinaas niya ang mga kamay niya at biglang me lumabas na mga kahoy mula sa lupa “maupo muna kayo, dahil me ikukwento ako sa inyo” sabi ni Haring Narra sa amin. Sumunod naman kami sa kanya at nung nakaupo na kaming lahat tumayo siya sa harapan namin na parang teacher ito at mga estudyante niya kami “ano ho ba ang ikukwento niyo?” tanong ko sa kanya.

“Ang buhay ni Heneral Lorenzo at ang relasyon niya kay Reyna Lucia” sabi niya na napatayo si manang Zoraida “Haring Narra..” sabi niya na tiningnan lang siya nito at naupo uli siya. “Patawarin sana ako ni Lucia pero kailangan malaman ni Julian ang lahat” sabi ni Haring Narra “malaman ko po ang ano?” tanong ni Julian “ang totoong pagkatao ng ama mo, si Heneral Lorenzo” sagot niya.

Chapter XI: General Enzo and Her Majesty Lucia!

“Bago ko sisimulan ang kwento ni Lorenzo, ikukwento ko muna ang angkan niyang mga Bailan” sabi ni Haring Narra na lahat kami nakikinig lang sa kanya “ang mga Bailan ay orihinal na galing sa dagat pasipiko” pasimula niya. “Nanggaling sila sa isang isla kung saan sagana ito sa kalikasan at ang pangunahing pamumuhay nila ay ang pangingisda at pagsasaka, maliban sa kakayahan nilang ito hindi rin sila nagpapahuli pagdating sa digmaan” kwento ni Haring Narra. “Sa isang libong Bailan na nakatira sa islang yun, dalawang daan lang ang natira pagkatapos hampasin sila ng malakas na bagyo na nilamon ang buong isla nila.” kwento niya.

“Ganun pala ang nangyari sa kanila” sabi ko na nginitian ako ni Haring Narra “oo, sa dalawang daan na nakatakas sa kalamidad na yun limangpu lang ang nakarating dito sa Pilipinas” kwento ni Haring Narra. “Namatay yung iba?” pagputol ko sa kanya nung tinanong ko siya “Isabella!” tawag sa akin ni manang Zoraida “sorry po, tuloy lang po kayo Haring Narra” paumanhin ko na natawa ng mahina si Haring Narra. “Ang mga taong Lobo ang unang nakaharap nila at akala ng mga taong Lobo mga ordinaryong mortal lang sila kaya inuusig nila ang mga Bailan na umalis sa teritoryo nila” kwento ni Haring Narra.

“Lingid sa kaalaman ng mga Lobo ang limangpung Bailan na natira sa isang libong populasyon nila ay ang mga magigiting nilang mandirigma” napayuko ang ulo ni Haring Narra bago ito nagsalita “ang mga nasabing Lobo na umusig sa kanila hindi na nakabalik sa tribu nila” kwento niya na napamangha ako sa kinwento niya. “Sa pangyayaring yun hindi natanggap ng mga taong Lobo ang ginawa ng mga Bailan kaya naghigante sila pero ganun din ang nangyari sa mga Lobong umatake sa mga Bailan” kwento niya “sa pagkakataong ito nakita ng ama ko na si Haring Ugat ang posibilidad na magkakaubosan sila ng lahi kaya pumagitna siya para pigilan ang dalawang lahi” kwento niya na yumuko ito at bigla nalang me lumabas na kahoy sa ilalim ng lupa at naging truno ito na inupoan naman niya.

“Mabait ang ama ko at naiintindihan niya ang katayuan ng mga Bailan na mga estranghero mula sa ibang ibayo kaya kinupkop niya ang mga ito at tinuring na bisita dito sa kaharian namin” kwento ni Haring Narra. “Ikinagalit ito ng mga taong Lobo lalo na ang pinuno nilang si Damyan, kaya sumugod sila sa kaharian namin para hilingin na itakwil ang mga Bailan at hayaan itong mamatay sa labas ng kagubatan” tuloy niya. “Pero nagkaroon ng kakampi ang ama ko at yun ang Hari ng mga bampira na si Haring Voltaire kaya hindi nakaalma ang mga taong Lobo at hinayaan nalang kaming kupkupin ang mga Bailan” kwento niya. “So sa umpisa dito na talaga tumira ang mga Bailan?” tanong ko sa kanya “oo, lumipas ang panahon at ang limampung Bailan ay dumami hanggang sa nagpasya silang tumira malapit sa dagat at nirespeto ito ng ama ko” kwento niya.

“Nagkaroon din ng dayalogo ang mga taong Lobo at ang mga Bailan kaya natigil ang kanilang hidwaan at naghari ang kapayapaan sa buong lalawigan” kwento niya “Julian” tawag niya “opo, kamahalan?” sagot ni Julian. “Ang ama mo ay pinanganak kapareho ng araw nung ipinanganak din si Reyna Lucia” sabi ni Haring Narra na nagulat si Julian “kapareho ang araw ng kapanganakan nila?” gulat niyang tanong. “Oo” sagot ni manang Zoraida “hmmm… sa aming paniniwala isa itong sinyalis o kahulogan na ang dalawang nilalang pagpinanganak ng sabay ay tinakda sila para sa isa’t-isa” kwento ni Haring Narra. “Wow, parang fairy tale pala ang kwento nila” sabi ko na napangiti si Haring Narra “hindi pantasya Isabella” sabi niya “po?” tanong ko. “Ito ang kwento nila” sabi ni Haring Narra

1646 Lumang Pilipinas!

Pinanganak ng sabay sina Lorenzo at Reyna Lucia, nagdiriwang ang dalawang lahi sa kapanganakan sa susunod na henerasyon sa mga angkan nila. Isang gabing hindi matawaran ang tuwa at saya ng bawat lahi nila nung ipinanganak ang susunod sa linya ng mga magigiting at mamumuno sa bawat kaharian nila. Si Lorenzo sa mga Bailan habang si Lucia naman sa mga Bampira, nung nalaman ito ni Haring Ugat nagpdala siya ng dalawang mensahe sa dalawang angkan na gusto niyang makita ang dalawang bagong panganak ng mga supling. Tinugon agad ito ng dalawang angkan at nag-abot pa sila sa harap ni Haring Ugat nung pinresenta nila ang mga bagong myembro ng angkan nila.

“Binabati ko kayo Prinsepe Alister at Prinsesa Maureen sa napakaganda niyong anak na si Prinsesa Lucia” bati ni Haring Ugat sa kanila na nilingon niya ang mag-asawang Bailan. “Binabati ko din kayo Lam-ang at Nala sa magiting at napakalusog niyong anak na si Lorenzo” bati niya sa mag-asawa. “Maraming salamat po, Haring Ugat” sabi ni Lam-ang na niyuko nilang mag-asawa ang mga ulo nila “binabati ko din kayo, Prinsepe Alister at Prinsesa Maureen” bati din niya sa mag-asawang bampira na nagkamayan silang dalawa tanda ng pagiging magkaibigan nila ganun din ang mga esposa nila na natutuwa si Haring Ugat sa pinakitang pag-kakaisa ng dalawang angkan.

“Natutuwa ako at nagkakasundo ang mga pamilya niyo, natutuwa din akong ibalita na sa wakas magkakaroon narin ng kalaro ang anak kong si Narra” sabi ni Haring Ugat na nagtatago sa likod niya si Prinsepe Narra. “Huwag kana mahiya Narra batiin mo ang mga bago mong kaibigan” sabi ni Haring Narra sa kanya na ayaw niyang lumabas sa likod ng ama niya “hehehe pasensya na kayo sobrang mahiyain lang talaga ang anak ko” paumanhin ng Hari ng puno. “Hindi kayo dapat humingi ng paumanhin Haring Ugat naiintindihan po namin ito” sabi ni Prinsepe Alster na nginitian niya si Narra na nagtago agad ito sa likod ng ama niya.

Lumipas ang panahon at naging abala si Prinsesa Lucia sa pag-aaral niya habang naging malapit namang magkaibigan si Prinsepe Narra at si Lorenzo na halos araw-araw silang nagkikita at naglalaro sa gubat. Hindi kasi pinapalabas ni Prinsesa Maureen si Prinsesa Lucia dahil sa nag-iisang anak lang nila ito at natatakot din siya na baka me kung anong mangyari sa Prinsesa pagwala siya sa tabi niya “mama, pwede ho ba akong maglaro sa labas pagkatapos kong mag-aral?” tanong ni Prisesa Lucia sa mama niya “pasensya kana anak ha? Hindi lang muna ngayon” sagot ni Prinsesa Maureen. “Pero mama, nasa saktong edad na po ako at nandyan naman ang mga kawal para bantayan ako” sabi ni Prinsesa Lucia “anak, huwag matigas ang ulo ha?” sabi ng mama niya na napabugnot lang si Prinsesa Lucia.

1656: Sampung taon na si Lorenzo at nagsisimula narin itong mag ensayo sa paggamit ng espada at ibang kagamitan sa pandirigma, sa ganitong edad kasi sinisimulang turoan ang mga batang Bailan. “Lorenzo, sobrang hina ng mga palo mo, lakasan mo at bilisan mo ang paggalaw mo” sabi ng guro niyang si Amistad, isa sa Kapitan ng mga sundalo ng mga Bailan “ganyan at itaas mo ang ulo mo huwag kang yumuko, paano mo makikita ang kalaban mo kung nakayuko ang ulo mo” turo ng guro niya. Tinuroan din ni Amistad si Lorenzo kung paano pumana at gumamit ng patalim, isang araw habang nasa gubat sila nakakita sila ng Usa at si Lorenzo ang inatasang niyang hantingin ito para sa haponan nila.

“Kapitan, pasensya na po pero hindi ko ata kayang patayin ang isang nilalang ng walang kalaban-laban” rason ni Lorenzo sa kanya na si Amistad na mismo ang pumana sa Usa at isang tira lang niya natumba ito. “Ayaw mong pumatay? Pwes ito ang parusa mo, buhatin mo yan pabalik sa kampo natin” utos ng Kapitan sa kanya na napakamot nalang sa ulo si Lorenzo at binuhat ang matandang Usa na malaki pa sa katawan niya. “Pssst… Enzo…” mahinang tawag ni Narra sa kanya na nagtatago ito sa likod ng puno habang binubuhat niya ang malaking Usa, sininyasan siya ni Narra na magkita sila sa tabing ilog at tumango si Lorenzo.

Nung nakabalik na sila sa kampo nila nagpaalam si Lorenzo na maghuhugas lang ng katawan dahil sa dugo ng Usa na dumaloy sa katawan niya na pinayagan naman siya ni Amistad. Nagmamadaling tumakbo si Lorenzo papunta sa ilog at nakita niya si Narra na nagtatago sa likod ng puno “Enzo.. dito!” tawag ni Narra sa kanya na doon na siya sa bandang yun naghugas ng kamay “bakit ka nandito?” tanong ni Lorenzo sa kanya. “Wala kasi akong magawa, tara na laro muna tayo” yaya ni Narra sa kanya “hindi pwede, nag eensayo kami” sabi ni Lorenzo sa kanya “pag-eensayo ba yung pinabuhat ka niya ng patay na Usa?” tanong ni Narra sa kanya “ayaw ko kasing patayin kaya ako ang inatasan niyang magbuhat” sagot ni Lorenzo.

“Enzo, parang ikaw lang ata ang kilala kong Bailan na ayaw pumatay” natatawang sabi ni Narra “masama ba yun, Narra?” tanong ni Lorenzo sa kanya na natahimik ito bigla “tama naman yun, kaibigan pero kilala ang angkan niyo bilang magaling na mandirigma, darating ang panahon na tatawid ka sa puntong yun at kumitil ng buhay” sabi ni Narra sa kanya. “Alam ko yun, pero hanggang maaari dapat pairalin parin ang diplomasiya at bigyang pagkakataon ang bawat isa na intinidihin ang sitwasyon” sabi ni Lorenzo sa kanya. “Hahaha para kang si ama kung magsalita Enzo” natatawang sabi ni Narra “si Haring Ugat nga ang nagsabi nun, ikaw talaga Narra hindi ka kasi nakikinig sa ama mo eh” sabi ni Lorenzo sa kanya na naghubad ito ng damit at tumalon sa ilog.

“PRINSEPE NARRA!” narinig nila ang tagabantay niya “aalis na ako Enzo, babalik ba kayo dito?” tanong ni Narra sa kanya “hindi ko alam, papadalhan nalang kita ng ibon kung babalik kami dito” sabi ni Lorenzo sa kanya. “Sige, at paparating na si Acacia tiyak papagalitan nanaman ako nito” sabi ni Narra na tumakbo ito palayo sa ilog sa ibang direksyon na dinaanan ni Acacia. Tuloy lang sa paglangoy si Lorenzo at pagkatapos niyang maligo nagdamit na siya at bumalik sa kampo nila na ngayon ay malapit ng maluto ang Usa na pinana ni Kap. Amistad kanina. “Bakit ang tagal mo, Lorenzo?” tanong ng Kapitan sa kanya “naligo na po ako Kapitan para pagdating ko sa bahay hindi magagalit si nanay” rason ni Lorenzo.

1662: Desisais anyos na si Lorenzo at sa anim na taong pag-eensayo niya sa larangan ng pandirigma naging dalubhasa na siya nito at tumalas narin ang pandinig niya na kahit tibok ng puso na isang Usa maririnig na niya ito kung saan at gaano kalayo ito. Naging lalong malapit sila ni Prinsepe Narra na ngayon ay sinisimulan naring turoan sa responsibilidad niya sa kaharian nila para balang araw kung bababa na sa truno ang ama niyang si Haring Ugat alam na niya ang dapat niyang gawin. Habang si Prinsesa Lucia naman ay nasa Romania at nagsisimula naring matutong humawak ng espada at mismong lolo pa niyang si Haring Voltaire ang nagturo sa kanya sa larangan ng pandirigma at paggamit sa kapangyarihan niya.

Nagkikita parin si Lorenzo at si Narra para maglaro at tumambay sa malaking bato sa gitna ng gubat, isang araw habang nakahiga sa ibabaw ng malaking bato si Lorenzo dahan-dahang lumapit sa kanya si Narra para gulatin siya. “Hehehe.. ” natatawa ng mahina si Narra habang papalapit na siya kay Lorenzo ng biglang “kung ano man ang binabalak mo Narra kalimutan mo na yan” sabi ni Lorenzo sa kanya. “Awww.. ” sabi ni Narra na nilingon siya ni Lorenzo at tinawanan siya nito “nakalimutan ko matalas pala ang pandinig mo” sabi ni Narra sa kanya “tama! hehehehe naririnig ko ang tibok ng puso mo, kaibigan” sabi ni Lorenzo sa kanya. “Talo talaga ako sayo pagdating sa gulatan” sabi ni Narra sa kanya na umupo nalang siya sa tabi ni Lorenzo at inabutan niya ito ng prutas at kumain sila.

Habang kumakain sila nakarinig sila ng iyak ng isang Usa sa malayo “saan galing yun?” tanong ni Narra na tumayo si Lorenzo at pinikit ang mga mata niya “sa silangan!” sabi niya. Agad siyang tumalon at tumakbo papunta sa umiiyak na Usa “HOY ENZO! HINTAYIN MO AKO!” tawag ni Narra sa kanya na nakita niyang mabilis itong tumakbo palayo sa kanya “si Enzo talaga!” sabi ni Narra na tumalon siya sa isang puno at pumasok siya nito. Narating na ni Lorenzo ang umiiyak na Usa at nakita niya ang dalawang lobo na umiikot nito “hoy! ano ang ginagawa niyo dito?” tanong ni Lorenzo sa kanila “bata, huwag kang makialam sa hapunan namin” sabi nung isang lobo sa kanya.

“Pinagbabawal ang pangangaso dito sa gubat kapag walang pahintulot mula kay Haring Ugat” sabi ni Lorenzo sa kanila “wala kaming pakialam, kung ayaw mong mamatay tumahimik ka nalang” sabi nung isang lobo sa kanya. “Hindi kayo taga rito ano?” tanong ni Lorenzo sa kanila na nilingon siya ng dalawang lobo at dahan-dahan itong lumapit sa kanya “hindi ka talaga tatahimik ano bata?” tanong nung isang lobo na nilabas na nito ang mahabang pangil niya. Hinugot ni Lorenzo ang espada niya at naghanda narin siya “tingin mo makakatulong yang espada mo laban sa amin?” tanong nung nasa kaliwa na pinalibutan siya ng dalawa. “Gilas, gagawin nating panghimagas ang batang ito” sabi nung nasa kaliwa ni Lorenzo “hahaha tama ka masarap itong panghimagas” sagot naman nung isa.

“Panghimagas ha?” tanong ni Lorenzo sa kanila na sabay siyang inatake ng dalawang lobo na agad siyang tumalon paharap at gumulong siya sa lupa na nagtama ang dalawang lobo nung ginawa niya ito. Agad na tumayo si Lorenzo at hinanda ang sarili sa pag-atake ng dalawa “hahaha” tinawanan niya ang dalawa na agad bumangon yung isa at galit itong tumakbo palapit sa kanya “AKIN KA NGAYON!” sigaw nito. Tumalon ito at tinaas ang isang paa na ngayon ay nakalabas ang ang mahabang kuko niya at nung malapit na siya agad tumalon pakaliwa si Lorenzo kaya nakailag siya at saktong hinamapas niya ito ng espada niya na naputol ang paa nito. “GRAAAAWWWW!!!” napasigaw ito sa sakit nung bumagsak ito sa lupa “GILAASSS!” sigaw nung kasamahan niya na mabilis itong bumangon at tumingin kay Lorenzo.

“PAPATAYIN KITAAAA!” sigaw nito at mabilis itong tumakbo papunta kay Lorenzo na bigla nalang itong napahinto nung me mga ugat na bumalot sa katawan niya “pasensya na Enzo kung nahuli ako” paumanhin ni Narra. “Palagi naman eh” natatawang sagot ni Lorenzo sa kanya na tinaas ni Narra ang lobong binalutan niya ng ugat at hinigpitan pa niya ang pagkabalot nito “AAAAAHHHWOOOOOOOO” umalolong ito at napansin nilang bumangon narin ang kasamahan niya. “PINUTOL MO ANG PAA KO!” sigaw nito kay Lorenzo na kahit putol ang isang paa nito sumugod parin ito kay Lorenzo na bigla nalang itong napadapa sa lupa at bumalot sa katawan ng lobo ang itim na kadena at hinila ito paatras papunta sa puno at ginapos ito.

Nagulat sila pareho nung makita ito at kumalma na si Lorenzo nung makita ang itim na kadena dahil kilala niya kung sino ang nagmamay-ari nito “haayyy.. pareho kayo ni Narra palaging huli sa lahat” sabi ni Lorenzo. “Pasensya na kayong dalawa hindi ko naman akalain na magkakaroon pala ng ganitong pangyayari habang wala ako” sagot nito kay Lorenzo “hahaha maayos lang yun ang importante nandito kana, Zoraida” sabi ni Lorenzo na lumabas sa likod ng puno si Zoraida (14 yrs old). “Zoraida!” tawag ni Narra sa kanya na ginapos din niya sa puno ang lobong nahuli niya at nag-abot silang tatlo sa gitna “akala niyo ito ang katapusan, nagkakamali kayo!” banta nung isang lobo sa kanila.

“Ano ang gagawin natin sa kanila?” tanong ni Zoraida sa kanila “una, gamutin mo muna ang sugat niya Zora” sabi ni Lorenzo “Narra, magpadala ka ng sulat sa tribu ng mga lobo at ipaalam mo sa kanila na me ligaw na mga lobo ang pumasok sa gubat niyo” utos ni Lorenzo sa kanila. “SIge” sabi ni Narra na pumasok ito sa loob ng isang puno at nawala ito habang ginamot naman ni Zoraida ang kamay ng isang Lobo na ngayon ay nagkatawang tao na. “PAPATAYIN NAMIN KAYO!” sabi nung naputol ang kamay na nagpupumiglas silang dalawa para makawala sa pagkakagapos “mag si tigil kayong dalawa!” sabi ni Zoraida sa kanila “ma swerte kayo at sila ni Enzo ang nakaharap niyo kung hindi matagal na kayong patay” dagdag niya na napatigil ang dalawa.

“Zora” tawag ni Lorenzo na lumayo si Zoraida sa lobo nung nagamot na niya ito “alam ko ang lahat ng mga lobo sa tribu ni Haring Damyan, kaninong tribu kayo galing?” tanong ni Lorenzo sa kanila na hindi siya nito sinagot. Bumalik na si Narra kasama ang mga tauhan niya kaya binitawan na nila ang mga lobo at ginapos nila ito at pinaupo sa lupa “kahamalan kami na po ang bahala sa kanila” sabi nung isang tauhan ni Narra. “Sige dalhin niyo na sila palabas ng gubat at ibigay sila sa mga taong lobo” utos ni Narra sa kanila “masusunod po, kamahalan” sagot nung sundalo niya “Lorenzo ba kamo ang pangalan mo?” tanong nung Gilas sa kanya na tumingin si Lorenzo sa kanya. “Tatandaan ko ang pangalan mo” sabi nito bago sila dinala ng mga tauhan ni Narra paalis sa gubat.

“Lorenzo” tawag ni Zoraida na nilingon niya ito “bakit?” tanong niya “me masama akong pangitain sa lobong yun” sabi niya “anong pangitain?” tanong ni Narra “na hindi ito ang huling pagkikita niyo” sabi ni Zoraida. “Hahaha ikaw talaga Zora masyadong seryoso” natatawang sabi ni Lorenzo sa kanya na una itong naglakad pabalik sa malaking batong tinatambayan nila ni Narra “bakit ka nga pala naparito, Zoraida?” tanong ni Narra. “Naparito ako dahil inutosan ako ni Inang Zenaida para ipaabot kay Lorenzo ang gamot para kay ginang Nala” sagot ni Zoraida “me sakit ang nanay mo, Enzo?” tanong ni Narra “oo, ilang araw na siyang inuubo kaya humingi ng panlunas si tatay kay manang Zenaida” sabi ni Lorenzo sa kanya.

Naupo na silang tatlo sa ibabaw ng malaking puno at tiningnan ni Zoraida kung me sugat ba si Lorenzo “hindi nila ako tinamaan mabuti lang ako Zora” sabi ni Lorenzo sa kanya. “Mabuti ng makasiguro, alam mong makamandag ang mga pangil at kuko nila” sabi ni Zoraida “nandyan ka naman para gamutin ako” nakangiting sabi ni Lorenzo na sinapak siya ni Zoraida ng mahina sa balikat. “Pero napaisip ako dun sa dalawang lobo kung sino at taga saan sila” sabi ni Narra “alamin nalang natin kay Dante tiyak malalaman niya kung sino ang mga yun” sabi ni Lorenzo na tumayo siya at inunat ang katawan.

“Malapit ng dumilim kailangan ko ng umuwi” sabi ni Zoraida na tumayo narin ito at bumaba sa malaking bato na siniko ni Lorenzo si Narra at nahiya ito “ah… Zoraida.. i..ihahatid na kita palabas ng gubat” sabi ni Narra. “Sige” sabi ni Zoraida na patagong natawa si Lorenzo dahil alam niyang me gusto si Narra kay Zoaraida “Enzo, ibigay mo agad yan kay ginang Nala” sabi ni Zoraida na tumango lang si Lorenzo at umalis na sila ni Narra. Tiningnan lang ni Lorenzo ang dalawa nung papalayo na ito at tumalon siya pababa sa malaking bato at nagsimulang maglakad pabalik sa kanila na dumaan pa ito muna sa ilog para maligo.

Nakagawian na niyang maligo bago umuwi sa kanila dahil alam niyang papagalitan siya ng nanay niya pag hindi siya naligo o mangangamoy pawis siya. Gaya ng dati hubo’t-hubad siyang naligo sa ilog at nagpalutang-lutang lang siya habang nakatingin sa kalawakan na kita niyang nag-iiba na ang kulay nito dahil palubog na ang araw. Sumisid siya pailalim at nakita niya ang mga isda na lumalangoy sa paligid niya at umangat siya at paglabas niya sa ibabaw “ang sarap ng….” napatigil nalang siya nung maramdaman niyang me taong nakatayo sa gilid ng ilog kaya lumangoy siya papunta sa gilid at umahon siya. Nakahood ito kaya hindi niya makita ang mukha kaya dahan-dahan niyang dinampot ang damit niya at sinuot niya ito na nakatayo lang ang taong nakahood malayo sa kinatatayuan niya.

Nung nakabihis na si Lorenzo nakita niyang me lumabas na espada sa damit nung tao at agad umabante ito papunta sa kanya kaya hinugot niya ang espada niya at dinepensahan niya ang sarili niya. Tinulak niya ito palayo na agad itong tumalon papunta sa kanya kaya gumulong siya paharap at yung lupa ang nasaksak ng kalaban niya na agad siyang bumangon at humanda. “Magaling!” sabi nung kalaban niya “salamat!” sagot niya na umabante siya at dumepensa ang kalaban niya at nag espadahan silang dalawa hanggang sa narating nila ang malaking bato. Natulak si Lorenzo sa puno at napasandal siya nito na agad umabante ang kalaban niya para saksakin siya pero nakailag siya. Sabay yuko niya at binigyan niya ng leg sweep ang kalaban niya at natumba ito at nabitawan ang espada niya.

Tumalon si Lorenzo para saksakin niya ito pero nahawakan ng kalaban niya ang kamay niyang me hawak ng espada at gumulong silang dalawa habang nag-aagawan sa espada niya. Huminto sila sa tabi ng malaking bato habang nakahawak yung kalaban niya sa kamay niya “malakas ka” sabi nung kalaban niya “ikaw din” sagot niya na pilit tinulak ni Lorenzo ang espada sa lalamunan ng kalaban niya. Tinuhod si Lorenzo sa gilid kaya napaalis siya ng konte sa kalaban niya na nagmamadali siyang bumalik sa pwesto at nilagay ang espada niya sa lalamunan ng kalaban niya pati din ito nung me lumabas na espada sa palad niya.

Pareho silang me espada sa lalamunan nila kaya napatigil silang dalawa at nagpakiramdaman “haahh..haahh..haahhh..” humihingal si Lorenzo dahil sa pagod na nanginginig na ang kamay niyang nakahawak sa espada niya. “Hinihingal kana.. pagod?” tanong nung kalaban niya na parang hindi ito napagod “alam mo naman na kagagaling ko lang sa ilog at kanina me dalawang lobo din kaming nakalaban” sagot ni Lorenzo sa kanya. “Haayyy.. ito ba ang pinagkakaabalahan mo habang wala ako ha, Enzo?” tanong nito “hindi ah!” sagot niya na inalis niya ang espada sa lalamunan ng kalaban niya pati din ito. “Kumusta kana?” tanong ni Lorenzo “mabuti lang ako… ikaw?” tinanong siya “mabuti na ako ngayong nandito kana” sabi ni Lorenzo na inalis niya ang hood na nakatabon sa mukha at nakita niyang nakangiti ito “Lucia” sabi niya.

Magkatabi silang nakahiga sa ibabaw ng malaking bato habang nakatingin lang sa kalawakan “natutuwa ka bang makita ako, Enzo?” tanong ni Lucia sa kanya na nginitian niya ito. “Oo naman, ikaw?” tanong niya na nag-isip muna si Lucia at sabing “hmmm… hindi ko alam” kaya dumapa si Lorenzo at tumingin kay Lucia “hindi mo alam?” tanong niya na tumalikod si Lucia sa kanya. “Oh? Tinalikuran lang ako” sabi ni Lorenzo na patagong natawa si Lucia sa kanya na humiga muli si Lorenzo “kung ganun eh hindi narin ako natutuwang makita ka” sabi ni Lorenzo na agad humarap sa kanya si Lucia. Nilagay ni Lucia ang kaliwang kamay niya sa dibdib ni Lorenzo at tumingin ito sa mata niya “kahit kelan man hindi ka nawala sa isipan ko, hindi ka nawala sa puso ko, nananabik akong makita ka habang nasa Romania ako” sabi niya na napangiti si Lorenzo.

“Hehehe.. alam ko yun” sabi ni Lorenzo sa kanya na biglang bumangon si Lucia at umupo ito “bakit?” tanong niya na bumngon din siya at umupo “wala… wala na si mama Enzo” sabi ni Lucia na nagulat si Lorenzo. “Bakit? Ano ang nangyari?” tanong niya “sinalakay kami ng mga taong bayan nung nandun kami sa palasyo” kwento niya “sinakripisyo ni mama ang buhay niya para lang makatakas kami kaya.. huhu…” naiyak siya kaya inakbayan siya ni Lorenzo kaya sumandal si Lucia sa dibdib niya. “Kinalulungkot ko ang nangyari sa inyo Lucia” sabi niya habang hinihimas niya ang kaliwang braso nito. “Dapat nakaraang buwan pa kami nakabalik dito pero dahil sa nangyari nagtago muna kami at hinayaang humupa ang sitwasyon” kwento ni Lucia na hinalikan siya ni Lorenzo sa noo.

“Ang importante nandito kana at walang nangyari sayo” sabi ni Lorenzo sa kanya na tumingin sa kanya si Lucia at naghalikan silang dalawa at yumakap ng mahigpit sa kanya si Lucia at umiyak ito sa dibdib niya. “Kumusta na nga pala ang papa mo?” tanong ni Lorenzo “nasugatan si papa pero ginagamot na siya ngayon ng mga tauhan ni lolo” sagot niya “ikaw? Hindi ka ba nasugatan?” tanong ni Lorenzo “hindi” sagot niya “mabuti naman” sabi ni Lorenzo na niyakap niya ng mahigpit si Lucia. Naglakad-lakad silang dalawa sa gubat habang magkahawak kamay at dumating sila sa isang puntod na malapit sa pangpang at tumayo silang dalawa dun habang nakatingin sila sa bilog na buwan.

“Mangako ka sa akin Lorenzo” sabi ni Lucia na napatingin sa kanya ang binata at humarap sa kanya si Lucia “mangako ka sa akin na hindi ka mawawala sa tabi ko” sabi ni Lucia sa kanya na ngumiti si Lorenzo. Lumuhod siya sa harap ni Lucia at kinuha nito ang kanang kamay niya at hinalikan niya ito “nangangako ako, mahal ko” sabi ni Lorenzo sa kanya na lumapit sa kanya si Lucia at niyakap nito ang ulo ni Lorenzo at niyakap naman ng binata ang beywang niya. “Pero..” sabi ni Lorenzo “tandaan mo Lucia, tao lang ako, isang mortal na marami man akong kayang gawin pero hindi magiging sapat para mabuhay ng matagal” paalala ni Lorenzo sa kanya.

“Mahal ko, me paraan naman para mabuhay ka ng matagal para magsama tayo ng habang buhay” sabi ni Lucia sa kanya na ngumiti si Lorenzo “patawad mahal ko, alam mong isa akong Bailan pinagbabawal sa kultura namin ang iniisip mo” sabi ni Lorenzo sa kanya. Hinila patayo ni Lucia si Lorenzo at hinawakan niya ito sa mukha “mortal, Bailan, Lobo, Engkanto, Taong Puno o ano ka pa man kung gugustohin kong mabuhay ka ng matagal kasama ko walang kultura o paniniwala man ang makakapagpigil sa pagmamahalan natin” sabi ni Lucia sa kanya. “Mahal kita Lucia pero… mananatili parin akong mortal.. ipinangak akong mortal.. gusto ko din mamatay bilang mortal sa natural na takbo ng buhay ko” sabi ni Lorenzo sa kanya. Napaluha si Lucia dahil alam niyang darating ang panahon na iiwan siya ni Lorenzo at kahit siya pa ang pinakamakapangyarihang nilalang sa buong mundo wala siyang magagawa para pigilan ito.

Naglakad na sila pabalik sa malaking bato ng mapansin ni Lucia na me dalawang taong nakatingin sa kanila sa malayo kaya hinawakan niya sa balikat si Lorenzo na napansin naman ito ng binata. “Kelan ulit tayo magkikita?” tanong ni Lorenzo sa kanya “sa susunod na bilog ang buwan, Enzo” sabi ni Lucia sa kanya na nagyakap silang dalawa at naghalikan sila. Naglakad na si Lucia patungo sa dalawang taong naghihintay sa kanya at sinuot niya muli ang hood niya “paalam mahal ko” sabi ni Lorenzo na nilingon siya nito at nginitian siya. “Kamahalan” sabi nung isang tauhan niya “tayo na” sabi ni Lucia sa kanila na bigla nalang silang nawala at napangiti nalang si Lorenzo at kinuha ang gamot na binigay ni Zoraida kanina at umuwi narin siya.

Pagdating niya sa kubo nila hinanda niya agad ang gamot ng nanay niya at binigay niya agad ito nung pagkatapos na niyang ilaga ang dahong binigay ni Zoraida “bakit ang tagal mo, Lorenzo?” tanong ng nanay niya. “Me ginawa pa kasi kami ni Narra nay at naligo narin ako bago ako umuwi” rason niya habang iniinom ng nanay niya ang gamot na hinanda niya at umubo ito pagkatapos “haaa… ” galing sa nanay Nala niya at nginitian siya nito. “Mabuti na po kayo nay?” tanong ni Lorenzo “haayy sa wakas nakakahinga narin ako ng maayos, anak” sabi ng nanay niya na tumalab agad ang gamot na binigay ni Zoraida sa kanya. “Ipaabot mo kay Zenaida ang pasasalamat ko pagnagkita muli kayo ni Zoraida, Enzo” sabi ng nanay niya “makakarating po, inay, teka asan ho ba si tatay?” tnaong niya “oonga pala pumunta ka sa kubo ng lolo mo nagpupulong sila ngayon dun” sabi ng nanay niya.

Pagkatapos ligpitin ang mga ginamit niya kanina sa kusina nagpaalam siya sa nanay niyang pumunta sa kubo ng lolo niya, naupo lang sa tabi si Lorenzo habang nagpupulong ang mga matataas na opisyal ng komyunidad nila. “Ano ang gagawin natin pinuno?” tanong nung isang opisyal “nakausap ko na si Haring Ugat at si Haring Damyan tungkol nito at sinabi ko na sa kanila na hindi tayo sasama sa gyera nila maliban lang kung aatakihin tayo” sagot ng pinuno nila na si Balin lolo ni Lorenzo. “Maghihintay pa ba tayo na aatakihin tayo bago tayo kikilos?” tanong nung isa pang opisyal “hmmm.. wala tayo sa lugar para sumali sa gyera nila Gilman” sabi ni Balin “teritoryo ang pinag-aawayan nila at hindi sinasakop ng mga aswang ang teritoryo natin kaya wala tayong dahilan para sumali” sagot ni Balin sa kanya.

Sumang-ayon kay Balin ang ibang opisyal habang yung iba naman ay nagdadalawang isip pa “kung nangangamba kayo na baka isali nila tayo, ipapangako ko sa inyo na walang buhay ng Bailan ang mawawala” sabi ni Balin sa kanila na tumango silang lahat. “Maghanda kayo kung ito ang paraan para maging kampante kayo, wala din namang masama kung maghanda tayo, hindi ba?” sabi ni Balin sa kanila na sumang-ayon silang lahat. “Me idaragdag pa ba kayo o hinaing na gusto niyong iparating sa ibang opisyalis?” tanong ni Balin sa kanila na walang sumagot sa kanila kaya tinapos na niya ang pagpupulong nila at isa-isa na silang lumabas sa kubo niya. “Lorenzo” tawag ni Gilman sa kanya nung makita siyang nakaupo sa gilid “magandang gabi po, ginoong Gilman” bati ni Lorenzo.

Lumapit sa kanila ang ama niyang si Lam-ang “anak, kanina ka pa ba dito?’ tanong niya “kakarating ko lang po, ama” sagot niya “Lam-ang tila nagbibinata na ang anak mong si Lorenzo” sabi ni Gilman na natawa lang ang ama niya. “Oo, binata na si Lorenzo at sa darating na panahon siya na ang susunod na mamumuno sa komyunidad natin” sabi ng ama niya “hahaha tama ka Lam-ang” sabi ni Balin na naglakad ito palapit sa kanila “lolo” tawag ni Lorenzo sa kanya na tinapik naman siya nito sa balikat. “Me napupusoan ka na ba, Lorenzo?” tanong ni Gilman sa kanya na biglang nahiya si Lorenzo “wa..bakit po niyo natanong?” tanong niya “Pinunong Balin, Hen. Lam-ang hindi niyo naitatanong nagdadalaga narin ang anak kong si Lala” sabi ni Gilman.

“Tama, magkasing edad lang sila ni Lorenzo” sabi ni Lam-ang na tiningnan niya si Lorenzo “gusto ko sanang ikasundo si Lo..” pinutol siya ni Balin “Gilman, hayaan mo ang apo ko ang pumili ng babaeng mapupusoan niya” sabi ni Balin sa kanya. “Ah.. hindi ko naman po inalis kay Lorenzo ang pagpili niya gusto ko lang ibigay alam sa kanya na gusto ko siyang maging parte ng pamilya ko” sabi ni Gilman. “At ipares siya kay Lala na alam kong me gusto din kay Lorenzo” sabi ni Gilman na nagulat silang tatlo sa sinabi niya “pwes kung ganun bigyan natin sila ng pagkakataong magsama” sabi ni Hen. Lam-ang “Lam-ang” tawag ni Balin sa kanya “patawad ama pero kilala mo ang apo mo na puro paglalaro at pag ensayo nalang ang nasa isip nito” sabi ni Lam-ang sa kanya “hayaan mo muna siyang maranasan ang pagkabinata niya” sabi ni Balin sa kanya “o..opo ama” sagot ni Hen. Lam-ang.

Nagpaalam na si Gilman at naiwan silang tatlo sa kubo “tandaan mo Lam-ang, hindi kita sinunod sa tradisyon natin na ipagkasundo sa ibang pamilya kaya huwag mong gawin ito sa nag-iisa kong apo” paalala ni Balin sa kanya. “Patawad po ama, Lorenzo” sabi ni Hen. Lam-ang “wala hong problema yun ama, naiintindihan ko po” sabi ni Lorenzo sa kanya “si Lorenzo ipagkasundo kay Lala?” biglang sabi ni Kap. Amistad na nakatayo na ngayon sa me pintoan ng kubo “Kapitan, kanina ka pa ba dyan?” tanong ni Hen. Lam-ang sa kanya “hindi po Heneral, narinig ko lang po ang parte na ipagkasundo si Lorenzo kay Lala, hahahaha si Lorenzo at Lala? Parang langis at tubig ang dalawa hahaha” natatawang sabi ni Kap. Amistad “Kapitan” tawag ni Balin sa kanya na natahimik ito at niyuko ang ulo “patawad po, Pinuno” sabi niya.

“Pumasok ka dito Kapitan” yaya ni Balin sa kanya kaya pumasok ito sa loob at naupo sa harapan niya nung nasa mesa na silang apat. “Paumahin po kung nahuli ako sa pagpupulong pinunong Balin” paumanhin niya. “Walang anuman yun, ano ang balita Kap. Amistad?” tanong ni Balin sa kanya “masama po, pinuno” sagot niya “bakit?” tanong ni Hen. Lam-ang “Pinuno, Heneral naghahanda na po ang mga aswang para sumalakay sa ibang kaharian, binalita ito ni Hen. Romolo sa akin na naghahanda na din ang mga Lobo sa mangyayari” balita niya. “Masama ito, ama” sabi ni Hen. Lam-ang sa ama niya na napahawak sa baba si Balin at nag-isip ito. “Lolo, ano ho ba ang gagawin natin?’ tanong ni Lorenzo sa kanya na tumayo ito kaya napaatras silang dalawa ni Hen. Lam-ang at lumuhod sa harapan niya pati narin si Kap. Amistad.

“Hindi tayo gagalaw hanggang hindi tayo kailangan ng mga kaalyado natin, Heneral Lam-ang” sabi ni Balin “po?” tanong niya “Ipagbigay alam sa mga tauhan natin na maghanda sila sa posibilidad na mangyayari” utos ni Balin sa kanya. “Masusunod po, pinuno” sabi ni Hen. Lam-ang “Kapitan Amistad!” tawag ni Balin “po?” “magpadala ka ng sulat sa mga taong Lobo at ipaalam mo sa kanila na nasa likod nila tayo at handa tayong lalaban kung kailanganin nila tayo” utos ni Balin “masusunod, pinuno” sabi niya na umalis na silang dalawa ni Heneral Lam-ang. “Lolo, ano ho ba ang gusto niyong gawin ko?” tanong ni Lorenzo “Enzo, umuwi ka sa inyo at bantayan mo ang nanay Nala mo” utos ng lolo niya.

“Pero pinuno, dalubhasa na po ako sa pandirigma kailanganin niyo po ang abilidad ko sa pakikipaglaban” sabi ni Lorenzo “hindi na muna ngayon Lorenzo” sabi ng lolo niya na naglakad ito “umuwi kana sa inyo at alagaan mo ang nanay mo” utos niya “masusunod po… lolo” sagot niya. Nakita niya sa labas na abala ang mga tauhan nila sa paghahanda sa mga kagamitan nilang pandigma at nakita niya ang ama niyang inuutosan ang mga sundalo nila. Naka alarma ang buong komyunidad nila at gising ang lahat ng mga tao dahil kasalukoynag nag-aaway ang pwersa ng mga taong puno at Lobo laban sa mga aswang.

“Ama!” tawag ni Lorenzo na nakasuot ito ng damit na pandigma “Lorenzo, bumalik kana sa loob ng kubo at bantayan mo ang nanay mo” utos ng tatay niya “hindi ama, tutulong po ako sa inyo” sabi niya. “Anak, mas makakatulong ka sa akin kung nasa tabi ka ng nanay mo” sabi ni Hen. Lam-ang sa kanya “sundin mo nalang ang inuutos ni Heneral Lam-ang, Lorenzo” sabi ni Kapitan Amistad sa kanya na ngayon ay naka damit pandigma narin. “Pero Kapitan nakahanda na po ako…” “huwag kana makipagtalo pa Lorenzo” sabi ng tatay niya “o.. opo ama” sagot ni Lorenzo “ano yun?” tanong ni Kap. Amistad “ah.. opo Heneral!” sabi ni Lorenzo at bumalik na siya sa kubo nila “anak” tawag ng nanay niya na ngayon ay nakadamit pandigma narin ito “nay, dito lang daw tayo sabi ni ama” sabi niya na tumango ang nanay niya at umupo ito.

Lumipas ang magdamag at nakatanggap sila ng balita na tapos na ang gyera at binalita sa kanila na napatay ang Hari ng mga Aswang na si Magno “masamang pangitain ito, ama” sabi ni Hen. Lam-ang kay Balin. “Ilagay parin sa alerto ang komyunidad natin, hindi natin alam baka gaganti ang mga aswang sa nangyari sa Hari nila” utos ni Balin sa mga tauhan niya. Samantala, nagpatawag ng pagpupulong si Haring Ugat at nagtitipon silang lahat sa kaharian niya. Dumating ang mga pinuno ng mga Lobo, Bampira, Engkanto at Bailan na agad nagsalita si Haring Damyan tungkol sa nakuha nilang aklat ng mga aswang “kami ang dapat humawak niyan” sabi niya “at tingin mo karapat-dapat ka sa aklat na yan, Damyan?” tanong ni Haring Helius ng mga Engkanto.

“Ipagpalagay natin na mapanganib ang aklat na ito, hindi ba ang dapat humawak nito ay ang mga nilalang na hindi kayang gamitin ang aklat na ito?” sabi ni Haring Ugat na napatingin siya kay Balin. Tumayo si Balin at nagsalita siya “salamat sa sinabi niyo Haring Ugat pero hindi ko po matatanggap ang aklat na yan” sabi niya na nagsalita agad si Damyan “ayaw niya sa aklat na yan pwes akin nalang yan!” sabi niya. “Hindi nga pwede Damyan dahil uhaw ka din sa kapangyarihan” pagtutol ni Haring Helius na biglang tumayo si Damyan at huhugotin na sana niya ang sandata niya ng biglang bumulwak ng apoy si Haring Voltaire sa ere kaya napatigil silang dalawa.

“Patawad sa inyong lahat pero naiirita na kasi ako sa bangayan ng dalawang ito” sabi ni Haring Voltaire “kung nag-aaway kayo dahil sa aklat na yan bakit hindi nalang natin ito sunogin” suhistyon niya na inayawan ng dalawang hari. “Kung maaari lang sana Haring Voltaire pero makapangyarihan ang aklat na ito kaya hindi ito masisira kahit ano man ang gagawin natin nito” sabi ni Haring Ugat “pwes, sa akin mo nalang ibigay yan” sabi ni Haring Voltaire. “Bakit sa’yo?” tanong ni Haring Damyan “dahil hindi ako katulad mo na naghahangad ng mas mataas pang kapangyarihan at hindi rin ako katulad mo Helius na kinokonsiderang mababa sa akin ang lahat ng nilalang” sabi ni Haring Voltaire na sinang-ayunan siya ni Haring Ugat at ni Balin.

“Wala bang tututol sa hiling ni Haring Voltaire?” tanong ni Haring Ugat sa kanila na umayaw si Damyan pero natalo din siya dahil tatlo laban sa isa ang bumoto na mapunta kay Haring Voltaire ang Aklat ng Dilim. Galit na umalis sa pagtitipon si Haring Damyan at nagbanta na pa ito “sa oras na gagamitin mo ang aklat na yan, Voltaire ako na mismo ang papatay sayo” sabi niya bago siya umalis na si Hen. Romolo na ang humingi ng paumanhin sa kanila. Bumalik narin sa kaharian niya si Haring Helius gamit ang portal at naiwan si Haring Voltaire at Balin sa harap ni Haring Ugat “aalagaan ko ang aklat na ito, kaibigan” sabi ni Haring Voltaire “aasahan ko yan, kaibigan” sabi ni Haring Ugat na nagpaalam narin ang Hari ng mga Bampira na babalik sa palasyo niya.

“Voltaire” tawag ni Haring Ugat sa kanya na lumingon ito “aasahan ko na hindi mo gagamitin ang aklat na yan” nakangiting sabi niya na ngumiti din sa kanya si Haring Voltaire “makakaasa ka kaibigan, Balin” sagot niya. “Haring Voltaire, nasa likod mo lang din kaming mga Bailan pero sa oras na bubuksan mo ang aklat na yan” sabi ni Balin sa kanya “huwag kang mag-alala, Balin” sabi ni Haring Voltaire sa kanya “nga pala, ipinapaabot ng mahal kong apo ang pagmamahal niya kay Lorenzo” sabi ni Haring Voltaire bago ito tumalikod at kasama ang mga tauhan niya na bigla nalang silang nawala. “Hmm… ” narinig ni Haring Ugat galing kay Balin “huwag mo sanang ikasama ito, Balin” sabi ni Haring Ugat “hindi kamahalan, karapatan ni Lorenzo ang pumuli ng babaeng mapupusoan niya, pero.. hindi ko lang inaasahan na si Lucia ang mamahalin niya” sabi ni Balin na napangiti si Haring Ugat.

Lumipas ang panahon at natahimik na muli ang buong lalawigan, tumataas narin ang edad ni Lorenzo na siya na ngayon ang tumatayong Kapitan sa hukbong ng mga Bailan habang si Amistad naman ay tumaas narin ang ranggo niya. “Heneral” tawag ni Lorenzo sa kanya na niyuko nito ang ulo niya “Kapitan Enzo, ano ang balita sa labas?” tanong niya “nakahanda na po ang mga tauhan natin para sa ating paglalakbay” balita niya “magaling, sige susunod na ako” sabi niya habang naghahanda ito sa sarili. Habang sa palasyo ng mga Bampira naghahanda narin sila para sa koronasyon ni Prinsepe Alister para pumalit sa ama niyang si Haring Voltaire na ngayon ay tinamaan ng matinding karamdaman.

“Ama, akala ko ho ba hindi nagkakasakit ang isang bampira?” tanong ni Prinsesa Lucia sa ama niyang si Prinsepe Alister “oo, pero hindi sakit ang meron ang lolo mo kundi sumpa” sagot ng ama niya. “Sumpa?” takang tanong ni Prinsesa Lucia “oo anak, bago namatay ang Hari ng mga aswang nag-iwan ito ng sumpa sa sino mang hahawak sa Aklat ng Dilim” kwento niya sa anak niya “kaya huwag na huwag kang lalapit sa aklat na yun, naiintindihan mo ba Lucia?” sabi ng ama niya “naiintindihan ko po, ama” sagot ni Prinsesa Lucia. “Kamahalan, nandito na po ang mga panauhin niyo” sabi ng isa sa mga tauhan niya “mabuti, anak maghanda kana din ha?” sabi ng papa niya “opo, ama” sagot ni Prinsesa Lucia.

“Binabati kita Prinsepe Alister” bati ni Haring Ugat nung dumalo ito sa koronasyon niya “maraming salamat, Haring Ugat dito po kayo” turo ni Prinsepe Alister sa kanya, dumating din ang mga Lobo at mga Engkanto. Huling dumating sila Lorenzo na binati nila si Prinsepe Alister at nagbigay sila ng pasalubong sa kanya para sa nalalapit niyang koronasyon “maraming salamat Pinunong Lam-ang, aasahan ko ang suporta mo sa pagkakaisa nating lahat” sabi ni Prinsepe Alister sa kanya. “Maaasahan mo, Prinsepe Alister” sagot ni Lam-ang sa kanya na nagkangitian si Lorenzo at si Lucia “dito tayo kaibigan” yaya ni Prinsepe Alister sa kanila na naiwang nakatayo si Lorenzo at si Lucia na agad hinila palabas ni Lucia si Lorenzo nung lumayo na ang mga magulang nila at pumunta sila sa likod ng palasyo malapit sa hardin nila.

“Natutuwa ako para kay Prinsepe Alister, Lucia” sabi ni Lorenzo na nginitian siya ni Lucia at hinila siya nito papasok sa hardin nila “dito tayo” sabi ni Lucia. “ano ang gagawin natin..” hindi niya ito natuloy dahil siniil siya ng halik ni Lucia. “Nasasabik na ako sayo, mahal ko” sabi ni Lucia sa kanya na niyakap siya nito ng mahigpit “ako din, mahal” sagot ni Lorenzo na tumingin siya sa paligid. “Bakit?” tanong ni Lucia na bigla siyang hinalikan ni Lorenzo sa leeg na napasinghap siya at napayakap sa ulo nito “oohh… Enzoo.. :” umungol si Lucia na binaba ni Lorenzo ang dalwang kamay niya papunta sa pwet ni Lucia at pinsil niya ito. “Oooohhh.. mahal ko…” sabi ni Lucia na naghalikan silang dalawa.

Napatigil sila nung makarinig sila ng ingay sa kaliwa nila “me tao” mahinang sabi ni Lorenzo na niyakap siya sa beywang ni Lucia at bigla silang naging anino at lumipad paitaas at nagulat nalang si Lorenzo nung nasa loob na sila sa silid ni Lucia. “Paano?” takang tanong ni Lorenzo na bumitaw si Lucia sa kanya at naglakad ito papunta sa kama niya na dahan-dahan nitong hinubad ang suot niya at hubo’t-hubad na ito nung nakatayo siya sa gilid ng kama niya at tumingin kay Lorenzo. Hindi nakagalaw si Lorenzo sa nakita niya at napalunok siya ng laway nung makita niyang humiga sa kama si Lucia at kinakawayan siya nito para lumapit sa kanya. “Oh mahal ko” sabi ni Lorenzo na naglakad narin siya palapit sa kama at hinubad narin niya ang mga damit niya at hubo’t-hubad na siyang gumapang at pumatong sa ibabaw ni Lucia.

Hinimas niya ang mukha ni Lucia habang nagkatinginan silang dalawa “mahal ko… ” sabi ni Lorenzo “mahal… ibibigay ko ang lahat sayo” sabi ni Lucia sa kanya na bumukaka ito na naramdaman ni Lorenzo ang pagkababae ni Lucia nung tumama ang ulo ng alaga niya sa hiwa nito. “Oh mahal ko” sabi ni Lorenzo na naghalikan silang dalawa na inabot ni Lucia ang pwet niya at hinila niya ito dahilan para maipasok ang ulo ng titi ng binata sa hiwa niya. “Aaahhh… mahal…” sabi ni Lucia nung bumaon na ito sa loob niya “mahal.. napakaganda mo talaga” sabi ni Lorenzo na naghalikan muli silang dalawa at gumulong sila para si Lucia na ang nasa ibabaw niya

Inupoan ni Lucia ang titi ni Lorenzo dahilan para maibaon ito sa lagusan niya na napapikit ang dalaga at napasinghap ito nung naramdaman ang hapdi sa pagkababae niya. “Nasaktan ba kita, mahal?” tanong ni Lorenzo na bumangon ito at niyakap si Lucia. “Medjo.. pero kakayanin ko” sabi ni Lucia na nagkatinginan silang dalawa at naghalikan sila “aaahhhh..” napaungol si Lucia nung gumalaw siya sa ibabaw ni Lorenzo na napahalik sa dibdib ang binata at napaungol na din ito sa ginawa sa kanya ni Lucia. “Mahal… mahal kooohhhh..” sabi ni Lorenzo na tinulak siya pahiga ni Lucia at tinaas baba ni Lucia ang sarili niya kay Lorenzo na napapikit ang binata sa sarap na nararamdaman niya.

Dumapa sa ibabaw niya si Lucia at niyakap siya nito na yumakap din si Lorenzo sa kanya at naghalikan sila habang si Lorenzo na ang gumalaw para mailabas pasok ang alaga niya sa lagusan ni Lucia. Gumulong ulit sila na si Lorenzo na ang nasa ibabaw niya at bumukaka si Lucia at binalot niya ang mga binti sa beywang ni Lorenzo “oohh.. mahal… ” sabi ni Lucia na nagkatinginan sila ni Lorenzo. “Mahal na mahal kita… ” sabi ni Lorenzo sa kanya na napangiti si Lucia at pumikit ito sabay taas ng ulo niya nung maramdman niyang malapit na niyang maabot ang gloria “mahal.. mahaall..” sabi niya kay Lorenzo na ngayon ay bumibilis narin ang paglabas pasok ng alaga niya sa lagusan ni Lucia.

“Mahal.. mahal… ” tawag ni Lorenzo sa kanya dahil nakita niyang humaba ang pangil ni Lucia kaya nangangamba siyang makagat nito “mahal.. ” tawag muli niya na tumigil siya sa pagbayo sa dalaga. Biglang bumuka ang mata ni Lucia na nakita ni Lorenzo na nawala ang puting parte ng mata ng dalaga na puro itim nalang ito at tumingin ito sa kanya “BAKIT KA TUMIGIL” sigaw ni Lucia sa kanya na gumulong silang dalawa at napaibabaw sa kanya si Lucia. “Luciaaa…” tawag ni Lorenzo sa kanya na nilagay niya ang braso niya sa harapan niya dahil pilit nilalapit ni Lucia ang mukha nito sa leeg niya. Habang nangyayari ito gumagalaw narin ang balakang ni Lucia na napapapikit si Lorenzo dahil nararamdaman niyang malapit narin siyang labasan kaya pinilit niyang huwag mangyari ito dahil mawawalan siya ng lakas pagnagkataon.

“Luciaaaa.. ako itooohhhh..” sabi ni Lorenzo sa kanya na ginamitan na niya talaga ng lakas sa pagtulak para lang mapalayo niya ang mukha ni Lucia sa leeg niya na ngayon ay tumutulo na ang laway sa mukha at leeg niya. Biglang bumigat si Lucia na hindi na niya ito maitulak kaya pinatong niya ang kaliwang paa niya sa beywang ni Lucia at tinulak niya ito kasabay din ng pagtulak niya sa mukha ng dalaga na nahila siya nito nung natumba paalis sa kanya si Lucia. Nasa ibabaw na siya ngayon ni Lucia at kita niyang pilit nitong bumangon na pinigilan niya ito kaya wala siyang ibang paraan kundi kantutin ng mabilis ang dalaga. “Paa.. aahhh..ahhh. Luciaaahhhh…” ungol niya na napahiga narin sa kama si Lucia at napayakap ito sa kanya na kinalmot pa siya sa likod “GRAAAAAHHHHH.. ” napasigaw siya sa hapdi nung bumaon ang kuko ng dalaga.

Hinawakan niya ang dalawang kamay nito at mabilis niyang kinantot si Lucia na nakikita niyang bumabalik narin ito sa sarili niya nung maramdaman niyang pumipintig ang kalamnan ng dalaga. “Oooohhh…. ” umungol si Lucia at biglang pumikit ito at nakita ni Lorenzo na bumalik na sa dati ang ipin niya at sa isang kadyot mabilis na lumuhod si Lorenzo at hinawakan niya ang titi niya na tumalsik ang maraming tamod niya sa katawan ng dalaga. “HAAAAA..HAAA..AAAHHHHH….” napaungol ng malakas si Lorenzo nung nilabasan na siya at kita niyang parang natutulog si Lucia at napailing nalang siya sa muntikan ng mangyari sa kanya kanina.

Humiga siya sa tabi ng dalaga na nakita niyang mahimbing na itong natutulog, hinalikan niya sa labi si Lucia at nilinis ang tamod niya sa katawan ng dalaga at kinumotan niya ito pagkatapos. “Mahal.. mahal..” ginising niya ito dahil malapit na ang seremonya ng koronasyo ng papa niya “mahal… mahal…” pagising ni Lorenzo kay Lucia ng bigla nalang siyang hinawakan sa leeg ni Lucia at dumilat ito. “Ma… mahal….” sabi ni Lorenzo na hinawakan niya ang kamay ni Lucia na pareho silang hubo’t-hubad na lumuntang sa ibabaw ng kama “Lu.. ciaaa…” sabi ni Lorenzo sa kanya na hinila siya palapit kay Lucia at binitawan siya nito na bumagsak siya sa ibabaw ng kama. Umuubo siya habang sumisinghap ng hangin at napatingin siya kay Lucia na nakalutang parin sa ibabaw niya “Lucia…” tawag niya sa dalaga na nakita niya ang pagkakabae nito.

Tumayo si Lorenzo at kita niyang nakatitig lang sa pader si Lucia na parang tulala ito kaya niyakap niya sa beywang ang dalaga at hinila niya ito pababa “mahal… ” tawag niya sa dalaga na parang natauhan ito at tumingin sa kanya. “Mahal..” sabi ni Lucia na nginitian siya ni Lorenzo “sa susunod… mag-iingat na tayo pagnagtalik ulit tayo” sabi ni Lorenzo sa kanya na nagulat si Lucia nung makita ang marka ng kamay niya sa leeg ng binata. “Wala ito mahal ko” sabi ni Lorenzo sa kanya na niyakap siya ni Lucia “patawarin mo ako mahal ko” sabi ni Lucia sa kanya “wala yun pangako” sabi ni Lorenzo sa kanya na hinalikan niya sa labi si Lucia kaya kumalma na ito.

Nagbihis na silang dalawa at dahan-dahang bumaba sa hagdanan at nagmasid na baka me makakita sa kanilang dalawa pero ang hindi nila alam nakita na pala sila ni Haring Voltaire nung lumabas sila sa silid ni Lucia. Nagtipon na ang lahat sa silid ng truno at naghihintay nalang sila sa pagbaba ni Haring Voltaire para masimulan na ang seremonyas, pumwesto si Lucia sa tabi ng papa niya habang si Lorenzo naman ay tumayo sa likuran ng ama niyang si Lam-ang. “Saan ka ba nagsusuot Lorenzo?” tanong ng ama niya “ah kinausap ko lang po si Prinsesa Lucia ama” sagot niya na nakatingin sa kanya si Hen. Amistad at hinila siya nito palapit “kinausap mo lang ba talaga?” mahinang tanong nito na natawa lang si Lam-ang.

“MAGBIGAY PUGAY KAYO SA MAHAL NA HARI!” sigaw nung nasa pintuan na lahat sila napatingin doon at niyuko nilang lahat ang ulo nila nung pumasok si Haring Voltaire na naglakad ito sa gitna papunta sa truno niya. Humarap silang lahat nung nakatayo na si Haring Voltaire sa harap ng truno niya “salamat at nakadalo kayong lahat sa gabi ng koronasyon ng anak kong si Prinsepe Alister” panimula niya. “Nagpapasalamat din ako sa mga tumulong at sumuporta sa aming kaharian lalo na sa kaibigan kong si Haring Ugat” sabi niya na niyuko ni Haring Ugat ang ulo niya pagbigay respeto kay Haring Voltaire.

Nagsimula na ang seremonyas sa loob ng palasyo pero sa labas nito me nangyayaring hindi nila inaasahan dahil isa-isang nawawala ang mga sundalong bampira na nagbabantay sa paligid nito pati narin ang mga lobo na inatasang tumulong sa kanila. “Huwag kayong mag-ingay, talasan niyo ang pandinig at mga mata niyo” utos ng isang Kapitan sa mga tauhan niya “opo, Kapitan” sagot ng mga tauhan niya na dahan-dahan narin silang lumapit sa palasyo. “Kapitan” tawag nung isang tauhan niya at tinuro ang grupo ng mga bampira na nakatayo malapit sa pintuan ng palasyo “hindi tayo dadaan dyan, sa taas tayo” sabi ng Kapitan nila na agad silang lumipad papunta sa bubong na pinana nila ang mga bampirang nagbabantay dito at agad silang dumapo na nagmamadali silang tumakbo papunta sa pintuan.

Chapter XII: Trouble!

“Alam niyo na ang gagawin niyo” utos ng Kapitan na naghiwalay ang sampung tauhan niya para gawin ang inuutos niya habang naghahanda narin ito para sa plano nila mamaya. “Kapitan nasa baba po silang lahat” sabi nung isang tauhan niya. “Sumunod ka sa akin kailangan natin silang bigyan ng oras para gawin ang trabaho nila” sabi nung Kapitan na bumaba sila sa hagdanan papunta sa seremonyas. Habang sa baba naman ay nagsisimula na ang koronasyon ni Prinsepe Alister na hinubad na ni Haring Voltaire ang korona niya para siya na ang maglagay nito sa ulo ng anak niya. “Ikaw, Prinsepe Alister ang magiging tagapagmana sa truno ko” sabi ni Haring Voltaire na bigla nalang itong napatigil at tumingin sa kisame “ama?” takang tanong ni Prinsepe Alister na pati ang mga ibang lahi nagtataka din.

“Amistad, Lorenzo maghanda kayo” sabi ni Lam-ang sa kanila pati narin ang mga Lobo, Engkanto at mga taong puno “ano po ba ang problema, ama?” tanong ni Lucia sa ama niya na hinawakan siya nito sa kamay. “Maghanda ka anak” sabi ni Prinsepe Alister sa kanya na nilingon niya si Lorenzo na ngayon ay nakahawak na sa hawakan ng espada niya at nakatingin din sa kanya ito. “Mga kaibigan ko, ipagpaumanhin niyo ang pagputol ko sa seremonyas na ito” sabi ni Haring Voltaire sa mga bisita nila. “Tila me bisita tayong hindi natin inaasahang dadalo sa okasyon na ito” sabi niya na lahat sila napatingin sa kisame ng silid at hinugot nila ang mga sandata nila. Nakita nila sa kisame ang pinuno ng grupong pumasok sa palasyo “magandang gabi sa inyong lahat” bati niya sa kanila na dumapo ito sa gitna kasama ang tauhan niya.

“Naparito ako para bawiin ang aklat na kinuha niyo sa kaharian namin” sabi niya na biglang hinugot nito ang espada niya at sabing “mamamatay ang sino mang hahadlang sa pakay ko” sabi ng Kapitan ng mga aswang. “Ang tapang mong pumasok sa palasyo ko, Aswang!” sabi ni Haring Voltaire sa kanya na nagbago ng anyo ang aswang at tumangkad ito at lumaki ang katawan “ma swerte kayo nung sumalakay kayo sa kaharian namin dahil wala ako, pero ngayon ipapakita ko sa inyo ang kamalasang naghihintay sa inyong lahat!” banta niya na unang umatake ang mga Lobo sa kanya na agad niya itong napatay.

“Hen. Amistad, Lorenzo tulongan niyong lumabas ang mga bisita” utos ni Lam-ang sa kanila na agad silang kumilos pati narin ang ibang mga lahi at giniyahan nilang lumabas ang ibang panauhin ng palasyo. “HAHAHA TINGIN NIYO MAKAKATAKAS KAYO?” sigaw ng higanting aswang na biglang humaba ang espada niya at hinampas niya ito sa mga bisitang tumakbo palabas ng pinto at nahiwa niya ito. “DUWAG!!!” sigaw ni Hen. Vladimir ng mga bampira na lumabas ang espada sa palad niya at inatake niya ang aswang na natuhog siya sa espada ng aswang at binato siya nito sa pader “AMA!!!” sigaw ng isang bata na nakatayo malapit sa truno ni Haring Voltaire.

Nakita siya ni Kap. Lorenzo kaya agad niya itong sinalubong nung tumakbo ang bata papunta kay Hen. Vlad dahil nakita niyang aatakihin muli ng higanting aswang ang sugatan niyang ama. Tinaas ni Kap. Lorenzo ang espada niya kaya nasalo ng espada niya ang espada ng higanting aswang “bata… tumakbo kana.. delikado ka dito!” sabi niya dun sa bata na umiiyak itong nakaluhod sa tabi ng ama niya. “HAH! MA SWERTE KANG BATA KA!” sigaw nung higanting aswang na kumilos narin ang ibang mga lahi para pigilan siya pero nung nasugatan nila ito bigla nalang silang nagulat at napaatras nung makita nilang umusok ang sugat ng aswang at agad itong naghilom. “Im.. imposible!” sabi ni Heneral Romolo nung makita ito “mga kasama, delikado ito!” sigaw niya na napaatras din ang ibang mga hukbong.

“Kayo na ang bahala dito sisiguradohin ko kung nandun pa ba ang Aklat ng Dilim” sabi ni Haring Voltaire kay Prinsepe Alister “masusunod ama” sagot niya na agad umalis ang hari at tinawag ni Prinsepe Alister ang mga tauhan niya. “Ama” tawag ni Lucia “anak, dito ka lang sa tabi” sabi niya sa anak niya at inutosan niya ang mga tauhan niya na kumalat sa labas baka me iba pang mga aswang sa paligid at yung iba pinabantay niya kay Prinsesa Lucia. Natulak nila palabas ang higanting aswang kaya lumabas narin sila kaya nilapitan ni Kap. Lorenzo ang bata na ngayon ay umiiyak sa tabi ni Hen. Vlad “bata, bakit hindi ka umalis kanina?” tanong niya.

“Huhuhu.. ama ko po kasi siya.. huhuh..” naiiyak niyang sabi na nakita ni Kap. Lorenzo na pumanaw na ang Heneral dahil sa sugat niya sa dibdib “Lorenzo!” tawag ni Prinsesa Lucia na agad itong lumapit sa kanila. “HENERAL!” tawag ng mga tauhan niya na lahat sila nalungkot nung makitang patay na si Heneral Vladimir “Lucia, bantayan mo ang batang ito tutulongan ko sila sa labas” sabi ni Kap. Lorenzo. “Tutulong ako” sabi nung bata na kinuha ang espada ng ama niya “naiintindihan ko ang nararamdaman mo pero hindi ka makakatulong sa kanila kung lalabas ka, mapapahamak ka lang” sabi ni Prinsesa Lucia sa kanya. “Pero mahal na Prinsesa ang ama ko po” sabi niya “ako na ang bahala bata, igaganti ko ang ama mo” sabi ni Kap. Lorenzo sa kanya “dito ka lang ha” sabi ni Prinsesa Lucia na tumango lang ito.

HIndi napansin ni Haring Voltaire na nasa likod pala niya si Haring Damyan, Haring Ugat, Haring Helius at si Lam-ang “saan mo ba itinago ang Aklat ng Dilim, Voltaire?” tanong ni Haring Damyan na nagulat ito. “Nandyan pala kayo!” sabi niya na tumango lang sila at sumunod sa kanya pababa sa hagdanan “nilagay namin sa isang ligtas at tagong lugar dito sa ilalim ng palasyo ang Aklat ng DIlim” sabi ni Haring Voltaire. Pagdating nila sa pinakailalim ng palasyo nakita nila sa dulo ng hallway na bukas na ang pinto “NAKAPASOK SILA!” sigaw ni Haring Voltaire na nagmamadali silang tumakbo papunta sa silid na hinarangan sila ng limang aswang.

“Kami na ang bahala sa kanila Haring Voltaire” sabi ni Lam-ang sa kanya na dumiretso siya kasama si Haring Damyan papasok sa silid at mabilis na natalo ng tatlo ang liimang aswang at sumunod na sila sa loob. Habang sa taas naman naghanda na si Lorenzo sa gamit niya para tumulong sa labas na pinigilan siya nung bata at inabot sa kanya ang espada ng papa niya para ipagamit sa kanya. “Salamat bata, gusto ko bantayan mo si Prinsesa Lucia ha?” utos niya sa bata “masusunod po, Kapitan” sagot nung bata na nginitian niya ito “kayong tatlo sumunod kayo sa akin kayo namang tatlo bantayan niyo ang mahal na Prinsesa” utos niya sa sundalong bampira “masusunod po, Kapitan” sagot nila.

“Mahal, mag-ingat ka” sabi ni Lucia sa kanya “huwag kang mag-alala” sabi ni Lorenzo sa kanya “tayo na” tawag ni Lorenzo sa mga tauhan ni Lucia at sumunod sila sa kanya at lumabas sila ng palasyo. Pagdating nila sa labas nakita niyang natumba ang ibang mga kasamahan niya habang yung iba naman ay pinapana ang higanting aswang pero hindi nila ito napatumba dahil mabilis na maghilom ang mga sugat niya. Napaisip ng sandali si Lorenzo at tumitingin siya sa paligid “Kapitan?” tanong nung isang bampira sa kanya “kumuha kayo ng tela at basain niyo ng langis” utos niya sa tatlo na hindi ito nagtanong basta sumunod lang sa kanya ang mga ito at tumakbo siya papunta kay Heneral Amistad na ngayon ay hinihingal na sa pagod.

“Heneral!” tawag niya “Kap. Lorenzo, kumusta ang Prinsesa?” tanong niya “ligtas siya, Heneral tila pagod na ata kayo?” biro niya kay Hen. Amistad “ngayon lang ako nakalaban ng ganito, sobrang tigas at tapang ng aswang na yan” sabi niya. “Me plano ako Heneral kung papayagan niyo ako” sabi ni Kap. Lorenzo “ano ang plano mo, bata?” tanong ni Hen. Romolo sa kanya “Heneral Romolo, alam ko na po ang kahinaan ng aswang na yan” sabi ni Kap. Lorenzo sa kanya. “Alam mo?!” gulat niyang tanong na napatingin si Hen. Romolo kay Hen. Amistad “ipaliwanag mo sa kanya Kap. Enzo” sabi ni Hen. Amistad.

“Yung espadang gamit niya, humahaba ito, ibig sabihin hindi siya bihasa o dalubhasa pagdating sa panglapitang labanan” paliwanag ni Kap. Lorenzo “paano mo nalaman ito? Parang ang bilis mo atang nakuha ang taktika niya” gulat na tanong ni Hen. Romolo. “Alam kong isang beses lang nagtama ang mga esapada namin pero nakikita ko po na ganun lang ang kakayahan niya” paliwanag ni Kap. Lorenzo “yung kapangyarihan niyang mabilis maghilom ang mga sugat niya ang kompirmasyon ko nito” dagdag niya na bumalik na yung mga bampira na me dalang basang tela. “Ano ang gagawin mo dyan?” tanong ni Kap. Dante ng mga Lobo “Heneral” sabi ni Kap. Lorenzo kay Hen. Amistad na tumango ito. “Mga kasama, lumayo kayo!” sigaw niya sa lahat ng kaalyado nila at lumayo sila sa higanting aswang.

Sinaksak ni Kap. Lorenzo ang espada niya sa lupa at tinali niya sa hawakan ng espada niya ang dulo ng basang tela habang hawak ng kaliwang kamay niya ang espada ni Hen. Vladimir at humanda siya. “Sige Lorenzo, ipakita mo sa kanila kung paano lumaban ang purong dugong Bailan” sabi ni Hen. Amistad na nagsigawan ang mga tauhan nila. “BAILAN!” sigaw ni Hen. Amistad “HAH!” sagot ng mga tauhan nila sabay takbo ni Kap. Lorenzo palapit sa higanting aswang na humarap ito sa kanya “HAHAHA PURONG DUGO HA! TINGNAN NATIN!” sigaw nung higanting aswang na hinanda niya ang espada niya. Humaba ang espada niya nung tinutok niya ito kay Kap. Lorenzo na ngayon ay malapit na sa kanya “HINDI KA MAKAKALAPIT SA AKIN!” sigaw ng higanting aswang na dumepensa si Kap. Lorenzo gamit ang espada ni Hen. Vlad.

“TINGIN MO MAKAKATULONG SAYO ANG ESPADANG YAN!” sigaw ng higanting aswang na hinila niya ang espada niya na nagspark pa ito nung humagod ito sa espada na hawak ni Kap. Lorenzo. Nakakuha ng opening si Kap. Lorenzo nung limang talampakan nalang siya sa higanting aswang kaya hinila niya ang telang nakatali sa kanang kamay niya na lumipad papunta sa kanya ang espada niya na agad siyang yumuko. Nakatingin ang higanting aswang sa kanya at hindi niya nakita o napansin ang ginawa ni Kap. Lorenzo kaya bumalik sa dati ang espada niya at tinaas niya ito para hampasin si Kap. Lorenzo.

“AKIN KA NGAYON!” sigaw ng aswang na huli na siya nung makita niya ang espadang lumipad papunta sa kanya at hindi na siya nakareact nung tumama ito sa dibdib niya na agad din namang tumakbo si Kap. Lorenzo paikot sa kanya para matali ang higanting aswang at hinila niya ang telang nakatali nito na bumuka ang sugat sa dibdib ng higanting aswang.

“AAAAHHHHHHHHH!” sumigaw ito sa sakit dahilan kaya nabitawan niya ang espada niya na agad namang gumalaw palapit si Kap. Lorenzo sa kanya at sinaksak niya ito sa tagiliran gamit ang espada ni Hen. Vladimir. Napaluhod ang higanting aswang na ka level na ni Kap. Lorenzo ang ulo nito at kita niya sa mukha ng aswang na nasasaktan ito “HA..hahaha.. tingin mo… katapusan ko na? hahaha..” tumawa lang ito. Dinampot ni Kap. Lorenzo ang espada ng aswang at sinaksak niya ito sa dibdib katabi sa espada niya na tumagos ito sa likuran ng aswang “GRAAAAHHHHHH!!!!” napasigaw ito sa sakit. Hinawakan ni Kap. Lorenzo ang dalawang espada at pinaghiwalay niya ito na bumuka pa lalo ang sugat ng higanting aswang na ngayon ay nagpupumiglas itong makawala sa pagkatali niya.

“GRAAAAHHHHHHHH!” nagsisigaw ito habang pilit nitong kumawala sa basang telang nakatali sa katawan niya na nakita ni Kap. Lorenzo na dahan-dahan naring naghilom ang sugat nito kaya umatras siya. “LORENZO!” sigaw ni Hen. Amistad na akala niya umatras si Kap. Lorenzo dahil natakot ito pero nagulat silang lahat sa ginawa niya nung sinuntok ni Lorenzo ang dibdib ng higanting aswang na pumasok ang kamay niya. “GRAAAAAAAAAHHHHHH!!!” napasigaw pa lalo ang higanting aswang nung hinugot ni Kap. Lorenzo ang puso ng aswang na tinaas niya ito at pinasubo niya ito sa aswang kaya natahimik ito. Alam niyang hindi pa ito tapos dahil nakita niyang dahan-dahan ng sumara ang sugat sa dibdib ng aswang kaya hinugot niya ang espada ng aswang at tinaga niya ito sa leeg at naputol ito.

Gumulong ang ulo ng higanting aswang sa paanan ng mga Lobo na nasa bibig pa nito ang puso niya at sinindihan ni Kap. Lorenzo ang basang tela at lumiyab ito. Hindi nakapagsalita ang mga sundalong nasa paligid niya lalong-lalo na ang mga matataas na tao sa ibang hukbong “parang… nakakatakot” mahinang sabi ni Kap. Dante pagkatapos niyang makita ang ginawa ni Kap. Lorenzo sa higanting aswang. “Ito pala.. ang abilidad ng isang Bailan” sabi ni Hen. Romolo na napatingin siya kay Hen. Amistad na nakangiti lang itong nakatingin kay Kap. Lorenzo. Nung naabo na ang higanting aswang kinuha niya ang esapada niya at naglakad siya pabalik sa naghihintay na si Prinsesa Lucia at anak ni Hen. Vladimir at binalik niya ang espada dun sa bata “tinupad ko ang pangako ko, bata” sabi niya dun sa bata na napamangha ito sa ginawa niya.

“HINDI PA TAYO TAPOS, HALUGHUGIN ANG BUONG PALASYO BAKA ME MGA ASWANG PA SA PALIGID!” sigaw ni Hen. Romolo na kumalat agad ang buong sandatahan nila habang lumapit naman sila kina Prinsesa Lucia at Kap. Lorenzo. “Kap. Lorenzo” tawag niya “Heneral” sagot ni Kap. Lorenzo “nakakatakot ang abilidad mo, kung papayag ka, kukunin kita bilang isa sa mga Kapitan ko” sabi ni Hen. Romolo. “Hahaha.. hindi maari yan kaibigan” sabi ni Hen. Amistad “si Lorenzo ang papalit sa akin balang araw at sa darating na panahon magiging pinuno ito ng buong Bailan” sabi ni Hen. Amistad. Samantala nahuli ni Haring Voltaire at Damyan ang natitirang aswang sa loob ng silid at napatay nila ito “tapos na, Voltaire” sabi ni Haring Damyan sa kanya “oo, tapos na sa wakas” sagot ni Haring Voltaire na nakita nilang pumasok ang tatlo sa silid.

“Napatay na namin sila” sabi ni Haring Helius “napatay narin namin ang mga aswang dito” sabi ni Haring Damyan na nakita ni Haring Voltaire ang Aklat ng Dilim sa sahig kaya dinampot niya ito at napahinto nalang siya sa nakita niya. “Kumusta ang aklat, Voltaire?” tanong ni Haring Helius “ah..ma.. mabuti. ligtas ang Aklat ng Dilim” sagot ni Haring Voltaire sabay sara nito sa pahina at binalik niya ito sa lalagyanano. “Bumalik na tayo sa taas para tingnan kung ano na ang nangyari doon” sabi ni Haring Ugat na bigla nalang natunaw ang mga aswang at nawala na ito “sige mauna na kayo at sisiguradohin kong hindi na nila ito makukuha” sabi ni Haring Voltaire na iniwan na siya ng apat at tumingin siya muli sa pahinang nabasa niya kanina at nanlaki ang mga mata niya sa tuwa at sinara na niya ang aklat at umalis na siya.

Nagtipon silang lahat sa silid ng truno at humingi ng paumanhin si Haring Voltaire sa pangyayari “wala kang dapat ihingi ng paumanhin sa amin, Haring Voltaire” sabi ni Haring Ugat sa kanya. “Ipagpaliban lang muna natin ang koronasyon ng anak ko habang sinisiguro muna namin ang seguridad ng palasyo” sabi ni Haring Voltaire na naiintindihan ito ng lahat. Nagsalo-salo nalang sila pagkatapos nilang pagtulongang linisin ang nawasak na mga gamit at pader ng palasyo at nung lumalim na ang gabi isa-isa na silang nagpaalam sa hari ng palasyo para bumalik sa kani-kanilang Kaharian. “Mahal, magpapaalam na kami sa inyo” sabi ni Kap. Lorenzo na niyakap siya ni Prinsesa Lucia na tiningnan sila ng lahat “tayo na anak” tawag ni Lam-ang sa kanya pagkatapos nilang magpaalam sa Hari at Prinsepe umalis na sila.

Sumakay na sila sa kabayo nila palabas ng gate ng mapansin ni Hen. Amistad ang isang batang nakatayo sa gitna ng daan “hoy bata, tumabi ka!” sabi ni Hen. Amistad sa kanya na namukhaan ito ni Kap. Lorenzo. “Heneral, kilala ko po siya” sabi niya “kilala mo ang batang ito, Lorenzo?” tanong niya “sino ba siya anak?” tanong ni Lam-ang “anak siya ni Hen. Vladimir” sagot ni Lorenzo na bumaba ito sa kabayo niya at nilapitan niya ang bata. “Bata, bakit ka nandito?” tanong niya “wala na po ang ama ko” sabi nung bata “hmm.. kinalulungkot ko ang nangyari sa papa mo pero hindi ka dapat lumabas ng palasyo” sabi ni Lorenzo sa kanya “sasama po ako sa inyo” sabi nung bata na nagulat silang lahat. “Hindi pwede” sabi ni Lorenzo sa kanya na hindi parin umalis sa harapan nila ang bata.

“Lorenzo!” tawag ng ama niya “ama, gusto daw sumama ng batang ito sa atin” sabi niya “HA!” sabi ni Hen. Amistad “hindi pwede anak, alam mo ang kumyunidad natin” sabi ni Lam-ang kay Lorenzo. “Bata, patawad pero hindi ka namin pwedeng isama, isa pa wala kang pahintulot sa mama mo at sa Hari” sabi ni Lorenzo sa kanya “wala na rin po ang mama ko, desisyon ko pong sumama sa inyo” sabi nung bata. “Bakit ba gusto mong sumama sa amin?” tanong ni Hen. Amistad na tumingin yung bata kay Lorenzo “gusto ko pong turoan mo ako kung paano lumaban” sabi ng bata na nagkatinginan silang lahat.

“Lorenzo!” tawag ni Prinsesa Lucia na lumapit sa kanila ito kasama ang ibang tauhan niya “kamahalan” bati nilang lahat sa kanya “ano ang nangyari dito?” tanong ni Prinsesa Lucia. “Yung bata kanina gustong sumama sa amin” sabi niya na nilapitan ito ni Prinsesa Lucia at kinumbinsi niya itong bumalik sa palasyo na umayaw ito at nagmamatigas na gustong sumama kina Lorenzo. “Mahal na Prinsesa gusto ko pong sumama sa kanya para matuto kung paano humawak ng espada at paano lumaban” sabi nung bata. Napatingin si Prinsesa Lucia kay Lorenzo at kay Lam-ang “haayy.. Enzo, disisyon mo ito” sabi ni Prinsesa Lucia sa kanya na naptingin siya sa ama niyang si Lam-ang at kay Heneral Amistad. “Problema mo yan Lorenzo” sabi ni Lam-ang na nauna ito “hahaha.. nasa sayo na yan Lorenzo” sabi ni Hen. Amistad na sumunod ito sa pinuno niyang si Lam-ang na napakamot sa ulo si Lorenzo.

Pinayagan ito ni Prinsesa Lucia nung tinanggap ni Lorenzo ang bata kaya binigyan nila ito ng kabayo para magamit niya at umalis na sila pabalik sa lugar nila “ilang taon ka na ba, bata?” tanong ni Lorenzo. “Sampung taon po, Kapitan” sagot nung bata “hahaha sakto sa edad yan Lorenzo” sabi ni Hen. Amistad na natawa ang mga tauhan nila “hindi ko alam kung ano ang ituturo ko sayo, bata” sabi ni Lorenzo sa kanya. “Nakita ko po kayong lumaban kanina, gusto ko po yung ginawa niyo” sabi nung bata sa kanya “kung gusto mo si Hen. Amistad dapat ang magturo sayo” sabi ni Lorenzo sa kanya. “Oh, bakit mo ibibigay sa akin ang batang ito, Kapitan? Ikaw ang hinihiling niya hindi ako” sabi ng Heneral sa kanya.

“Ikaw ang guro ko at sayo ko natutonan ang lahat ng mga abilidad ko ngayon” sabi ni Lorenzo sa kanya habang bumabyahe sila pabalik sa kanila “hahahah nagpapalusot ka pa” natatawang sabi ni Heneral Amistad sa kanya. “Lorenzo” tawag ng ama niya “opo ama?” tanong niya “pumayag ka sa hiling ng bata at tinanggap mo ang responsibilidad, kaya huwag mong ipasa sa iba ang katungkolan mo” sabi ni Lam-ang sa kanya. “Tandaan mo Kapitan, tinutupad ng Bailan ang pangako niya” paalala ng isang tauhan niya na napailing nalang si Lorenzo at tiningnan ang bata “haayy… kung magsasama tayo ng matagal dapat malaman ko ang pangalan mo” sabi ni Lorenzo sa kanya. “Ano nga pala ang pangalan mo, bata?” tanong ni Hen. Amistad “ako po si Guillermo” sagot niya “hmm… Guillermo ha? Guille nalang ang itawag ko sayo” sabi ni Lorenzo sa kanya na napangiti ang bata sa kanya.

Pinatira ni Lorenzo si Guillermo sa labas ng kumyonidad nila dahil pinagbabawal ng konseho nila ang magpatira ng ibang lahi kaya nagtayo ng kubo si Lorenzo sa liblib na lugar na hindi gaano mapasukan ng sinag ng araw. “Pasensya kana Guille kung dito kita pinatira” paumahin ni Lorenzo sa kanya “naiintindihan ko po, Kapitan” sagot niya “teka, uhm.. ano ba ang..” hindi makatanong ng diretso si Lorenzo kay Guille sa pagkain niya “huwag kayong mag-alala Kapitan, umiinom po ako ng dugo ng hayop” sagot ng diretso ni Guille na napangiti lang si Leronzo. “Pasensya kana Guille ha?” sabi niya “wala po yun, Kapitan” sagot ni Guillermo. “Sige, magpahinga kana at magsisimula tayo mamayang gabi” sabi ni Lorenzo sa kanya na natuwa si Guillermo.

Nung gabing yun sinimulan na ni Lorenzo ang pagturo kay Guillermo kung paano humawak ng espada “kahoy?” tanong ni Guillermo nung inabutan siya nito ni Lorenzo. “Oo, ito ang unang sandata mo at habang nag-eensayo ka para matutong gumamit ng espada yan muna ang gagamitin mo” sabi ni Lorenzo sa kanya. “Sundin mo lang ang kilos ko” sabi niya na sumunod sa galaw niya si Guillermo at ineensayo din niya si Guillermo sa pagpapalakas ng katawan niya. Bumibisita din si Prinsesa Lucia sa kanila habang nag eensayo sila ni Lorenzo at dinadalhan din niya ng damit at makakain si Guillermo dahil alam niyang hindi sapat sa kanya ang nakukuha niya sa gubat.

Lumipas ang panahon at naging bihasa narin si Guillermo sa paghawak at paggamit ng espada at tinuturoan din ito ni Lorenzo sa mga stratehiya pagdating sa pandigma at kung paano talunin ang kalaban gamit ang lakas niya. “Kapitan, salamat po sa lahat ng tinuro niyo sa akin” sabi ni Guillermo isang gabi nung nagpapahinga sila pagkatapos nilang mag-ensayo “wala yun Guille, tulong ko na din sayo yan” sabi niya. “Ano ang gagawin mo pagkatapos natin dito?” tanong ni Lorenzo sa kanya “sasali po ako sa hukbong ng mga bampira para magsilbi sa Prinsesa” sabi niya “hindi kay Haring Voltaire?” tanong ni Lorenzo “hindi Kapitan” sagot niya na napangiti si Lorenzo. “Tama lang din pala na tinuroan kita” nakangiting sabi ni Lorenzo na napangiti si Guillermo.

Naglalakad na sila pabalik sa kubo ng mapansin ni Lorenzo na me sumusunod sa kanila “hmmm..” lang siya “Kapitan?” tanong ni Guillermo “wala, kumusta ang kondisyon mo?” tanong ni Lorenzo. “Maayos lang ako Kapitan, napapansin ko pong gumagaan na yung espadang ginagamit ko” sagot niya “magaling, ibig sabihin nasanay kana sa bigat niyan” sabi ni Lorenzo “oonga po” sabi ni Guillermo. Napansin ni Lorenzo na palapit na palapit na sa kanila yung sumusunod sa kanila kaya humawak agad siya sa hawakan ng espada niya at nung nakita niya ito sa gilid ng mata niya inalis niya ang kamay niya sa espada niya at napangiti siya.

Tuloy lang sa pagkwento si Guillermo tungkol sa kondisyon niya at sa plano niya pagbalik sa kaharian ng mga bampira ng biglang yumuko si Lorenzo na nagulat nalang si Guillermo nung me tumalon sa kanya. “AAAHHH…HOY..HOY ARAAAAYYYYY…” napasigaw siya nung kinakagat-kagat siya sa balikat “hahahaha” natatawa lang si Lorenzo nung nakita niya ito “KAPITAN.. TULONGAN MO AKO!” humingi ng tulong si Guillermo sa kanya na sumandal lang si Lorenzo sa puno at nanood lang sa kanila. “Gamitin mo ang tinuro ko sayo, Guille” sabi ni Lorenzo sa kanya na binuhat ni Guillermo ang umatake sa kanya at binato niya ito palayo sa kanya. “GRRRRRR” narinig nila galing sa umatake sa kanila na kita nilang ang dungis ng mukha at sobrang lagkit ng buhok nito.

Bubunotin na sana ni Guillermo ang espada niya ng pinigilan siya ni Lorenzo “pero Kapitan, delikado siya” sabi ni Guillermo sa kanya “kumalma ka Guille at tiningnan mo siya ng mabuti” sabi ni Lorenzo sa kanya. Inalis ni Guille ang kamay niya sa espada niya at tiningnan ang taong umatake sa kanya “bata?” gulat niyang sabi na napatango si Lorenzo sa kanya “tingnan mo ang bibig niya” sabi ni Lorenzo na nakita nilang me pangil ito. “Bampira siya” sabi ni Guillermo na me kinuha si Lorenzo sa bag niya at nilapitan niya ito “Kapitan! Baka kagatin ka niyan!” babala ni Guillermo sa kanya “kalma lang Guille, tinatakot mo siya” sabi ni Lorenzo.

“Ta… ako pa ang nanakot sa kanya?” sabi ni Guillermo na humawak muli ito sa hawakan ng espada niya “Guille, sabi kong huwag!” utos ni Lorenzo sa kanya na sumunod lang siya “bata, nagugutom ka ba?” tanong ni Lorenzo sa kanya. Umatras yung bata palayo sa kanya “huwag kang matakot, halika lapit ka” sabi ni Lorenzo sa kanya. Nagdadalawang isip itong lumapit sa kanya “alam kong nagugutom ka ito kunin mo” sabi ni Lorenzo na inabutan niya ito ng maliit na pouch na urong-sulong ang batang lumapit sa kanya. “Kapitan” tawag ni Guillermo “dyan ka lang Guille, huwag kang gumalaw” utos ni Lorenzo sa kanya na agad kinuha ng bata yung pouch at lumayo ito ng konte at sinubo niya ito sa bibig niya na nakita ni Lorenzo na napapikit ito nung nalasahan ang laman ng pouch.

“Meron pa akong marami dito kung gusto mo” nakangiting sabi ni Lorenzo na dahan-dahang lumapit sa kanya ang bata at kinuha ang tatlong pouch sa palad niya at bigla nalang itong umupo sa lupa at sinubo ito. Lumapit sa kanila si Guillermo nung napansin ito ng bata bigla nalang itong nag “grrrr..” “Kapitan!” tawag ni Guillermo “dyan ka lang Guille” utos ni Lorenzo sa kanya na tumigil siya at bumalik sa pagkain ang bata sa binigay ni Lorenzo. “Ang baho mo” sabi ni Lorenzo sa kanya na tumingin sa kanya ang bata “gusto ko pa” sabi bigla nung bata na nagkatinginan si Lorenzo at Guillermo “heto, marami pa ako dito” binigyan pa siya ni Lorenzo na pansin niyang kumalma na ang bata at kita niyang naging kampante na ito sa kanya.

Tumayo na si Lorenzo at binigyan pa niya ng limang pouch ang bata at iniwan na nila ito, habang naglalakad sila napansin narin ito ni Guille na sumusunod ito sa kanila “Kapitan” sabi niya “oo, napapansin ko” sabi ni Lorenzo. “Hayaan mo lang siya” sabi ni Lorenzo na hinayaan lang nila itong sumunod sa kanila pabalik sa kubo nila at nung nasa harap na sila ng kubo nakita nilang sumilip ang bata sa likod ng puno. “Kapitan?” “hayaan mo lang siya, pumasok na tayo sa loob” sabi ni Lorenzo sa kanya na hindi nila sinara ang pinto at makalipas ang ilang sandali biglang dumungaw ang bata sa pinto na nginitian siya ni Lorenzo nung makita niya ito at naglakay ng limang pouch sa plato at nilagay sa mesa.

“Halika, pasok ka” yaya ni Lorenzo sa kanya na agad itong pumasok nung nakita niya ang limang pouch sa mesa “ang baho mo!” sabi ni Guille sa kanya na sinara na ni Lorenzo ang pinto dahil malapit ng lalabas ang araw. Sinabayan narin nila ang bata sa mesa habang nagtatakip ng ilong si Guillermo dahil parang ilang taon ng hindi naliligo ang batang ito “mamayang gabi papaligoan natin siya” sabi ni Lorenzo. “Dapat lang, kung titira siya kasama natin dito dapat maligo siya” sabi ni Guillermo na nag “grrrrrr” lang sa kanya ang bata na natawa lang si Lorenzo “ako nga pala si Enzo, siya naman si Guille, ano ang pangalan mo?” tanong niya sa bata na kita niyang tumulo pa yung dugo sa gilid ng bibig nito “Morietta” sagot nung bata sa kanya.

Nung gabing yan pinaligoan ni Lorenzo si Morietta at nakita nila na maganda pala ito, dinalhan narin niya ito ng damit at pagkatapos binigyan niya ito ng pouch na me lamang dugo at sinama narin nila ito sa training ground nila. Nakaupo lang sa tabi si Morietta habang pinapanood silang nag-eensayo ng biglang tumayo ito kaya napatigil silang dalawa “bakit, Morietta?” tanong ni Lorenzo sa kanya “me papalapit sa atin” sabi niya “Guille” sabi ni Lorenzo na tumango ito at lumapit siya kay Morietta. Tumayo lang si Lorenzo at pinikit niya ang mga mata niya “ano ang ginagawa niya?” tanong ni Morietta “nakikiramdam siya sa paligid” sagot ni Guillermo na nakita nilang napangiti si Lorenzo

“Mahal” sabi ni Lorenzo na kumalma si Guillermo “mahal?” takang tanong ni Morietta “ang mahal na Prinsesa” sabi ni Guille na niluhod niya ang isang tuhod niya sa lupa at niyuko ang ulo niya pati narin si Lorenzo. “Ano ang..” takang tanong ni Morietta na bigla nalang niyang nakita si Prinsesa Lucia na nakatayo sa harap ni Lorenzo at pinatayo siya nito “Guillermo” tawag ni Prinsesa Lucia sa kanya na tumayo din ito “mahal na Prinsesa, maligayang pagdating po” bati niya “salamat, Guilllermo” sabi niya “kinagagalak kitang makita, mahal” sabi ni Lorenzo sa kanya na nagyakapan silang dalawa. Napansin ni Prinsesa Lucia si Morietta “mahal na Prinsesa siya po si Morietta” pakilala ni Guille sa kanya na hinawakan niya ito sa ulo at niyuko ang ulo ni Morietta.

“Magbigay pugay ka sa mahal na Prinsesa” sabi ni Guillermo sa kanya na pilit inaalis ni Morietta ang kamay niya “Guillermo, hindi mo dapat ginawa sa kanya yan” sabi ni Prinsesa Lucia sa kanya. “Patawad po, kamahalan” sabi ni Guillermo na inalis niya agad ang kamay niya sa ulo ni Morietta na tinadyakan siya nito sa tuhod na napayuko siya sa sakit at agad tumakbo si Morietta sa likuran ni Lorenzo. “Ikaw naman kasi Guille” sabi ni Lorenzo sa kanya “pasensya na po” sabi ni Guillermo “huwag ka sa akin humingi ng pasensya” sabi ni Lorenzo sa kanya na napabugnot nalang si Guillermo at nilabas ni Morietta ang dila niya para asarin siya na natawa lang si Prinsesa Lucia sa kanila.

“Saan ka pala galing at nasaan ang mga magulang mo?” tanong ni Prinsesa Lucia kay Morietta “taga ibang lalawigan po ako, wala na po ang mga magulang ko” sagot niya “ano ang nangyari sa kanila?” tanong ni Prinsesa Lucia. Napayuko ang ulo ni Morietta at naluha ito “pinatay po sila nung sumalakay ang mga taong lobo sa lugar namin, pinatakas ako ng mama ko kaya po ako napadpad dito” kwento ni Morietta. “Merong tribu ang mga taong lobo dito pero hindi sila kagaya dun sa mga umatake sa inyo” sabi ni Lorenzo sa kanya “paano kung… katulad sila dun sa mga taong lobo sa pinaggalingan ko?” takot na sabi ni Morietta. Nilagay ni Lorenzo ang kamay niya sa ulo ni Morietta at sabing “hanggang kasama mo ako, walang sino man ang mananakit sayo” nginitian niya si Morietta.

Samantala sa palasyo nagsisimula ng magkulong si Haring Voltaire sa silid niya habang pinag-aaralan niya ang nabasa niya sa isang pahina sa Aklat ng Dilim “papa, si Alister ito” kinatok siya ng Prinsepe na di niya ito binuksan. “Papa! papa!” tawag niya na di siya nito pinansin “papa, ano ho ba ang nangyari?” tanong ni Prinsesa Lucia sa kanya “hindi ko alam anak, ilang linggo naring nagkukulong ang lolo mo sa silid niya” sagot ni Prinsepe Alister. “Nag-aalala na ako sa kanya, papa” sabi ni Prinsesa Lucia “ako din anak, hayaan lang muna natin siya baka lalabas na yan siya mamaya” sabi ni Prinsepe Alister at umalis sila sa harap ng pinto ng kwarto ng Hari at sa loob nito nagsisimula ng bumuo ng plano kung paano niya maisakatuparan ang binabalak niya.

Bumisita muli si Prinsesa Lucia sa tatlo na ngayon ay tinuroan narin ni Lorenzo si Morietta kung paano lumaban na napapansin ni Prinsesa Lucia na gumagaling na si Guillermo at nahahabol na niya ang bilis at lakas ni Lorenzo. Nung natapos na sila naupo silang apat sa mesa sa loob ng kubo “nag-aalala ako sa lolo ko, Lorenzo” sabi ni Prinsesa Lucia “hindi ba me karamdaman ang mahal na Hari?” tanong ni Lorenzo sa kanya. “Oo, kaya nga lalo kaming nag-aalala sa kanya lalo na ngayon na nagkukulong lang siya sa kwarto niya” sabi ni Lucia “mahal na Prinsesa bigyan lang po natin siya ng panahon” sabi ni Guillermo na napangiti sa kanya si Lucia. “Guillermo, kelan ka ba babalik sa palasyo?” tanong ni Prinsesa Lucia sa kanya na tumingin siya kay Lorernzo.

“Dalawang buwan Prinsesa” sagot ni Kap. Lorenzo sa kanya na napangiti si Guillermo sa sagot niya “aasahan ko yan” sabi ni Prinsesa Lucia na nagtawanan silang apat, tuloy lang sila sa kwentohan nila ng biglang dumating ang isa sa tauhan ni Prinsesa Lucia. “Ano ang nangyari?” tanong niya “mahal na Prinsesa kailangan po kayo sa palasyo” sabi nito na agad siyang tumayo at nagpaalam sa tatlo “sasamahan ko na po kayo, kamahalan” sabi ni Guillermo. “Hindi dito ka nalang, tuloy mo ang pag-ensayo mo” sabi ni Prinsesa Lucia na sinamahan nila ito sa labas at pagkatapos magpaalam naging anino sila at nawala sila bigla. “Sana walang nangyari sa palasyo” sabi ni Guillermo “nandun si Prinsepe Alister sigurado akong ligtas sila doon” sabi ni Lorenzo na niyaya niya pabalik ng kubo si Guillemo pero hindi parin mawala ang pag-aalala niya sa Prinsesa.

Pagdating ni Prinsesa Lucia sa palasyo nakita niya ang papa niyang nakadapa sa sahig at tila me sugat ito sa braso “PAPA!” sigaw niya na nagmamadali silang pinatayo ang Prinsepe “papa, ano ho ang nangyari sa inyo?” tanong ni Prinsesa Lucia. Tinulak siya palayo ni Prinsepe Alister at nilabas nito ang espada niya na napatumba sa sahig si Prinsesa Lucia at nakita niyang naglaban ang ama niya at ang lolo niya. “LOLO, PAPA ITIGIL NIYO NA ITO!” sigaw niya sa dalawa na walang nagawa ang mga tauhan nila dahil sa tuwing lalapit sila pinagtataga sila ni Haring Voltaire. Pinigilan ng mga tauhan nila si Prinsesa Lucia dahil pilit niyang lumapit sa dalawa at natatakot sila sa buhay niya dahil parang baliw na si Haring Voltaire.

“Tawagin si Kapitan Lorenzo, humingi kayo ng tulong sa kanya” utos ni Prinsesa Lucia sa tauhan niya na nagmamadali itong umalis at nagulat sila nung sinaksak ni Haring Voltaire si Prinsepe Alister sa balikat. “PAPAAAAA!” sigaw ni Prinsesa Lucia “AAAAHHHH” napasigaw si Prinsepe Alister “TUMAKBO KA ANAK!” sigaw niya kay Prinsesa Lucia na iniwan ni Haring Voltare si Prinsepe Alister na napahiga sa sahig at nilapitan si Prinsesa Lucia. “Huwag niyong hayaang makalapit ang Hari kay Prinsesa Lucia” utos ni Kap. Zandro sa mga tauhan niya na lahat sila nilabas ang mga espada nila “ANO ITO! BINUNOTAN NIYO AKO NG ESPADA NIYO?!” sigaw ni Haring Voltaire sa kanila na binugahan sila ng apoy nito na agad binuhat ni Kap. Zandro si Prinsesa Lucia at binato niya ito sa pader para makaiwas ito na sila ang nasunog sa binugang apoy ni Haring Voltaire.

“HUWAAAAGGGGG!” sigaw ni Prinsesa Lucia na lumapit sa kanya ang Hari at hinawakan siya nito sa braso at hinila siya pababa sa kulongan nila at pinasok siya doon sa loob. “LOLO ANO ITONG NANGYAYARI SA INYO?” tanong ni Prinsesa Lucia sa kanya “kapangyarihan apo, kapangyarihan” sabi ni Haring Voltaire na hinubad niya ang korona niya at binigay niya ito sa kanya. Pinasuot niya ito kay Prinsesa Lucia at sabing “ikaw ang taga pagmana sa kaharian ko, Lucia… simula ngayon ikaw na ang Reyna” sabi ni Haring Voltaire bago niya sinara ang pinto at kinandado ito. “LOLO! LOLO! LOLO!” pagsisigaw ni Lucia na umiyak ito sa loob ng kulongan at pilit binuksan ang pinto para tulongan ang papa niya.

Nung nakabalik na sa taas si Haring Voltaire pinatay niya ang mga tauhan niya na humadlang sa kanya at pagkatapos kinaladkad niya si Prinsepe Alister papunta sa silid ng truno niya. “Papa.. ano ang gagawin niyo?” tanong ni Prinsepe Alister na pinahiga siya nito sa harapan ng truno niya na pumasok ang mga tauhan niya at pilit siyang pinapatigil sa ginagawa niya. “Huwag kayong makialam” sabi niya na binugahan niya ito ng apoy na nagtago sila sa panagga nila “PATAWARIN MO KAMI KAMAHALAN!” sigaw nung pinuno ng hukbong nila at pinagpapana nila si Haring Voltaire na nagalit ito lalo at bumuga ulit siya ng apoy na nasunog ang mga tauhan niya at dalawa nalang ang naiwan sa mga sundalong punasok sa silid.

“Patawad anak” sabi ni Haring Voltaire na nanlaki ang mata ni Prinsepe Alister nung makita niya ang Aklat ng Dilim na lumulutang sa harapan ng ama niya “AMA… HUWAG… HUWAG MONG GAMITIN YAN!” sigaw ni Prinsepe Alister. “KAMAHALAN.. ITIGIL NIYO NA PO ITO!” sigaw nung isang tauhan niya na nakadapa ito sa sahig dahil nasunog ng Hari ang mga paa niya “KAMAHALAN MAAWA PO KAYO.. HUWAG NIYONG ITULOY!” sigaw nung isa na bigla nalang lumiwanag ang Akalat ng Dilim. “HUWAAAGGGGGGGG” sabay sigaw nilang tatlo na biglang lumutang sa ere si Haring Voltaire “Sufletul convergente! (soul converging)” bigkas ni Haring Voltaire na lumabas ang mga kaluluwa ng tatlo at pumasok ito sa katawan niya. Biglang naging bato ang tatlo pagkatapos ang ritwal at lumiwanag ang katawan ng Hari at pagkatapos biglang sumabog ang silid nung sumigaw siya.

Napatapon sa gilid ng silid ang Aklat ng Dilim at naging kulay pula ang mga mata ng Hari at nararamdaman niyang lumalakas pa siya lalo sa tatlong kaluluwang pumasok sa katawan niya. “HAHAHAHA AKO NA ANG PINAKAMAKAPANGYARIHAN SA LAHAT!” natatawang sabi niya na bigla nalang siyang pinagpapana ng mga tauhan niya na lahat ng panang tinira sa kanya napahinto ito sa ere at umikot ito at bumalik sa kanila. Nasira ang pader ng palasyo at lumabas si Haring Voltaire na nakita niya sa paligid ang maraming lobo na naghihntay sa kanya “SABI KO SAYO VOLTAIRE, ORAS NA GAGAMITIN MO ANG LIBRONG YAN AKO MISMO ANG PAPATAY SAYO!” sigaw ni Haring Damyan na ngayon ay nanggagalaiti narin sa galit.

Binalita kasi ni Lorenzo sa mga kaalyado nila ang nangyari sa loob ng palasyo nung nakarating ang bampira sa kubo nila ni Guillermo, ngayon naghahanda sila para pigilan si Haring Voltaire sa binabalak niya. “Tingin niyo matatalo niyo ako? Isa na akong Dyos!” sabi ni Haring Voltaire na hinugot ng mga taong lobo ang mga sandata nila pati narin ang mga bampira at lahat sila naghahanda sa pag-atake ni Haring Voltaire. “HAHAHAHA KAHIT SABAY-SABAY PA KAYONG UMATAKE SA AKIN HINDI NIYO AKO MATATALO!!” paghamon ni Haring Voltaire na bigla nalang sumulpot sa kaliwa niya si Haring Damyan at nakataas na ang espada niya para hampasin siya na bigla nalang itong napatigil sa ere nung tinaas ni Haring Voltaire ang kamay niya.

“Sabi ko sayo aso, hinding-hindi mo ako matatalo” sabi ni Haring Voltaire sa kanya na biglang me lumabas na espada sa kamay niya at lumipad ito patungo kay Haring Damyan. “AMA!” sigaw ni Hen. Romolo na agad niyang binato ang patalim niya at tumama ito sa espadang papalapit kay Haring Damyan kaya lumagpas sa kanya ito at hindi siya natamaan. “Pakialamerong aso!” galit na sabi ni Haring Voltaire na umatake ang mga lobo sa kanya kaya lumipad siya paitaas kasama si Haring Damyan at binugahan niya ng apoy ang mga lobong umatake sa kanya. “UMATRAS KAYO!” sigaw ni Hen. Romolo sa mga tauhan nila at pinahanda ni Kap. Dante ang mga tauhan nilang panain si Haring Voltaire.

“PATAYIN NIYO SIYA!” sigaw ni Kap. Dante na pinana ng mga sundalo nila si Haring Voltaire pero huminto lang ang mga bala nila sa ere at bumalik ito sa kanila kaya nagsitalunan at nagtago sila pero yung iba natamaan at napatay. Samantala sina Lorenzo, Guillermo at si Morietta pumasok sa loob ng palasyo para hanapin si Prinsesa Lucia “baka kinulong siya sa kwarto niya” sabi ni Guille kaya inutosan silang dalawa ni Kap. Lorenzo umakyat sa kwarto ni Prinsesa Lucia habang kasama naman niya ang bampirang inutosan ng Prinsesa papunta sa kulongan ng palasyo. Pagdating nila sa baba me nakabantay sa labas ng pinto ng kulongan “tumabi kayo!” sabi ni Lorenzo sa kanila na naghanda ito para lumaban sa kanya.

“Hindi niyo ba alam na nagkakagulo na sa labas” sabi nung bampirang kasama niya na hindi parin sila tumabi “wala na tayong panahon” sabi ni Lorenzo na hinugot niya ang espada niya at naglaban sila. Nung natalo na nila Lorenzo at kasama niya ang mga bantay agad nilang binuksan ang pintuan at nakita nilang nakahiga sa kama si Prinsesa Lucia at umiiyak ito “mahal ko!” tawag ni Lorenzo. Lumingon si Prinsesa Lucia at bumangon agad ito at yumakap sa kanya “mahal… huhuhu.. si papa.. wala na si papa” naiiyak na sabi ni Prinsesa Lucia “si Prinsepe Alister” sabi nung kasama nila na napasandal ito sa pader at nalungkot ito. “Mamaya na tayo mag-usap kailangan na nating umalis dito” sabi ni Lorenzo na hinila niya palabas ng kulongan si Lucia kasama ang sundalong tumawag sa kanya at pagdating nila sa taas nakasalubong nila si Guillermo at si Morietta.

Chapter XIII: Advent!

“Guillermo, Morietta pumunta kayo sa armory at kumuha kayo ng mga gamit, magsuot narin kayo ng pandigma” utos ni Lorenzo sa kanila “masusunod, Kapitan” sabi nilang dalawa at umalis na sila. “Luthero” tawag ni Prinsesa Lucia sa tauhan niya “kamahalan” sagot niya “ipunin mo ang natitira nating mga tauhan na kaalyado natin at papuntahin silang lahat dito” utos niya “masusunod kamahalan” sagot ni Luthero at umalis na siya. “Kailanganin mo din ng gamit” sabi ni Prinsesa Lucia kay Lorenzo kaya umakyat sila sa taas papunta sa silid ni dating Hen. Vlad at pinasuot ni Lucia ang armor niya at binigyan din siya ng espada ni Lucia at nagsuot din siya ng armor niya at bumaba na sila pagkatapos.

Pagbaba nila sa ground floor konte lang ang nakita nilang naghihintay sa kanila sa baba at lahat sila lumuhod nung makita si Prinsesa Lucia’ng bumaba sa hagdanan kasama si Kapitan Lorenzo. “Kamahalan, pasensya na po kung ito lang ang natipon ko” sabi ni Luthero sa kanya “wala yun Luthero ang importante nandito kayong lahat” sabi ni Prinsesa Lucia sa kanya na napansin niyang nakatingin sila kay Kap. Lorenzo. “Kapitan ito lang po ang….” napatigil nalang si Guillermo nung nakita niya si Kap. Lorenzo na suot ang armor ng ama niya “ang gwapo niyo, Kapitan!” sabi ni Morietta “salamat” sagot ni Lorenzo na tumayo siya sa tabi ni Prinsesa Lucia sa me hagdanan.

“Alam kong nagugulohan kayo sa sitwasyon natin ngayon” pasimula ni Prinsesa Lucia “alam niyo din ang batas ng ating kaharian na kung sino man ang pumatay sa kapwa niya bampira ay tatratuhin siyang kriminal” patuloy niya. “Pero kamahalan siya po ang Hari dito” sabi ni Gantro na nagsalita ang ibang mga bampira “HINDI!” bagsak ni Prinsesa Lucia sa kanila “siya ang dating Hari na pumatay sa ama ko” dagdag niya na natahimik ang mga ito. Hinawakan ni Lorenzo ang kamay ni Lucia na nilingon niya ito at nginitian siya ni Lorenzo, bumitaw si Lorenzo at bumaba ito sa hagdanan at tumayo ito kasama ang mga bampira sa harapan ni Lucia.

“Hindi na siya ang Hari sa palasyong ito” sabi ni Prinsesa Lucia na kinuha niya ang koronang binigay sa kanya ng lolo Voltaire niya kanina at tinaas niya ito na napayuko ang mga ulo ng mga bampira. “Simula sa gabing ito ako na ang Reyna sa kahariang ito” sabi ni Lucia na sinuot niya ang korona kasabay ng pagluhod nilang lahat sa harapan niya “MAGBIGAY PUGAY KAYO SA MAHAL NA REYNA!” sigaw ni Lorenzo “HAH!” sigaw nilang lahat na napangiti si Reyna Lucia sa kanila. “Lorenzo, tumayo ka” utos ni Reyna Lucia at tumayo si Lorenzo “pansamantala ko munang ibibigay sayo ang katong kulan bilang Heneral ng mga sundalo ko” sabi ni Reyna Lucia na niyuko ni Lorenzo ang ulo niya “tinatanggap ko po ang katong kulang ito, kamahalan” sagot niya.

Nilingon ni Hen. Lorenzo ang mga sundalong bampira “tumayo kayo at maghanda” utos niya na nagsitayuan silang lahat at pumila sa harapan niya “alam kong malakas at makapangyarihan ang dating Haring si Voltaire, pero sa pagtutulongan natin alam ko din na mapipigilan natin siya” sabi niya sa kanila. “Sundin niyo ang inuutos ni Hen. Lorenzo” sabi ni Reyna Lucia sa mga tauhan niya na niyuko nila ang ulo nila kay Hen. Lorenzo “Kamahalan” sabi ni Hen. Lorenzo na tumango siya “lima sa inyo ang maiwan kasama si Reyna Lucia ang natitira sumama kayo sa akin” utos ni Hen. Lorenzo “OPO HENERAL!” sigaw nila at lumabas na sila para sumali sa laban habang inutosan niya si Guillermo at Morietta na maiwan kay Reyna Lucia para bantayan siya.

Nakita ni Hen. Lorenzo na nagkakagulo na sa labas ng palasyo at nakita niya ang nagliliparang mga lobo palayo kay Haring Voltaire “yung mga me pana pumwesto kayo sa itaas, yung natitira sumama kayo sa akin” utos ni Hen. Lorenzo sa kanila na sinunod naman nila. “Hen. Romolo, Kap. Dante!” tawag niya sa dalawa kasunod ang mga sundalo niya “Lorenzo..” napatingin sa kanya ang dalawa dahil sa suot niya “nandito kami para tumulong” sabi ni Hen. Lorenzo sa kanila. “Heneral, nakapwesto na po ang mga tauhan natin” sabi ni Luthero “mabuti” sagot ni Hen. Lonreo “Heneral?” takang tanong ni Hen. Romolo.

“Oo, pansamantala lang ang position kong ito” sagot niya na tumango lang ang dalawa “si Hraing Damyan!” sabi niya na napatingala silang lahat at nakita nilang nasa ibabaw sina Haring Voltaire at Damyan. “Wala kaming kakayahang lumipad, Hen. Lorenzo” sabi ni Hen. Romolo “hindi rin maaabot ng mga bala ng pana dahil napipigilan ito ni Haring Voltaire” sabi ni Kap. Dante na tumingin sa paligid si Hen. Lorenzo at nakaisip siya ng paraan. Pagkatapos niyang ipaliwanag sa lahat kumilos agad sila at iniwan nila si Hen. Lorenzo na nakatingin kay Haring Voltaire na nakalutang sa ibabaw kasama si Haring Damyan.

Suminyas sila nung naka pwesto na ang lahat kaya tumango si Hen. Lorenzo at kumuha siya ng bato sa lupa at binato niya si Haring Voltaire na tumigil ang bato sa ere at lumingon sa kanya ang Hari. Kumaway si Hen. Lorenzo sa kanya pero hindi niya alam signal pala ito kay Kap. Dante na me bitbit ding bato at binato si Haring Voltaire na napatigil din ang bato sa ere. Sumunod si Hen. Romolo at ganun din ang nangyari napatigil din ang bato sa ere habang nakatingin lang si Haring Voltaire kay Hen. Lorenzo na ngayon ay kumuha narin ng bato sa lupa at binato ang Hari at ganun din ang nangyari.

“Hmm..” lang si Hen. Lorenzo na humarap na sa kanya si Haring Voltaire at inulit ni Kap. Dante at Hen. Romolo ang ginawa nila kanina na napatigil din ang batong binato nila sa Hari “HAHAHAHAHA” natawa si Haring Voltaire sa ginawa nila. “Tingin niyo matatamaan niyo….” napatigil nalang siya nung me batong dumaan malapit sa ulo niya at napalingon siya sa kaliwa niya at nakita niya ang isa sa mga sundalong bampira niya. “Sabi ko na nga ba eh” sabi ni Hen. Lorenzo na nilingon siya ni Haring Voltaire “Heneral” sabi ni Kap. Dante “alam ko Dante, matalino talaga ang batang ito” sabi ni Hen. Romolo dahil napamangha sila sa obserbasyon ni Hen. Lorenzo sa sitwasyon nila.

“Ano ang sinasabi mo bata?” tanong ni Haring Voltaire kay Hen. Lorenzo na hinugot na niya ang espada niya at naghanda siya “tingin mo ba matatamaan mo ako sa espada mong yan hahaha nagkakamali ka bata” sabi ni Haring Voltaire. “Tingnan natin” sabi ni Hen. Lorenzo na tinaas niya ang espada niya at binaba niya ito na nagliparan ang maraming bala ng pana papunta kay Haring Voltaire at gaya kanina huminto ito lahat sa ere at umikot ito at mabilis na bumalik sa mga bampira at lobong pumana sa kanya. Habang nangyayari ito mabilis na tumakbo papunta sa isang rampa si Hen. Lorenzo at tumalon siya papunta kay Haring Voltaire na gamit ang isang kamay ng Hari napatigil niya si Hen. Lorenzo sa ere.

“Hahaha palpak!” sigaw ni Haring Voltaire kay Hen. Lorenzo na bigla nalang ding sumulpot si Kap. Dante sa harapan niya para saksakin siya na agad niya itong nahinto nung tiningnan niya ito “HAHAHAHA” tumawa si Haring Voltaire nung nagawa niya ito. “Mga bobo kayo hindi niyo alam kung gaano kalakas ang aking kapa…” napatigil nalang siya nung biglang sumulpot sa likuran niya si Hen. Romolo at huli na ang reaksyon niya dahil nasaksak siya nito sa balikat kaya nabitawan niya ang tatlo at napatuon ang attention niya kay Hen. Romolo. Isa-isang bumagsak sa lupa ang tatlo na agad namang tumayo si Haring Damyan at tumalon ito at nasaksak niya sa tiyan si Haring Voltaire.

“AAAAHHHHHHHH” napasigaw si Haring Voltaire at pilit inaalis ang mag-ama palayo sa kanya na bigla nalang ding sumulpot si Kap. Dante at nasaksak siya nito sa kaliwang dibdib kaya napasigaw ito sa sakit. “GRAAAAAAAAA!!!” ginalaw-galaw ng tatlo ang espada nila sa katawan ni Haring Voltaire kaya nagpupumiglas ito at napatigil nalang silang tatlo nung biglang nagbago ang anyo ang Hari ng Bampira kaya napabitaw sila sa espada nila at lumayo sa kanya. “DELIKADO ITO!” sigaw ni Hen. Romolo dahil natanggal ang mga espada nila sa katawan ni Haring Voltaire nung naging dragon ito at binugahan sila ng malaking apoy kaya agad silang nagtago para makatakas sa apoy niya.

Lumipad palayo si Haring Voltaire para makatakas sa kanila ng biglang me isa ding dragon ang lumabas mula sa itaas ng palasyo at binangga siya nito. Nagulat silang lahat nung makita nila ang isa pang itim na dragon at naglaban silang dalawa sa ere “ang mahal na Reyna!” sigaw ni Guillermo nung lumabas silang lahat mula sa palasyo. “Si Lucia yan?” gulat na tanong ni Hen. Lorenzo na nagtago sa likod niya si Morietta dahil sa takot niya sa mga taong lobo. Niyakap siya ni Hen. Lorenzo at pinakalma siya nito “tandaan mo ang sinasabi ko sayo, Morietta” sabi ni Hen. Lorenzo sa kanya na tumango siya at hinugot niya ang espada niya, huminga siya ng malalim at tumingin kay Hen. Lorenzo “handa na po ako, Heneral” sabi niya na napangiti sa kanya si Hen. Lorenzo.

“Heneral” tawag ni Guillermo sa kanya “Guille, magbuo ka ng grupo mo na me dalang mga pana at umakyat kaho sa tore” utos niya “masusunod, Heneral” sagot ni Guillermo at kumilos agad sila. “Kayo, ihanda ang kanyon bibigyan natin ng suporta ang mahal na Reyna” utos niya sa ibang tauhan niya “masusunod, Heneral” sagot nila at kumilos agad sila. Lumapit sa kanya si Hraing Damyan at Hen. Romolo “karapat-dapat ka talaga sa position mong yan, Lorenzo” sabi ni Hen. Romolo sa kanya “Heneral Lorenzo” kinorek ni Haring Damyan si Hen. Romolo “ah hehehe, pasensya na, Heneral Lorenzo pala” sabi ni Hen. Romolo “walang problema yun, kaibigan” sabi ni Hen. Lorenzo.

“Ano na ngayon ang gagawin natin?” tanong ni Hen. Romolo sa kanya “maghintay lang tayo, bibigyan tayo ng tsansa ni Reyna Lucia” sabi ni Hen. Lorenzo na nakatingin lang sila sa dalawang dragon na naglalaban sa ibabaw ng palasyo. “Heneral, yung araw” sabi ni Morietta na napatingin sila sa silangan “hindi ito maganda, Hen Lorenzo” sabi ni Kap. Dante sa kanya “MAHAL NA REYNA, PAPALABAS NA ANG ARAW!” babala ni Hen. Lorenzo kay Reyna Lucia na lumayo ito sa lolo niya at nagmamadali itong bumaba papunta sa kanila na agad itong bumalik sa pagiging tao at dumapo ito sa harapan nila. “Mahal na Reyna” tawag ni Morietta na agad tinaas ni Hen. Lorenzo ang kamay niya “TIRAAAAA!” sigaw niya na inulanan ng bala ng pana at sabay-sabay pumutok ang mga kanyon nila na tumama ito kay Haring Voltaire.

Umuusok habang pabagsak sa lupa si Haring Voltaire na ngayon ay dahan-dahan naring bumalik sa dati niyang anyo at nagkaroon ng malaking hukay ang lupa kung saan siya bumagsak. Nagmamadaling lumabas sina Guillermo kasama ang mga tauhan niya at nagtipon sila sa harap ng palasyo, dahan-dahan naring tumayo si Haring Voltaire na agad namang siyang inatake ng mga taong lobo. “HUWAAAGGG” sigaw ni Reyna Lucia na bigla nalang nasunog ang mga taong lobo na umatake sa Hari at mabilis na lumipad papasok sa loob ng palasyo si Haring Voltaire at nanatili itong nakasilong sa loob habang paakyat narin ang araw. “Mahal na Reyna” tawag ng mga tauhan niya na lahat sila nagpanic na dahil sa takot na masunog sa sikat ng araw.

“Lorenzo!” tawag ni Reyna Lucia sa kanya na pati siya nag-aalala sa kanila dahil hindi sila makakapasok sa loob ng palasyo dahil naghihintay sa kanila si Haring Voltaire. “Ano ang gagawin natin?” tanong nga mga tauhan niya na bigla nalang me malaking punong lumabas sa likuran nila at sinilungan sila nito sa sikat ng araw “ma.. malaking puno?” takang tanong ni Luthero na napangiti nalang si Hen. Lorenzo. “Maraming salamat, Haring Ugat” sabi ni Hen. Lorenzo na bigla nalang lumabas si Haring Ugat sa harapan ng malaking puno kasama ang mga tauhan niya at si Prinsepe Narra “natanggap ko ang mensahe mo, Lorenzo at patawad Lucia kung nahuli kami” paumanhin ni Haring Ugat.

“Huli kana Ugat” sabi ni Haring Damyan na umupo na ngayon sa isang bato at ginagamot siya ng mga tauhan niya “pasensya kana, Damyan me inaasikaso pa kasi ako bago ako pumunta dito” sabi ni Haring Ugat sa kanya. “Gaano ba ka importante yun kesa dito, ha?” sabi niya “aswang” sagot ni Haring Ugat na humakbang ito palapit sa palasyo at nakita niya si Haring Votlaire na nakatayo lang sa loob ng palasyo na nakasilong ito sa dilim. “Mga aswang?” gulat na tanong ni Hen. Romolo “opo Heneral, tumulong pa kasi kami na sugpoin sila nung nalaman nilang aktibo na muli ang Aklat ng DIlim” sabi ni Prinsepe Narra sa kanya. “Ano na ang nangyari dun, Narra?” tanong ni Hen. Lorenzo “umatras na sila hindi na sila aabante dito salamat sa tulong ni Pinunong Lam-ang” balita ni Prinsepe Narra.

“Si ama” sabi ni Hen. Lorenzo “sila ni Hen. Amistad at mga Bailan ang tumulong sa amin para sugpoin ang mga aswang, nananatili muna sila dun at susunod sila dito pag nasiguro na nilang ligtas na ang sitwasyon” balita ni Prinsepe Narra sa kanya. “Mabuti naman kung ganun” sabi ni Hen. Lorenzo na tiningnan siya mula ulo hanggang paa ni Prinsepe Narra “alam ko na ang iniisip mo Narra” sabi ni Hen. Lorenzo sa kanya. “Heneral ha?” nakangiting sabi ni Prinsepe Narra sa kanya na napangiti narin si Hen. Lorenzo na napansin niyang lumabas din sa puno si Zoraida “Zora!” tawag niya “oonga pala, pinadala siya dito ni Pinunong Lam-ang para tumulong sa mga me sugat” sabi ni Prinsepe Narra “Zora, si Haring Damyan” sabi ni Hen. Lorenzo sa kanya na agad siyang kumilos at ginamot si Haring Damyan.

“Kaibigan, ano ang ginawa mo?” kalmadong tanong ni Haring Ugat kay Haring Voltaire na ngumiti lang ito at hindi siya sumagot “Voltaire, hindi ikaw ito” sabi ni Haring Ugat sa kanya na hindi parin ito sumagot. “Ang Voltaire na kilala ko ay mapagmahal, mapagkumbaba at higit sa lahat maawain, sa pinakita mo ngayon hindi na ikaw ito” sabi ni Haring Ugat sa kanya na napaluha ang hari ng mga puno sa nakikita niya. “PINATAY NG HALIMAW NA YAN ANG AMA KO!” sigaw ni Reyna Lucia habang umiiyak ito na niyakap na siya ngayon ni Hen. Lorenzo sa ilalim ng malaking puno “HALIMAW! HAHAHAHA! DYOS AKO AT HINDI HALIMAW!” sabi ni Haring Voltaire na napailing si Haring Ugat sa kanya.

“Hindi ka Dyos Voltaire” sabi ni Haring Ugat sa kanya “ISA KANG HALIMAW!” sigaw naman ni Haring Damyan “HAHAHAHA INGGIT KA LANG ASO DAHIL WALA SAYO ANG AKLAT NG DILIM, HALIKA, LUMAPIT KA PARA MATIKMAN MO KUNG ANO ANG KAPANGYARIHANG IBINIGAY SA AKIN NG AKLAT NA YUN!” paghamon ni Haring Voltaire sa kanya. Tumayo si Haring Damyan na pinigilan siya ni Hen. Romolo at Kap. Dante “huminahon ka Damyan” sabi ni Haring Ugat sa kanya na nagpupumiglas itong makawala sa dalawa kaya nilingon siya ni Haring Ugat at agad siyang kumalma nung tiningnan siya nito. “Pa.. pasensya na Haring Ugat” sabi ni Haring Damyan na parang natakot ito kay Haring Ugat at umupo muli ito sa inuupoan niya.

“Voltaire….” naputol nalang si Haring Ugat nung napansin niyang biglang dumilim ang langit at nakita nilang tinakpan na makapal na ulap ang araw, napatayo si Reyna Lucia at lumabas sa sinisilungan niyang puno. “Lucia” tawag ni Narra sa kanya “ama… ama ko… HARING UGAT KAPANGYARIHAN ITO NG AMA KONG SI PRINSEPE ALISTER!” sigaw ni Reyna Lucia na biglang napaatras si Haring Ugat. Nakita nilang lumutang palabas ng palasyo si Haring Voltaire at nakangiti itong nakatingin sa kanila “sa wakas, salamat anak sa kapangyarihan mo” sabi ni Haring Voltaire na tumingin siya sa langit at kumapal pa lalo ang ulap at biglang itong kumidlat.

“HAHAHAHA!” tumawa si Haring Voltaire na bigla nalang itong lumaki “kapangyarihan ni Kap. Areston yan!” sabi ni Luthero na hinugot na niya ang espada niya “MAGHANDA KAYO!” sigaw ni Hen. Lorenzo sa mga tauhan niya pati narin si Hen Romolo inabisohan niya ang mga tauhan nila at naghanda narin sila. “Sino-sino ba ang nakuha ni Voltaire?” tanong ni Haring Ugat “si Prinsepe Alister, Kap Areston at si Lestat” sagot ni Reyna Lucia. “Kapangyarihan ng ama ko ang itim na ulap at kidlat, si Kap. Areston naman ay pwede niyang palakihin ang sarili niya hanggang sa labing limang talampakan” balita ni Reyna Lucia. “Si Lestat naman?” tanong ni Haring Damyan “hangin” sabi ni Brethron na isa sa sundalo ni Reyna Lucia.

“Kidlat, Hangin at Lakas, kaya pala sabi niyang Dyos siya dahil napakalakas ng mga kapangyarihang nakuha niya” sabi ni Haring Ugat na pumwesto na sa harapan niya ang mga tauhan niya. “Kamahalan kami na po ang bahala sa kanya” sabi nung isang tauhan niya “hindi, kailangan nating mag-isip ng paraan hindi tayo magpadalos-dalos” sabi ni Haring Ugat. Lumalaki na si Haring Voltaire at kumikidlat narin na tumatama ito sa kanya pero hindi siya tinatablan nito “masama ito, ama” sabi ni Hen. Romolo kay Haring Damyan “huwag kang matinag anak tandaan mo mga Lobo tayo” sabi ni Haring Damyan kay Hen. Romolo.

“Maghanda kayo!” sabi ni Haring Damyan na naghanda na silang lahat para sa pangalawang yugto ng laban nila “HAH!” sumigaw si Haring Voltaire na tinaas niya ang kanang kamay niya at sabing “Fulger negru (black lightning)” at tinamaan ang ibang bampira at lobo na malapit sa kanya. Umatake narin sila at wala man lang sa kanila ang makalapit sa Hari ng Bampira dahil ginamit din niyang panangga ang kapangyarihan ni Lestat. Umatake na silang lahat na isa-isa silang napapalipad palayo kay Haring Voltaire dahil sa kapangyarihang taglay niya ni wala sa kanila ang makalapit sa kanya “HAHAHAHA!” tumatawa lang si Haring Voltaire habang pinipilit nilang tumayo at umabante para mapigilan nila ito.

Naging Lobo muli si Haring Damyan na ginamit niya ang bilis niya para makalapit kay Haring Voltaire sinabayan pa ito ng mga pana at pag-atake ng mga lobo, bampira at mga taong puno na nagkaroon ng pagkakataong makalapit si Haring Damyan. “AKIN KANA NGAYON VOLTAIRE!” sigaw ni Haring Damyan nung nasa kanang parte na siya ni Haring Voltaire at hahamapasin na sana niya ito gamit ang espada niya ng biglang umilag ito at nahawakan siya sa leeg. “MAHAL NA HARI!” “AMA” sigaw nina Hen. Romolo at mga tauhan niya “BITAWAN MO SIYA VOLTAIRE!” sigaw ni Haring Ugat na tumawa lang si Haring Voltaire at lalo pa niyang hinigpitan ang paghawak sa leeg ni Haring Damyan.

Lalapit sana sila pero napatigil nalang sila nung binantaan silang papatayin ni Haring Voltaire si Haring Damyan kung lalapit sila sa kanya “HUWAG!” sigaw ni Hen. Romolo na ngayon ay mahigpit ng nakahawak sa espada niya. “Hahaha akala mo makukuha mo ako, Damyan? Hahaha nagkakamali ka” natatawang sabi ni Haring Voltaire sa kanya “he..he.. he.. tama ka.. ” natatawa pang sagot ni Haring Damyan na lumingon ito kay Hen. Romolo at tiningnan ang anak niya. “AMA!” sigaw ni Hen. Romolo “MAGING MATATAG KA… ROMOLO…. TA… TANDAAN MO…” pagputol niya na nanlaki ang mata ni Hen. Romolo sa sinabi ng ama niya “HINDI.. HINDIIIII!” sigaw niya.

“TANDAAN… MO…ANG BILIN KO SAYO…” sabi ni Haring Damyan na nginitian niya si Hen. Romolo at sabing “ikaw na ang bahala sa mga tauhan natin, anak!” huling sinabi ni Haring Damyan bago hinigpitan ang paghawak ni Haring Voltaire sa leeg niya at bigla nalang itong pumutok at naputol ang ulo niya. “AMAAAAAAAAA!” sumigaw sa galit si Hen. Romolo na bigla nalang yumanig ang lupa at bigla nalang siyang naging higanting lobo na nagsitakbuhan sila Hen. Lorenzo at mga tauhan niya nung nagbago ng anyo si Hen. Romolo. “HARING DAMYAAAANNNNN” sigaw ni Kap. Dante na naging higanting Lobo din siya pati ang mga tauhan niya.

Nilingon ni Haring Ugat sila Hen. Lorenzo at Reyna Lucia “LUMAYO KAYO!” sigaw niya na tumakbo siya papalayo sa hukbong ng mga lobo kaya ganun na din ang ginawa nila Hen. Lorenzo at mga tauhan niya. Nung nilingon ni Hen. Lorenzo kung ano ang nangyari sa likuran nila nakita niyang umatake ang maraming lobo papunta kay Haring Voltaire na nakita pa niyang tumalsik ang ibang lobo papalayo sa kanya habang yung iba naman ay kumagat na sa katawan ng Hari. “LORENZO!” narinig niyang me tumawag sa kanya at nakita niyang dumating na din ang ama niyang si Lam-ang kasama si Hen. Amistad at mga tauhan nila.

Umiyak nalang si Reyna Lucia nung nakita niyang pinagtulongan ng mga taong lobo ang lolo niya “AAAAHHHHHHHHH!” sumigaw nalang siya dahil alam niyang wala na siyang magagawa para tulongan ang lolo niya. “Ano na ang nangyari dito?” tanong ni Lam-ang “napatay ni Haring Voltaire si Haring Damyan” balita ni Lorenzo sa kanya na pansin niyang nakatingin sa kanya ang lahat ng mga Bailan at sa suot niya. “Anak nagkamali ka ata ng kulay” sabi ni Lam-ang sa kanya “pansamantala lang ito ama” sagot niya “kumusta na po ang Kuro?” tanong niya “mabuti at ligtas ang mga tauhan natin, nandun ang ibang mga tauhan natin para magbantay” sagot ni Hen. Amistad.

Biglang nakarinig sila ng pagsabog at nakita nalang nilang tumalsik ang maraming lobo sa ibabaw nila at naiwan si Haring Voltaire na nakatayo at dugoan ito. “Makapangyarihan nga siya” sabi ni Lam-ang “pinuno, ano ang susunod nating gagawin?” tanong ni Hen. Amistad sa kanya na tumingin si Lam-ang sa espada niya at kay Lorenzo. “Pinuno, sigurado ho ba kayo?” tanong ni Hen. Amistad sa kanya na tumango lang siya at humarap kay Lorenzo “ama?” takang tanong niya. “Alam kong hindi pa ito ang tamang panahon pero sa nakikita ko wala na tayong ibang paraan” sabi ni Lam-ang sa kanya “ano ho yun, ama?” tanong ni Lorenzo.

“Bumalik ka sa Kuro naghihintay sayo si Resisyo” sabi ni Lam-ang sa kanya na nagulat si Lorenzo sa sinabi ng ama niya “ang panday? Para saan po ama?” takang tanong ni Lorenzo. “Siya na ang magpapaliwanag sayo, magmadali ka Lorenzo” utos ni Lam-ang sa kanya “si..sige po ama” sabi ni Lorenzo na tumingin siya kay Reyna Lucia “sasama na ako para mabilis tayo” sabi niya na niyakap niya si Lorenzo at naging anino silang dalawa at mabilis silang umalis papunta sa Kuro ang lugar ng mga Bailan. “Sigurado ho ba kayo, Pinuno?” tanong ni Hen, Amistad sa kanya “sa nakikita ko kay Lorenzo, Amistad ngayon na ang tamang panahon para ibigay ko sa kanya ang espadang yun” sabi ni Lam-ang na napatingin sila kay Haring Voltaire “mukhang kakailanganin nga natin yun” sagot ni Hen. Amistad “oo, MGA KAWAL MAGHANDA KAYO!” sigaw ni Lam-ang “HAH!” sagot ng mga tauhan niya.

Mabilis na nakarating ng Kuro sina Lorenzo at Reyna Lucia at nagulat pa si Resisyo na nakaupo sa tabi ng mesa at umiinom ito ng alak “Resisyo!” tawag ni Lorenzo sa kanya na agad itong tumayo “kanina pa kita hinihintay” sabi niya. “Ano ho ba ang pinapagawa ng ama ko sa inyo?” tanong niya “ito” kinuha ni Resisyo ang bakal na hugis espada na namumula pa ito dahil sa sobrang init “para kanino yan?” tanong ni Lorenzo “para sayo” sagot ni Resisyo. “Meron na akong espada” sabi ni Lorenzo “hindi ito ordinaryong bagal, Enzo. Nagmula pa ito sa bulalakaw na bumagsak noon sa isla natin” paliwanag ni Resisyo.

“Talaga?” takang tanong ni Lorenzo “oo, ngayon… “sabi ni Resisyo na nilagay niya ito sa ibabaw ng bakal at kinuha niya ang malaking martilyo niya “kailangan ko ang dugo mo” sabi ni Resisyo na napatingin sa kanya si Lorenzo. “Dugo?” takang tanong ni Reyna Lucia “oo, lahat ng Bailan na nakatanggap ng bakal na ito kailangan magbigay ng dugo” paliwanag ni Resisyo na kinuha ni Lorenzo ang patalim niya at hiniwa niya ang palad niya at piniga niya ito “mabuti!” sabi ni Resisyo nung nakita niyang tumulo ang dugo ni Lorenzo papunta sa bagal at sinimulan na niyang trabahoin ang espada niya.

Makalipas ang kalahating oras natapos na ni Resisyo ang espada ni Lorenzo at ipinresenta niya ito sa kanya “mabigat ba?” tanong niya kay Lorenzo na tinaas niya ito at hinamapas-hampas niya ito. “Medjo, pero kaya” sagot ni Lorenzo “masasanay ka rin sa bigat niyan” sabi ni Resisyo na umupo ito sa upoan niya at kinuha ang bote ng alak niya “salamat Resisyo” sabi ni Lorenzo na palabas na sana sila nang pinigilan sila nito. “Teka muna” sabi ni Resisyo “bakit? Nagmamadali kami” sabi ni Lorenzo sa kanya “bago mo gamitin ang espadang yan Lorenzo kailangan mo munang bigyan ng pangalan yan” sabi ni Resisyo sa kanya “naiintindihan ko” sagot ni Lorenzo at hinayaan na silang lumabas ni Resisyo.

Naging anino muli sila pabalik sa palasyo “bakit kailangan niyong pangalanan ang espada niyo, Lorenzo?” tanong ni Reyna Lucia “parte ito sa ritwal naming mga Bailan ang pangalanan ang espada namin” paliwanag ni Lorenzo. “Ritwal?” tanong ni Reyna Lucia “oo, lahat ng Bailan na nakatanggap sa bakal na nagmula sa bulalakaw kailangan magbigay ng dugo at pangalanan ang espada niya” paliwanag ni Lorenzo. “Sa ganitong paraan kasi mabubuo ang pagiging isa niyong dalawa, kasi para sa aming mga Bailan karugtong ang espadang gamit namin sa buhay namin” paliwanag ni Lorenzo sa kanya. “Kaya pala, ano ang ipangalan mo sa espada mo?” tanong ni Reyna Lucia sa kanya na nakikita na nila ang tore ng palasyo “hehehe…” natawa lang si Lorenzo at bumaba na sila sa lupa.

Nagulat nalang sila nung nakita nila ang maraming patay na nakakalat sa buong paligid ng palasyo “AMA!” tawag ni Lorenzo kay Lam-ang na nakita ni Lam-ang ang espadang hawak niya “magmadali ka Lorenzo” tawag ni Lam-ang. “Handa ka na ba?” tanong ng Ama niya “oo” sagot niya “Amistad, ibigay ang utos” sabi ni Lam-ang sa Heneral niya “MGA KASAMA MAKINIG KAYO!” sigaw ni Hen. Amistad na lumingon sa kanya ang lahat ng hukbong. “LUMAYO KAYO KAY VOLTAIRE AT HAYAAN NIYO ANG MAG-AMA NA LALABAN SA KANYA!” sabi niya sa lahat na hindi nakinig sa kanya ang mga lobo “Haring Ugat!” tawag ni Lam-ang sa Hari kaya tumango siya “MGA KASAMA MAKINIG KAYO SA KANILA!” sigaw ni Haring Ugat na hindi nakinig ang mga lobo at umatake parin sila.

“Ama?” sabi ni Prinsepe Narra na umiling lang si Haring Ugat at binagsak niya ang kanang paa niya sa lupa at lumabas sa ilalim ng mga lobo ang maraming ugat at binalutan sila nito kaya napatigil silang lahat. “ANO ANG GINAGAWA MO HARING UGAT!” sigaw ni Hen. Romolo na ngayon ay namumula na ang mata sa galit “patawad Romolo, pero hindi mo matatalo si Voltaire kung uunahin mo ang galit mo” sabi ni Haring Ugat sa kanya na nilayo silang lahat kay Haring Voltaire. “Lam-ang, Lorenzo kayo na ang bahala” sabi ni Haring Ugat na umatras silang lahat “Lorenzo” tawag ni Reyna Lucia “huwag kang mag-aalala mahal” nakangiting sabi ni Lorenzo sa kanya “Heneral, mag-ingat ka” sabi ni Morietta sa kanya na nginitian niya ito “LUMAYO KAYO!” sigaw ni Guillermo sa mga tauhan nila at iniwan nila ang mag-amang si Lam-ang at si Lorenzo.

“Matagal-tagal narin na hindi tayo nagsama sa labanan, anak” sabi ni Lam-ang sa kanya “oonga po, ama” sagot ni Lorenzo na pareho nilang hinubad ang pang-itaas nilang damit at naghanda silang dalawa. Tumingin si Lam-ang sa espada ni Lorenzo “mabuti naman at natapos ng maaga ni Resisyo yan” sabi ni Lam-ang “oonga po eh, pagdating namin dun hiningi agad niya ang dugo ko at tinapos na agad niya” kwento ni Lorenzo. “Nung nalaman ko ang nangyari dito at ang pag-atake ng mga aswang inabisuhan ko na agad si Resisyo na gawin agad ang espada mo” kwento ni Lam-ang habang naglalakad na sila papalapit kay Haring Votlaire na ngayon ay nakangiting nakatingin sa kanilang dalawa.

Tumayo silang dalawa sampung talampakan lang ang layo nila kay Haring Voltaire na ngayon ay naghahanda narin sa kanila “mukhang mapapalaban tayo ng husto nito, anak” sabi ni Lam-ang “hehe, hindi ba ito ang gusto natin, dehado at walang kalaban-laban?” nakangiting sabi ni Lorenzo sa ama niya. “Hahaha, tama ka anak, hindi patas ang laban para sa ating mga Bailan kung hindi tayo ang dehado” natatawang sabi ni Lam-ang. “Hehehe, handa na ako ama” sabi ni Lorenzo sa tatay niya na hinugot na niya ang espada niya “hahaha mana ka talaga sa akin” sabi ni Lam-ang na hinugot narin niya ang espada niya. “Tayo na at ayaw kong paghintayin ng matagal ang nanay mo” sabi ni Lam-ang na pinagtama pa nila ang espada nila at sabay na silang tumakbo papunta kay Haring Votlaire.

Chapter XIV: Father and Son!

“So silang dalawa ang umatake sa Hari ng Bampira?” tanong ko kay Haring Narra na kita kong napangiti ito at tumingin kay Julian “magaling na mandirigma ang ama mo, Julian lalong-lalo na ang lolo Lam-ang mo” sabi niya kay Julian. “Pasensya na Haring Narra kung hindi ko ikatuwa ang sinabi mo tungkol sa angkan ko, lumaki akong wala sila ni hindi ko man lang nakita kung ano ang hitsura ng mga magulang ko” sabi ni Julian na biglang nalungkot ang mukha ni Haring Narra. “Patawad Julian” sabi ni Haring Narra “wala kayong dapat ihingi ng tawad sa akin, hindi mo kasalanan ang nangyari sa kanila” sagot ni Julian “Julian, wag kang magsalita ng ganyan marunong kang rumespeto” sabi ni manang Zoraida.

“Walang anuman yun, Zoraida” sabi ni Haring Narra na nginitian niya si Julian “so ano pa po ang nangyari nung araw na yun?” tanong ko sa kanya na di na ako makapaghintay na ikwento sa kanya ang ginawa ng mag-ama. “Hehehe… gaya ng sinabi ko kanina ang mga Bailan ay magaling na mandirigma” pasimula ni Haring Narra “noon, nakita nila kung paano lumaban si Lorenzo, nung gabing yun nakikita at nalaman nila kung bakit hinirang ang pamilya ni Lorenzo na mamuno sa Kuro” patuloy ni Haring Narra na tumingin siya kay Julian at sa espada ni Hen Enzo “ang espadang ito at ang espada ni Lam-ang ang naging daan para bumalik ang kapayapaan sa buong lalawigan” kwento ni Haring Narra.

Lumang Pilipinas:

“Anak, nakuha mo ba ang taktika niya?” tanong ni Lam-ang habang papalapit na sila kay Haring Voltaire “oo, ama!” sagot ni Lorenzo na naghiwalay silang dalawa. Si Lam-ang sa kanan habang si Lorenzo naman ay sa kaliwa at sabay silang umatake kay Haring Voltaire na tinaas niya ang dalawang kamay niya at inatake niya ang mag-ama. “Fulger negru (black lightning)” tira ni Haring Voltaire na sinalo ni Lam-ang gamit ang espada niya kaya si Lorenzo ang unang nakalapit sa Hari na parang me di makitang harang na pumipigil sa kanya . “ANAK!” sigaw ni Lam-ang na tinuon niya ang espada niya papunta kay Lorenzo na sinalo niya ang kidlat na papunta sa kanya at binaling niya ito kay Haring Voltaire.

“HINDI NIYO AKO MALOLOKO!” sigaw ng Hari na umilag ito kaya nakakuha ng pagkakataon si Lam-ang na lumapit sa kanya pati narin si Lorenzo nung nawala ang harang na pumipigil sa kanya. Sabay silang tumalon sa ere na agad tinaas ng Hari ang kaliwang kamay niya pero bago paman niya mailabas ang hangin sa palad niya binato na ng mag-ama ang mga patalim nila at tumama ito sa palad ng Hari. “AAAAARRGGGHHHHHH!” napasigaw ito sa sakit na mabilis nilang hinampas ang espada nila pero nakailag ang Hari nung naging anino ito at lumayo sa kanilang dalawa, tumayo ang mag-ama at tumingin kay Haring Voltaire na tinatanggal ang patalim na nakasaksak sa palad niya at nakita nilang naghilom ang sugat niya “nakita mo yun, anak?” tanong ni Lam-ang.

“Oo, mabilis maghilom ang sugat niya” sagot ni Lorenzo “hmmm…” nalang si Lam-ang na parang nag-iisip ito “kailangan nating alisin ang kakayahan niyang harangan ang mga atake natin” sabi ni Lorenzo sa ama niya. “Hmmm… walang ibang paraan anak” sabi ni Lam-ang na naghanda silang dalawa at kita nilang lumutan na sa ere ang Hari “ikaw sa taas ako sa baba” sabi ni Lam-ang kay Lorenzo “ama naman eh” sabi ni Lorenzo. “Wag kana magreklamo, Heneral Enzo” sabi ni Lam-ang na napangiti si Lorenzo sa narinig niya at tumakbo na uli silang dalawa papunta sa Hari na lumipad ito sa ere. “HARING UGAT!” sigaw ni Lam-ang na biglang me lumabas na malalaking kahoy sa lupa at naging hagdanan ito na inapakan nila para masundan si Haring Voltaire.

“GUILLERMO!” tawag ni Lorenzo “TIRA!!!” sigaw ni Guillermo na nagliparan ang mga bala ng pana papunta kay Haring Voltaire na agad niyang hinarang at binalik sa mga bampira “BAILAN!” sigaw ni Hen. Amistad na gamit ang panangga nila tinakpan nila ang mga bampira para di sila matamaan nito. “LORENZO!” tawag ng ama niya na agad silang tumalon papunta kay Haring Votlaire na nakalutang lang sa harapan nila. Pareho nilang tinaas ang espada nila para hampasin si Haring Voltaire ng biglang pinikit ng Hari ang kanang mata niya at dinilat niya ang kaliwa dahilan para mapahinto sila sa ere at parehong hinarap ng Hari ang mga palad niya sa dalawa.

“LORENZO!” sigaw ni Lam-ang na agad nilang hinugot ang patalim nila at binato sa Hari na napasigaw ito nung tumama ito sa mga palad niya “GRAAAAAAAAHHH!” napasigaw si Haring Voltaire at lumpiad ito palayo sa kanila. Sinalo sila ni Haring Ugat gamit ang malaking kahoy na ginawa niyang rampa nung nabitawan sila ni Haring Voltaire “ama, napansin mo ba yun?” tanong ni Lorenzo sa ama niya “oo anak, naiisip mo na ata ang binabalak ko” sabi ni Lam-ang “hehehe” natawa lang si Lorenzo. Dumapo sa lupa si Haring Voltaire at tinanggal ang patalim sa palad niya at nakita niyang binaba narin ni Haring Ugat ang mag-ama at kaharap na niya ito.

“MGA WALANG HIYA KAYO MGA BAILAN, KONTRABIDA KAYO SA PLANO KO!” sigaw ni Haring Voltaire “hindi naman aabot sa ganito ang sitwasyon kung susuko ka lang, Haring Voltaire” sabi ni Lam-ang. “Huling pagkakataon mo na itong sumuko kamahalan” sabi ni Lorenzo sa kanya na lalo lang nagalit si Haring Voltaire dahil naramdaman niyang di siya kinatatakotan ng mag-ama. “Tingin niyo kayo na ang pinakamagaling dito?” tanong ni Haring Voltaire na pinakita niya ang palad niya sa dalawa na naghilom na ito “ipapakita ko sa inyo ang pinagsamang kapangyarihan na nalikom ko” banta ni Haring Voltaire na tinaas niya ang dalawang kamay niya at lumabas ang kidlat sa kanan at hangin sa kaliwa.

Lumakas ang kidlat sa kalangitan at umihip ang malakas na hangin na parang me bagyong tumama sa lalawigan “AMA, DELIKADO NA ITO!” sabi ni Lorenzo kay Lam-ang “wala na tayong ibang paraan anak, patawarin sana tayo ni Lucia” sabi ni Lam-ang. Tumingin si Lorenzo kay Reyna Lucia na nagtatago narin ito sa likod ng poste dahil sa lakas ng hangin ng umiihip sa kanila pati narin ang mga taong lobo at mga taong puno. “LORENZO, TAYO NA!” sigaw ni Lam-ang sa kanya na tumango siya at tumingin muna siya kay Lucia “patawarin mo ako, mahal ko” sabi niya sabay takbo nilang dalawa papunta kay Haring Voltaire na nauna si Lorenzo kasunod niya si Lam-ang.

“ANAK!” sigaw ni Lam-ang na yumuko si Lorenzo at ginawa siyang rampa ng ama niya at tumalon ito sabay bato ng tatlong patalim sa Hari na agad nitong binalik kay Lam-ang. Hindi siya natamaan nito dahil lumagpas na sa kanya ito nung dumaan siya sa ibabaw ni Haring Voltaire kaya binaling nalang ng Hari ang mga patalim papunta kay Lorenzo. Agad namang hinampas ni Lorenzo ang tatlong patalim na lumipad ito sa ere “AMA!” sigaw ni Lorenzo na pareho silang huminto. “HAHAHAHAHA!” tumawa si Haring Voltaire dahil akala niyang natakot ang dalawa sa kanya dahil tumigil sila pero ang hindi niya alam taktika ito ng dalawa dahil yung tatlong patalim na himpas ni Lorenzo paitaas ay bumababa na ngayon.

“MAGHANDA KA LORENZO!” sigaw ni Lam-ang na nakita nila ang unang patalim na tumama sa kaliwang balikat ng hari, sumunod ang pangalawa na tumama ito sa kanan niya kaya naibaba ng Hari ang mga kamay niya. Biglang tumigil ang malakas na hangin at pagkidlat sa kalangitan “GRAAAAAA” napasigaw sa sakit si Haring Voltaire at naalala niyang tatlong patalim ang binato ni Lam-ang kanina kaya tumingala siya at agad pinikit ang kanang mata niya nung makita niyang pababa na sa kanya ang pangatlong patalim. Agad niyang napahinto ang pangatlong patalim isang talamapakan nalang ang layo sa kaliwang mata niya.

“HARING UGAT!” sigaw ni Lam-ang na napanganga nalang bigla si Haring Voltaire nung nakita niya si Hen. Romolo sa ibabaw at ang kamay nitong hahampasin ang pangatlong patalim para masaksak ito sa kaliwang mata niya. Binato ni Haring Ugat papunta sa ibabaw ni Haring Voltaire si Hen. Romolo kaya siya na mismo ang nagtulak pababa sa patalim sa kaliwang mata ni Haring Voltaire at huli na ang Hari na ibuka ang kanang mata niya dahil nahampas na ni Hen. Romolo ang patalim at nasaksak ito sa kaliwang mata niya. “AAAAAAHHHHHHH!” napasigaw si Haring Voltaire na agad namang hinila palayo si Hen. Romolo ni Haring Ugat at binigay ng mag-ama ang huling atake nila sa Hari ng mga Bampira nung sinaksak nila ito sabay.

Natahimik si Haring Voltaire nung maramdaman niya ang espada ni Lam-ang sa likuran niya at ang espada ni Lorenzo sa harapan niya na parehong tumama ang espada nila sa puso ng Hari. Nag-abot pa ang dulo nito sa mismong gitna ng puso niya “patawarin mo kami, Haring Voltaire” sabi ni Lam-ang sa kanya na nilingon niya ito sa likod “ha.. ha…hahaha… ma… magaling… napaka… galing..” sabi ng Hari sa kanila. Tumingin si Haring Voltaire kay Lorenzo “tu… tunay ngang.. ka… kahanga…hanga.. kayo…kayong mga… Bailan…” sabi niya na napayuko nalang si Lorenzo at nilingon niya si Lucia na ngayon ay umiiyak na sa sinapit ng lolo niya.

“Lorenzo….” tawag ni Haring Voltaire “opo, kamahalan?” sagot niya “i… ikaw… ikaw na ang … ba.. bahala sa apo ko… ma…. mahal.. mahal na mahal ka niya.. ” bilin ng Hari sa kanya “…. masusunod… kamahalan..” sagot niya. “La… Lam-ang.. hi.. hindi ako.. hindi ako nagkamaling.. pi….piniling… kaibiganin kita….” sabi niya kay Lam-ang “…. maging mapayapa ka sana, kaibigan” sabi ni Lam-ang sa kanya “Lorenzo” tawag niya sa anak niya na sabay nilang hinugot ang espada nila at lumayo sila kay Haring Voltaire. Tumakbo palapit si Reyna Lucia sa lolo niya na pinigilan siya ni Lorenzo “wag…” sabi ni Lorenzo sa kanya.

“LOLO!” sigaw ni Reyna Lucia na naiyak ito habang pilit lumapit sa lolo niya “pa… patawarin mo ako.. apo…. mga… kasama… patawarin niyo.. ako…” sabi ni Haring Voltaire sa kanila na lumuhod ang lahat ng bampira. “Ro..molo…. magkikita na kami.. ng ama mo… do… doon ako… hi…hihingi ng tawad…sa kanya..” sabi ni Haring Voltaire na di siya sinagot ni Hen. Romolo pero niyuko nalang niya ang ulo niya pati narin ang lahat ng mga lobo. “Maging mapayapa sana ang pagbyahe mo, kaibigan” sabi ni Haring Ugat kay Haring Voltaire na ngumiti siya at biglang me lumabas na maitim na aura sa dibdib at likod niya at dahan-dahan na siya nitong nilamon. “Karapat.. dapat ito… sa akin… Alister… anak…. huhu… patawarin mo ako…” ang huling sinabi ni Haring Voltaire bago siya nilamon ng dilim.

Umiiyak parin si Reyna Lucia habang tinutulongan nilang lahat na ligpitin at ilagay sa mga karwahe nila ang mga namatay “kinalulungkot ko ang nangyari sa ama mo, Haring Romolo” sabi ni Lam-ang sa kanya. “Hari…heh! hindi ako masasanay sa titlong yan” sabi ni Hen. Romolo “Heneral… ah.. mahal na Hari nakahanda na po ang lahat sa pagbyahe natin” balita ni Kap. Dante sa kanya. Lumapit sila kay Reyna Lucia “Lucia..” tawag ni Hen. Romolo na tumayo si Reyna Lucia at luluhod na sana siya nang pinigilan siya ni Hen. Romolo “di ka dapat lumuhod sa akin, Reyna Lucia” sabi ni Hen. Romolo sa kanya “pero.. ” “hindi mo kasalanan ang nangyari sa ama ko” pagputol ni Hen. Romolo sa kanya.

Me binulong si Kap. Dante kay Hen. Romolo na tinaas niya ang kamay niya at umatras si kap. Dante “wag kang mag-alala Reyna Lucia, mananatili paring kaalyado niyo kami” sabi ni Hen. Romolo. “Maraming salamat, Haring Romolo” sabi ni Reyna Lucia “Hari… hmm.. Lam-ang, Lorenzo maraming salamat sa inyo” sabi niya sa mag-ama “walang anuman yun Haring Romolo” sabi ni Lam-ang na nginitian lang siya “Lorenzo” tawag niya. “Mahal na Hari?” “gusto ko sanang hilingin ka kung pwede sumama ka sa amin at manilbihan sa akin” sabi ni Hen. Romolo na nagulat silang lahat “pasensya na po kamahalan pero nakapagpasya na po ako na mananatili dito sa palasyo ni Reyna Lucia” sagot ni Lorenzo.

“Mananatili ka dito, anak?” gulat na tanong ni Lam-ang “kung papayagan niyo po ako ama, gusto ko pong tulongan si Reyna Lucia” sagot niya na tumingin si Lam-ang kay Reyna Lucia na niyuko niya ang ulo niya pati ang mga sundalo niya. “Alam mong sa Kuro ang responsibilidad mo, di ba?” tanong ni Lam-ang “pansamantala lang ama, habang tinatayo ni Reyna Lucia ang kaharian niya, uuwi ako pangako ko sayo yan kung kailanganin ako ng Kuro” sagot ni Lorenzo. “Paano kung bababa na ako sa position ko bukas uuwi ka ba?” tanong ni Lam-ang “ama, wag kayong magsalita ng ganyan, isa pa po andyan si Hen. Amistad na guro ko at karapat-dapat na sumunod sa position mo” sagot ni Lorenzo na umiling lang si Lam-ang.

“Ama patawarin niyo po ako pero ito na po ang desisyon ko, mahal ko po kayo at ang Kuro pero kita mong mas kailanganin ako dito” paunawa ni Lorenzo sa ama niya na pareho silang napatingin kay Reyna Lucia. “Haayyy… wala na tayong magagawa niyan pinuno” sabi ni Hen. Amistad “tama si Lorenzo, Lam-ang. Pagbigyan mo na siya para narin makatulong siya sa pagtayo ng kaharian ni Reyna Lucia” sabi ni Haring Ugat sa kanya. “Haring Ugat, me isang problema pa tayo” sabi ni Kap. Dante “Dante.. di na kailangan pang pag-usapan yan” sabi ni Hen. Romolo “kung tungkol ito sa Aklat ng Dilim” sabi ni Reyna Lucia “ibibigay ko ang responsibilidad nito kay Haring Ugat” dagdag ni Reyna Lucia.

“Hindi!” sabi ni Haring Ugat “napagpasyahan na namin noon kaya wag mo ng isipin yan, Reyna Lucia” sabi ni Haring Ugat “wag kayong mag-aalala kaya din po ako mananatili dito para siguradohing di na magagamit pa ang Aklat ng Dilim” sabi ni Lorenzo. “Kung ganun, pumapayag na akong manatili ka dito anak” sabi ni Lam-ang “salamat po, ama” sagot niya “wag kayong mag-alala hinding-hindi ko gagamitin ang Aklat ng Dilim” sabi ni Reyna Lucia. “Tatanggapin namin yan Reyna Lucia pero” sabi ni Hen. Romolo “gaya ng sinabi ng ama ko, sa oras na bubuksan mo ang aklat na yun (tumingin sa mata ni Reyna Lucia si Hen. Romolo) papatayin kita” dagdag niya “MGA KAWAL AALIS NA TAYO!” sigaw ni Kap. Dante at niyuko na nila ang ulo nila kay Reyna Lucia at umalis na sila.

Nagpaalam narin sina Haring Ugat at mga tauhan niya at hinawakan ni Lorenzo ang kamay ni Reyna Lucia “wag kang mag-alala mahal, nandito ako para protektahan ka” “salamat” sagot ni Reyna Lucia at nilingon niya ang mga tauhan niya “wag kang mag-alala tutulongan kitang itayo muli ang kaharian mo” sabi ni Lorenzo sa kanya. “Nandito lang din kami kung kailanganin mo ang tulong namin, Reyna Lucia” sabi ni Lam-ang “nandito rin kami, Reyna Lucia” sabi ni Haring Ugat na ni yuko ni Reyna Lucia ang ulo niya at na luha siya “maraming salamat sa pag-unawa at tulong niyo” naluluhang sabi niya sa kanila. “Pinuno, nakahanda na po ang lahat” balita ni Hen. Amistad kay Lam-ang “mabuti, kamahalan magpapaalam narin kami sa inyo” sabi ni Lam-ang.

“Ama, ihahatid ko na po kayo sa labas” sabi ni Lorenzo na tumango si Lam-ang at matapos makapagpaalam kay Reyna Lucia hinatid na ni Lorenzo ang ama niya “sigurado ka ba talaga sa desisyon mong ito, anak?” tanong niya. “Opo ama” sagot niya “alam kong mahal mo si Lucia, Lorenzo pero hindi ito ang dapat mong idahilan para talikuran ang Kuro” sabi ni Hen. Amistad “hindi ko tinalikuran ang Kuro Heneral, totoong mahal ko si Lucia pero hindi ito ang dahilan kaya ako manatili dito” sagot ni Lorenzo. “Ano pala ang dahilan mo?” tanong ni Lam-ang “alam niyo na po ang dahilan ama, Heneral” sabi ni Lorenzo sa kanila na nagkatinginan silang dalawa.

“Naniniwala ka ba talaga sa hulang yun, Lorenzo?” tanong ni Lam-ang sa kanya “hindi ko po alam ama pero kung ito ang paraan para magiging ligtas ang Kuro mas mabuting manatili ako dito” sagot niya. “Matagal na yun Lorenzo at isa pa isa lang naman ang natamaang hula ni Naring (ang manghuhula sa Kuro)” sabi ni Hen. Amistad “maskina Heneral para narin sa kaligtasan ng lahat mananatili ako dito at pasensya na kung ibibigay ko sayo ang responsibilidad na dapat para sa akin” sabi ni Lorenzo sa kanya. Dumating na sila sa gate ng kaharian at huminto na si Lorenzo habang tuloy lang din ang mga tauhan nila “anak, wag mong isipin ang hulang yun” sabi ni Lam-ang sa kanya na bigla nalang sumulpot si Reyna Lucia sa likod ni Lorenzo.

“Mahal na Reyna” bati nilang tatlo na ngumiti lang si Reyna Lucia “tandaan mo Lorenzo isa kang Bailan, hindi tayo naniniwala sa ano ang tinadhana sa atin dahil tayo mismo ang gumagawa ng sarili natin” payo ni Lam-ang sa anak niya. “Tandaan mo ang tinuro ko sayo at wag mo ding kalimutan kung sino ka at saan ka galing” payo ni Hen. Amistad sa kanya “hinding-hindi ko yun kakalimutan ama, Heneral” sagot ni Lorenzo at umalis na sila. Naglakad na sila pabalik sa palasyo “ano yung narinig ko kaninang hula?” tanong ni Reyna Lucia “ah wag mo na pansinin yun, mahal” sagot ni Lorenzo na hinawakan siya sa kamay ni Reyna Lucia “sabihin mo sa akin” sabi niya na hinila siya ni Lucia kaya napahinto siya.

“Sabihin mo na sa akin kung ano ang hulang yun” pamimilit ni Reyna Lucia sa kanya “haayyy pumasok muna tayo sa palasyo” sabi ni Lorenzo dahil dahan-dahan naring nawawala ang ulap na ginawa ng lolo niya kanina. Nung nasa loob na sila “sige na sabihin mo na sa akin” sabi ni Reyna Lucia “patawarin mo ako mahal kung dito ako mananatili sa palasyo mo” pasimula ni Lorenzo “noong hindi pa ako ipinapanganak hinulaan ni Naring ang nanay kong si Nala na magsisilang siya ng bata” pasimula ni Lorenzo. “Tapos?” tanong ni Reyna Lucia “ang batang ito ang magiging dahilan ng pagkaubos ng lahi namin” kwento ni Lorenzo na nagulat si Reyna Lucia sa narinig niya.

“Pa.. paano magagawa ng batang ito ang ubosin ang lahi niyo?” gulat na tanong ni Reyna Lucia sa kanya “hindi sinabi ni Naring kung paano pero ito daw ang nakikita niya sa nanay ko” sagot ni Lorenzo. “Mahal na Reyna paumanhin po” sabi ng isang tauhan niya “ano yun?” tanong niya “kailangan niyo pong kausapin ang ibang tauhan natin na kumampi sa dating Haring si Voltaire” sabi nito “susunod ako” sagot ng Reyna at umalis na yung tauhan niya. “Huwag na natin pag-usapan yun, unahin mo na natin ang pagtayo mo muli sa kaharian mo” sabi ni Lorenzo sa kanya “sige, pero ikwento mo sa akin yan pagkatapos” sabi ni Reyna Lucia “masusunod, kamahalan” sabi ni Lorenzo na ngumiti sa kanya si Reyna Lucia.

Kinausap ni Reyna Lucia ang mga tauhan niya at pinaintindi niya sa kanila na sino na ngayon ang mamumuno sa kahariang ito “alam kong nagugulohan parin kayo sa pangyayari kanina pero ipapangako ko sa inyo” sabi niya na tumingin siya sa kanilang lahat. “Hinding-hindi na mangyayari yun habang ako ang nakaupo sa pwesto” pangako niya sa mga tauhan niya. “Tatayo akong ilaw sa inyo habang nandito kayo sa palasyo ko, para narin sa ama kong si Prinsepe Alister na dapat siya ang nakatayo dito pero… ” pagputol niya nung naalala niya ang ama niya. “Mahal na Reyna” sabi ni Luthero sa kanya “ikinalulungkot ko po ang nangyari sa mahal na Prinsepe at sa mahal na Hari, pero kung kailanganin niyo po ang espada ko nakahanda po ako” sabay luhod niya sa harap ni Reyna Lucia.

“Ako din po, mahal na Reyna” sabi nung isa pang tauhan niya at sunod-sunod na silang lumuhod sa harapan niya na napaluha siya nung makita ito “maraming.. maraming salamat sa inyo” naiiyak na sabi ni Reyna Lucia. “Ako din po, Reyna Lucia” sabi ni Guillermo na lumuhod din ito sa harapan niya pati din si Morietta “hmmm..” narinig ni Reyna Lucia galing kay Lorenzo “kung ganun opsiyal na akong magiging Reyna ng palasyo at ipapakilala ko narin sa inyo ang bago niyong Heneral” sabi ni Lucia na pinakilala niyang Heneral ng hukbong ng bampira si Lorenzo. “Sang-ayon ba kayo sa pagpili ko sa kanya?” tanong ni Reyna Lucia sa kanya “OPO MAHAL NA REYNA!” sigaw nilang lahat kaya natuwa siya sa sagot nila at dito na nagsimula ang itayo muli ni Reyna Lucia ang kaharian niya.

Tinuroan narin ni Hen, Lorenzo ang mga sundalo ni Reyna Lucia kung paano lumaban at paano gamitin ang iba pa nilang sandata pagdating sa digmaan, tinuroan narin iya ito kung paano lumaban gamit ang mga kamay nila. Pinangalanan niyang Kapitan si Guillermo na sinang-ayonan din naman ni Reyna Lucia at binigyan niya din ng katungkolan din ni Hen. Lorenzo si Morietta bilang taga bantay ni Reyna Lucia. “Lahat ng konseho ni Lolo Voltaire ay napatay niya sino na ngayon ang ipapalit ko sa kanila?” tanong ni Reyna Lucia kay Hen. Lorenzo “hmm.. kung papayag ka me kilala ako para maging taga payo mo” sabi niya. “Sino?” tanong ni Reyna Lucia “si Zoraida, hindi lang yun magaling din siyang maghilom ng sugat” rekomenda niya na pumayag si Reyna Lucia at agad pinatawag si Zoraida.

Sinalubong ni Hen. Lorenzo si Zoraida nung dumating ito sa palasyo at dinala siya sa silid ng truno ni Reyna Lucia “magandang gabi po, mahal na Reyna” bati ni Zoraida “magandang gabi naman” sagot niya. “Ano po ang maipaglilingkod ko sa inyo?” tanong ni Zoraida “gusto kong manilbihan ka sa akin bilang taga payo ko at maging punong ministro ng itim na mahika sa kaharian ko” alok ni Reyna Lucia “a.. ako po? Hindi po ba position yan na dapat sa inyong mga lahi lang?” takang tanong ni Zoraida sa kanya. “Tanggapin mo na Zora, nirekomenda kita kay Reyna Lucia dahil alam kong magaling ka nito at sa ating tatlo ni Narra ikaw ang mas me malinaw na pag-iisip” sabi ni Hen. Lorenzo sa kanya.

“Patawad pero wala ako sa position para tanggapin ito at isa pa hindi pa ako gaano kagaling pagdating sa itim na mahika” paliwanag ni Zoraida “wala sa akin yun, Zoraida” sabi ni Reyna Lucia na tumayo siya at lumapit sa kanya. “Ang importante sa akin ay makapagkatiwalaan kita” sabi ni Reyna Lucia na tumingin si Zoraida sa kanya at kay Hen. Lorenzo “kung.. yun po ang kagustohan niyo, tinatanggap ko po ang alok niyo mahal na Reyna” sagot ni Zoraida na kinatuwa ni Hen. Lorenzo. Binigyan ng maraming libro ni Reyna Lucia si Zoraida para pag-aralan ang mga ito at binigyan din siya ng silid ng Reyna para matirhan niya “maraming salamat po, mahal na Reyna” sabi ni Zoraida “hindi, ako dapat ang magpasalamat sayo, Zoraida” sabi ni Reyna Lucia sa kanya.

Lumipas ang panahon at naging maayos na ang takbo ng kaharian ni Reyna Lucia, dumadalaw din si Lorenzo sa Kuro para bisitahin ang me sakit niyang ama na si Lam-ang, si Hen. Amistad ang tumatayong pinuno pag sinusumpong ng sakit si Lam-ang na kinainis ng Heneral dahil gusto niyang magliwaliw kasama ang nobya niya na hindi niya magawa. “Hahaha pasensya kana Heneral kung ikaw ang naatasang mamuno” sabi ni Lorenzo sa kanya isang araw nung dumalaw siya “hmp! dapat ikaw ang mamuno dahil ikaw ang anak, dapat nasa kubo ako ngayon ni Belya para… hehe alam mo na” sabi ni Hen. Amistad sa kanya.

Kasama palagi ni Hen. Lorenzo si Morietta na dapat nasa tabi nito ni Reyna Lucia pero palagi itong nakabuntot sa kanya “haayyy bakit hindi ka sumunod sa utos ko ha, Morietta?” tanong ni Hen. Lorenzo sa kanya nung pauwi na sila sa palasyo. “Eh.. gusto ko palagi kang kasama eh” sagot niya na napailing lang si Hen. Lorenzo “Morietta, kung me iuutos ako sayo dapat sundin mo ito” sabi niya “eh sinusunod ko naman ito Heneral” sabi ni Morietta “bakit nandito ka kung sinusunod mo ito?” tanong niya “eh hehehe.. gusto ko lang kasing sumama sayo Hen Enzo” sabi ni Morietta na napangiti nalang si Hen. Lorenzo at napailing sa sagot niya.

Pagdating nila sa palasyo sinalubong agad sila ni Kap. Guillermo “Heneral!” tawag niya “bakit Kap Guille, ano ang problema?” tanong niya “me namataan ang mga tauhan natin na me tatlong barkong papalapit sa teritoryo natin” balita ni Kap. Guillermo sa kanya. “Ipagbigay alam agad ito kay Reyna Lucia at ibigay ang utos na maghanda sa ano mang mangyari” utos ni Hen. Enzo “masusunod Heneral” sagot ni Kap Guille at umalis agad ito “Morietta pumunta ka kay Reyna Lucia at bantayan mo siya” utos niya “pero Heneral makaka…” “wag matigas ang ulo Morietta” pagputol ni Hen. Enzo na nagsigalawan na ang mga tauhan niya para maghanda sa paparating na barko. “HENERAL ME MALIIT NA BANGKA ANG PAPARATING SA DALAMPASIGAN NATIN!” sigaw ng tauhan niya na nasa tore “AKO ANG BAHALA SA KANILA MAGHANDA NA KAYO!” sagot niya.

“HENERAL!” tawag ni Reyna Lucia na nasa terrace ito sa pangalawang palapag ng palasyo “mahal na Reyna me tatlong barkong pumasok sa dagat natin” balita niya “kalaban ba sila?” tanong ng Reyna “hindi ko po alam pero ako na ang bahalang kumausap sa kanila” sagot ni Hen. Lorenzo. “Heneral” tawag ng isang sundalo niya “ano ang balita Luthero?” tanong niya “mga mortal po ang paparating sa dalampasigan natin” balita niya. “Kung ganun ako lang ang haharap sa kanila” sabi ni Hen. Lorenzo “pero Heneral paano kung..” “ako na ang bahala dun” sagot niya na hinubad niya ang armor niya at binigay ito kay Luthero. “Heneral ano po ang ginagawa niyo?” gulat na tanong ni Kap. Guillermo “mga mortal sila Guille, kaya nararapat lang na ako ang haharap sa kanila” sagot ni Hen. Lorenzo.

Mag-isa lang siyang nakatayo malapit sa dalampasigan habang yung mga tauhan niya ay nakatago sa mga puno malapit sa kanya “maghanda kayo, nandito na sila” mahinang sabi ni Hen. Lorenzo dahil parating na yung bangka. Pagdaong nung bangka agad tumalon ang dalawang malalaking lalake na sakay nito kasunod ang isang matanda at isang binata “magandang gabi sa inyo mga ginoo” bati ni Lorenzo sa kanila. “Maganda gabi naman sayo” bati nung matanda sa kanya na kita niyang naka yuniporme sila “ano ang maipaglilingkod ko sa inyo?” tanong niya sa matanda “ako si Admiral Patricio Hermosa at sila naman ang mga tauhan kong si Roberto, Marion at si Enrico” pakilala niya “ako naman si Enzo ang taga bantay ng lugar na ito” pakilala din niya.

“Bakit nga pala kayo napadpad dito?” tanong ni Enzo sa kanila “nawala kami sa ruta namin nung dinaanan kami ng bagyo” paliwanag ni Roberto “ah ganun ba? Mabuti naman at ligtas kayo at walang nangyari sa inyo” sabi ni Lorenzo. “Pwedeng ituro mo sa amin ang ruta pabalik” hiling ng Admiral “walang problema Admiral alam ko ang dagat na ito” sabi ni Lorenzo na tinuro niya sa kanila ang daan pabalik nung tiningnan niya ang mapa nila. Pagkatapos niyang ituro nagpaalam na sila pero napansin niyang panay tingin sa kanya ang binatang kasama nila “me kailangan ka ba, bata?” tanong niya “ah wa.. wala po, salamat po” sagot nito at sumakay na ito sa bangka nila.

Nung nakalayo na ang bangka lumabas na sina Kap. Guillermo at mga tauhan niya sa likod ng puno at lumapit kay Hen. Lorenzo “walang problema naligaw lang sila” sabi ni Hen. Lorenzo sa kanila. “Bumalik na kayo sa palasyo” utos ni Kap. Guillermo sa kanila at nagmartsa na sila pabalik sa palasyo samantala sa bangka “ano ang tinitingnan mo kanina Enrico?” tanong ng Admiral sa binata “yung kwentas niya, Admiral” sagot ng binata. “Bakit? Ano ang meron sa kwentas niya?” tanong ng Admiral “hindi niyo ho ba napapansin? Ngayon lang ako nakakakita na ganun kalaking dyamante” sagot ng binata. “Hmm. pasensya na Enrico hindi ko napansin ang kwentas niya pero yung mga matang nakatingin sa atin sa likod ng puno ang napansin ko” sagot ng Admiral sa kanya.

Pagdating nila sa barko “Admiral, maligayang pagdating po” bati ng Kapitan niya “Kapitan ibigay ito sa timonel natin para makaalis na tayo dito” utos ng Admiral sa kanya “masusunod po” at umalis na ito. “Ipagbigay alam sa taga gawa ng mapa na alisin sa mapa natin ang destinasyon na ito” utos ng Admiral sa tauhan niya na agad itong umalis “bakit niyo po buburahin ang lokasyon na ito, Admiral?” tanong nung binata. “Sa nakikita ko sa likod niya hindi ito ang lokasyon na pwedeng puntahan ng mga mortal na katulad natin” sagot ng Admiral “pero Admiral halata namang mortal din ang humarap sa atin” sabi ni Roberto “alam ko, pero yung mga taong nasa likod niya ang hindi, kaya burahin sa mapa ang lokasyon na ito” utos ng Admiral “masusunod po” sagot ni Roberto. Pero iba ang iniisip ni Enrico “babalik ako sa lugar na ito, sa suot niyang kwentas alam kong me kayamanan ang nakatago sa lugar na ito” sabi niya sa isip niya. “Enrico Rosales!” tawag ng Admiral sa kanya “nandyan na po, Admiral!” sagot niya.

Pagbalik nila sa palasyo nakita ni Hen. Lorenzo na nakatingin sa kanya si Reyna Lucia at nakita niya itong pumasok sa loob “Kap. Guillermo ikaw na ang bahala dito” utos niya “opo, Heneral” sagot ni Guillermo. “Morietta” tawag ni Reyna Lucia sa kanya “opo, kamahalan?” “pumunta ka sa labas at kailanganin ka ni Guillermo dun” utos ng Reyna sa kanya “masusunod po, kamahalan” sagot niya na agad siyang bumaba. Nakasalubong pa niya si Heneral Lorenzo nung bumaba siya sa hagdanan “Heneral” natutuwang sabi niya “Morietta, puntahan mo si..” “alam ko na po, Heneral” sagot niya na nginitian niya lang ito at bumaba na ito habang paakyat naman siya na nakita niya sa itaas ng hagdanan si Reyna Lucia.

Nginitian lang siya at umalis ito papunta sa hagdanan paakyat sa pangatlong palapag ng palasyo, sumunod lang sa kanya si Heneral Lorenzo. Nung nasa pangatlong palapag na sila nakita ni Heneral Lorenzo na pumasok sa silid niya si Reyna Lucia kaya napangiti siya at alam na niya ang mangyayari kaya sumunod siya nito at sinara ang pinto pagpasok niya sa loob. Nakita niyang naghubad na si Reyna Lucia at humiga ito sa kama kaya naghubad narin siya at lumapit sa kama. “Teka” sabi niya na me kinuha siya sa ilalim ng kama at natawa si Lucia “bakit?” tanong niya “kailangan pa ba yan?” tanong ni Lucia sa kanya “naalala mo nung huli tayong nagtalik?” tanong ni Lorenzo na natawa lang si Lucia.

Pumatong na si Lorenzo sa kanya at naghalikan silang dalawa “nasasabik na ako sayo, mahal” sabi ni Lorenzo “ako din” sagot ni Lucia na kinapa niya ang alaga ni Lorenzo at sinalsal niya ito “hmm..” lang si Lorenzo at hinalikan niya sa leeg si Lucia. Bumukaka si Lucia at tinutok ang alaga ni Lorenzo sa lagusan niya “hmm… di na ako makapaghintay” sabi ni Lucia sa kanya na pinasok niya ang ulo sa loob ng hiwa niya “aahhh..” siya nung pumasok ito. Biglang hinugot ito ni Lorenzo at bumangon siya “ba.. bakit?” gulat na tanong ni Lucia sa kanya “teka lang… hah..hah… teka lang” sabi ni Lorenzo sa kanya. Tinali ni Lorenzo ang dalawang kamay ni Lucia sa poste ng kama at habang ginagawa niya ito hinahalikan at dinidilaan ni Lucia ang katawan niya “mahal nakikiliti ako” natatawang sabi ni Lorenzo.

Nung natali na niya ang mga kamay ni Lucia dumapa siya sa ibabaw at sinimulang halikan ang nakatayong utong ng Reyna “ooohhh… ” napaungol si Lucia sa pagdila at sipsip ni Lorenzo sa utong niya. Bumaba pa si Lorenzo at dinilaan niya ang tiyan ni Lucia kaya napabangon ang ulo nito at tiningnan siya “mahal…” tawag niya na nginitian siya ni Lorenzo na bumaba pa ito hanggang sa nasa harapan na niya ang hiwa ni Lucia. “Mahal… ” tawag uli ni Lucia na tumingin sa kanya si Lorenzo “bilisan mo.. nasasabik na ako” sabi ni Lucia sa kanya na dinilaan na ni Lorenzo ang hiwa niya na napaungol siya.

Dinilaan ni Lorenzo ang naka usling laman sa hiwa ni Lucia na napaliyad ito nung sinipsip ito ni Lorenzo na pinatong pa niya ang mga binti niya sa likuran ng Heneral “ooohhh.. mahall.. mahaaalll..” bigkas ni Lucia. “Kailangan kita.. Lorenzo.. ipasok mo naa..” sabi ni Lucia sa kanya kaya gumapang papatong si Lorenzo at kiniskis niya ang ulo sa hiwa ng Reyna na napaliyad ito at biglang bumaba si Lucia kaya pumasok ang ulo ng alaga ni Lorenzo sa hiwa niya. “Oohh.. ” “aaahhh.. mahal” napaungol si Lorenzo nung naramdaman niya ang namamasa at mainit na laman ni Lucia, kumadyot siya para maibaon ang buong alaga niya sa lagusan ni Lucia at mabilis naman pinulupot ni Lucia ang mga binti niya sa bewang ni Lorenzo para di na ito makaalis sa ibabaw niya.

Nagsimula ng kantutin ni Lorenzo si Lucia na napapapikit na ang Reyna sa tuwing bumabaon ang alaga ni Lorenzo sa loob niya at napapansin narin ni Lorenzo na lumalabas narin ang pangil ng Reyna. Natuto na kasi si Lorenzo nung huling talik nila ni Lucia na muntik na siya nitong mapatay dahil bigla itong nagbago ng anyo at nakalimutan ni Lucia kung sino si Lorenzo. Kaya tinali niya si Lucia para di ito magwala pagnilabasan ito at kamapante si Lorenzo sa pagkatali ni Lucia kaya na eenjoy niya ang pagtatalik nila at di siiya nangangambang maulit uli ang nangyari noon. “Mahal. ang sarap mo talaga” sabi ni Lorenzo kay Lucia na naging kulay pula na ang mga mata niya “mahal.. wag mong itigil..” nagbago narin ang boses ni Lucia hudyat na malapit na itong marating ang gloria.

Inalis ni Lorenzo ang mga binti ni Lucia na nakabalot sa beywang niya at tinaas niya ito na kita niya kung paano naglabas pasok ang alaga niya sa hiwa ni Lucia “aahh.. haaahhh.. mahal.. mahal…” ungol niya habang nakatingin lang sa kanya si Lucia at umuungol din ito. Dumapa sa ibabaw ni Lucia si Lorenzo na nasa gilid na ng Reyna ang tuhod niya at nakaangat ang pwet nito sa ere habang mabilis na siyang binabayo ni Lorenzo. “Wag mong tigilan.. wag.. oohhh wag …aahhhh. wag kang tumigil.. sige paa..sige paahhhh…” sabi ni Lucia sa kanya na pinapawisan narin si Lorenzo sa pagbayo sa nobya niya.

“Malapit na ako.. malapit na ako…” sabi ni Lucia sa kanya na binilisan pa lalo ni Lorenzo ang pagbayo niya hanggang sa pumikit si Lucia at naramdaman niyang pumipintig ang kalamnan nito at ang init ng katas niya. “Aaahh..aaahhh.aahhh ayan narin akooohhhh..” sabi ni Lorenzo na agad siyang umalis sa ibabaw ni Lucia at sinalsal niya ng titi niya na tumalsik ang tamod niya sa headboard ng kama at yung iba tumulo sa katawan ng Reyna. “Haaaa..haahhhhh..” napaungol si Lorenzo nung pumatak ang huling tamod niya sa titi niya at napatingin siya kay Lucia na agad siyang tumalon paalis sa kama at sumandal sa pader ng silid. “Ma.. mahal.. mahal!” tawag niya kay Lucia na ngayon ay nakawala na sa pagkakatali niya.

“AAARRGGGHHHHHH!” sumigaw si Lucia na napaiwas ng tingin si Lorenzo sa kanya dahil sa lakas ng hangin na tumama sa kanya at nung tumingin siya bigla nalang siyang tumalon at gumulong sa kanan para makaiwas sa apoy na binuga ni Lucia. “MAHAL!” tawag ni Lorenzo na biglang nagdilim muli ang paligid kaya dahan-dahang kinapa ni Lorenzo ang sahig para hanapin ang espada niya at nung nakapa na niya ito tinaas niya ito sa ere at lumiwanag ang espada niya. “Dyos ko!” nalang ang nasabi niya nung nakita niya ang mukha sa harapan niya nung nasinagan ito ng liwanag ng espada niya. “Ma.. mahal.. parang awa mo na… ” sabi ni Lorenzo dahil kaharap na niya ngayon ang malaking mukha ng itim na dragon.

Tumalon uli si Lorenzo para makailag sa binugang apoy ni Lucia “MAHAL!” sigaw niya na biglang lumiwanag ang silid dahil nasunog ni Lucia ang kama niya. Nakita ni Lorenzo ang lubid sa gilid ng kama kaya kinuha niya ito at tumakbo siya palayo sa dragon na humahabol sa kanya. Nakaiwas muli siya sa apoy na binuga nito at nakaposition siya sa likod na agad siyang tumalon paakyat sa likod ng dragon at gamit ang lubid tinali niya ito sa leeg at hinila niya ito na parang sinasakal niya. “MAHAL!” tawag ni Lorenzo habang sinasakal niya ito na nagwawala ito na tumama pa siya sa pader nung dumikit ito para lang makatakas sa pagkakasakal.

Hindi bumitaw si Lorenzo hanggang sa nanlambot ang dragon at dahan-dahan na itong kumalma at dumapa ito sa sahig ng kwarto “mahal.. patawarin mo ako” sabi ni Lorenzo na dahan-dahan naring bumalik sa normal si Lucia. Inalis agad ni Lorenzo ang lubid sa leeg niya nung bumalik na ito sa pagiging tao at natumba narin sya sa tabi nito dahil sa pagod, hindi na niya napansin na nakatulog na pala siya dahil sa pagod. Paggising niya agad siyang bumangon at hinanap si Lucia dahil wala na ito sa tabi niya “mahal? MAHAL!” sigaw niya na nakita niya itong pumasok sa loob ng kwarto at me dala itong pagkain. “Nasaktan ba kita?” tanong ni Lucia sa kanya na napangiti siya at napailing “hindi, haayy kailangan na talaga nating kontrolin ang ano mo..” sabi ni Lorenzo na sinuntok siya ng mahina ni Lucia “makokontrol ko din ito, pasensya lang mahal” sabi ni Lucia sa kanya.

Dumaan ang mga taon na lumalim ang relasyon nilang dalawa at pati narin ang relasyon ni Lorenzo sa mga tauhan niya, nagkaroon narin ng pagkakataon silang dalawa ni Lucia na magtalik sa labas ng palasyo at sa pagkakataong ito mabilis na nakaiwas si Lorenzo sa orgasmo ni Lucia. Me mga bagong bampira narin ang tumuloy sa kaharian ni Reyna Lucia at pati din sila napahanga sa galing ni Hen. Lorenzo. Humaba narin ang buhok at balbas ni Lorenzo na ika nga ni Zoraida kailangan na niyang magpagupit at mag-ahit “hindi na, gusto ko ang hitsura ko ngayon” sagot niya na napailing lang ang mangkukulam sa kanya. Dumadalaw parin si Lorenzo sa Kuro at napapansin niyang hindi na ata magtatagal ang tatay Lam-ang niya sa position dahil lumala na ang kondisyon nito.

Isang gabi nung nasa terrace sila ni Reyna Lucia at nakatingin sila sa bilog na buwan “mahal ang ganda ng gabing ito” sabi ni Reyna Lucia sa kanya “oonga mahal, perpekto ito para sa atin” sagot ni Lorenzo. Napansin ni Lucia na parang me malalim na iniisip si Lorenzo “mahal, me problema ka ba?” tanong niya “si ama kasi, lumala na ang sakit niya” sagot niya na biglang nalungkot si Lucia sa narinig niya. Biglang pumasok sa isipan ni Lucia ang pinangambahan niya ang pag-alis ni Lorenzo sa kaharian niya. “Pa… paano yan?” tanong niya kay Lorenzo na hinawakan siya nito sa kamay at pinisil ito “patawarin mo ako Lucia” sagot ni Lorenzo “huwag kang humingi ng tawad naiintindihan ko” sabi ni Lucia na naluha siya.

Lumipas ang ilang buwan at dumating na ang araw na kinatatakutan ni Lucia nung nagpadala ng mensahero ang Kuro para pauwiin na si Lorenzo “sigurado ka bang uuwi ka?” tanong ni Lucia sa kanya. “Kailangan na ako ng mga tauhan ko” sagot niya habang nililigpit ang mga gamit niya “paano ang hula sayo?” tanong ni Lucia sa kanya “anong hula?” tanong ni Morietta na nasa pintuan ito at nakatingin sa kanila. “Morietta” tawag ni Lorenzo “aalis ka? Akala ko ba mananatili kana dito kasama namin” tanong ni Morietta “pansamantala lang ako dito, Morietta” sabi ni Lorenzo sa kanya na binitbit na niya ang gamit niya. “Teka… paano kami.. paano ang kaharian?” tanong ni Morietta na pinipigilan niya si Lorenzo.

“Patawarin niyo ako, pero kailangan kong unahin ang Kuro” sabi ni Lorenzo sa kanya na pinigilan ni Reyna Lucia si Morietta nung humabol ito kay Lorenzo palabas ng kwarto niya “pero kamahalan iiwan tayo ni Heneral” sabi ni Morietta. “Alam ko” sabi ni Reyna Lucia na nalungkot ito “Heneral..” “Heneral” tawag ng mga tauhan niya nung bumaba na siya sa hagdanan papunta sa pinto ng palasyo “mag-ensayo kayo ng maayos at alagaan niyo ng mabuti ang sarili niyo lalo na ang seguridad ng palasyo” bilin niya sa kanila. “MASUSUNOD PO HENERAL!” sigaw nilang lahat “Guillermo” tawag niya “Heneral” “simula sa gabing ito ikaw na ang magiging Heneral sa buong hukbong” sabi ni Lorenzo na lumuhod si Guillermo at naluha ito nung niyuko niya ang ulo niya “salamat po… Heneral!” sabi niya.

Lumabas na ng palasyo si Lorenzo at sumakay sa kabayong naghihintay sa kanya sa labas, tumingin siya sa terrace at nakita niyang nakatingin sa kanya si Lucia “paalam, mahal ko” sabi ni Lorenzo. Kinawayan niya ito bago sila umalis kasama ang dalawang Bailan na sumundo sa kanya “mahal na Reyna hindi mo ba siya pipigilan?” tanong ni Morietta sa kanya “hindi, napagkasundoan na namin ito noon” sagot ni Reyna Lucia sa kanya. “Ano po yung hula na nabanggit niyo kanina?” tanong ni Morietta “hinulaan noon ang nanay ni Lorenzo na magsilang siya ng bata na magdudulot ito ng pagkaubos ng lahi nila” kwento ni Reyna Lucia. “Si Heneral Lorenzo ang tinutukoy ng manghuhula?” tanong ni Morietta “oo, sa pagbalik ni Lorenzo sa Kuro dala niya ang kamatayan para sa mga tao niya” sabi ni Lucia na napayuko lang ang ulo ni Morietta “Heneral Enzo” sabi niya.

Chapter XV: The Night Stalker!

Tumunog ang celfon ni Elizabeth at nung tiningnan niya ito pangalan ng papa niya ang nasa screen kaya sinagot agad niya ito “hello, papa napatawag ka?” tanong niya “nasaan ka ba ngayon?” tanong ng papa niya. “Nagdadrive pauwi, bakit?” tanong niya “pumunta ka dito sa opisina” sabi ng papa niya “sige papa” sagot niya at binaba na ng papa niya ang telepono “we need to stop” sabi niya sa ka date niya. “Why?” tanong nung lalake “pinapapunta ako ni papa sa opisina” sagot niya na tinulak niya paalis ang lalake sa ibabaw niya “can we just finish before you leave?” sabi nung lalake na kinuha na ni Elizabeth ang mga damit niya at nagbihis na ito.

“I”m sorry lover maybe next time” sabi ni Elizabeth na hindi na niya sinuot ang panty niya at sinuot nalang nito ang blouse at shorts niya “awww but i’m so horny” lambing ng lalaki sa kanya. “FINE! make it quick” sabi ni Elizabeth na hinubad lang niya ang shorts niya at tumuwad ito. Nasa daan na siya pagkatapos labasan nung ka date niya at papasok na siya ng parking lot nung tinawagan uli siya ng papa niya “i’m parking my car papa” sagot niya “umakyat ka sa 10th floor” sabi ng papa niya sabay baba nito ng telepono. “What the… Issa?” nagtaka siya dahil nakita niya ang kotse ng ate niya sa parking lot at umakyat na siya sa taas at pagdating niya sa 10th floor nakita niyang maraming pulis ang nakatayo malapit sa opisina niya at yung iba parang me tinitingnan sa dulo ng hallway.

“Papa, what happened?” tanong niya dahil nakita niyang sira-sira ang mga gamit sa opisina at me malaking butas ang pader malapit sa opisina niya “I have no idea, tumawag yung security ng building at me nangyari daw kagulohan dito” sagot ng papa niya. “Don Rosales, iniinbistigahan na ng mga pulis ko ang nangyari dito at tinitingnan narin namin ang CCTV ng building” sabi nung head ng imbistigador. “Salamat, tatawagan ko din ang insurance para matingnan nila ang damage ng opisina” sabi ni Don Rosales na napansin niya si Elizabeth na parang me hinahanap ito “sino ang hinahanap mo, Elizabeth?” tanong ng papa niya. “Ah si ate papa, nakita ko kasi ang kotse niya sa parking lot” sagot ni Elizabeth na nagulat ang papa niya.

“Si Isabella, nandito?” takang tanong ng papa niya na tumingin din ito sa paligid “ah si Lt. Isabella Rosales ho ba ang tinutukoy niyo?” tanong nung lead invistigator “oo, kapatid ko siya” sagot ni Elizabeth. “Pasensya na po pero hindi po namin siya kasama dito” sagot nung pulis na nilapitan siya ng isa pang pulis at me binulong sa kanya “sige” sabi niya dun sa tauhan niya “Don Rosales natapos na pong tingnan ng tauhan ko ang CCTV, me ipapakita daw sila sa inyo” sabi nung pulis sa kanila na sumunod sila nito papunra sa security room. “Kilala niyo ho ba ang taong ito” tanong nung tech-invistigator “hindi, pero yung babae oo kapatid ko siya” sabi ni Elizabeth.

“Kilala namin siya, kasamahan namin siya sa presinto” sabi nung tech-invisitigator “ano ang ginagawa ng kapatid mo dito at sino ang kasama niya?” takang tanong ni Don Rosales kay Elizabeth. “Hindi ko alam papa, tatawagan ko si ate ngayon din” sabi ni Elizabeth at kinuha niya ang phone niya at dinayal ang number ni Isabella. Nagriring lang ito at maya-maya ay sumagot ito “Hello ate nasaan ka ba?” tanong ni Elizabeth “ay sorry po ma’am pulis po ito” sabi sa linya “pulis?” takang tanong ni Elizabeth “oo, nahanap ko po ang teleponong ito sa rooftop” sagot nung pulis “Dyos ko” sabi ni Elizabeth “ano ang nangyari?” tanong ni Don Rosales “nahanap ng mga pulis ang celfon ni ate sa rooftop” naluluhang sabi ni Elizabeth na agad silang sumakay sa elevator at pumunta ng rooftop.

“Sir, ma’am mag-ingat po kayo” sabi nung isang pulis sa kanila nung lumabas sila sa pinto “nasaan ang celfon ng ate ko?” hanap agad ni Elizabeth na binigay agad ito nung pulis na nakahanap nito. “Celfon nga ito ni ate Issa, alam ko kasi ako ang nagbigay nito nung birthday niya” sabi ni Elizabeth “Tenyente, me…” hindi natapos ni Don Rosales nung tinanong niya ang Tenyente ng pulis “wala naman po pero ayun sa imbistigasyon namin me naganap na labanan dito” balita ng Tenyente sa kanila. “Me nakita kaming mga slugs sa pader at sa sahig ng helipad pero wala kaming nakitang dugo o ano mang senyalis na me tinamaan nito” balita ng Tenyente sa kanila.

“Sir tapos na po naming kunan ng statement ang janitor” sabi nung isang tauhan niya “gagawa kami ng final sweep bago kami aalis Don Rosales” sabi nung Tenyente “sige, salamat at balitaan niyo kami kung me update kayo” sabi ni Don Rosales. “Sige po, ma’am” paalam ng Tenyente kay Elizabeth na tumango lang siya “papa i’m worried” sabi niya sa papa niya “hmm.. ” lang si Don Rosales ng tumunog ang phone niya “ang mama mo” sabi niya at sinagot niya ito. “Hello” sabay lakad nito papunta sa dulo ng rooftop at kinausap niya ito habang tinawagan naman ni Elizabeth ang apartment ni Isabella na walang sumagot sa telepono. “Ate nasaan ka ba?” nag-aalalang sabi ni Elizabeth na tumingin siya sa helipad at sa papa niyang kausap ang mama niya.

“Umuwi parin si Lorenzo kahit alam niyang kamatayan lang ang naghihintay sa kanya at sa mga tauhan niya?” tanong ko kay Haring Narra “oo, nangako kasi siyang babalik sa Kuro kung kailanganin na siya” sagot niya. “Ano ho ba ang nangyari sa kanila? Paano ho ba sila naubos?” tanong ko na kinalabit ako ni manang Zoraida “ok lang Zoraida” sabi ni Haring Narra na tumayo ito at binitbit ang espada ni Lorenzo at lumapit siya kay Julian. “Julian ang ikukwento ko sayo ay base lang sa nalalaman ko” sabi ni Haring Narra sa kanya na tumingin lang sa kanya si Julian “Narra tama na, hindi na niya kailangan pang malaman ang nangyari noon” sabi ni manang Zoraida. “Dapat niyang malaman ang totoo, Zora” sabi ni Haring Narra.

“Ano ho ba ang sinasabi niyo?” tanong ni Julian “ang totoo, si Lucia ang pumatay kay Lorenzo” sabi ni Haring Narra na nagulat kami pareho ni Julian na bigla siyang napatayo at hinarap si Haring Narra. “Nagsisinungaling kayo!” sabi ni Julian sa kanya “hindi ako nagsisinungaling Julian, totoo ang sinasabi ko” sabi ni Haring Narra sa kanya na lumingon si Julian kay manang Zoraida “totoo ho ba ang sinasabi niya?” tanong ni Julian sa kanya na hindi siya sinagot ng matanda. “SABIHIN NIYO SA AKIN NA NAGSISINUNGALING LANG SIYA!” sigaw ni Julian kay manang Zoraida na tumayo ito at tumalikod sa kanya. “HINDI.. BAKIT PAPATAYIN NI REYNA LUCIA SI LORENZO KUNG MAHAL NA MAHAL NIYA ITO!” sigaw ni Julian sa kanila na hindi sila nagsalita.

“Julian kumalma ka, baka me rason si Lucia kaya niya ito ginawa” sabi ko sa kanya na tiningnan lang niya ako at bigla itong lumipad palayo sa amin “JULIAN!” tawag ni manang Zoraida “hayaan na muna natin siya, Zoraida” sabi ni Haring Narra. Tumingin si manang sa kanya at tinuro siya nito “sabi ko sayo huwag mong sabihin sa kanya ang nangyari noon, nangako ka kay Reyna Lucia” sabi ni manang Zoraida sa kanya. “Karapatan niyang malaman ang totoo, Zoraida” sabi ni Haring Narra “oo, pero hindi sa ganitong paraan na diretsahang sabihin mo sa kanya ang totoo” sabi ni manang Zoraida. “Tingnan mo ang ginawa mo Narra” sabi ni manang Zoraida sa kanya “tayo na Jasmine, Isabella bumalik na tayo sa kubo” yaya sa amin ni manang Zoraida “opo nay, paalam po Haring Narra” paalam ni Jasmine at sumunod ito sa nanay niya.

“Pasensya kana, Isabella” sabi ni Haring Narra sa akin “wala po kayong dapat ihingi ng pasensya, Haring Narra” sabi ko sa kanya na kita kong nalungkot ito. “Totoo ho bang si Reyna Lucia ang pumatay kay Lorenzo?” tanong ko sa kanya na tumango siya “yun ang pagkakaalam ko, dahil yun din ang sinabi sa akin ni Zoraida” sabi niya sa akin. “Ganun ho ba?” tanong ko na napa-isip ako sa mga kinwento niya sa amin tungkol sa dalawa “malapit lang ho ba dito ang lugar ng mga Bailan?” tanong ko sa kanya “oo” sagot niya “pwede ho bang samahan niyo ako doon? Hindi niyo po naitatanong pulis po ako at magaling po akong imbistigador” sabi ko sa kanya “hmm.. pulis” sabi niya “ah hehehe ibig sabihin po alagad po ako ng batas” sabi ko sa kanya “alam ko kung ano ang pulis” nakangiting sabi niya.

Sinamahan niya ako sa lugar ng mga Bailan at nakita kong parang gubat na ito dahil sa dami ng punong nakatayo dito “dalawang daang taon na ang nakalipas kaya ganito na ngayon ang Kuro” sabi ni Haring Narra sa akin. Wala na akong nakitang bakas na tinirhan ito noon ng mga Bailan, naglakad-lakad ako at me nakita akong isang parte sa gubat na itim ang lupa at ito lang ang parte na hindi tinuboan ng ano mang halaman o puno. Tumayo malapit dun si Haring Narra at pinikit niya ang mga mata niya na para bang nag-alay siya ng dasal sa parteng yun “ano ho ba ang nangyari dito?” tanong ko sa kanya na binuka niya ang mga mata niya at tumingin siya sa akin. “Dito pinatay ni Lucia si Lorenzo” sabi niya sa akin na napatingin ako sa lupa “bakit sobrang itim ng lupa?” tanong ko “dahil sinunog niya si Lorenzo” sagot niya na nagulat ako.

“Teka, kung naubos nung gabing yun ang mga Bailan paano na buhay si Julian?” tanong ko sa kanya “hmmm… dumating sa kaharian ko ang kabayo ni Lorenzo sakay ang sanggol na si Julian” kwento niya. “Inisip ko ginawa niya ito para makatakas ang anak niya” dagdag niya “paano niyo po nalaman na anak ni Lorenzo ang batang sakay nun?” tanong ko “kasama ni Julian ang espada ni Lorenzo” sagot niya sa akin. “Ganun ho ba?” tanong ko na tumingin ako sa paligid at wala na akong makitang ano mang bakas ng bahay sa paligid at puro puno nalang “sobrang init siguro nung apoy dahil pati ang lupa hindi na tinuboan ng puno” sabi ko “Incendiu uimitoare (blazing fire)” sabi ni Haring Narra “ano ho?” tanong ko “yun ang pangalan ng apoy na binuga niya kay Lorenzo” sabi niya sa akin.

“Isabella” sabi bigla ni Julian sa likuran ko “ginulat mo naman ako” sabi ko sa kanya na napatingin siya sa lupang tinayuan namin ni Haring Narra “kailangan na nating bumalik sa kubo, malapit ng lumabas ang araw” sabi niya sa akin. “Mauna kana, susunod nalang ako” sabi ko sa kana na hindi siya umalis at nakatitig lang sa itim na lupa “Julian…” tawag ni Haring Narra sa kanya “dito ba siya pinatay?” tanong ni Julian sa kanya na nagkatinginan kamin ni Haring Narra “ah.. oo” sagot ni Haring Narra. Lumapit si Julian at tumayo sa gitna at niluhod niya ang kanang tuhod niya at nilagay ang kamay niya sa lupa at pinikit niya ang mga mata niya.

“Julian…” tawag ko sa kanya na tinaas niya ang ulo niya at bigla nalang bumuka ang mata niya at lumiwanag ang mga ito “JULIAN!” sigaw ko dahil sa gulat at bigla nalang me anong hanging umiikot sa paligid niya kaya napaatras kami ni Haring Narra. “Isabella lumayo ka sa kanya” sabi sa akin ni Haring Narra kaya lumayo ako at nakita naming bumalot na yung hangin kay Julian at biglang me lumabas na apoy mula sa lupa at bumalot ito sa kanya. “JULIAN!’ napasigaw ako sa takot dahil nakikita kong nasusunog na siya na pinigilan ako ni Haring Narra dahil humakbang ako palapit kay Julian “hayaan mo siya Isabella” sabi niya sa akin na maya-maya lang ay nawala na yung apoy at nakita naming umusok ang suot ni Julian at tumayo siya.

“Julian?” tawag ko sa kanya na tinulak ko ang kamay ni Haring Narra na pumigil sa akin at lumapit ako kay Julian “kailangan na nating bumalik sa kubo” sabi ni Julian sa akin na hinawakan niya ako sa beywang at tumingin siya kay Haring Narra. “Sige” sabi ng Hari sa amin na bigla nalang kaming naging anino at mabilis kaming nakarating sa kubo “saan ba kayo galing?” tanong ni manang Zoraida sa akin “ah naglakad-lakad lang po manang” sagot ko na tumingin ako kay Julian at inignore lang ako nito. “Magpahinga na muna kayo habang hindi pa umakyat ang araw” sabi ni manang Zoraida sa amin “sige po, manang” sabi ko na tinuro sa sakin ni Jasmine kung saan kami matutulog “Julian” tawag ko sa kanya na tumango lang siya at tumayo sa gilid

Para narin akong bampira dahil natutulog ako sa araw at nakahabol narin kasi ang pagod sa akin kaya nung pagkahiga ko sa kama tulog agad ako “hayaan nalang muna natin siyang matulog” sabi ni Zoraida kay Julian. “Pumunta ako sa Kuro” sabi ni Julian kay Zoraida “ah.. ” hindi nakapagsalita ang matanda “sinunog pala niya ang ama ko” sabi Julian sa kanya na umiwas ng tingin ang matanda sa kanya “alam kong me rason ang Reyna bakit niya ginawa yun kay Lorenzo” sabi ni Julian kay Zoraida na hindi siya nito sinagot. “Bakit ayaw niyong sabihin sa akin ang totoo?” tanong ni Julian sa kanya na lumingon sa kanya ang matanda at sabing “wala ako nung nangyari yun, Julian” sabi ni Zoraida sa kanya.

“Bakit niyo sinabing pinatay ni Reyna Lucia ang ama ko kung wala naman pala kayo dun?” tanong ni Julian “dahil yun ang sinabi sa akin ni Guillermo, binugahan ng apoy ni Lucia si Lorenzo” dagdag niya na napaluha na ito. “Tanging si Lucia lang ang makapagbibigay liwanag sa nangyari noon, dahil siya ang unang dumating sa Kuro nung nabalitaan nilang inatake ito at nung parating na sina Guillermo nakita nilang binugahan ng apoy ni Lucia si Lorenzo” kwento niya kay Julian na napaupo ang binata at napaisip ito. “Me paraan ho ba manang para makausap ko siya?” tanong ni Julian sa kanya na napatingin sa kanya ang matanda “hmm..hindi ko alam” sagot ng matanda sa kanya.

“Me alam ka manang sabihin niyo na sa akin” sabi ni Julian sa kanya na umiwas ang matanda at pumunta ito ng kusina kaya sinundan siya ni Julian pero napatigil siya dahil sa sinag ng araw na pumasok sa loob. “Manang Zoraida, sabihin niyo na sa akin kung paano” sabi ni Julian sa kanya “huwag mo na isipin yun Julian, magpahinga ka nalang dyan” sabi ng matanda sa kanya “dalawang daang taon akong natulog hindi ko kailangan ang pahinga” sabi niya sa matanda. “Haayyy.. me lugar sa palasyo na pwede mong gamitin para kausapin si Reyna Lucia.. pero mapanganib ito” sabi ng matanda sa kanya “wala sa akin ang panganib” sagot ni Julian “magpahinga ka, mamayang gabi dadalhin kita doon” sabi ng matanda sa kanya na napangiti si Julian sa narinig niya.

Umalis na ang mga pulis pagkatapos nilang suriin ang buong gusali at iba pang parte ng opisina “mag-ooperate ba tayo mamaya, papa?” tanong ni Elizabeth sa kanya “hindi, tawagan mo ang sekretarya mo para itexts ang mga tauhan natin na wala munang pasok sa araw na ito” utos ng papa niya. “Tama din at byernes ngayon bigyan na natin sila ng long weekend” sabi ni Elizabeth “hmmm… kung hindi lang nakakahiya pinapasok ko na sila” sabi ng papa niya “bakit nakakahiya, papa?” tanong ni Elizabeth. “Hmp! Dahil sa kapatid mo” sagot ng papa niya na naglakad ito papunta sa bintana at tumingin sa labas “hindi ba dapat concern tayo kay ate dahil hindi pa natin alam kung ano ang nangyari sa kanya? Parang hindi mo siya anak” sabi ni Elizabeth na tiningnan siya ng papa niya kaya natahimik siya.

Tumunog ang phone ng papa niya at nung tiningnan niya ito “umuwi kana Elizabeth” utos ng papa niya “paano si ate?” tanong niya “sa puntong ito wala pa tayong magagawa, hintayin nalang natin ang report ng mga pulis” sabi ng papa niya. “Umuwi kana at magpahinga ka at sabihin mo sa mama mo mamaya na ako uuwi” sabi ni Don Rosales na tumango si Elizabeth at humalik ito sa pisngi niya at umalis na ito. Nung masiguro niyang wala na ang anak niya agad niyang sinagot ang tawag “bakit?” tanong niya “sige bababa na ako” sagot niya sa linya at binaba na niya ang phone niya at naglakad papunta sa elevator. Kinuha niya ang susi niya sa bulsa at ginamit niya ito at sumara na ang pinto ng elevator at bumaba na ito.

Huminto na ang elevator at bumukas ang pinto, nakita niya ang mahabang corridor papunta sa isang malaking pinto at nung tumayo na siya sa harap bigla itong bumukas at nakita niyang konte lang ang ilaw na lumiliwanag sa loob. Pumasok siya sa loob at nakita niya ang taong tumawag sa kanya kanina “sa wakas nagpakita narin siya” sabi nung taong nakaupo sa upoan “oo, pero me problema tayo” sabi ng Don. “Si Isabella?” tanong nung tao sa kanya “oo, nawawala sila ngayon at hindi namin alam kung nasaan siya” sagot ng Don “hmm.. alam kong iisang lugar lang ang pagtataguan nila” sabi nung tao sa Don. “Saan?” tanong ng Don “sa lugar ng mga taong puno, kay Narra” sagot nung tao sa kanya “bakit doon?” tanong ng Don sa kanya.

“Malapit si Julian kay Narra dahil sa kanya siya lumaki bago siya kinupkop ni Lucia” sabi nung tao sa Don “kung ganun mahihirapan tayong lapitan sila dahil sakop ng Haring yun ang buong gubat” sabi ni Don Rosales. “Alam ko, at alam ko din na kasama niya ngayon si Zoraida” sabi nung tao “si Zoraida?” takang tanong ng Don “binalita sa akin ng mga tauhan ko na magkasama sila doon sa palasyo” sabi nung tao na tumayo ito at naglakad palapit sa Don. “Alam mo na ang gagawin mo Enrico” sabi nung tao sa kanya “kung kasama ni Julian si Zoraida ibig sabihin kasama din nila ang Aklat ng Dilim” sabi ng Don. “Oo, alam mo na ang gagawin mo” sabi nung tao sa kanya “hindi kaya ng mga tauhan ko si Julian” sabi ng Don “pwes gamitin mo siya” sabi nung tao na me lumabas bigla sa likuran ni Don Rosales at yumuko ito.

Sumakay na muli sa elevator si Don Rosales kasama ang taong nirekomenda ng kausap niya kanina sa basement “siguradohin mong makuha mo ang Aklat ng Dilim” sabi ng Don sa kanya “si Isabella?” tanong nito. Huminto na ang elevator sa lobby at bago bumukas ang pinto “ako na ang bahala sa kanya” sagot ng Don na pagbukas ng pinto ng elevator bigla nalang nawala ang tao sa likuran niya at makikita sa CCTV ng lobby na si Don Rosales lang ang lumabas mula sa elevator. Naglakad na siya papunta sa kotse niya at pagdating niya doon nakita niya itong nakatayo malapit sa exit ng parking lot at umalis na ito kasunod ang sampung anino na sumama sa kanya. “Isabella, kung nasaan ka man ngayon sana hindi ka kasama nila” sabi ng Don sa sarili niya at sumakay na siya sa kotse niya.

Nagising ako ng hapon at nakaramdaman narin ako ng gutom, bumangon ako at naaamoy ko ang niluto ni manang Zoraida sa kusina kaya pumunta ako dun at nakita ko siyang abala sa ginagawa niya. “Manang” tawag ko sa kanya “gising kana pala, maupo kana dyan at ihahain kita ng pagkain” sabi niya kaya naupo ako sa upoan at humihukab pa akong nakatingin sa bintana. “Nasaan po ba si Julian?” tanong ko kasi hindi ko siya nakita sa loob ng kubo “nasa labas” sagot ni manang “sa labas?” gulat na tanong ko na tumayo ako at sumilip sa labas “me araw pa ah?” tanong ko “nagpapasilong naman yun sa mga puno” sabi niya at kita kong marami nga namang puno na nakapalibot sa kubo.

Kumain na ako at pagkatapos nagpaalam ako kay manang na lalabas lang ako para mag stretch, naglakad-lakad ako sa gubat ng mapansin ko si Julian na nakaupo sa isang malaking puno at nakapikit ang mga mata nito. Dahan-dahan akong naglakad papunta sa kanya at parang napansin ata ako dahil lumingon ito sa akin at tiningnan ako “nakatulog ka ba ng maayos?” tanong niya sa akin nung malapit na ako. “Oo, ano ang ginagawa mo dito? Hindi ka ba natatakot sa sinag ng araw?” tanong ko sa kanya “nakasilong naman ako sa mga puno kaya maayos lang” sagot niya sa akin. Umupo ako malapit sa kanya at tumingin sa malayo.

“Bakit?” tanong niya bigla sa akin “wala naman akong sinabi ah?” sabi ko sa kanya “nababasa ko ang inisiip mo” sabi niya sa akin “BASTOS!” sabi ko sa kanya na sinuntok ko siya sa balikat pero wala lang sa kanya. “Uhm.. well…” sabi ko “itatanong mo kung ano ang ginawa ko kanina?” sabi niya sa akin “ah.. oo sana” sagot ko sa kanya na huminga siya ng malalim at tumayo ito “halika” yaya niya sa akin na nauna siyang naglakad sa akin kaya agad akong tumayo at sumunod sa kanya. Kita kong nakasilong lang siya sa anino ng mga puno habang naglakad kami papunta sa lugar ng mga Bailan at pagdating namin dun kita kong madilim ito dahil sa maraming punong nakatayo dito.

Pumunta kami sa lugar kung saan daw sinunog ni Lucia si Lorenzo, pagdating namin dun tumayo kami sa pagitan ng itim na lupa “hawakan mo ang kamay ko” sabi niya sa akin kaya hinawakan ko ito. “Ano ang gagawin..” “tumahimik ka lang” pagputol niya sa akin “ipikit mo ang mga mata mo at tumahimik ka lang” sabi niya sa akin kaya pinikit ko ang mga mata ko at naghintay sa susunod na mangyayari. Nakaramdam ako ng panlalamig sa katawan ko at kasunod ang mainit na hangin na bumalot sa katawan ko “ANO ITO!?” sigaw ko “huwag kang bumitaw basta ipikit mo lang ang mga mata mo” sabi ni Julian sa akin at maya-maya lang ay nawala na ito.

“Ibuka mo ang mga mata mo” sabi niya sa akin kaya dahan-dahan ko itong binuka at nagulat nalang ako dahil nakapaligid sa amin ang maraming tao “ah.. ano..” hindi ako nakapagsalita sa nakita ko. “Ito ang dating Kuro, ito ang nakita ko kaninang madaling araw” sabi ni Julian sa akin. “Pa.. paano nangyari ito?” tanong ko sa kanya na tumingin ako sa paligid at nakikita ko ang maraming Bailan sa paligid namin “ito ang abilidad ni Mauricio, isang bampira na nasa loob ko” sabi ni Julian sa akin “me kakayahan siyang makita ang kahapon ng isang lugar, kaya ito ang ginawa ko kanina” paliwanag niya sa akin. “Nakita mo ba kung ano ang nangyari sa papa mo?” tanong ko sa kanya “hindi, pinilit kong hanapin ang kahapon na yun pero parang me anong pumipigil sa akin” paliwanag niya.

Natutuwa ako sa mga nakikita ko dahil puno ng buhay ang lugar at kita kong ang gaganda ng mga babae dito lalong-lalo na ang mga suot nila na litaw na litaw talaga ang mga tiyan nila lalo na ang makikinis at mahahaba nilang hita. “Isabella” sabi ni Julian sa akin dahil siguro nababasa niya ang iniisip ko “ah hehehe na appreciate ko lang ang ganda nila” sabi ko sa kanya na umiling lang siya “ang ganda ng mga suot nila” sabi ko na kita kong ngumiti lang si Julian. “Nasaan ang papa mo?” tanong ko sa kanya “wala dito, nasa palasyo siya ni Reyna Lucia” sagot niya “teka, panahon ito nung wala pa ang papa mo dito sa Kuro?” tanong ko sa kanya “oo, at nakikita mo yung nakatayo sa malaking kubo” turo niya sa akin “siya si Lam-ang, ang lolo ko at pinuno dito sa Kuro” pakilala niya.

“Sino yung nasa tabi niya?” tanong ko “siya si Hen. Amistad ang kanang kamay niya” pakilala niya “paano mo sila nakikilala? Hindi ba wala kang alam tungkol sa mga Bailan?” tanong ko sa kanya. “Bumalik ako dito kanina habang natutulog ka, pilit kong inalam kung ano ang nangyari noon sa tatay ko” paliwanag niya sa akin “ganun ba?” tanong ko na napansin kong me isang taong nakaitim at nakatingin sa amin. “Sino naman siya?” tanong ko kay Julian “Isabella, maghanda ka” sabi niya bigla sa akin “bakit?” tanong ko sa kanya na bigla niyang binitawan ang kamay ko at biglang nawala ang mga tao at bumalik sa maraming puno ang paligid pero nagulat ako nung makita kong nandun parin ang taong nakikita ko kanina. “Akala ko..” “ISABELLA TUMAKBO KANA!” sigaw ni Julian.

Kinapa ko ang baril ko at nakalimutan ko wala pala sa holster ko “BUMALIK KANA SA KUBO” sigaw niya sa akin dahil biglang me sumulpot na sampo pang nakaitim sa taong nasa harapan namin. “Tutulongan kita” sabi ko sa kanya “HUWAG MATIGAS ANG ULO” sigaw niya sa akin “HUWAG MO AKONG SIGAWAN!” balik ko sa kanya na niyakap niya ako at naging anino kaming dalawa at umalis kami palayo sa kanila. Tumingin ako sa likod namin at na kita kong nakasunod sila sa amin “bilisan mo” sabi ko sa kanya “alam ko, kung gabi lang sana hindi nila tayo mahabol ng ganito” sabi niya sa akin dahil me araw pa kasi kaya sa anino lang ng mga puno dumadaan si Julian. “Malapit na sila” sabi ko ng biglang huminto si Julian “bakit ka tumi…” hindi ko na natapos dahil kita kong nasa pangpang na pala kami at wala na siyang punong masisilungan.

“Ano ang gagawin natin?” tanong ko sa kanya na binaba niya ako at bumalik na kami sa anyo namin “lalaban tayo” sabi niya na me lumabas na espada sa palad niya “bigyan mo ako ng isa” sabi ko sa kanya. “Hindi, dito ka lang sa likod ko” sabi niya sa akin “tutulongan kita” sabi ko “sabi kong hindi!” sagot niya na tinulak niya ako ng mahina at umatake siya “JULIAN!” tawag ko sa kanya pero hindi niya ako pinakinggan. Nakita kong umatake din sa kanya ang sampung taong sumunod sa amin at yung unang taong nakita namin kanina mabilis itong tumakbo palapit sa akin “JULIAN!” tawag ko sa kanya na napansin niya din siguro ito kaya pinatay niya muna ang dalawa at mabilis siyang tumakbo pabalik sa akin.

Nakita kong malapit na sa akin ang tingin ko pinuno ng grupo nila kaya nagpanic na ako at tumingin ako sa paligid at kiinuha ang unang kahoy na nakita ko sa tabi ko at tinaas ito at naghanda ako. “Shit katapusan ko na ata ito” sabi ko sa sarili ko dahil malayo pa si Julian at yung taong nakaitim ilang hakbang nalang sa akin. Nakita ko na ang espada ng kalaban namin kaya napapikit nalang ako at hinanda ang sarili ko sa mangyayari ng biglang me parang hangin na dumaan sa ibabaw ko kaya napatingin ako sa taas at nakita ko ang makapal na balahibong dumaan sa ibabaw ko at dumapo ito sa taong papalapit sa akin. Napaupo ako sa lupa at nakita ko nalang ang maraming malalaking asong dumaan sa gilid ko at inatake nila ang mga taong humahabol sa amin ni Julian.

Nagsiatrasan ang mga humabol sa amin at mabilis silang tumakas na hinabol pa sila ng mga malalaking aso habang naiwan naman ang isang malaking asong tumalon sa ibabaw ko. “Isabella” tawag sa akin ni Julian na tinulongan niya akong tumayo at pinwesto ako sa likuran niya habang tinaas niya ang espada niya nung humarap sa amin ang malaking aso. Inikutan niya kami habang nakalabas ang mahabang pangil niya at biglang dumating ang mga kasama niya at lahat sila nakapalibot sa amin. “Sino ba sila?” tanong ko kay Julian na humigpit ang paghawak niya sa beywang ko, tumigil sa paglakad ang isang aso at biglang naging tao ito pati narin ang mga malalaking asong nakapaligid sa amin.

“Hmmm….” lang ang narinig namin galing sa taong nasa harapan namin “kung gusto niyo ng away pagbibigyan ko kayo huwag niyo lang gagalawin si Isabella” sabi ni Julian sa kanila “hindi mo man lang ako babatiin, Julian?” tanong nung mama sa kanya. “Ingkong, hindi kana ata kilala ng batang ito” sabi nung isa na nakatayo sa kanan niya na kinawayan lang siya at bigla itong humakbang palapit sa amin “kumusta kana?” tanong niya kay Julian. “Maayos lang ako, ikaw?” tanong ni Julian “heto, tumatanda na” nakangiting sagot nung tinatawag nilang Ingkong “ganun ka parin nung huli kitang makita” sabi ni Julian sa kanya “mabuti naman at natatandaan mo pa ako” sabi nung Ingkong kay Julian.

“Mabuti ba sila?” tanong ko kay Julian na tumawa lang yung Ingkong sa sinabi ko “mabuting tao kami.. err.. taong lobo” sabi nung Ingkong na natawa din ang mga kasamahan niya “salamat sa tulong niyo” sabi ni Julian sa kanya. “Walang anuman yun Julian, ngayon nasaan si Zoraida?” tanong niya kay Julian na napansin kong parang me inamoy yung taong nakatayo kanina sa kanan niya “malapit lang siya Ingkong” sabi nito. “Uutosan ko ang mga tauhan natin na puntahan si Zoraida” sabi nito “huwag” sagot nung Ingkong na nagulat silang lahat “bakit? Pagkakataon na natin ito, Ingkong” sabi nung kasama niya.

“Hindi mo ba napapansin, Dante?” tanong nung Ingkong sa kanya “ang ano?” tanong nung Dante “ang mga mata niya” sagot nung Ingkong na tumingin si Dante kay Julian “nakikita ko ang tinutukoy mo, Ingkong” sabi ni Dante. “Naparito kami Julian hindi para manggulo, kundi kausapin kayo ni Zoraida” sabi nung Ingkong “kung gusto niyo kaming kausapin bakit nagpadala kayo ng mga lobo para atakihin kami?” tanong ni Julian sa kanya. “Ano… ano ang ibig mong sabihin Julian?” takang tanong ni Ingkong sa amin na pati si Dante nagtaka din “huwag na kayong magmaang-maangan pa” sabi ni Julian sa kanila. “Oo tama si Julian kung gusto niyo silang kausapin bakit kayo nagpadala ng mga tauhan para atakihin sila at sa apartment ko pa sila sumugod” sabi ko sa kanila na nagkatinginan si Ingkong at si Dante.

“Ingkong ang mga ligaw na lobo ata ang umatake sa kanila” sabi ni Dante “hmmm… sa totoo lang Julian wala kaming alam sa nangyayari sa inyo sa Maynila dahil hindi kami lumuwas doon” sabi ni Ingkong. “Dalawang pamilya lang mula sa tribu namin ang lumuwas ng Maynila, ang pamilya ni Solomon at ni Isagani” sabi ni Dante sa amin “maliban sa dalawang yun wala ng ibang taong Lobo mula sa tribu namin ang nakatira doon” sabi ni Ingkong. “Kung hindi niyo tauhan ang umatake sa amin kanino pala sila?” tanong ni Julian sa kanila “hmmm me nababalitan kaming ibang tribu ng mga Lobo na tumatanggap ng pera para gumawa sa ano mang inuutos ng mga taong nagbabayad sa kanila” balita sa amin ni Ingkong.

“Maniwala ka sa amin Julian, kilala mo ako at si Dante pati narin ang mga tauhan ko” sabi ni Ingkong sa kanya na naramdaman kong kumalma si Julian at bumalik sa palad niya ang espada niya. Tumingin sa langit yung Ingkong at lumingon siya kay Dante “masusunod, Ingkong” sabi ni Dante at suminyas siya na bigla nalang nagsialisan ang mga taong Lobo na nakapaligid sa amin at iniwan kaming apat. “Ngayon Julian nakuha na muli namin ang tiwala mo, pwede mo na ba kaming dalhin kay Zoraida?” tanong ni Ingkong sa kanya na lumingon sa akin si Julian “tara na” sabi ko kay Julian na tumango siya sa akin at lumingon siya sa kanila. “Sumunod kayo sa akin, nasa kubo lang si manang Zora” sabi ni Julian sa kanila “mauna kayo at susunod kami” sabi ni Ingkong at bumalik na kami sa kubo.

Nung natanaw na namin ang kubo “ang bahay ni Guillermo” sabi ni Dante “bahay nino?” takang tanong ko “hehehe ang kaibigan kong Heneral na si Guillermo, dyan siya noon nakatira nung tinuturoan siya ni Hen Enzo” nakangiting sabi ni Dante. “Ah si Enzo” sabi nung Ingkong na tumigin siya kay Julian “kilala mo na ba siya, Julian?” tanong nung Ingkong sa kanya “oo” sagot ni Julian na sinilongan si Julian ng malaking puno para makatawid siya palapit sa kubo. “Maraming salamat” sabi ni Julian sa puno at binuksan na niya ang pinto “tuloy po kayo” sabi niya na nakita namin si Jasmine na nakaupo sa me mesa. “Mabuti at nandi.” bigla nalang napatigil si Jasmine “INAY MGA KALABAN!” sigaw niya bigla na lumabas mula sa kwarto si manang Zoraida at naghanda ito para lumaban.

“Kumalma ka Zoraida, hindi kami naparito para makipag-away” sabi ni Ingkong sa kanya “HINDI? ANO YUNG MGA PINADALA NIYONG LOBO SA BAHAY KO?” galit na tanong ni manang Zoraida sa kanya. Nilapitan ko si manang Zoraida “misunderstanding lang manang, hindi nila tauhan ang umatake sa atin sa Maynila” paliwanag ko sa kanya na humaba na ang kuko niya para makipag-away sa kanila. “Manang Zora kumalma po kayo, naparito sila para kausapin tayo” sabi ni Julian sa kanya na hindi parin kumalma si manang Zoraida kahit na naupo na si Ingkong sa upoan at tumingin ito sa kanya. “Matagal na tayong hindi nagkita, Zoraida” sabi ni Dante sa kanya na nilingon niya ito at tinuro niya ito “relax lang manang, relax lang” sabi ko sa kanya.

“Gaya ng sinasabi ni Julian, naparito kami para kausapin kayo” panimula ni Ingkong “hindi kami manggugulo, gusto lang namin malaman ang tungkol sa Aklat ng Dilim” dagdag niya na tiningnan siya ni manang Zoraida. “Bakit? Ano ang gagawin niyo sa aklat?” tanong niya kay Ingkong “ang tanong diyan ay kung ano ang gagawin niyo sa aklat” balik ni Dante sa kanya na tinaas ni Ingkong ang kamay niya at natahimik siya. “Alam naming ginamit ni Lucia ang Aklat ng Dilim nung gabing yun dahil nakita namin silang naging bato sa silid ng truno niya” sabi ni Ingkong “patawarin niyo ako kung hindi agad ako kumilos para tulongan kayo” sabi ni Ingkong sa kanila. “Huli na ang paghingi mo ng patawad Ingkong Romolo” sabi ni Julian sa kanya “nangyari na ang nangyari” dagdag niya.

“Hindi ko man ginusto ang nangyari pero mas lalong hindi ko ginusto ang ginawa sayo ni Lucia, Julian” sabi ni Ingkong Romolo kay Julian “niligtas niya ang buhay ko, wala sa akin yun” sagot ni Julian sa kanya. “Naiinitindihan ko kung bakit niya ginawa yun pero ang pangako niya sa ama mo.. ” “huwag niyong banggitin ang taong yun” sabi bigla ni Julian sa kanya na nagulat sila. “Huwag niyong gamiting rason si Lorenzo para kundinahin ang ginawa ni Reyna Lucia sa akin” dagdag ni Julian na napayuko lang ang ulo ni Ingkong Romolo at umiling lang si Dante. “Ano ang pinagsasabi mo, hindi mo ba alam na isa kang Bailan?” sabi ni Dante kay Julian “alam ko, naikwento na sa akin ni Haring Narra kung sino ako at ang pinanggalingan ko” sagot ni Julian.

“Kung ganun alam mo din na hindi mo na pwedeng gamitin ang espada ng ama mo dahil naging marumi na ang dugo mo” direstong sabi ni Dante kay Julian “Dante!” sabi ni Ingkong Romolo “hindi Ingkong dapat niyang malaman ito dahil kita kong nawawalan ng respeto ang batang ito sa ama niya” sabi ni Dante. “Hindi alam ni Julian, tandaan mo lumaki siyang wala na ang mga magulang niya” paliwanag ni Ingkong Romolo kay Dante. “Kilala ko ang ama mo Julian, mabuting tao si Lorenzo pati ang nanay mo na si Lala” sabi ni Dante “Lala?” takang tanong ni Julian “hindi niyo ba sinabi sa kanya kung sino ang nanay niya?” takang tanong ni Ingkong Romolo kay manang Zoraida. “Hindi” sagot ni manang “pinagbawalan kami ni Reyna Lucia na sabihin sa kanya ang totoo” dagdag ni manang Zoraida.

“Ingkong ang espada!” sabay turo ni Dante sa gilid ng pinto ng kwarto “ang espada ni Lorenzo, bakit nasa inyo ito?” takang tanong ni Ingkong Romolo sa amin “ako ang nakakita nito sa bahay nina Isagani” sabi ko sa kanya. “Ako ang lead imbistigador sa kasong yun at nahanap ko ang espadang yan sa ilalim ng kama ng mga anak nila” kwento ko sa kanila “isa kang pulis?” tanong ni Dante sa akin “oo, Tenyente Isabella Rosales” pakilala ko sa kanila “alagad ng batas” sabi ni Ingkong Romolo. “Oo” sagot ko sa kanya “me itatanong ako sa inyo ngayon habang nandito kayo” sabi ko sa kanila “tungkol ito sa mag-asawang Isagani at Maria” sabi ko “magtanong ka” sabi ni Ingkong “nagtaka lang kasi ako dahil nung sinuri ng medical team namin ang mga katawan nila bigla nalang itong nalusaw” kwento ko na hindi ko pa natapos ang sasabihin ko bigla nalang tumayo si Ingkong Romolo at sabing “aswang!” na nagulat kaming lahat sa sinabi niya.

“Ingkong, masama ito” sabi ni Dante “ayaw man naming kumpirmahin pero sa sinabi mo ngayon haayyy bumalik na pala sila” sabi ni Ingkong sa amin “sino ang bumalik?” takang tanong ko sa kanya. “Pero paano ito nangyari Romolo, hindi ba napatay niyo ang Reyna nila?” takang tanong ni manang Zoraida sa kanya “Oo, pero hindi ito ibig sabihin patay narin ang mga tauhan niya” sabi ni Ingkong Romolo. “Dante” tawag niya “alam ko na ang gagawin ko Ingkong” sabi ni Dante sa kanya na nagpaalam ito at lumabas ng kubo “saan siya pupunta?” tanong ni manang Zoraida “ibabalita niya ito sa tribu namin at huwag kayong mag-alala walang mangyayari sa inyo habang kasama niyo ako” sabi niya sa amin.

“Kung aswang ang pumatay sa kanila paano mo maipapaliwanag ang nakalaban kong bampira nung gabing pinatay sila?” tanong ni Julian sa kanya “bampira?” takang tanong ni Ingkong Romolo. “Oo, naalala ko na bago ako hinimatay nakita kong katulad mo Julian ang nakalaban mo” sabi ko na napalingon sila sa akin “hindi ko masasagot yan” sabi ni Ingkong Romolo sa akin. “Isa pa, ang nakapagtataka din walang bakas na pinilit silang pinasok sa loob” kwento ko “ano ang ibig mong sabihin?” tanong ni manang Zoraida sa akin “ayun kasi sa imbistigasyon ko parang kilala nila ang mga taong pumatay sa kanila dahil nung nakita ko si Maria sa kusina parang naghahanda ito ng maiinom. Pati yung mga anak nila sa taas wala man lang kaming nakitang nanlaban ito na parang tulog sila at walang alam sa mangyayari sa kanila nung gabing yun” kwento ko.

“Hmmm.. ” lang si Ingkong Romolo at bumalik na si Dante “Ingkong nagpadala ako ng tao sa tribu natin para ipaalam sa ibang konseho natin” balita ni Dante “alam kong narinig mo ang pinag-usapan namin Dante” sabi ni Ingkong sa kanya. “Narinig mo?” takang tanong ko “me dahilan kaya malaki ang tenga namin, Isabella” sabi ni Ingkong sa akin “sabihin mo sa kanila ang taong nakalaban natin noon” sabi ni Ingkong kay Dante. “Sampung taon ang lumipas nung nawala ka Julian me isang taong bigla nalang sumulpot at hindi kapani-paniwala ang abilidad niya” panimula ni Dante “kahit ako hindi ko siya matalo-talo dahil mabilis itong kumilos at ang lakas niya parang sampung bampira, hindi.. parang sampung Guillermo ang lakas niya” kwento niya na kita kong nagulat si Julian sa sinabi niya.

“Sampung…. Guillermo?” takang tanong ni Julian “oo, maraming lobo ang napatay ng taong ito at hindi lang lahi namin pati narin mga bampira sa kalapit lalawigan” patuloy niya “parang me hinahanap siya at walang pakialam ito kung pumatay” dagdag niya. “Julian me sasabihin ako sa iyo” sabi ni manang Zoraida “ano yun manang?” tanong niya “nung araw na nawala ka me nabalitaan akong me ritwal na nagaganap sa loob ng gubat ng mga aswang” sabi ni manang sa kanya. “Ano naman ang kinalaman ko dun?” tanong niya “kapareho sa ritwal na ginawa ni Reyna Lucia ang ginawa nila noon” kwento ni manang. “Bakit ngayon mo lang ito sinabi Zoraida?” inis na sabi ni Dante sa kanya “kasi akala ko wala lang yun at isa pa ayaw ko ng makialam sa kahit kanino” sagot ni manang Zoraida.

“Ibig sabihin nito merong katulad ni Julian ang naglalakad ngayon sa lupa?” sabi ni Ingkong Romolo “hindi ako magtataka kung totoo man ito dahil sa pinakitang abilidad nung nakalaban natin noon” sabi ni Dante. “Ano pa ang nalalaman mo, Zoraida?” tanong ni Ingkong sa kanya “balita sa akin noon ng ibang mangkukulam na tumakas sa pugad ng mga aswang na me iba pang ginagawa ang mga aswang na tila me pinaghahandaan sila” kwento niya. “Ano naman ang pinaghahandaan nila?” tanong ko “inay” sabi ni Jasmine na lumingon kami sa kanya “ano yun anak?” tanong ni manang “yung kwentas ko” sabi ni Jasmine na kita naming umilaw ito “humanda kayo, me papalapit na peligro” sabi ni manang Zoraida sa amin “nay, natatakot ako” nanginginig na sabi ni Jasmine.

“Dante” sabi ni Ingkong “nakakalat na ang mga tauhan natin, Ingkong” sagot ni Dante “kung meron mang sasalakay sa atin susogpoin nila ito” dagdag niya “nay huhu.. natatakot talaga ako” naiiyak ng sabi ni Jasmine. “Delikado ito, Julian, Isabella kailangan nating umalis dito” sabi ni manang Zoraida sa amin “teka muna Zoraida, nandito kami para depensahan kayo” sabi ni Ingkong Romolo “ngayon ko lang nakikitang ganito si Jasmine” sabi ni manang sa amin “hindi ordinaryong kalaban ang papalapit sa atin” dagdag niya “yung taong katulad mo, Julian” sabi ko “manang, gamitin niyo ang portal at umalis na kayo dito” agad na sabi ni Julian kay manang Zoraida.

“Isama niyo na si Ingkong Romolo, Zoraida” sabi ni Dante “magmadali tayo inay malapit na siya” sabi ni Jasmine na agad kaming kumilos “Isabella, sumama kana sa kanila kami na ang bahala dito” sabi ni Julian sa akin. “Susunod ka, sumunod ka!” sabi ko sa kanya “huwag kang mag-alala, hindi ako naghintay ng dalawang daang taon sayo para lang mamatay” sabi ni Julian sa akin na tinulak niya ako palayo sa kanya “magmadali kayo” sabi niya. “Isabella tayo na sa loob” yaya sa akin ni manang Zoraida “Ingkong patawarin niyo ako pero kailangan niyong sumama sa kanila” sabi ni Dante sa kanya “AARGGGHHHHH” naririnig namin ang sigaw ng mga tauhan nila sa labas “INGKONG SUMAMA KANA SA KANILA” sigaw ni Dante dahil tumama sa pader ng kubo ang tatlong lobo.

“Susunod ka Dante!” sabi ni Ingkong sa kanya “oo, susunod ako” sagot niya na sumunod sa akin si Ingkong Romolo sa kwarto at binuksan ni manang Zoraida ang portal “mag-ingat kayo!” sabi ni Ingkong Romolo kina Julian at Dante. Umalis na sila at sinara na ni Zoraida ang portal sa loob ng kwarto habang naghahanda naman si Dante at si Julian “hindi mo ba gagamitin ang espada ng tatay mo?” tanong ni Dante sa kanya. “Walang silbi ang espadang yan sa akin” sagot ni Julian “bakit naman?” tanong ni Dante “hindi ko mahawakan ang espadang yan” sagot ni Julian na me lumabas na espada sa palad niya “ito nalang ang gagamitin ko” sabi ni Julian “ikaw ang masusunod” sabi ni Dante sa kanya at nauna itong lumabas ng kubo.

Nung nakita niyang mataas na ang sinag ng araw dahil palubog na ito lumabas na si Julian sa kubo at kita niya ang maraming patay na lobo na nakakalat sa paligid at nakita niya ang nakaitim na tao na sinasakal nito ang isa pang lobo. “BITAWAN MO SIYA!” sigaw ni Dante dun sa tao pero hindi siya nito pinakinggan at binali pa nito ang leeg nung tauhan ni Dante at binato ito sa kanya. Nasalo ito ni Dante na biglang sumulpot sa harapan niya ang taong nakaitim at nakalabas na ang espada nito “AH!” lang si Dante pero bigla ding sumulpot si Julian sa likod nung kalaban nila para tagain ito. Mabilis nakalingon ang kalaban niya para madepensahan ang sarili niya nung hinampas siya ni Julian gamit ang espada niya.

Agad umatras si Dante at dahan-dahan niyang nilatag ang tauhan niya at hinugot niya ang espada niya at umabante siya para tulongan si Julian. Nagtulakan sila ni Julian habang magkadikit ang mga espada nila “SINO KA BA?” tanong ni Julian sa kanya na napansin niyang nagulat ito nung mamukhaan siya. Tinulak niya si Julian ng malakas kaya napaatras siya kaya nakakuha ng tyempo si Dante para hampasin niya ito pero nakailag ang kalaban nila at tumalon ito palayo sa kanila. “Ok ka lang ba Julian?” tanong ni Dante sa kanya “oo, maayos lang ako, ikaw?” tanong niya kay Dante “maayos lang din ako” sagot ni Dante at tiningnan nila ang kalaban nilang nakatayo lang at nakatingin sa kanila.

“Parang nagulat siya nung nakita ang mukha ko” sabi ni Julian kay Dante “ganun ba? Tila kilala ka ata ng taong ito” sabi ni Dante “SINO KA BA?” tanong ni Julian dun sa kalaban nila “BAKIT AYAW MO AKONG SAGUTIN?” tanong niya. Hindi ito nagsalita bagkus umabante ito para atakihin sila “ipakita mo sa akin ang abilidad mo, anak ni Lorenzo” sabi ni Dante sa kanya na bigla nalang nawala sa paningin ni Dante si Julian at nakita nalang niya itong nakipaglaban sa kaaway nila. “Hah! ang bilis” gulat na sabi niya na tumakbo agad siya para tulongan si Julian pero hindi na niya mahabol ang dalawa sa bilis ng galaw nila. Naririnig nalang ni Dante ang ingay ng nagtatamang espada sa paligid niya “sobrang bilis nila” sabi ni Dante na hindi mahabol ng mga mata niya ang galaw nilang dalawa.

Bigla nalang me tumama sa pader ng kubo at nawasak ito at biglang sumulpot sa likod niya ang kalaban nila buti nalang naitaas agad niya ang espada niya kundi patay na siguro siya. “JULIAN!” sigaw ni Dante na lumabas mula sa kubo si Julian at naging anino ito at lumapit kina Dante na ngayon ay nakaluhod na ang isang tuhod niya sa lupa dahil sa lakas ng pagtulak nung kalaban nila sa espada niya. Bigla itong nawala sa harapan ni Dante nung nakalapit na si Julian at tila lumayo ito sa dalawa “ang bilis niya at sobrang lakas pa” sabi ni Dante nung tumayo na siya at inaayos ang sarili niya. “Siya yung tinutukoy ni manang Zoraida, Dante” sabi ni Julian sa kanya “kung ganun siya din yung nakalaban namin noon, dehado tayo Julian” sabi ni Dante sa kanya.

“Yun nga ang maganda eh” sabi ni Julian sa kanya “ano?” takang tanong ni Dante “hindi patas ang laban para sa aming mga Bailan kung hindi kami ang dehado” sabi ni Julian na nagulat nalang si Dante sa narinig niya. “Lo..Lorenzo?” gulat na sabi niya na napatigil din ang kalaban nila nung narinig niya ang sinabi ni Julian “Bailan” narinig nilang sabi galing sa kalaban nila na bigla itong pumorma na kinagulat ni Dante. “Impossible ito!” sabi ni Dante na naging Lobo siya at kinagat niya sa beywang si Julian para mabuhat niya ito at mabilis na tumakbo si Dante palayo sa kalaban nila “ANO ANG GINAGAWA MO?” tanong ni Julian sa kanya “alam ko ang posturang yun Julian” sabi ni Dante sa kanya na mabilis itong tumakbo papasok sa gubat papunta sa kaharian ni Narra.

“NANDUN ANG KALABAN WALA DOON KINA HARING NARRA!” sabi ni Julian sa kanya “ALAM KO, PUNYETANG BATA KA PALIBHASA WALA KANG ALAM!” sabi ni Dante sa kanya na nagpupumiglas si Julian sa bibig niya. “HUWAG KANG MAKULIT!” sabi ni Dante sa kanya na bigla nalang tumingin si Julian sa likuran nila at nakita niyang mabilis na humabol sa kanila ang kalaban nila “IBABA MO AKO!” sabi niya kay Dante. “HINDI PWEDE!” sagot ni Dante “IBABA MO AKO KUNDI MAMAMATAY TAYONG PAREHO!” sabi ni Julian sa kanya na lumingon si Dante at sakto lang na tumalon sa likuran niya ang kalaban nila kaya nabitawan niya si Julian at umilag siya kaya ang lupa ang natamaan ng espada ng kalaban nila.

Agad umatake si Julian at nag laban silang dalawa na pareho lang ang galaw nila at pareho lang din ang lakas nilang dalawa “JULIAN TUMAKBO KANA HINDI MO MATATALO YAN!” sigaw ni Dante sa kanya. “TUMAKBO KA KUNG GUSTO MO!” sagot ni Julian sa kanya na nahiwa ang kanang balikat niya at pati ang kanang hita niya kaya umatras siya palayo sa kalaban niya na agad naghilom ang mga sugat niya. “UMALIS KANA DANTE KUNG GUSTO MO AKO NA ANG BAHALA SA KANYA!” sigaw ni Julian sa kanya na umatake muli siya at naglaban ulit sila ng kalaban niya “HINDI MO MATATALO YAN JULIAN, IBANG LEVEL ANG ABILIDAD NIYA LABAN SAYO!” babala ni Dante sa kanya na hindi siya nito pinakinggan.

“KAHIT ANONG LEVEL PA SIYA KAYA KO SIYANG TALUNIN!” sabi ni Julian sa kanya “HINDI! MANIWALA KA! HINDING-HINDI MO SIYA MATATALO SA LEVEL NG KAKAYAHAN MONG YAN!” sigaw ni Dante sa kanya na naitulak si Julian palayo sa kalaban niya “BAKIT MO NASABI YAN!?” tanong niya “YUNG POSTURA NIYA, YUNG GALAW NIYA KAPAREHO SILANG DALAWA” sigaw ni Dante sa kanya. “Kanino?” tanong ni Julian “KAY LORENZO!” sagot ni Dante na biglang napatigil si Julian at nakita niyang wala man lang kahit na sugat o napunit ang damit ng kalaban niya at tila alam ng taong ito ang bawat galaw niya. “Im.. impossible!” sabi ni Julian na pumorma muli ang kalaban niya at nakita niya sa posturang ito ang ama niyang si Lorenzo. “A…. ama?” gulat na tanong niya sa kalaban niya.

Chapter XVI: The Grand Ritual!

Nakarating na kami sa kaharian ni Haring Narra at agad namin siyang sinabihan tungkol sa kalabang humahabol sa amin “uutosan ko ang mga kawal ko na magbantay sa paligid at magpadala narin ako ng mga tauhan sa kubo” sabi ni Haring Narra. “Salamat kaibigan” sabi ni Ingkong Romolo sa kanya “walang anuman yun kaibigan, teka nasaan nga pala si Julian?” tanong ni Haring Narra “naiwan siya kasama si Dante” sabi ko. “KAMAHALAN, KAMAHALAN!” sigaw ng isang tauhan niya “ano yun?” tanong ni Haring Narra “namataan ng mga tauhan natin na nasa labas lang ng kaharian natin sina Julian at si Dante na me kaaway sila” balita ng tauhan niya.

“Magpadala ka ng tauhan natin dun para tulongan sila” utos ni Haring Narra “nagpadala na ako ng hukbong kamahalan” sabi nung tauhan niya “kailanganin ako ni Dante, tutulong din ako” sabi ni Ingkong Romolo. “Pati narin ako” sabi ko na pinigilan ako ni manang Zoraida “hindi ito ang panahon mo, Isabella manatili ka lang dito” sabi niya sa akin “pero..” “Tenyente, hayaan niyo na sila” sabi ni Jasmine sa akin na kita kong nanginginig parin siya “Ituro mo sa akin kung nasaan sila” sabi ni Ingkong Romolo sa tauhan ni Haring Narra na sumunod siya nito pagkatapos silang magpaalam “makikita natin sila sa tore, tayo na” yaya sa amin ni Haring Narra kaya sumunod kami sa kanya paakyat sa taas ng palasyo niya.

Nagulat si Julian nung sinabi ni Dante sa kanya na kapareho ng galaw at abilidad ng tatay niyang si Lorenzo ang kalaban niya ngayon “SIGURADO KA BA, DANTE?” tanong niya “ILANG BESES KO NAKASAMA SI LORENZO SA LABANAN KAYA ALAM KO!” sagot ni Dante. “KUNG GANUN ISA DIN SIYANG BAILAN” sigaw ni Julian “BAILAN!!!” biglang sigaw ng kalaban nila at umabante ito na sa sobrang bilis ng galaw nito hindi nadepensahan ni Julian ang espada nitong tumama sa balikat niya. “AAARRGGGGHHHHHH” napasigaw si Julian sa sakit at tinulak pa ito pababa ng kalaban niya kaya lalo lang siyang napasigaw sa sakit. “JULIAAANNN!” sigaw ni Dante na umabante siya para tulongan si Julian pero humogot ng patalim ang kalaban nila at binato ito kay Dante at buti nalang dumating si Ingkong Romolo kundi tumama na ito sa dibdib niya.

“LUMAYO KA SA KANYA!” sigaw ni Ingkong Romolo sa kanya na hindi siya nito pinansin at tuloy lang ito sa pagbaba ng espada niya sa balikat ni Julian “SABI KONG LUMAYO KA SA KANYA!” sigaw muli niya na umatake siya na umikot ang kalaban niya at si Julian at biglang bumuga ito ng asido na agad naman dumepensa si Ingkong Romolo. Umatras ang kalaban nila dala si Julian at lumayo ito sa kanila “AARGGHHHH!!” sigaw ni Julian na hinila ang mukha niya palapit sa mukha ng kalaban niya “Bai….lan…” sabi ng kalaban niya na nakita niya ang itim ng mga mata nito sa butas ng maskara niya. “Si..sino ka ba?” tanong ni Julian sa kanya na tiningnan siya sa mata nito at sabing “Jul….ian…..” na kinagulat ni Julian kaya napahawak siya sa balikat nito at hinila ni Julian ang damit niya kaya napunit ito at nakita niya ang marka sa balikat niya.

“Hi…hi….hindi… im… impo… impo…. huhu…impo…huhu.. hi…hindi… ” naiiyak na sabi ni Julian “HINDI!!!” sumigaw si Julian at nagbitaw siya ng malakas na enerhiya kaya napatapon ang kalaban niya at biglang lumabas ang itim na aura sa katawan niya. “HINDI…. HINDI…” sabi ni Julian na biglang naghilom ang sugat niya sa balikat at lumabas ang malaking espada sa palad niya at nagbago ang boses niya “IMPOSIBLENG IKAW YAN….. HENERAL GUILLERMO!” sabi bigla ni Julian na kinagulat nilang lahat. Tumayo ang kalaban niya at inalis nito ang maskara niya at lalo silang nagulat nung nakita ang mukha niya. “SINO KA MANG TARANTADO KA, BUBURAHIN KITA SA MUNDONG ITO!” galit na sabi ni Julian sa kanya na bigla nalang nawala sa kinatatayuan niya si Julian at nasa harap na siya ng kalaban niya.

Nagulat ito kaya mabilis itong umatras pero bago paman siya nakalayo nasa likuran na niya si Julian at sinaksak na siya nito sa likod “AAARGGGHHHHHH!” napasigaw ito nung lumabas ang espada ni Julian sa dibdib niya. “SINO KA!? SINO KAAAAA?!” tanong ni Julian sa kanya na bigla nalang nagbago ang mukha nito at lumabas ang totoong hitsura niya at tumawa ito “HAHAHAHAHA” kaya sa galit ni Julian inikot niya ang espada niya na napatigil ito at napasigaw sa sakit. “SINO KA AT ANO ANG KAILANGAN MO SA AMIN?!” tanong ni Julian sa kanya “ha.. hahaha…hahaha.. matatawag akong mensahero… ” sagot nito.

“Kung ganun, ano ang mensaheng dala mo?” tanong ni Ingkong Romolo sa kanya “SAGUTIN MO SIYA!” sabi ni Julian na tinaas niya ang espada niya kaya nangiwi ang mukha ng kalaban niya “iiihhhh… hehehe… KAMATAYAN!” sigaw ng kalaban nila at nagsisimula na itong masunog kaya hinugot ni Julian ang espada niya at lumayo siya. “Hindi ito.. ang katapusan… me paparating na dilim.. sa buong kapuloan… hahaha… magbabalik… magbabalik ang Reyna…. ” sabi ng kalaban nila at bago pa ito tuloyang masunog lumingon ito kay Julian at sabing “… siya… ang tatapos sayo….” at naging abo na ito. Lumapit si Ingkong Romolo at Dante kay Julian “hindi siya si Guillermo… nagkukunwari lang ang aswang na iyon” sabi ni Julian sa kanila.

“Ingkong” sabi ni Dante “alam ko Dante, me malagim na mangyayari sa ating lahat kung hindi natin mapigilan ang pagbalik ng Reyna ng Aswang” sabi ni Ingkong Romolo “naniniwala kayo sa Aswang na yun?” tanong ni Julian. “Hindi biro ang dinaanan namin para mapatay namin si Olivia, Julian” sabi ni Dante “dapat noon pa namin napatay si Olivia kung hindi lang sa mga mortal na kaalyado niya noon” sabi ni Julian. “Hindi na importante yan, ang importante ngayon ay mahanap natin kung saan naglulungga ang mga aswang” sabi ni Ingkong Romolo “Ingkong Romolo, Hen. Dante” tawag ng mga tauhan ni Haring Narra “maayos lang kami” sabi ni Dante sa kanila.

“Doon na tayo mag-usap sa kaharian ni Narra nararamdaman kong me nagmamasid sa atin dito” sabi ni Ingkong Romolo kaya naglakad na sila papunta sa kaharian ni Haring Narra kasama ang mga sundalong taong puno. “JULIAN!” tawag ni manang Zoraida na niyakap niya ito “maayos lang ako manang Zora” sabi niya sa matanda habang natutuwa naman akong makita siya “maayos ka lang ba, Isabella?” tanong niya sa akin na tumango ako at nginitian siya. “Me masamang balita ang dala ng aswang na yun, Haring Narra” sabi ni Ingkong Romolo sa kanya “hindi madali ang ginawa natin noon para mapatay ang Reyna ng mga aswang” sabi ni Haring Narra.

“Bakit, ano ho ba ang nangyari noon?” tanong ko sa kanila “napagpasyahan noon ng Konseho na hatulan ng kamatayan si Olivia ang Reyna ng mga aswang dahil sa ginawa niyang pag-atake sa kaharian ni Reyna Lucia” kwento ni Haring Narra. “Kailangan nating kumilos para mapigilan natin ang pagbalik ni Olivia” sabi ni Ingkong Romolo “pero saan tayo magsisimula? Hindi nga natin alam kung saan nagtatago ang mga aswang” sabi ni Dante. “Me mga taong umatake sa amin nung dumalaw kami sa palasyo ni Reyna Lucia” sabi ni manang Zoraida na napatingin silang lahat sa kanya “tama, naalala ko na, nay yung tela” sabi ni Jasmine na me kinuha sa bulsa niya si manang Zoraida at pinakita ito sa akin.

“Isabella, alam mo ba kung ano ito?” tanong niya sabay abot ng tela sa akin “saan niyo nakuha ito?” tanong ko sa kanya “nakuha namin yan doon sa nakalaban ni Julian” sagot niya. “Alam ko logo yan ng gusaling pinag-aari niyo, hindi ba Tenyente?” tanong sa akin ni Jasmine na tiningnan ko ito ng maayos “hindi, nagkakamali kayo” sagot ko sa kanila “bakit nasabi mong mali ito?” tanong ni manang Zoraida sa akin. “Hindi ito ang logo ng kompanya namin” sabi ko sa kanila “walang espada ang logo namin at isa pa hindi naman itim ang kulay ng logo namin kundi asul” dagdag ko “yun ang nakita ko sa gusali niyo, Tenyente” sabi sa akin ni Jasmine.

Tumayo ako at naglakad-lakad “ano ang nasa isip mo, Isabella?” tanong sa akin ni Julian na tiningnan ko siya at yung tela “me naalala ako dati sa lumang bahay namin dito sa Pangasinan” sabi ko sa kanya. “Yung presinto ngayon sa Alaminos?” tanong niya “oo, alam ko nakita ko na ito noon pa pero hindi ko maalala kung saan” sabi ko “hmmm tandaan mo ng mabuti Isabella” sabi ni Ingkong Romolo sa akin. “Yung kapatid ko ang makakatulong sa atin” sabi ko sa kanila “nasaan siya ngayon?” tanong ni Dante “nasa Maynila, shit!” sabi ko bigla “Isabella!” tawag sa akin ni manang Zoraida dahil nagmura ako.

“Ah hehehe pasensya na po, naalala ko lang kasi nung gabing nagkita kami ni Julian sa opisina yun ng kapatid ko” sabi ko na alam kong nagkakagulo na siguro sila ngayon sa Maynila dahil dun. “Bakit ano ang nangyari?” tanong ni Haring Narra “inatake kami ng kaparehong tao nung nasa opisina kami ng kapatid niya” kwento ni Julian “kung ganun, alam na natin kung saan tayo mag-uumpisa” sabi ni Ingkong Romolo. “Kailangan muna natin itong pagplanohan, Romolo” sabi ni Haring Narra “wala na tayong panahon, sa pinakitang lakas ng kalaban natin kanina alam kong malapit na nilang maibalik ang Reyna ng mga aswang” sabi ni Ingkong Romolo.

“Paano nila maibabalik si Olivia kung wala sa kanila ang Aklat ng Dilim?” tanong ni manang Zoraida “tandaan mo Zoraida, hindi nila kailangan ang Aklat dahil alam nila mismo kung paano bumuhay ng patay” sabi ni Ingkong Romolo. Napansin kong parang me pumasok sa isipan ni Julian nung marinig niya ito “kailangan nating alamin kung yung kompanya niyo Isabella ay me kaugnayan sa kanila” sabi ni Ingkong Romolo sa akin. “Tutulong ako sa inyo” sabi ko sa kanya “pero hindi natin pwedeng isali ang kapatid ko nito” dagdag ko “eh paano natin malalaman ang tungkol sa logong yan?” tanong ni manang Zoraida sa akin “me kilala ako at alam ko kung nasaan siya ngayon” sabi ko.

“Sino?” tanong ni Jasmine “dati siyang nagtatrabaho bilang security ng kompanya namin at siya yung namamahala sa seguridad ng building namin paggabi, si Boyet” sabi ko. “Alam mo kung nasaan siya?” tanong ni Dante “oo, nasa kulongan namin siya ngayon sa QCPD” sagot ko “bakit siya nakulong?” tanong niya “ang loko sumali sa bank robbery kaya nakakulong siya ngayon” sagot ko sa kanya. “Sige ito ang dapat nating gawin, ikaw Isabella at Julian puntahan niyo si Boyet at tanungin niyo siya tungkol sa logong yan” sabi ni Ingkong Romolo “habang kami naman ni Dante ay babalik sa tribu namin para manawagan sa ibang tribu ng mga taong lobo sa buong kapuloan” dagdag niya.

“Pupunta ako kay amang Ugat para hihingi ng tulong sa kanila” sabi ni Haring Narra “manatili muna kayo dito sa kaharian ni Narra, Zoraida, Jasmine” sabi ni Ingkong Romolo “hindi ako sasama kay Isabella” sabi bigla ni Julian. “Bakit?” tanong agad ni manang Zoraida “me kailangan akong gagawin” sagot niya “mas importante pa ba sa sitwasyon natin ngayon?” tanong ni Dante sa kanya “oo” sagot ni Julian. “Julian, ano man ang iniisip mo itabi mo muna yan, kailanganin ka namin sa sitwasyong ito” sabi ni Haring Narra sa kanya “pasensya na kayo, pero kailangan ko itong gawin” sabi ni Julian sa amin.

“Ako na ang sasama kay Isabella Ingkong, isasama ko narin si Crispin at si Berting” sabi ni Dante “sasama narin kami sayo Isabella” sabi ni manang Zoraida “delikado ang gagawin nila Zoraida” sabi ni Haring Narra. “Hindi kami mapapalagay kung manatili kami dito” sabi ni manang Zoraida sa kanya “kung ganun ang pasya niyo, naway pagpalain kayo ng buong maykapal” sabi ni Ingkong Romolo sa amin. “Dante, bantayan mo sila ng mabuti at tiyakin mong walang mangyayari sa kanila” bilin ni Ingkong Romolo sa kanya “makakaasa po kayo, kamahalan” sagot ni Dante sa kanya. “Julian” tawag ko sa kanya “maayos lang ako Isabella” sagot niya “saan ka pupunta? Ano ang gagawin mo?” tanong ko sa kanya “me kakausapin lang ako” sagot niya na naging anino siya at mabilis itong umalis.

“Hayaan mo muna siya Isabella, alam kong darating siya sa oras na kailanganin natin siya” sabi ni manang Zoraida sa akin “sana nga po” sagot ko. Pagkatapos magpaalam binuksan na ni manang Zoraida ang portal at pumasok na kaming anim at bago ito sumara nakita namin si Haring Narra at Ingkong Romolo sa dulo ng portal. Lumabas na kami at nakita naming nasa bahay na ulit kami nina manang Zoraida at kita naming nasira ang pader at bubong nila “amoy ng ligaw ng lobo ang pumasok dito” sabi ni Dante sa amin. “Heneral!” tawag ni Crispin sa kanya “magtago kayo” sabi ni Dante sa amin kaya nagtago kami sa likod ng pinto at dahan-dahan silang lumabas.

“Dante” mahinang tawag ni manang Zoraida “dyan lang kayo, me naaamoy kaming lobo sa paligid” balita niya sa amin “kung ganun tumakas nalang tayo dito” suhistyon ni manang sa kanya “manang me alam akong lugar” sabi ko sa kanya. Hinawakan ako sa noo ni manang Zoraida at parang nakita niya ata ang lugar na tinutukoy ko kaya nagbukas siya ng portal at agad kaming pumasok sa loob at sinara agad ito ni Jasmine nung lumabas na si Dante sa portal. “Anong lugar ito?” tanong ni Crispin at kita kong inaamoy ito ni Berting at bigla nalang itong napatabon sa ilong niya “huwag niyong amuyin!” babala niya sa dalawa. “Bakit?” inamoy ito ni Dante at pati siya napatakip sa ilong niya “ano ba ang naaamoy niyo?” tanong ni Jasmine sa kanila.

“Hehehe pasensya na kayo” sabi ko sa kanila dahil alam ko kung ano ang naaamoy nila na agad kong sinara ang pinto ng kwarto ni Elizabeth kaya nakahinga silang tatlo ng maayos “salamat” sabi ni Berting sa akin. “Ano ba kasi ang naaamoy niyo?” tanong muli ni Jasmine “perfume ng kapatid ko” sabi ko sa kanya “bahay niyo ba ito?” tanong ni Dante sa akin “hindi, condo unit ito ng kapatid ko pero hindi niya ito masyado ginagamit” sabi ko. “Bakit niya ito binili kung hindi pala niya ito ginagamit?” tanong ni manang sa akin “pumupunta lang siya dito pag me hidwaan sila ni papa, ito yung takbuhan niya kung ayaw niyang umuwi ng mansion” sagot ko. “Mansion? Ibig sabihin ang yaman niyo pala Tenyente?” tanong sa akin ni Jasmine “papa ko hindi ako, Jasmine” sagot ko sa kanya.

“Magpahinga na muna kayo at kami na ang bahalang magbantay” sabi ni Dante sa amin “ok lang, hindi naman ako pagod” sagot ko sa kanya ganun din sina manang at Jasmine. “Crispin, Berting magbantay kayo” utos niya sa mga tauhan niya na tumango ito at pumwesto sila malapit sa pintuan habang nasa sala namin kaming apat. “Malapit lang ba tayo sa presinto niyo?” tanong ni Dante sa akin “limang kanto mula dito, pinili ng kapatid ko ito para narin matirhan ko” sabi ko sa kanila “ang bait pala ng kapatid mo, Tenyente” sabi ni Jasmine “Issa nalang itawag mo sa akin” sagot ko sa kanya. “Nagugutom ba kayo?” tanong ko sa kanila “ipagluluto ko kayo” sabi ko sa kanila “tutulongan na kita, Isabella” sabi sa akin ni manang Zoraida “sige dahil nagugutom na rin kami” sabi ni Crispin na umiling lang si Dante.

Samantala tumunog ang pribadong celfon ni Don Enrico “sino yan Enrico?” tanong ng asawa niyang si Beatrice “hmm…” lang ang sinagot niya at nag excuse ito na sasagutin niya. Tumingin lang sa kanya si Elizabeth at tinuloy nalang nila ang haponan nila, pagdating ni Don Enciro sa study room niya sinagot niya agad ito “hello” “kailangan kita dito” sabi nung tao sa linya “hmm… darating na ako” sagot niya at binaba na nung caller ang linya. Bumalik siya sa dinning room nila “aalis muna ako Beatrice” paalam niya sa asawa niya “saan ka naman pupunta?” tanong nito “sandali lang ako” sagot lang niya sa asawa niya at kinuha nito ang susi ng sasakyan niya at umalis na siya. “Saan pupunta ang papa mo?” tanong ni Doña Beatrice kay Elizabeth na nagkibit balikat lang ito at tinuloy ang pagkain niya.

Habang nagmamaneho siya pabalik sa opisina biglang me sumulpot sa likuran ng kotse niya “ano ang balita?” tanong niya “pumalpak ang lakad namin, napatay ni Julian ang kapareho ni Guillermo” balita ng tauhan niya. Agad pinarada ni Don Enrico ang kotse niya sa tabi at sinuntok niya ang manobela at galit na galit itong nagsisigaw sa pangalan ni Julian “huminahon ka Don Enrico” sabi ng tauhan niya. “Paano ako hihinahon kung hindi niyo mapatay-patay ang demonyong yun!” galit na sabi ni Don Enrico sa kanya “yung nangyari sa palasyo hindi lang pala yun ang kapangyarihan niya” balita ng tauhan niya. “Nasaan na sila ngayon?” tanong niya “ang huling balita namin nasa kaharian parin sila ni Haring Narra” sagot ng tauhan niya.

Tumunog muli ang phone niya at agad niya itong sinagot “parating na ako” sagot niya sa linya “magmadali ka” sabi nung tao sa linya “oo” sagot ni Don Enrico na tiningnan niya ang tauhan niya sa likod sabay baba niya sa celfon niya. “Patawarin mo kami Don Enrico, sa susunod hindi na kami papalpak” sabi nung tauhan niya “haaayy.. si Isabella?” tanong niya “wala sa kubo nung umatake kami, siguro nakatakas na sila” sagot nung tauhan niya. “Hmp!” lang siya “bakit parang alala ka sa kanya? Akala ko ba wala lang siya sayo?” tanong nung tauhan niya “magdahan-dahan ka sa pananalita mo kung ayaw mong masaktan” banta ni Don Enrico sa kanya na biglang namula ang mata niya na kinatakot ng tauhan niya “pa.. patawad Don Enciro” sabi ng tauhan niya na tumango lang ang Don at umalis na ito.

Dinaanan ni Julian ang espada ni Lorenzo sa kubo at tinalian niya ito ng lubid sa hawakan at kinarga niya ito papunta sa dating Kuro at sinaksak niya ito sa lupa kung saan sinunog noon si Lorenzo. Lumuhod si Julian at nilagay niya ang kamay niya sa itim na lupa at pinikit niya ang mga mata niya at biglang gumalaw ang espada ni Lorenzo at lumiwanag ito “ito na” sabi ni Julian na bigla nalang lumipad ang espada ni Lorenzo kaya hinabol niya ito. Tumawid sa dagat pasipiko ang espada ni Lorenzo kabuntot nito si Julian at ilang sandali lang ay bigla itong tumigil at nakatayo itong bumagsak sa buhangin sa isang isla na ngayon lang niya nakita.

Dahan-dahang bumaba si Julian pero bago paman siya nakatapak sa buhangin biglang nakuryente siya at parang me kung anong misteryosong kamay na pumasok sa dibdib niya kaya napasigaw siya. “AAARRRGGGHHHHHH!!!” para kasing pinunit ang dibdib niya at biglang lumiwanag ang dibdib niya at me nakita siyang mga mukha na lumabas nito at hinimatay siya pagkatapos at bumagsak siya sa buhangin sa tabi mismo ng espada ni Lorenzo. Makalipas ang ilang sandali me kung anong tumutusok sa noo niya na pilit niya itong inaalis pero paulit-ulit lang itong tinutusok ang ulo niya kaya agad niyang binuka ang mga mata niya at nakita niya ang isang matanda na nakatingin sa kanya.

“Hmmm… mabuti at buhay kapa pala” sabi nung matanda sa kanya na agad bumangon si Julian at humarap siya sa matanda “si.. sino ka?” tanong ni Julian sa kanya “nasaan ako?” sunod niyang tanong. “Hmmm.. kakaiba ang suot mo, ano ito?” tanong nung matanda sa kanya na kita niya ang suot ng matanda na parang katutubo ito dahil sa suot niyang parang panahon noon ni Lapu-Lapu. “Ito na ang sinusuot ng kasalukoyang panahon” sabi ni Julian sa suot niyang itim na pantalon at itim na kamiseta :”kasalukoyang panahon? hmm…. hindi ko naiintindihan ang sinasabi mo bata” sabi nung matanda sa kanya na lumakad ito at umupo malapit sa apoy at tinusok-tusok niya ito na inaayos niya ang kahoy para mabalanse ang pagkasunog nito.

Tumayo si Julian at tumingin siya sa paligid at nagulat siya dahil maliban sa espada ni Lorenzo marami pang mga espada ang nasa paligid “ano ang pangalan ng islang ito?” tanong niya sa matanda na tiningnan siya nito at tinuro ng matanda ang upoan sa harapan niya. Umupo si Julian at tumitingin-tingin siya sa paligid at tila parang sementeryo ito ng mga espada sa daming mga espadang nasa paligid nila. Tahimik lang ang matanda at nakatingin lang ito sa apoy na sumasayaw sa gitna nila “tanda, tinatanong kita” sabi ni Julian sa kanya na hindi siya nito tiningnan “mga kabataan ngayon hindi na talaga marunong rumespeto sa mga nakakatanda nila” sabi ng matanda sa kanya na tumingin ito sa kanya at tinuro ang espada ni Lorenzo.

“Bakit?” tanong niya “mas mabuti pa siya, pagkakita niya sa akin agad itong lumuhod at binigyan agad ako ng respeto” sabi ng matanda kay Julian na napatingin siya sa espada ni Lorenzo “ang ama ko? Pumunta dito ang ama ko?” tanong niya. “Lahat ng Bailan na nakatanggap ng bakal mula sa bulalakaw ay dumadaan dito” nakangiting sabi ng matanda sa kanya na umayos ito ng upo at tinuro ang isang espada. “Parang kang siya” sabi ng matanda na tiningnan nila ang lumang espada na nakatayo sa pinaka itaas na tuktok ng isla “bakit sino ba siya?” tanong ni Julian “hehehe.. siya lang naman ang unang Bailan” sagot ng matanda sa kanya na kinagulat niya. “Ba… Bailan?” gulat na tanong niya.

“Hmmm… mahina ka ba?” tanong ng matanda sa kanya “ano ang ibig niyong sabihin?” tanong ni Julian na tumayo ang matanda at umikot ito “ang mga espadang nasa paligid mo, ang islang ito, hindi mo parin ba nakuha?” tanong ng matanda sa kanya. Napatayo si Julian at tumingin siya sa paligid “im.. imposible.. akala ko ba lumubog na ang isla noon?” gulat na tanong ni Julian sa matanda na ngumiti lang ito at nagsimula itong maglakad sa dalampasigan kaya sinundan niya ito. “Teka, kung ito ang Kuro bakit hindi bumalik ang mga Bailan dito? Bakit hindi sila umuwi sa islang ito?” tanong niya sa matanda “bakit, bakit ikaw lang ang natirang tumira dito?” sunod niyang tanong.

“Hmm… bakit.. bakit.. bakit…” sabi ng matanda na ngumiti lang ito “ah.. pa-pasensya na po” sabi ni Julian “walang anuman yun bata” sabi ng matanda sa kanya na huminto sila sa isang malaking bato at nung tiningnan ito ni Julian me nakasulat sa pader nito. “Ito ang sagradong bato ng Kuro, ito ang batas at relihiyon ng mga Bailan” kwento ng matanda sa kanya “dito nagsimula ang lahat, bata” dagdag ng matanda. Nakita ni Julian sa pinakaitaas ng pader ang isang taong nakatayo sa isang puntod na tinaas nito ang espada niya sa ilalim ng araw “siya ang unang pinuno ng Kuro, ang espadang hawak niya ay ang kauna-unahang espadang ginawa galing sa bakal ng bulalakaw” kwneto ng matanda kay Julian.

“Nandito ho ba yan sa islang ito?” tanong niya sa matanda na tumingin ito sa paligid kaya napatingin din si Julian “hmm…. wala” sabi bigla ng matanda na napabugnot nalang si Julian “alam niyo palang wala bakit ang tagal niyong sumagot” sabi ni Julian sa kanya. “Bwahahahaha kalma lang bata” sabi ng matanda sa kanya na tinapik siya nito sa balikat at bumalik na sila sa kampo nila “wala ka bang napapansin?” tanong ng matanda sa kanya nung papalapit na sila sa kampo nila “ano ho ang dapat kong mapansin?” tanong ni Julian. “Isla ito ng Kuro, sagradong lugar ng mga Bailan, walang sino mang makakatapak sa lupang ito kundi ang purong Bailan lang” sabi ng matanda sa kanya na biglang napaisip si Julian ng sandali.

“Haayyy… mahina ka talaga, hindi ka katulad sa nauna sayo” sabi ng matanda sa kanya na nauna itong umupo sa upoan niya at umupo narin si Julian at doon lang niya napansin kung ano ang sinasabi ng matanda sa kanya. Sa liwanag ng apoy sa harapan niya nakita niya ang kulay ng balat niya “ka.. kayumanggi?” gulat na sabi niya na napatingin siya sa matanda at magkasing kulay na sila ng balat. “Sagrado” sabi ng matanda sa kanya sabay turo nito sa itaas at nung tumingala siya nanlaki nalang ang mga mata niya nung nakita niya ang mga kaluluwa ng mga Bampirang nakalutang lang sa ere. Napanganga si Julian sa gulat kaya ginamit ng matanda ang kahoy niya at sinara ang bibig ni Julian “hindi mabuti sa isang tao ang nakabukas ang bibig, lalong-lalo na kung nakaharap ka sa apoy” sabi ng matanda sa kanya.

“Pa-paano nangyari ito?” takang tanong ni Julian na napatayo siya at tumingin sa isang daan at tatlong kaluluwa ng mga Bampira na nakalutang lang sa ibabaw ng Isla. “Isa lang ang ibig sabihin niyan, bata” sabi ng matanda na tumingin sa kanya si Julian “espesyal ka sa lugar na ito” dagdag niya. “Ano po ang ibig niyong sabihin?” tanong niya “nararapat ka sa islang ito” sagot ng matanda na tumingin si Julian sa itaas at nakita niya ang kaluluwa ni Reyna Lucia, Hen. Guiilermo at ni Morietta na naghihintay lang sa kanya. “Mahal na Reyna” mahinang sabi ni Julian na napatingin sa taas ang matanda “ah.. ang apoy na pumatay sa huling pinuno” sabi ng matanda na tumingin sa kanya si Julian.

“Alam niyo ang nangyari sa ama ko?” tanong ni Julian na ngumiti sa kanya ang matanda at tinuro ang espada ni Lorenzo “kinwento niya sa akin” sabi ng matanda sa kanya “kinwento ng espada ni Lorenzo ang nangyari sa kanya?” tanong ni Julian. “Hindi mo ba sila naririnig?” takang tanong ng matanda sa kanya “ano ba ang pinagsasabi mo, tanda?” inis na tanong ni Julian sa kanya na umiling ang matanda at umayos ito ng upo. “Ang lahat ng espadang ito ay me pangalan, sa oras na ginawa sila nagsisimula na silang mabuhay at doon lang sila magkakaroon ng boses kung mapatakan na sila ng dugo ng taong magmamay-ari sa kanila” kwento ng matanda kay Julian.

“Kilala mo ba ang pangalan ng espada ni Lorenzo?” tanong ng matanda sa kanya na umiling si Julian “hmm… Lam-ang!” sabi ng matanda na biglang lumipad ang espada ni Lorenzo at lumutang ito sa ibabaw ng apoy. “Lam-ang?” tanong ni Julian na nakita niyang umikot ang espada na parang me tenga ito at lumingon sa kanya “pinapangalanan ng mga bagong pinuno ang espada nila sa mga pinunong sinundan nila” kwento ng matanda. “Isa itong ritwal na ginagawa ng bagong pinuno ng mga Bailan ang pangalanan ng espada niya sa sinundan niyang pinuno para maipagpatuloy niya ang koneksyon ng dati sa panibagong panahon” kwento ng matanda kay Julian.

“Ibig sabihin nito ang lahat ng espadang nasa paligid natin ay mga dating pinuno ng Kuro?” tanong ni Julian “tama!” sagot ng matanda sa kanya “pero, nakakalungkot sabihin dahil dito na naputol ang koneksyon ng mga dating Bailan na namuno noon” sabi ng matanda. “Kung gagawa ako ng espada pwede kong ipangalan ito sa ama ko?” tanong niya “hindi!” sagot ng matanda “bakit hindi?” tanong niya. “Dahil si Lorenzo ang tinakdang maging huling pinuno ng mga Bailan, wala na ang Kuro kaya wala ng dahilan para sundan pa ang koneksyon na yun” sabi ng matanda sa kanya. “Hindi pwede ito! Paano ang legasiya ng ama ko?” tanong ni Julian sa kanya.

“Hmmm… akala ko ba hindi ka interesado sa angkan mo?” tanong ng matanda sa kanya na natahimik nalang si Julian “hehehe.” tumawa lang ang matanda na parang nahiya si Julian sa inasal niya kanina. “Kung gusto mong malaman ang lahat, nandyan ang espada niya, hawakan mo lang at dadalhin ka niyan sa panahon na gusto mo” sabi ng matanda sa kanya na naupo si Julian sa upoan niya at tumingin siya sa apoy “lahat ng gusto kong malaman?” tanong niya “hmm… ” sagot ng matanda sa kanya na tumingin si Julian sa espada ng ama niya “paano ko malaman ang nangyari nung gabing pinatay ni Reyna Lucia si Lorenzo kung kasama ko ang espadang ito nung pinatakas ako ng ama ko?” tanong ni Julian.

Tumingin sa kanya ang matanda at sabing “tandaan mo, ang espadang yan at si Lorenzo ay iisa, lahat ng nakikita ni Lorenzo nakikita din ng espadang yan” sabi ng matanda sa kanya. “Kung ganun” sabi ni Julian na bigla nalang bumagsak sa harapan niya ang espada ni Lorenzo “hawakan mo lang ang espadang yan” sabi ng matanda sa kanya na tumingin muna siya sa matanda na nginitian siya nito “nandito lang ako” sabi ng matanda sa kanya. Nagdadalawang isip si Julian na abutin ang espada ni Lorenzo kaya huminga siya ng malalim bago niya inabot ang hawakan nito at nung nahawakan na niya ito bigla nalang lumiwanag ang espada at nasilawan siya nito kaya napatakip siya sa mata niya.

“Tandaan mo bata, ano man ang makikita mo, yun ang katutuhanan” paalala ng matanda sa kanya na bigla nalang itong nawala sa liwanag ng espada at sumunod na nangyari ay nakita nalang niyang nakatayo siya sa isang gubat. :”Kilala ko ang lugar na ito” sabi niya sa sarili niya na napalingon siya at narinig niya ang ingay ng kabayo na papalapit sa kanya na agad siyang nagtago sa likod ng puno at nung sumilip siya nakita niya ang tatlong taong sakay ng tatlong kabayo. Nagmasid lang siya at nakinig lang siya sa tatlo nung dumaan ito sa harapan niya “Kapitan, natutuwa kaming uuwi kana sa Kuro” sabi nung isa sa taong nasa gitna nila “natutuwa din akong makita muli ang Kuro” sabi nung nasa gitna.

“Matutuwa nito sa pinunong Lam-ang, Kapitan” sabi nung nasa kaliwa niya na lumabas ako sa likod ng puno at parang hindi nila ako nakita kahit ilang talampakan lang ang layo nila sa akin “hindi ka nila makikita, bata” sabi bigla ng matanda kay Julian. “TANDA!” gulat na sabi ni Julian na natawa lang ito “hindi ka nila makikita kaya huwag kana magtago” sabi ng matanda sa kanya “paanong hindi nila tayo makita?” tanong niya “memorya nalang ito ng espada ni Lorenzo” sagot ng matanda na biglang nagbago ang paligid at nasa harap na sila ng gate ng Kuro. “Ah.. ang tahanan natin” sabi ng matanda nung nakita niya ito “MABUHAY KA KAPITAN LORENZO, NATUTUWA KAMI SA PAGBALIK MO!” sigawan ng mga Bailan na nakita ni Julian ang tuwa at saya ng mga Bailan nung pumasok na sa Kuro si Lorenzo.

“Tingnan mo kung paano siya tanggapin ng Kuro” sabi ng matanda kay Julian na nakatyao silang dalawa sa itaas ng tore “parang pyesta ah” sabi ni Julian “alam mo ba na bago maupo ang bagong pinuno sa Kuro ay kailangan niya munang dumaan sa isang ritwal bago maipasa ng dating pinuno ang tungkolin niya?” sabi ng matanda sa kanya. “Anong ritwal?” tanong ni Julian “panoorin mo” sabi ng matanda sa kanya na nakita ni Julian ang mataas na tore na tinayo sa gitna mismo ng Kuro. “Ano yan?” tanong ni Julian “hahaha ako ang nagpasimuno niyan noon kasi basta-basta nalang pipili ang bagong uupong pinuno na hindi angkop sa ating mga Bailan” sabi ng matanda sa kanya.

“Ano ang gagawin nila dyan? Para saan ba yan?” tanong ni Julian “panoorin mo para malaman mo” nakangiting sabi ng matanda sa kanya na tumayo si Lorenzo sa harap ng magulang niya at natahimik na ang lahat. “NGAYON, UMUWI NA ANG ANAK KONG SI LORENZO” pasimula ni Lam-ang “PANAHON NARIN PARA BUMABA AKO SA TUNGKOLIN KO BILANG PINUNO NIYO” patuloy niya “NAKAHANDA NA ANG LAHAT PARA SA RITWAL, NGAYON SIMULAN NA ANG PALIGSAHAN!” sabi ni Lam-ang na naghiyawan ang buong Bailan at agad nilang pinresenta ang anim na lalahok sa paligsahan sa pag-akayat sa ikalimang palapag ng tore.

“Teka, maglalaban sila?” tanong ni Julian “hehehe oo, noon nahuhulog kasi sa politika ang lahat kung ang bagong pinuno ang mismong pipili na magiging kabiyak niya kaya sa ganitong paraan magiging patas ang lahat” paliwanag ng matanda sa kanya. “SIMULAN NA ANG PALIGSAHAN!” sigaw ni Hen. Amistad na nagsimula naring mag-ingay ang mga tambol sa gilid ng tore at lumapit na ang anim na kababaihan sa gilid ng tore dala ang sandatang arnis nila. “ALAM NIYO NA ANG PATAKARAN NG RITWAL NA ITO, SINO MAN SA INYONG ANIM ANG MAKAKAAKAYAT SA IKA LIMANG PALAPAG NG TORENG ITO AY ANG MAGIGING KABIYAK NI LORENZO!” paliwanag ni Lam-ang sa kanila.

“NGAYON, KUNG HANDA NA KAYO” sigaw ni Lam-ang na tumigil na sa pagtambol “ABANTE!” sigaw ni Nala na agad kumilos ang anim at pumasok sila sa ilaim ng tore papunta sa hagdanan na naglaban pa sila. Naka maskara ang mga kakabaihan at pareho ang mga suot nila kaya hindi mo alam kung sino-sino ang sumali sa palahok na ito “pinuno, tila magagaling ata ang mga kababaihan na sumali ngayon” sabi ni Hen. Amistad kay Lam-ang. “Hahaha tama ka Heneral at alam kong magiging magaling na mandirigma ang magiging esposa mo, Lorenzo” sabi ni Lam-ang na napabugnot nalang si Lorenzo.

“Ang gagaling nilang lumaban” sabi ni Julian dahil wala sa anim ang napatumba dahil magaling silang dumepensa “kailangan mapaalis sa loob o taas ng tore ang kalaban nila kung gusto nilang manalo” paliwanag ng matanda kay Julian. Nakita nilang nasa pangalawang palapag na ang anim at tila magaling nga silang lahat dahil wala pa sa kanila ang naalis sa tore “ayan na!” sabi ni Hen. Amistad nung natadyakan ng isang babae ang kalaban niya at muntik na itong mahulog sa pangalawang palapag pero nakakapit ito kaya nakabalik ito sa loob. “WOOO!” sigawan ng lahat nung nakita nila yun at nakita ni Julian na natutuwa ang matanda sa pinapanood nila.

Nagsigawan ang lahat nung naalis sa tore ang isang babae at nagsimula naring umakyat sa pangatlong palapag ang tatlo habang naglaban parin sa pangalawang palapag ang dalawang babae. “YAAAHHHHH!” sigaw bigla ng matanda na kinagulat ni Julian na tumawa lang ang matanda sa reaction niya “ayun na!” sabi ng matanda dahil me isa nanamang babae ang naalis sa tore kaya apat nalang ang natira. “Ayan, dalawa laban sa dalawa” sabi ng matanda na natutuwa itong nakatingin sa tore, napamangha si Julian sa galing ng mga babaeng ito lalo na sa paggamit ng arnis. “Ayan na!” sabi nung matanda nung nahulog na yung isa pang babae at tatlo nalang sila at nakaakyat na sila sa pang-apat na palapag.

“TATLO NALANG ANG NATIRA!” sigaw ni Hen. Amistad na nagkaharapan na ang tatlo sa pang-apat na palapag at naglaban silang tatlo, nung una dalawa laban sa isa at nung nahulog na yung pangatlo, dalawa nalang ang natira. “Heto na Lorenzo” sabi ni Hen. Amistad sa kanya na napabugnot nalang muli si Lorenzo at tumingin sa itaas ng tore, Umatake ang isang babae at natamaan niya sa balikat, sa gilid ng katawan at sa paa ang kalaban niya na napatumaba ito. “Huwag kanang tumayo, akin na si Lorenzo” sabi nung unang babae na bumangon ang pangalawa at pumorma ito “gusto mo talagang masaktan no?” sabi nung unang babae na hindi siya sinagot nung pangalawa “katawan mo yan” sabi nung una na umatake ulit siya.

“AKIN NA SI LORENZO!” sigaw nung unang babae na bigla nalang yumuko ang pangalawang babae at sinaksak niya sa tiyan ang una gamit ang arnis niya na napaatras ito kaya kinuha niya itong pagkakataon para atakihin siya. Tinamaan niya ang unang babae sa mukha, sa leeg, sa balikat sa gilid ng tyan sa hita niya pababa sa tuhod na napaatras ang unang babae sa dulo ng pang-apat na palapag. Napatingin ang una sa pangalawa na gulat na gulat ito sa pinakitang galing niya “akin si Lorenzo, hindi sayo!” sabi nung pangalawa na binigyan niya ng isang malakas na tadyak ang unang babae na napaatras ito paalis ng platform ng pang-apat na palapag at sinalo ito ng maraming Bailan na naghihintay sa baba.

Nagsigawan ang lahat nung nakita nila ang natirang babae na umakyat na ito sa ika limang palapag at kinuha ang isang tela na isusuot ni Lorenzo sa koronasyon niya. Sumunod ay humarap ang nanalo sa paligsahan kina Lam-ang, Nala at Lorenzo at pinresenta niya ang tela kay Lorenzo na tinanggap naman niya ito. “Lorenzo” tawag ni Lam-ang sa kanya na nilapitan ni Lorenzo ang babae at siya na ang nag-alis sa maskara niya. “YAAAHHHHH!” nagsigawan ang lahat nung nakita nilang si Lala ang nanalo na kinagulat naman ni Lorenzo dahil alam niyang me gusto sa kanya ang babae “akin kana ngayon, Lorenzo” mahinang sabi ni Lala sa kanya na tinaas ni Lam-ang ang kamay nilang dalawa “IPAPAALAM KO SA LAHAT ANG PAG-IISANG DIBDIB NG BAGONG PINUNO NG KURO NA SI LORENZO AT ANG BAGO NIYANG KABIYAK NA SI LALA!” pag anunsyo ni Lam-ang na naghiyawan sila at maya-maya lang ay lumuhod sila.

“Inay” sabi ni Julian na tinapik siya ng matanda at biglang bumalik sila sa isla “kinasal ang ama at ina ko sa araw ng pagbalik niya sa Kuro?” tanong ni Julian sa matanda “oo, malubha na ang karamdaman ni Lam-ang kaya bago pa man siya pumanaw kailangan niyang maipasa ang titolo niya kay Lorenzo” paliwanag ng matanda. “Mahal na mahal ni Lala ang ama mo, kahit alam niyang pangalawa lang siya sa puso ni Lorenzo hindi ito naging hadlang para gawin niya ang tungkolin niya” kwento ng matanda. Tahimik lang si Julian na nakatingin ito sa apoy “kung iniisip mo na kaya ka ipinanganak dahil sinunod ni Lorenzo ang responsibilidad niya bilang pinuno, nagkakamali ka bata” sabi ng matanda na napatingin sa kanya si Julian.

“Bago ka pa man nabuo sa sinapuponan ng nanay mo sinimulan ng mahalin ni Lorenzo si Lala, ang ritwal nilang mag-asawa ang maglaban, hahaha kung gaano kagaling si Lorenzo ganun din kagaling ang nanay mo” kwento ng matanda sa kanya. “Nakita mo kung paano lumaban ang nanay mo, hindi ba?” tanong ng matanda sa kanya “oo…. teka..” sabi bigla ni Julian “bakit?” tanong ng matanda na tumayo si Julian at ginaya niya ang purma ni Lala kanina “ano ang ginagawa mo?” tanong ng matanda sa kanya. “Hah!” sabi nalang ni Julian at bigla siyang umupo sa kahoy “hmmm… ” nagtaka sa kanya ang matanda.

“Yung tayo niya at purma niya.. parang nakita ko na noon yan… hindi ko lang mata…” naputol nalang siya at tumingin siya sa taas at nakita niya ang taong iniisip niya na pati ang matanda napatingala din sa mga kaluluwang nakalutang sa ibabaw ng Isla. “Siya ba?” tanong ng matanda na nakatingin silang dalawa kay Morietta “imposible.. ” sabi ni Julian “walang imposible bata, kung alam mo ang totoo” sabi ng matanda sa kanya. “Akala ko si ama ang nagturo sa kanyang lumaban pero ang pustora at purma ng pag-atake niya katulad sa nanay ko” sabi ni Julian “hmmm… ang hina mo talaga bata” sabi ng matanda sa kanya.

“Dahil tinuroan siya ni Lala” sabi ng matanda sa kanya na hinawakan muli ni Julian ang espada ni Lorenzo at napunta siya sa kubo ng magulang niya na ngayon ay nakita niyang buntis na ang nanay niya. Nagulat siya dahil nakita niya si Morietta sa loob na nag-eensayo ito habang binibigyan ng utos ni Lala kung paano ito gumalaw at paano ito dumepensa “hindi pa ba kayo tapos?” tanong ni Lorenzo na ngayon ay kakapasok lang sa kubo. “Heneral” tawag ni Morietta sa kanya “hindi ka pa ba babalik sa palasyo, Morietta?” tanong ni Lorenzo “hindi pa” sagot ni Morietta “Mori, yung pustora mo” sabi ni Lala sa kanya “opo, mahal na Ginang” sabi ni Morietta na umayos siya.

“Papagalitan ka ni Reyna Lucia niyan” sabi ni Lorenzo “hindi naman magagalit ang Reyna kung dumadalaw ako dito, si Heneral Guillermo lang” sabi niya na nagpapahid siya ng pawis at nakatingin sa tiyan ni Lala. “Malapit ng lalabas ang anak namin, Mori” sabi ni Lala sa kanya “Heneral, pwede bang paglaki niya… ” sabi ni Morietta “ano?” tanong ni Lorenzo “siya ang maging.. kabiyak ko?” sabi ni Morietta na nagkatinginan ang mag-asawa at natawa sila. “Hindi pa nga lumabas ang anak namin aangkinin mo na agad” sabi ni Lala sa kanya “eh gusto ko kasing maging parte ng pamilya niyo” nakangiting sabi ni Morietta na napailing lang si Julian.

“Kailangan mo munang dumaan sa isang ritwal Morietta bago mo maangkin si Julian” sabi ni Lala sa kanya “kahit sino kakalabanin ko” sabi ni Morietta na natawa lang si Lorenzo “pero alam mong mga babaeng Bailan lang ang pwedeng sumali dun, Morietta” sabi ni Lorenzo sa kanya. “Hmp!” lang si Morietta na humawak siya sa tiyan ni Lala at ngumiti siya “Julian, paglabas mo aalagaan kita at babantayan kita” sabi ni Morietta na napangiti si Julian “at paglaki mo, magiging akin ka!” dagdag niya na natawa ang mag-asawa pati narin ang matanda sa likod ni Julian “si Kapitan talaga” sabi ni Julian.

“Paumanhin po, Pinuno!” sabi ng isang tauhan niya sa labas “ano yun?” tanong ni Lorenzo “nakahanda na po ang mga tauhan natin, ikaw nalang po ang hinihintay namin” balita nito “sige, susunod na ako” sagot ni Lorenzo. “Mahal, aalis ka ba talaga ngayon?” tanong ni Lala sa kanya “oo, nagpatawag ng pagpupulong si Haring Romolo” sabi niya “Morietta, wala na ang araw, dapat ka naring bumalik sa palasyo” sabi niya kay Morietta. “Sige po, paalam Ginang Lala, Heneral” paalam niya sa dalawa “mag-iingat ka Morietta at ano mang oras dalawin mo ako dito para ipagpatuloy natin ang pag-eensayo mo” sabi ni Lala sa kanya “masusunod po, mahal na Ginang” sabi ni Morietta na hinatid silang dalawa ni Lala sa labas ng kubo.

“Paalam sa inyo!” sabi Morietta na nagkaroon ito ng pakpak at lumipad na ito pabalik sa palasyo “nagdadalaga na talaga si Morietta” sabi ni Lala “tumitigas narin ang ulo” sabi ni Lorenzo. “Mahal, mag-iingat kayo” sabi ni Lala sa kanya “babalik agad ako pagkatapos” sabi ni Lorenzo sa kanya na biglang napangiwi ang mukha ni Lala “bakit?” tanong agad ni Lorenzo. “Tumadyak si Julian” sabi ni Lala sabay ngiti niya “hehehe, anak huwag mo masyadong bigyan ng sakit ng ulo ang nanay mo ha?” sabi ni Lorenzo kay Julian “Pinuno” tawag ng tauhan niya “aalis na kami” paalam ni Lorenzo “mag-ingat kayo, mag-ingat ka!” sabi ni Lala sa kanya “oo” sagot niya at humalik siya kay Lala at sa tiyan niya bago sumakay ng kabayo si Lorenzo at umalis na sila.

Habang malayo na sina Lorenzo sa Kuro nagsisimula naring sumakit ang tiyan ni Lala kaya agad siyang pinasok sa kubo nila at pinatawag ng nanay niya ang manghihilot at mag-aanak ng Kuro. Nagtatawanan at nagsasaya sila Lorenzo habang nasa byahe sila papunta sa lugar ng mga Lobo na lingid sa kaalaman niya nanganganak na pala si Lala. Habang nangyayari ang lahat ng ito nakatayo sa ibabaw ng pader ng Kuro sina Hen. Amistad at Resisyo bitbit ang mga espada nila at isang bote ng alak “kaibigan” sabi ni Hen. Amistad na inabot ang bote galing kay Resisyo at uminom ito “huwag mong ubosin yan Amistad” sabi ni Resisyo na hinanda na niya ang espada niya. “Alam ko” sabi ni Hen. Amistad na tumingala ito sa langit.

“Hoy Amistad! mangako ka” sabi ni Resisyo sa kanya “ano?” tanong niya “kung sino man sa atin ang mauuna, dapat maghanda ito ng alak” nakangiting sabi ni Resisyo na napangiti din si Amistad “papayag ako dyan” sagot niya na binato niya ang bote sa lupa at nabasag ito. Lumingon si Hen. Amistad sa likuran niya at nakalinya na ang mga sundalong Bailan “bakit ngayon pa kung kelan wala ang pinuno natin” sabi ni Resisyo “huwag kana magreklamo Resisyo, parang hindi ka Bailan” sabi ni Amistad sa kanya “Heneral, nakapwesto na po ang mga tauhan natin at me nagbabantay narin sa mahal na Ginang” balita ng tauhan niya. “Mabuti!” sagot ni Hen. Amistad habang nakatingin siya sa maraming sundalong Kastila na papalapit sa Kuro.

Chapter XVII: Death!

“Issa, ano ang plano mo?” tanong ni manang Zoraida sa akin “hihintayin muna natin maghating gabi para konte nalang ang tao sa presinto” sabi ko sa kanya “paano kung marami pang tao dun?” tanong ni Dante. “Alam ko ang takbo ng presintong yun, Dante kaya nakakasiguro akong konte nalang ang tao mamaya” pasisiguro ko sa kanya “ang sarap ng niluto mo Issa” sabi ni Jasmine sa akin na tinulongan na niya akong magligpit ng plato. “Ako na ang maghuhugas niyan” sabi ni manang Zoraida sa akin “hindi manang me dishwasher kaya hindi mo na kailangan pang hugasan yan” sabi ko sa kanya na binuksan ko ito at pinasok ko ang mga ginamit namin sa loob at naglagay ako ng dishwasher soap at sinara ko ito at pinaandar.

Nakaupo kaming lahat sa sala at nag-uusap sa susunod naming hakbang “nasa pangatlong selda si Boyet, solo siya dun” sabi ko sa kanila na ginuhit ko pa ang buong layout ng presinto para malaman nila kung nasaan si Boyet. “Nasa pinakadulo niyo pala siya nilagay?” tanong ni Dante “oo, nilagay ko siya sa seldang yun dahil naka set na kasi ang schedule ng arraignment niya” paliwanag ko sa kanila. Narinig kong tumigil na sa pag-andar ang dishwasher kaya nagpaalam muna ako sa kanila para asikasuhin ito “sino ang sasama sa kanya para makuha si Boyet?” tanong ni Dante kay Zoraida “huwag mo akong tingnan Dante, pagdating sa ganyan wala akong alam dyan” sabi ni Zoraida sa kanya.

“Pwede tayo Heneral, pwede tayong magkunwaring pulis” sabi ni Crispin “ano ka ba, hindi ganun kadali yun” sabi ni Berting “tama si Berting mahirap na magkunwari tayong pulis dahil hindi tayo kilala ng mga tao dun” sabi ni Dante. “Hindi talaga kayo pwedeng magkunwaring pulis, lalong-lalo na sa QCPD” sabi ko sa kanila na napalingon silang lahat sa akin “bakit naman?” tanong ni Crispin. “Two things, una, kilala namin ang lahat ng mga pulis sa presinto day or night shift man ito, pangalawa, walang makakapasok na kahit na sino kahit pulis pa kayo na walang pahintulot sa Hepe namin o sa Hepe ng mga pulis na dumadalaw dun” sabi ko sa kanila. “Ay, hindi nga talaga pwede” sabi ni Crispin “yun nga lang ang problema, hindi ko pwedeng ilabas mag-isa si Boyet” sabi ko sa kanila.

“Hindi ba me partner ka naman?” tanong ni Dante sa akin “oo, pero hindi ko basta lang hihingin ang tulong ni Alan na hindi magsususpetsa ang ibang kasamahan namin” sagot ko sa kanya. “Ang hirap pala” sabi ni Berting “nay, paano kung idaan natin si Boyet sa portal?” tanong ni Jasmine kay manang Zoraida na nabuhayan kaming lahat nung sinabi niya ito “ano ka ba Jasmine, pinagbabawal sa Konseho na gamitin ang kapangyarihan natin sa labas..” “Zoraida, alam na namin na matagal mo ng ginagamit ang kapangyarihan mo sa labas ng sinasakupan ng Konseho” pagputol ni Dante sa kanya na natahimik nalang siya. “Ano manang Zoraida, pwede ba?” tanong ko sa kanya na tiningnan niya kami isa-isa at sabing “pwede, pero kailangan kong makita ang lugar bago ko buksan ang portal” sabi niya sa akin.

“SAKTO!” sigaw ni Berting na napatigil nalang si Crispin at Dante “bakit?” tanong ko sa kanila “nakabukas ba ang kwarto ng kapatid mo?” tanong ni Dante sa akin “hindi, bakit?” takang tanong ko. “Delikado ito” sabi niya na agad silang tumayo “ano ang nangyari sa inyo, Dante?” tanong ni manang Zoraida sa kanila “paparating ang kapatid mo sa condo niya” sabi ni Crispin. “Imposible, nasa mansion ngayon si..” natahimik nalang ako nung narinig namin ang lock ng pinto sa condo na napalingon ako sa tatlong lobo at nagulat nalang ako dahil bigla nalang silang nawala sa likuran ko at nakita kong nakabukas ang sliding door papunta sa terrace. “Issa!” tawag sa akin ni manang Zoraida na agad tumayo si Jasmine at sabing “desapareixer (disappear)”.

Bumukas ang pinto ng condo at pumasok sa loob ang kapatid ko at napahinto ito at tumingin sa amin “Elizabeth.. magpapaliwanag ako sayo” sabi ko sa kanya na napabugnot nalang ito at nilapitan ako “magpapaliwanag ako sis” sabi ko. Malapit na siya sa akin ng biglang lumusot lang ito sa katawan ko na parang wala ako sa harapan niya at sinara ang sliding door ng terrace at nilagay ang mga pinamili niya sa sofa. “Oo, nandito na ako sa condo, maghahanda ako para sayo my love, hihihi.. sige.. see you later.. love you too, mwah!” sabi niya na kita kong naka bluetooth ito at nilagay niya ito sa mesa at pumunta sa kusina. Hindi ako nakagalaw ni hindi man lang ako makapaniwala sa nangyari kanina “ma… manang.. ” tawag ko kay manang Zoraida.

“Jasmine, pabigla-bigla ka naman” sabi ni manang Zoraida sa kanya “nagpanic kasi ako kaya nagbigkas nalang ako para hindi niya tayo makita at marinig” sagot ni Jasmine sa nanay niya. “A.. ano ang ginawa mo?” gulat kong tanong sa kanya “desapareixer ang tawag nito na ibig sabihin nawawala tayo sa limang senses niya” paliwanag niya sa akin “ibig sabihin nito…” sabi ko “oo, hindi niya tayo marinig, makita, maramdaman, maamoy at lalong hindi niya tayo hehehehe..” natawa nalang siya “Jasmine!” tawag ni manang Zoraida sa kanya na nakuha ko ang huling sinabi niya. Pumunta ako ng kusina at kita kong naghihiwa ng gulay ang kapatid ko at tila naghahanda ito ng dinner “sino kaya ang kausap niya kanina?” tanong ko “baka boyfriend niya” sabi ni Jasmine.

“Pulis ako, tingin mo hindi ko alam kung sino ang mga umaaligid sa kanya?” sabi ko kay Jasmine “baka bagong prospect, Issa” sabi niya “patay sa akin ang babaeng ito kung isa dun sa mga nanloko sa kanya noon ang pupunta dito” banta ko. “Bakit nandito ang kapatid mo?” tanong sa akin ni manang Zoraida “hindi ko alam, dapat nasa mansion siya ngayon kasama ang magulang ko” sagot ko na narinig kong bigla nalang humatching ang kapatid ko at nagmamdali itong tumkabo papunta sa kwarto niya. “Ano ang nangyari dun?” tanong ni Jasmine “patay tayo, allergic sa aso ang kapatid ko” sabi ko sa kanila na natawa nalang si Jasmine kaya nabatukan siya ni manang Zoraida.

Panay hatching ng kapatid ko sa kwarto niya na nagpapahid na ito ng tissue sa ilong “ano ba yan! Parang haa.haa..hatchiii!” sabi niya na nagmamadali itong pumasok muli sa kwarto “tumambay pa naman sina Dante dito kanina” sabi ko na nag-alala tuloy ako kay Elizabeth. “Me panlunas ako dyan” sabi ni manang Zoraida na tinaas nito ang kamay niya na kita kong gumalaw ang bibig nito na tila me binibigkas ito at maya-maya lang ay tumigil na sa kakahatchi si Elizabeth “whew.. that was weird!” sabi ng kapatid ko na bumalik ito sa kusina at tinuloy ang pagluluto niya. “Buti nalang hindi lobo si kuya Julian kung magkataon sa labas palagi siya matutulog” natatawang sabi ni Jasmine “hay naku!” nalang ako at tiningnan ang kapatid ko.

Samantala sa Isla habang nakahawak si Julian sa espada ni Lorenzo nakalutang siya sa ibabaw ng dating Kuro at ngayon ay pilit pinapasok ng maraming sundalong Kasitla habang denedepesahan ito ng mga tauhan ni Hen. Amistad. “Huwag niyo silang hayaang makapasok sa Kuro!” utos ni Hen. Amistad sa mga sundalo niya “OPO HENERAL!” sigaw nila “Amistad kailangan nating humanda sa opensa nila” sabi Resisyo sa kanya dahil nakita nila ang tatlong kanyon na dala ng mga Kastila. “Hindi nga ito maganda para sa atin” sabi niya kay Resisyo na nilingon niya ang buong Kuro at nakita niyang nagkakagulo narin ito dahil sa pag-atake ng mga Kastila.

“Heneral, nagpadala na kami ng agila para kay pinunong Lorenzo” balita ng isang tauhan niya “mabuti, ihanda ang mga magpapana” utos niya “masusunod Heneral!” sagot ng sundalo niya at umalis na ito. “Pana laban sa kanyon?” tanong ni Resisyo sa kanya “hehehe tingnan natin kung ano ang mas epektibo” natatawang sabi ni Hen. Amistad sa kanya “HENERAL! HENERAL!” tawag ng isang sundalo niya. “Bakit?” tanong niya “nailuwal na po ng mahal na Ginang ang anak niya” balita nito “MAGALING!” sabi ni Hen. Amistad na humakbang ito at sabing “MGA KAWAL! IPINANGANAK NA ANG SANGGOL NI LORENZO! IAALAY NATIN ANG TAGUMPAY NATIN DITO SA BATANG SI JULIAN!” balita niya sa lahat na nagsigawan at hiyawan ang mga sundalo nila at lalo lang silang ginanahang lumaban.

“Ano ang gagawin natin ngayon?” tanong ni Resisyo sa kanya “pigilan ang mga bastardong ito na hindi makapasok sa Kuro sapat para makarating si Lorenzo sa Kuro” sabi ni Hen. Amistad sa kanya na niyuko nila ang ulo nila ni Hen. Amistad at bumalik sila sa pwesto nila. “Lorenzo, magmadali ka, kailanganin ka ng pamilya mo” sabi ni Hen. Amistad sa sarili niya habang nakatingin sa tatlong kanyon na hinahanda na ngayon ng mga Kastila. “Mahal na Ginang kailangan na po nating ihanda ang pagtakas niyo” sabi ng tauhan niya “hindi, hindi ako aalis ng Kuro” sagot ni Lala “paano ang anak niyo? Kung maging totoo man ang hula kay pinunong Lorenzo pati siya..” “hinding-hindi mangyayari yun” sabi ni Lala sa kanila na pumasok ang isang sundalo niya at binalitang malapit ng masira ang gate ng Kuro.

“Mahal na Ginang pakinggan mo kami, tumakas na po kayo!” pagmamakaawa ng tauhan niya “hindi, lalaban ako” sabi ni Lala na tumayo siya kahit kakapanganak lang niya “Emeryo, sabihin mo kay Hen. Amistad na palakasin ang depensa natin, bigyan niyo ng oras na makabalik si Lorenzo dito” utos niya sa sundalo niya “masusunod, mahal na Ginang” sagot nito. Kinuha ni Lala ang gamit niya sa aparador at sinuot ang pandigma niya at ang espadang ginawa ni Resisyo sa kanya “ina, ikaw na ang bahala kay Julian” utos niya sa nanay niya. “Anak, pwedeng pakinggan mo naman ako” naluluhang sabi ng nanay niya “patawad inay, katungkolan kong unahin ang Kuro habang wala si Lorenzo” sabi ni Lala sa kanya.

Naghubad narin ang mga tumulong sa panganganak niya na suot nila at ngayon nakapandigma na silang lahat “nakahanda narin kami, mahal na Ginang” sagot ng mga kababaihan sa kubo niya. Narinig nila ang ingay ng tatlong kanyon sa labas kaya umiyak si Julian dahil sa gulat “huwag kana umiyak anak” sabi ni Lala nung binuhat niya ito at dinikit niya si Julian sa dibdib niya “pakinggan mo ang tibok ng puso ni nanay, anak” sabi niya na kumalma ito. Naghubad narin ang nanay ni Lala at nakapandigma narin ito “kung ganun, lalaban narin ako” sabi ng nanay niya na napangiti si Lala “ano ang iuutos niyo sa amin, mahal na Ginang?” tanong ng isa.

“Alam kung dinedepensahan ng mga kalalakihan ang pader natin, tayo naman ang magiging opensa nila” sabi ni Lala sa kanila “alam na namin ang gagawin, mahal na Ginang” sagot nila. “Ina, manatili ka na muna dito kasama si Julian” utos niya sa nanay niya “kung yun ang gusto mo, mahal na Ginang” sagot ng nanay niya. Niyakap niya muna si Julian at hinalikan niya ito sa pisngi “dito ka lang anak ha, lalabas lang muna si nanay” naluluhang sabi ni Lala sa kanya. Nakatingin lang si Julian sa gilid habang nangyayari ito at nakaramdam siya ng kirot sa puso niya “iiwan muna kita sa lola mo habang wala pa ang tatay Lorenzo mo si nanay muna ang mamuno sa labas, mahal na mahal kita anak” naluluhang sabi ni Lala kay Julian at binigay na niya ito sa nanay niya.

Sinundan ni Julian si Lala palabas ng kubo at nakita niyang nakalinya na ang mga kababaihang Bailan sa harapan ng kubo at me dala silang mga pana “ALAM NIYO NA ANG POSISYON NIYO!” sabi ni Lala sa kanila. “OPO!” sagot nilang lahat kaya nagsimula na silang mag marcha papunta sa gate ng Kuro na napalingon si Hen. Amistad nung mapansin niya ito “salamat naman at parating na sila” sabi niya “MAGHANDA KAYO, MAGSISIMULA NA ANG OPENSA NATIN!” sigaw niya sa mga sundalo niya “OPO HENERAL!” sagot nila. Pumwesto na ang mga kababaihan sa harap ng gate ng Kuro at hinanda narin nila ang mga sandata nila “mahal na Ginang kayo nalang po ang hinihintay namin” sabi ng isang tauhan niya.

“Hintayin niyo ang utos ko” sabi niya na niyuko lang ng sundalo niya ang ulo nila at umakyat si Lala sa itaas ng pader kung nasaan sina Hen. Amistad at Resisyo “mahal na Ginang” niyuko nila ang mga ulo nila. Nakita ni Lala ang mga sundalong kastila na pilit binubuksan ang gate ng Kuro kaya tinaas niya ang kamay niya at nung binaba niya ito binitawan ng mga kababaihang Bailan ang pana nila at biglang nagdilim ang kalangitan sa dami ng bala ng pana na lumipad sa ere papunta sa mga kalaban nila. “HAHAHAHA” tumawa lang si Hen .Amistad nung nakita nilang nagsitakbuhan ang mga kasitla para makahanap ng masisilungan. “Mahal na Ginang, natutuwa akong naririto kana” sabi ni Resisyo sa kanya “bakit Resisyo? Natatakot ka ba?” tanong ni Lala sa kanya na tumawa lang si Hen. Amistad.

Samantala, malapit ng makarating sina Lorenzo at mga tauhan niya sa lugar ng pagpupulong ng biglang napatigil ang isang tauhan niya “bakit Renaryo?” tanong ni Lorenzo na nakita niyang nanlaki ang mga mata nito. Napalingon sila sa tinitingnan niya at pati sila nagulat din dahil nakita nila ang isang agila na papalapit sa kanila. “Pinuno!” sabi ni Renaryo “ANG KURO!” sigaw ni Lorenzo na agad silang bumalik at sumalubong sa kanila ang agila na agad itong dumapo sa balikat ni Balwig “PINUNO, ANG KURO!” sigaw niya “ALAM KO!” sagot ni Lorenzo na mabilis nilang pinatakbo ang kabayo nila. “BAKIT ANO BA ANG NANGYARI?” tanong nung binatang kasama nila “ITIM ANG NAKA BALOT SA PAA NG AGILA” sabi ni Balwig “ano ngayon kung itim?” tanong nung binata “ME UMAATAKE SA KURO!” sagot ni Renaryo “Lala, sana ligtas kayo” sabi ni Lorenzo sa sarili niya.

Marami ang namatay sa mga kastila na umatras sila palayo sa gate ng Kuro dahil pinaulanan muli sila ng mga bala ng pana kaya natigil narin ang pagputok ng mga kanyon nila. “Mahal na Ginang tila naduduwag ata ang mga sundalo nila” sabi ni Resisyo “huwag kang maging kampante Resisyo, hindi pa tapos ang gyerang ito” sabi ni Lala sa kanya na nagbigay siya ng signal gamit ang kamay niya na agad kumilos ang mga kababaihang Bailan. “Ano ang susunod nating hakbang?” tanong ni Hen. Amistad sa kanya “alam kong nangangati kana at ang mga tauhan natin, Hen. Amistad” sabi ni Lala sa kanya na napangiti ito “salamat mahal na Ginang” sabi ni Hen. Amistad sa kanya na humakbang ito sa harapan nila “MGA KAWAL, IHANDA ANG ESPADA NIYO!” sigaw niya na lumingon siya kay Lala na tumango siya “UBOSIN ANG KALABAN!” sigaw niya “OPO HENERAL!” sagot ng mga sundalo niya.

Bumukas ang gate ng Kuro at nagsitakbuhan palabas ang mga sundalong Bailan papunta sa mga sundalong kastila na ngayon ay naghahanda narin sa pagsalakay nila “UBOSIN ANG MGA YAN!” sigaw ni Emeryo na nangunguna sa grupo. “Mahal na Ginang” sabi ni Hen. Amistad “sige Heneral” sagot ni Lala na tumalon ito pababa sa pader ng Kuro sa naghihintay niyang kabayo at agad itong umalis patungo sa mga sundalong kastila. “PARA SA KURO!” sigaw ni Hen. Amistad “BAILAAAANNNN!” sigaw ng mga tauhan niya na agad nilang pinagtataga ang mga sundalong kastila na hindi man lang ito nakadepensa sa mga atake nila.

Isa-isang napatay ng mga Bailan ang mga sundalong Kasitla at napatay din nila ang mga sundalong nag oopera sa mga kanyon na inikot pa nila ito at ginamit nila ito para pasabugin ang mga sundalong kastilang tumakbo palayo sa kanila. “Mahal na Ginang, tagumpay po tayo” sabi ni Resisyo sa kanya na hindi man lang natuwa si Lala sa nakikita niya “bakit po, mahal na Ginang?” tanong ng isang tauhan niya “hindi pa tayo tapos” sagot ni Lala na tinuro niya ang espada niya sa langit. “Bathalang araw, tulongan niyo kami” nabigkas nalang ng matandang Bailan nung makita nila ang dilim na paparating sa Kuro. “IPAGBIGAY ALAM KAY HENERAL AMISTAD NA BUMALIK SILANG LAHAT SA KURO!” utos ni Lala sa tauhan niya na sinunod agad ito “ano ang gagawin natin, mahal na Ginang?” tanong ng tauhan niya “pipigilan natin sila hanggang makabalik sa Kuro si Lorenzo” sagot niya.

Bumalik na silang lahat sa Kuro at agad nilang nilagyan ng maraming kahoy ang gate para hindi ito madaling mabuksan ng mga kalaban, nagbago narin sila ng taktika na pinaghalo na ni Lala ang mga lalaking mamamana at mga kababaihan. “Ano ang estratahiya natin?” tanong ni Hen. Amistad kay Lala “isa lang Heneral” sagot niya “pigilan silang hindi makapasok sa Kuro, utosan ang mga tauhan natin na maghanda ng pana, alam kong lilipad sila patawid sa pader natin” sabi ni Lala sa kanya “masusunod!” sagot niya. “Resisyo, bigyan ng mga espada ang mga tauhan natin, kailanganin natin ang lakas nila” utos ni Lala sa kanya “masusunod, mahal na Ginang” sagot niya.

Nakita ni Julian ang nanay niya sa ibabaw ng pader ng Kuro “inay” tawag niya na bigla itong napalingon sa kanya at kita niyang tiningnan siya na parang nakikita siya nito “Julian, kung ito man ang huling gabi ko dito sa mundo, sana anak mabuhay ka para sa amin ng tatay mo” sabi ni Lala na ikinagulat ni Julian. “Inay…” sabi niya na agad lumingon si Lala sa mga tauhan niya sa baba “PAPARATING NA SILA, IHANDA NIYO NA ANG MGA SANDATA NIYO!” sigaw niya na hinugot narin niya ang espada niya at humarap sa dilim na paparating sa Kuro. Maya-maya lang ay may biglang bumangga sa gate ng Kuro na muntik na itong masira “AYAN NA SILA!” sigaw ni Heneral Amistad na tumalon mula sa ibabaw ng pader si Lala at tumayo siya katabi si Hen. Amistad at naghanda sila.

“BITAWAN NIYO NA!” sigaw ni Lala na agad binitawan ng mga mamamana nila nung dumaan sa ibabaw ng pader ng Kuro ang mga nagliliparang manananggal at biglang nawasak ang gate ng Kuro “ABANTE!!!” sigaw ni Lala na agad silang umabante at sinalubong ang maraming aswang na pumasok sa gate ng Kuro. Doon nakita ni Julian kung paano lumaban ang mga Bailan lalong-lalo na ang nanay niya na ngayon ay naliligo na sa dugo ng mga aswang “HUWAG NIYO SILANG PALAPITIN SA MGA KUBO!” sigaw ni Lala na pumorma silang lahat sa pader na nagdedepensa sa kumyunidad ng Kuro “HUWAG NIYO SILANG HAYAANG MAKADAAN SA INYO!” sigaw niya na pinagtataga nila ang mga aswang na lumalapit sa kanila.

Kung me lilipad sa ibabaw nila agad itong pinapana ng mga mamamana nila at naghanda narin sila ng apoy para pansunog nila sa mga bumagsak na manananggal. Hinugot pa ni Lala ang pangalawang espada niya at mabilis niyang pinaghahampas ang mga aswang na lumalapit sa kanya, tumakbo siya paabante sa mga nakalinyang aswang na yumuko at umikot siya sa pagitan nila at nahiwa niya ang mga ito. “GRAAAHHHHHH..” napasigaw ang ibang mga aswang dahil sa espadang tumatama sa kanila na nakita nilang umatras ang mga ito kaya naghiyawan silang lahat dahil sa tagumpay nila “HUWAG KAYONG MAGING KAMPANTE!” sigaw ni Lala “HINDI PA ITO TAPOS!” dagdag niya “OPO!” sagot nilang lahat.

Samantala malapit na sina Lorenzo sa Kuro at nakikita na nila ang dilim na bumabalot sa buong kumyunidad nila “MAGHANDA KAYO” sigaw ni Lorenzo na agad nilang hinugot ang espada nila at hinugot narin ni Lorenzo ang sa kanya ng biglang me sumulpot na higanting aswang sa harapan nila kaya natapon sila paalis sa kabayo nila. “PINUNO!” sigaw ni Renaryo “MABUTI LANG AKO, MAGHANDA KAYO!” sabi ni Lorenzo sa kanila na umatake yung higanting aswang sa kanila na agad itong nahiwa ni Lorenzo ang ulo na kinagulat nilang lahat. “MAGMADALI KAYO!” sigaw ni Lorenzo sa kanila na sumakay na ito kay Aristas at umalis na ito “PINUNO HINTAYIN MO KAMI!” sigaw ng mga tauhan niya na sumakay narin sa mga kabayo nila at sumunod kay Lorenzo.

Nakita ni Lorenzo na nawasak ang gate ng Kuro at maraming aswang ang pumapasok sa loob kaya wala siyang sinayang na oras at hinugot niya ang espada niya at tinaas niya ito sa ere. “LALAAAA!” sigaw niya na biglang lumiwanag ang espada niya dahilan kaya napalingon sa kanya ang mga aswang at nagtakip ito sa mukha nila “LORENZO!” sagot ni Lala nung makita ang liwanag ng espada ni Lorenzo. Pinaghahampas nina Lorenzo at mga kasamahan niya ang mga aswang na nadadaanan nila dahil hindi ito makatingin sa kanila dahil sa sinag ng espada niya “ABANTE!!!” sigaw ni Lala na agad umabante ang mga sundalo nila para salubongin si Lorenzo.

Bumaba sa kabayo si Lorenzo at agad niyang niyakap si Lala “mabuti lang ba kayo?” agad niyang tanong sa esposa niya “oo, napipigilan namin sila” sagot ni Lala habang naglaban ang mga tauhan nila sa paligid. “Nanganak kana?” gulat na tanong ni Lorenzo sa kanya dahil lumiit ang tiyan niya “oo, ipinanganak ko na si Julian” sagot ni Lala “Pinuno, mahal na Ginang hindi ito ang oras para maglampungan” sabi ni Hen. Amistad sa kanila na natawa lang si Resisyo. “Tara sa kubo, ipapakilala ko sayo si Julian” sabi ni Lala “kami na ang bahala dito” sabi ni Hen. Amistad sa kanila na agad silang tumungo sa kubo kung nasaan si Julian at napaluhod si Lorenzo nung makita niya ang anak nila ni Lala.

“Julian” sabi ni Lorenzo nung binuhat niya ito at naluha siya nung makita niyang kamukha niya ito habang nagpapahid ng dugo si Lala bigla silang nakarinig ng malakas na pagsabog sa labas at yumanig ang lupa. “Lorenzo” sabi ni Lala “patawarin mo ako Lala, pero.. kailangan niyong tumakas ni Julian” sabi ni Lorenzo sa kanya “ano ang sinasabi mo? Hindi mo ba nakitang napigilan namin sila?” tanong ni Lala. “Makinig ka sa akin Lala, me malaking peligro ang darating sa Kuro kaya kailangan niyo ng umalis dito” sabi ni Lorenzo sa kanya “hindi ako aalis, sasamahan kita” sabi niya “paano ang anak natin? Paano si Julian?” tanong ni Lorenzo “ang nanay, siya nalang ang patakasin natin at ibang mga batang Bailan” sabi ni Lala sa kanya.

“Hindi, gusto ko kasama ka niya para maturoan mo siya sa paraan nating mga Bailan” sabi ni Lorenzo sa kanya “mahal.. hinintay ko ang pagkakataong makasama ka lalong-lalo na sa oras nato, huwag mo akong itakwil palayo sayo” sabi ni Lala sa kanya. Me narinig ulit silang pagsabog sa labas at yumanig muli ang lupa kaya binigay ni Lorenzo si Julian kay Lala at lumabas siya at nakita niya ang dahilan ng pagyanig “dyos araw!” sabi nalang niya nung makita niya ang naglalakihang aswang na umaatake sa mga tauhan niya. Lumabas narin sa kubo sina Lala at nanay niya kasama si Julian at pati sila napatigil narin sa nakita nila “kailangan niyo ng tumakas dito” sabi ni Lorenzo sa kanila “hindi!” pagmamatigas ni Lala.

“MAMAMATAY TAYONG LAHAT KUNG HINDI KAYO TATAKAS NGAYON!” sigaw niya kay Lala na binigay niya si Julian sa nanay niya at hinugot ang dalawang espada niya “LALABAN TAYO!” sagot niya. Walang ibang nakitang paraan si Lorenzo dahil sa katigasan ng ulo ni Lala kaya tinawag niya si Aristas na mabilis itong lumapit sa kanya “inay, kayo na po ang tumakas kasama si Julian” sabi ni Lorenzo sa kanya “paano kayo?” tanong nito “wala ng oras nay para magtalo” sabi ni Lala sa kanya. “Dumaan kayo sa likuran at pumunta kayo sa kaharian ni Haring Narra at doon kayo mamalagi” sabi ni Lorenzo sa kanya “natatakot ako” sabi ng nanay ni Lala “huwag kayong matakot” sabi ni Lorenzo na binigay niya ang espada ng liwanag sa kanya.

“A.. ano ang gagawin ko nito?” tanong ng nanay ni Lala “ipapamana mo yan kay Julian paglaki niya” sabi ni Lorenzo sa kanya, lumapit si Lala sa kanya at niyakap siya nito at humalik siya kay Julian “patawarin mo ang nanay at tatay anak ha?” naluluhang sabi ni Lala kay Julian. “Anak, maging matibay ka, maging malakas ang loob mo at maging mabuti kang tao” sabi ni Lorenzo sa kanya. Pagkatapos halikan si Julian sa noo pinasakay na nila ang nanay ni Lala kay Aristas at me binulong si Lorenzo sa kabayo niya na parang naiintindihan siya nito “magmadali ka Aristas!” sabi ni Lorenzo sa kanya na sinampal niya ito sa pwet at agad itong tumakbo patungo sa labasan sa likod ng Kuro. “Lorenzo… ang anak natin” naluluhang sabi ni Lala “alam ko, handa ka na ba?” tanong niya “oo” sagot ni Lala na hinugot narin ni Lorenzo ang isang espada niya.

Umatake sa kanila ang maraming aswang na napatay nila ito at doon nakita ni Julian kung paano lumaban ang mga magulang niya, kapareho ang kilos nilang dalawa na parang sync sila sa isat’-isa. “Yan ang totoong nagmamahalan” sabi ng matanda sa kanya na napalingon siya sa likod niya “nag..mamahalan?” tanong ni Jualin “oo, iisa ang puso nila kaya iisa ang galaw nila” sabi ng matanda kay Julian. Nakita niya kung paano gumalaw at gumamit ng espada ang mga magulang niya na halos walang makakalapit na aswang sa kanilang dalawa. “Ah mabuti at nandito na kayo pinuno!” sabi ni Hen. Amistad nung nagkita na silang tatlo. “Ano ang masasabi mo sa araw na ito, Hen. Amistad?” tanong ni Lorenzo sa kanya “masasabi kong.. magandang araw ito para mamatay” sagot ng Heneral dahil sa dami narin ng saksak sa katawan niya.

Napahinto sila nung umatras ang mga aswang at binigyan daan nila ang isang higanting aswang na dumudura ito ng asido sa lupa “amin siya!” sabi ni Lorenzo na agad tumakbo ang mag-asawa palapit sa higanting aswang. “Ang daya niyo!” sigaw ni Hen. Amistad na hinampas ni Lorenzo ang paa ng aswang at nahiwa ito na mabilis naman siyang yumuko at ginawa siyang platform ni Lala na tumapak ito sa likod niya at hinampas niya ang leeg ng higanting aswang at naputol ito. “YAAAHHHH!!!” sigaw ng mga Bailan nung nakita nila ito dahilan kaya umatras at lumayo ang mga aswang sa kanila “ABANTE!” sigaw ni Lorenzo sa mga sundalo nila na sabay pa silang mag-asawang umabante at nasa likod nila ang mga tauhan nila.

“MAHAL TAGUMPAY TAYO!” sigaw ni Lala “HINDI PA!” sagot ni Lorenzo na huminto siya kaya napahinto din silang lahat at nakita nila sa malayo ang nagtatayuang mga kanyon ng mga sundalong kastila. “PINUNO!” sigaw ni Hen. Amistad na agad silang nagsibalikan dahil pumutok na ang mga kanyon ng mga kastila at tinamaan ang ibang mga Bailan “BUMALIK TAYO SA KURO!” sigaw ni Lorenzo na sunod-sunod ang putok ng mga kanyon ng mga kastila at napapatapon ang mga Bailan na natamaan nito. Nakabalik sina Lorenzo at Lala sa loob ng bakod ng Kuro pati narin ang mga sundalo nila “mahal ang mga tauhan natin” sabi ni Lala na nakita ni Lorenzo ang mga patay na Bailan sa labas ng Kuro.

“Wala tayong laban sa mga kanyon nila” sabi ni Lorenzo sa kanya na nakita nila sa labas si Resisyo bitbit ang dugoan at wala ng malay na si Hen. Amistad “pa… patawad… Lo.. renzo..” ang huling sinabi ni Resisyo bago ito bumagsak sa lupa. Nakita nilang mag-asawa ang mga tauhan nilang nagbabagsakan sa lupa, konte nalang silang natitira sa loob ng Kuro na pilit hinarang ni Lorenzo at mga kasamahan niya ang isang malaking kahoy para hindi makapasok ang mga kalaban nila. “Magmadali kayo!” sabi ni Lorenzo sa natitirang sundalo niya “tumakas na kayo sa likod” utos niya na hindi nila sinunod. “Mamamatay kayo dito kung hindi kayo aalis” sabi ni Lala sa kanila “mga Bailan kami, pinuno, mahal na Ginang, handa kaming mamatay para sa inyo!” sabi ng isang sundalo nila.

“Hindi ito tama, dapat tumakas kayo para lumaban sa susunod na mga araw” sabi ni Lorenzo sa kanila “hindi! Mananatili kami dito kasama kayo” sabi ni Emeryo “hahh.. ha.. mahal” tawag ni Lala kay Lorenzo na hinihingal na ito. Nakita niya ang maraming sugat sa katawan at mga kamay ni Lala “mahal, humiga ka muna” sabi ni Lorenzo sa kanya “hindi, mabuti lang ako” sagot ni Lala na tumulo na ang dugo nito sa lupa pati narin ang mga natitirang Bailan. Tumigil na sa pagputok ang mga kanyon sa labas at nararamdaman nila ang pagyanig ng lupa kaya sumilip sa labas si Lorenzo at nakita niya muli ang maraming aswang na papalapit sa Kuro kasama nito ang maraming sundalong Kastila.

Bilang nalang silang natitira sa Kuro, me mga bata na naghahanda narin sa mga sandata nila at nakita rin niya ang mga patay sa paligid nila at sa mga kubo “hindi ko alam kung ano ang sasabihin ko” pasimula niya. “Tila, nagkakatotoo nga ang hula tungkol sa akin at humihingi ako ng tawad sa inyo” dagdag niya na lumuhod siya sa mga tauhan niya “pinunong Lorenzo” sabi nung matanda sa kanya “alam namin ang tungkol sa hula ni Naring, pero hindi ikaw ang dahilan sa kaganapang ito” dagdag nung matandang Bailan. “Wari may nangyari ang lahat ng ito dahil narin siguro sa pagiging magaling nating mandirigma” sabi ng isang binata “pero hindi namin kayo sinisisi Pinunong Lorenzo kaya tumayo po kayo” dagdag nito.

“Mahal, hindi ito ang oras para sa usaping yan” sabi ni Lala sa kanya na tumayo siya at nginitian ang mga tauhan niya “kailangan kong tulongan ang mga magulang ko” sabi ni Julian na binatukan siya ng matanda. “Bakit?” taonng niya “ang hina mo talaga bata” sabi ng matanda sa kanya “isa itong alaalala ng kahapon wala ka ng magagawa dahil nangyari na ito noon” paliwanag ng matanda sa kanya. Nakita nilang umayos si Lorenzo at tumingin sa natitirang Bailan “tingin ko katapusan na natin ito” panimula niya “pero.. hindi tayo mamamatay ng walang laban” sabi niya na tinaas ng mga tauhan niya ang mga armas nila. “BAILAN HANGGANG SA KATAPUSAN!” sigaw ni Lala “BAILAN!” sigaw ng mga tauhan nila na nakapila silang lahat na nakatayo sa gitna ng Kuro at hinintay ang mga kalaban nila.

Hinawakan ni Lorenzo ang kamay ni Lala na napatingin sa kanya ito “patawarin mo ako kung sandali mo lang akong nakasama” sabi ni Lorenzo sa kanya “hindi mahal, ang importante magkasama tayo” nakangiting sabi ni Lala sa kanya. “Ang anak natin si Julian” sabi niya “alam kong ligtas si Julian kasama si inay” sabi ni Lala “oo, salamat sa pagmamahal mo Lala” pagpaalam ni Lorenzo sa mahal niyang asawa. “Salamat at minahal mo ako, Lorenzo at binigyan mo ako ng buhay sa katauhan ng anak natin” sabi ni Lala sa kanya. “Lorenzo, Lala, nandito na sila” sabi nung matanda dahil nakita na nilang pumasok na sa loob ng Kuro ang mga kalaban nila. “TANDAAN NIYO, HINDI KAYO NAG-IISANG TATAWID SA KABILANG MUNDO, KASAMA NIYO KAMI!” sabi ni Lorenzo sa kanila.

Nakita ni Julain kung paano lumaban ang natitirang sundalo ng mga Bailan kasama ang mga magulang niya, nung tumagal na nakita nalang niyang mga magulang nalang niya ang natirang nakatayo na pinalibutan sila ng mga aswang. “Hahhh.haahhh.. ma..hal ko…” sabi ni Lala kay Lorenzo na nakasandal ngayon sa likuran niya “Lala.. pagtibayin mo ang loob mo” sabi ni Lorenzo sa kanya na kitang hinihingal narin si Lorenzo sa pagod at sa dami narin ng sugat sa katawan niya. “Lo… renzo… pa… patawad mahal ko… ” sabi ni Lala sa kanya na inabot niya ito sa likuran niya at hinawakan niya ito sa tyan at pilit pinapatayo. “Mahal.. huwag muna..” sabi ni Lorenzo sa kanya na bumagsak na ang espada ni Lala sa lupa kaya napaluha nalang si Lorenzo “patawad.. mahal ko.. pa.. tawad… Ju.. lian…” sabi ni Lala na naluha narin si Julian sa nakikita niya.

Nanlambot na si Lala at dahan-dahan narin itong bumaba kaya umabante si Lorenzo para maihiga niya ng maayos si Lala, nahiga ang ulo ni Lala sa pagitan ng mga paa ni Lorenzo at nakita niya ang dugoang mukha ng asawa niya. “Haahh.. La.. la… haah..” hinihingal na siya at nararamdaman na niya ang hapdi ng mga sugat sa katawan niya. “Patawarin mo ako.. mahal ko… huwag… huwag kang mag-alala… susunod ako…” sabi ni Lorenzo na naramdaman niyang lumapit na yung mga aswang sa kanya kaya tinaas niya ang espada niya para ipaalam sa kanila na lalaban pa siya. “Handa… handa akong mamatay… ” sabi ni Lorenzo sa kanila na nagpipigil ang mga ito na umabante sa kanya ng biglang “MAGSITIGIL KAYO!” sigaw ng isang tinig mula sa likuran ng mga aswang na agad silang tumigil.

Binigyan nila ito ng daan “bilib ako sa galing niyong mga Bailan” sabi nung taong naglalakad sa gitna ng mga aswang at kasunod nito ang dalawang sundalong kastila “si… sino kayo?” tanong ni Lorenzo sa kanya. “Hindi mo ba ako natatandaan?” tanong nung lalaki sa kanya na tiningnan ito ni Lorenzo pero hindi niya talaga ito matandaan “ako yung binata na kasama noon sa bangkang dumaong sa dalampasigan” sabi nito “si Enrico” dagdag niya. Nakita niyang gutay-gutay na ang damit ni Lorenzo at tumutulo narin ang dugo nito sa lupa “kalma lang, wala ng aatake sayo” sabi ni Enrico na dahan-dahan lumuhod si Lorenzo at tiningnan niya si Lala. “Nakita ko kung paano kayo lumaban, napakagaling niyo, kung hindi lang sa mga kanyon siguro naubos niyo na ang mga sundalo ko” sabi niya kay Lorenzo.

“Lala…” sabi ni Lorenzo na inalis niya ang buhok na nakatabon sa mukha ng asawa niya “gusto kita, aalukin kitang sumama sa akin bilang maging sundalo ko, sa galing mong lumaban pwede mong turoan ang mga sundalo kong lumaban katulad mo” alok ni Enrico sa kanya. “Mahal ko.. huwag kang mag-alala.. malapit na akong susunod sayo” sabi ni Lorenzo kay Lala na hindi niya pinakinggan si Enrico sa alok niya. “Kapitan, tila ayaw ka atang pansinin ng lalaking ito” sabi ng sundalo niya na nilapitan niya si Lorenzo na hiniwa siya nito sa tiyan at bumagsak ito sa lupa “HUWAG!” sigaw ni Kap. Enrico sa mga aswang dahil aabante sana sila para atakihin si Lorenzo.

“Hahaha… kahit ganyan na ang kondisyon mo delikado ka parin…” natatawang sabi ni Kap. Enrico “Kapitan, hinalugad na namin ang buong lugar wala kaming nakitang kayamanan” balita ng tauhan niya. “Nasaan ang kayamanan niyo?” tanong niya kay Lorenzo na hindi niya ito pinansin “yung suot mo noong dyamante, nasaan na?” tanong niya na hindi parin siya pinansin ni Lorenzo “wala kang makukuhang sagot niyan, Kapitan Enrico” sabi ng isang aswang sa kanya. “Hayaan mo na kaming patayin siya” sabi ng isa pang aswang “HINDI!” sigaw bigla ng isang tao “ako ang papatay sa kanya” sabi nito na tiningnan ni Lorenzo kung sino at nagulat nalang siya nung namukhaan niya ito. “I.. ikaw?” sabi ni Lorenzo na tumayo ito sa harapan niya..

“Mabuti at naalala mo pa ako” sabi nito na ngumiti si Lorenzo at sabing “kumusta na ang kamay mo?” tanong niya na ikinagalit ng taong nasa harapan niya “huwag!” pagpigil ng Kapitan sa kanya. “Pangako mong ako ang papatay sa kanya” sabi ni Gilas kay Kap. Enrico “alam ko ang pinangako ko sayo Gilas pero huwag mong kakalimutan ang pakay ko dito” paalala ng Kapitan sa kanya. “Kayamanan? Kayamanan ang …hanap niyo dito? Hahaha… kaya.. niyo kami inatake… dahil sa kayamanan? Hahahah” natatawang sabi ni Lorenzo sa kanila “wala kayong… makikitang kayamanan dito” dagdag niya na tiningnan niya si Lala “walang kayamanan ang Kuro” sabi ni Lorenzo.

“Kapitan, wala kaming nakikitang kayamanan dito” bumalik yung tauhan niya “punyeta!” sabi ni Kap. Enrico na galit itong nakatingin kay Lorenzo “nangako ka sa akin Enrico” sabi ni Gilas sa kanya “bueno, ikaw na ang bahala sa kanya” sabi ni Kap. Enrico na natuwa si Gilas. “Umalis na kayo!” sabi ni Gilas sa mga aswang na nagsi-alisan narin ito at yung iba lumipad pa “hindi ba sabi ko sayo hindi yun ang huling pagkikita natin” sabi ni Gilas kay Lorenzo na ngayon ay nakaluhod sa tabi ni Lala. “Mahal.. patawarin mo ako kung maisturbo ko ang pagtulog mo” sabi ni Lorenzo kay Lala na lumapit na sa kanya si Gilas bitbit ang espada niya na tiningnan lang siya ni Lorenzo.

“Makakapaghiganti narin ako sa ginawa mong pagputol sa kamay ko” sabi ni Gilas na tinadyakan niya ang espada ni Lorenzo palayo sa kanya sabay taas niya sa espada niya para hampasin si Lorenzo sa leeg. “Huwag kang mag-alala, mabilis lang ito” sabi ni Gilas sa kanya na binaba na nito ang espada niya na nakailag si Lorenzo at kinuha niya ang espada ni Lala at sinaksak niya sa tiyan si Gilas na napatigil ito at tumingin sa kanya. “Hindi magbubunga ang binabalak mo… Gilas..” sabi ni Lorenzo sa kanya na napaluhod si Gilas at hinugot ni Lorenzo ang espada ni Lala sa kanya “ah.. pa.. papatayin kita..” sabi ni Gilas sa kanya na agad itong hinampas ni Lorenzo at naputol ang ulo ni Gilas at gumulong pa ito patungo sa kinatatayuan ni Kap. Enrico.

Biglang umabante ang mga aswang na agad silang pinigilan ni Kap. Enrico “hindi mo kami tauhan Enrico!” galit na sabi nung isang aswang “pero ako ang binigyan ng kapangyarihan ng Reyna niyo para mamuno dito” sabi niya. “Magsialisan na kayo!” utos niya na walang nagawa ang mga aswang at umalis na ang mga ito “magaling, akala ko hindi na tatahimik ang asong ito” sabi ni Kap. Enrico na tinadyakan ang ulo ni Gilas. “Magaling ka ngang mandirigma, tama nga ang sinabi ni Reyna Claudia tungkol sayo Lorenzo” sabi ni Kap. Enrico sa kanya “napapansin mo bang hindi ako lumapit sayo, dahil yun ang babala sa akin ni Reyna Claudia” dagdag niya na bumagsak na sa lupa ang espadang hawak ni Lorenzo at humihingal na ito.

“Ibibigay ko sayo ang huling karapatan para narin respeto ko sa magiting mong pagkatao” sabi ni Kap Enrico sa kanya na sumuka ng dugo si Lorenzo at napatumba siya sa ibabaw ni Lala. “Huwag kang mag-alala, wala ng gagalaw sayo dito, hahayaan na kitang mamatay kasama ang esposa mo” sabi ni Kap. Enrico na tumalikod na ito at naglakad na ito palayo sa kanya. Gumapang ng konte si Lorenzo at kinuha ang espada ni Lala na pinatong niya ito sa dibdib ng asawa niya at umupo siya sa tabi “ma..mahal.. ko…. pa… patawad…patawad..” sabi ni Lorenzo kay Lala habang hinihimas niya ang mukha nito. Naluluha si Julian sa nakikita niya at tila naging wala siyang silbi dahil hindi man lang niya natulongan ang mga magulang niya “mahal… su… susunod ako sayo… ” sabi ni Lorenzo na hiniga niya ang ulo niya sa dibdib ni Lala.

Nakaalis na ang mga sundalong kastila at mga aswang sa Kuro at naiwan nalang si Lorenzo’ng naghihingalo sa tabi ni Lala habang nasusunog ang lahat ng kubo ng Kuro “ma.. mahal ko…” sabi ni Lorenzo na hinahalikan niya si Lala sa labi. Maya-maya lang ay me narinig siyang ingay ng pakpak na papalapit sa kanya at nung tiningnan niya ito nakita niya si Lucia na dumapo ilang talampakan sa kanya. “LORENZO” agad siyang tinawag nito at lumapit sa kanya “Lu… cia…” sabi ni Lorenzo na lumuhod si Lucia sa tabi niya at tiningnan siya mula ulo hanggang sa katawan niya “ano ang nangyari dito?” tanong ni Lucia sa kanya “mga… sundalong.. kastila.. at….asw…ang..” sabi ni Lorenzo na nauutal na ito dahil sa dami ng dugong nawala niya.

“Dadalhin kita sa palasyo para magamot ka” sabi ni Lucia sa kanya “hindi… hindi na…” sabi ni Lorenzo na naluha si Lucia nung makita ang kondisyon niya “maawa ka sa sarili mo Lorenzo, bubuhatin na kita at dadalhin kita sa palasyo para magamot ka ni Zoraida” sabi ni Lucia sa kanya na pingilan siya nito. “Hndii.. dito ang lugar ko… ka… kasama siya… sila…” sabi ni Lorenzo na napatingin si Lucia kay Lala “ganun.. ganun mo siya kamahal?” tanong ni Lucia sa kanya “… hahh…hah..o..oo….” sagot ni Lorenzo sa kanya na napaiwas ng tingin si Lucia kay Lala at tumingin kay Lorenzo “pata… ptawarin mo ako…. kung… nasaktan kita…” sabi ni Lorenzo na naluha si Lucia sa sinabi niya.

“Ang… anak namin…si… Julian..” sabi ni Lorenzo “na.. kina Narra… kasama ang.. nanay.. ni.. Lala…” dagdag niya na nakita niyang nagulat si Lucia “bakit?” tanong niya “…nakita ko si Pietra.. naghihingalo sa daan.. kaya agad akong pumunta dito” sabi ni Lucia na nagulat si Lorenzo sa sinabi niya. “Ang anak namin…” sabi ni Lorenzo “pinatakas niya sakay sa kabayo mo” balita ni Lucia sa kanya na natuwa si Lorenzo nung narinig niya ito. “Kung.. ganun… ligtas na siya ngayon.. sa kaharian ni Narra..” sabi ni Lorenzo na pilit niyang bumangon kaya tinulongan siya ni Lucia para maluhod niya ang kanang tuhod niya sa lupa.

“Lucia… naalala.. naalala mo pa ba ang pangako mo?” tanong ni Lorenzo sa kanya na hindi nagsalita si Lucia “..naalala mo pa ba?…” tanong muli ni Lorenzo na tumango lang si Lucia at umiyak na ito “hini…hinihingi kong.. tuparin muna ito..” sabi ni Lorenzo sa kanya na umiling siya at niyakap si Lorenzo. “Hinding-hindi ko yun magagawa, mahal ko!” sabi ni Lucia na tinulak siya ng konte ni Lorenzo para maharap niya ito “… alam mo kung ano ang… sinabi ko noon hindi ba?”…” tanong ni Lorenzo sa kanya na tumulo na ang luha ni Lucia sa mga pisngi niya na pinahiran ito ni Lorenzo at nginitian niya “yun.. ang huling.. hiling ko sayo…” sabi niya na humagolgol ng iyak si Lucia sa narinig niya galing sa taong pinakamamahal niya ng buong buhay.

“Hndi.. hindi ko maibibigay sayo ang kamatayan mo… Lorenzo… mahal na mahal kita…” sabi ni Lucia sa kanya “ang… apoy.. mo lang ang.. makakapagpalaya sa katawan kong ito…” sabi ni Lorenzo sa kanya. “Alam mo?” tanong ni Lucia na tumango si Lorenzo “alam ko.. ang ginawa mo.. sa katawan ko noon…” sabi ni Lorenzo dahil matagal na pala niyang alam na binigyan ng kapangyarihan ni Lucia ang katawan ni Lorenzo na hindi ito mamamatay. “Alisin… mo na ang.. imortalidad sa katawan ko… Lucia…” sabi ni Lorenzo sa kanya na tiningnan niya ito sa mata at hinila siya ni Lorenzo palapit sa kanya at naghalikan silang dalawa.

Tumayo na si Lucia at umatras siya palayo kay Lorenzo “tayo ang tinadhana.. kaya hindi ko kayang gawin ito sayo..” sabi ni Lucia sa kanya “… nangako tayo.. sa.. isa’t-isa.. Lucia” sabi ni Lorenzo sa kanya na pinikit ni Lucia ang mga mata niya at humagolgol siya ng iyak. “Naka.. handa na ako… Lucia…” sabi ni Lorenzo sa kanya na binuka niya ang mga mata niya at nakita niyang nakaluhod sa harapan niya si Lorenzo at nakayuko ang ulo nito na parang nagbibigay pugay ito sa kanya. “… Mahal… mahal na mahal kita Lorenzo…” sabi ni Lucia na huminga siya ng malalim at pinikit niya ang mga mata niya “salamat…. Lucia…” sabi ni Lorenzo sabay buga ni Lucia ng apoy kay Lorenzo na napasigaw ang huli nung tumama sa kanya ang mainit na apoy ni Lucia.

“AAARRRGGGGGHHHHHHH!” naririnig niyang sumigaw si Lorenzo habang tuloy lang din siya sa pagbuga ng apoy at maya-maya lang ay tumigil na siya sabayy talikod niya. “Huhuhu.. Lorenzo… Lorenzo…” naiiyak niyang sabi na nakita niyang unang dumapo si Morietta at nagsisigaw ito nung makitang nasusunog si Lorenzo. “HENERAL! HENERAL!” mabilis na tumakbo palapit sa kanila si Morietta na agad niya itong niyakap para pigilan sa paglapit kay Lorenzo habang dumapo narin si Hen. Guillermo at napaluhod nalang ito sa lupa nung makita ang guro niyang nasusunog. “BITAWAN MO AKO… HENERAAAAAALLLLLLL!!!” sigaw ni Morietta habang naluluha narin si Guillermo at tinawag si Lorenzo “GURROOOO!!! HENERALL!!!!” sigaw ni Hen. Guillermo.

“BITAWAN MO AKO! BAKIT MO SIYA SINUNOG?! BAKIT MO SIYA PINATAY?!” pagsisigaw ni Morietta kay Reyna Lucia na tahimik lang itong umiiyak “HENERAL!” “HENERAL ENZO!” tawag ng mga tauhan ni Lucia na ngayon ay napaluhod narin sa lupa at hindi makapaniwala sa sinapit ng dating Heneral nila. “Guillermo” tawag ni Lucia sa Heneral niya na hindi ito nakinig “GUILLERMO!” sumigaw siya “o.. opo kamahalan?” tanong niya habang nagpapahid siya ng luha. “Pumunta ka sa kaharian ni Narra at siguardohin mong nakarating ng maayos ang anak nina Lorenzo” utos niya “pero mahal na Reyna.. si..si.. Heneral..” naiiyak nitong sabi “SUNDIN MO ANG INUUTOS KO GUILLERMO!” sigaw ni Lucia sa kanya.

“OPO!” sigaw ni Guillermo at umalis na ito kasama ang ibang tauhan niya habang tinulak naman ni Lucia si Morietta na napaupo ito sa lupa sabay turo niya nito “TUMAHIMIK KA MORIETTA!” sabi niya. “Bakit… bakit mo ginawa ito sa kanya?” naluluhang tanong ni Morietta “hindi mo naiintindihan….” naiiyak na sabi ni Lucia na napansin na ito ni Morietta kaya tumayo siya at nilapitan ang Reyna “mahal na Reyna..” sabi ni Morietta at doon bumigay si Lucia sa harap ng mga tauhan niya na agad siyang niyakap ni Morietta at napaupo sila sa lupa at nag-iyakan silang dalawa. Napatingin si Morietta sa nasusunog na ngayong si Lorenzo at Lala at napaisip siya nung tiningnan niya si Lucia “oh.. kamahal” sabi nalang ni Morietta at niyakap niya ng mahigpit si Reyna Lucia na ngayon ay humahagolgol na ng iyak sa dibdib niya.

Samantala sa kaharian ni Narra napansin ng Hari ang kabayo ni Lorenzo nung naglakad-lakad ito sa gubat niya “hmm… si Aristas” sabi ni Haring Narra nung nakita niya itong nakatayo lang ito malapit sa malaking bato. “Hehehe gugulatin nanaman siguro ako nito” natatawang sabi ni Haring Narra na tumitingin-tingin siya sa paligid at dahan-dahan niyang nilapitan si Aristas na hindi parin ito gumalaw sa kinatatayuan niya. “Kung nasaan ka man Lorenzo hehehe nakahanda na ako sayo” sabi niya sa sarili niya ng bigla nalang siyang nakarinig ng iyak ng bata na nagmula sa gilid ni Aristas “huh?” lang si Haring Narra at napatingin ito sa paligid. Nilapitan niya si Aristas at nagulat nalang siya nung makita niya ang bata na me dugo ito sa pisngi at ang espada ni Lorenzo sa kabilang tela. “Inang kalikasan…” nalang ang nabigkas ni Haring Narra “Lorenzo….” naluluhang sabi niya.

Tinapik sa balikat ng matanda si Julian “ito ang parte na hindi ko na tiningnan” sabi ng matanda sa kanya na dahan-dahan ng dumilim ang palgid at tila nawawala na sila sa lugar na iyon at ang sumunod na eksena ay nakatingin nalang si Julian sa espada ng tatay niya. “Patawarin mo ako bata, alam kong hindi mo gusto ang nakikita mo kanina” sabi ng matanda sa kanya na nagpapahid ng luha si Julian at tumingala siya at nakita niyang naluluha din si Lucia. “Ang koneksyon mo sa kanila ang nagdulot ng luha niya, bata” sabi ng matanda kay Julian na binitawan na niya ang espada ni Lorenzo at tumalikod siya at umiyak. Hinayaan lang siya ng matanda na magluksa sa nangyari sa mga magulang niya at nung tumigil na sa pag-iyak si Julian nilapitan siya ng matanda at umupo ito sa tabi niya.

“Ipinadala ni Lorenzo ang espada niya dahil ito lang ang paraan para makauwi ito dito” sabi ng matanda sa kanya na nagpapahid ng luha si Julian “akala ko ba… ipinamana sa akin ito ng ama ko?” tanong niya. “Hindi, akala niya pwede mo itong gamitin pero mali siya” sabi ng matanda sa kanya “ano ang gagawin ko?” tanong ni Julian sa kanya “si Lorenzo ang katapusan.. ibig sabihin nito ikaw ang simula” sabi ng matanda sa kanya. Tumayo ang matanda at naglakad ito “teka.. anong ako ang simula?” takang tanong ni Julian na umakyat sila sa isang puntod at tumayo sila malapit sa isang luma at kinakalawang na espada.

“Ito ang unang espada na ginamit noon ng unang pinuno ng Kuro” kwento ng matanda “teka.. akala ko ba wala ang espada dito? Tapos sasabihin mo ito ang unang espada?” sabi ni Julian “bwahahaha” tumawa lang ang matanda na napabugnot si Julian. “Ang gulo niyo pong kausap” sabi ni Julian sa kanya “hahaha pasensya kana bata” sabi ng matanda na hinawakan niya sa balikat si Julian “ang espadang ito ay ginamit ni… ni…. hmm….” parang nakalimutan nito ang pangalan ng unang pinuno. “Teka.. teka alam ko ang pangalan niya.. hmm…” sabi ng matanda na napailing lang si Julian at bumalik nalang siya sa kampo ng matanda at naupo sa harap ng apoy. “MALAPIT KO NG MATANDAAN ANG PANGALAN NIYA!” sigaw ng matanda sa ibabaw ng puntod.

Nakaupo lang kami sa sofa habang nag-iisip sa susunod naming gagawin “pwede nating gawin ang sinabi mo kanina ate Issa” sabi ni Jasmine sa akin “paano natin magagawa yun kung nandito sa condo ang kapatid ko” sabi ko sa kanya. “Wala na ba kayong ibang lugar na mapuntahan natin?” tanong ni manang Zoraida sa akin “me safe house kami pero ginagamit ito ngayon” sabi ko sa kanila na nag-iisip ako ng biglang tumakbo palabas mula sa kusina ang kapatid ko papunta sa pintuan. “Saan pupunta yun?” takang tanong ko na sinundan ko ito at nakita kong nakatayo ito sa harap ng elevator. “Baka dumating na yung kausap niya kanina” sabi ni Jasmine sa akin “malalaman na natin kung sino” sabi ni manang.

Tumunog ang elevator at bumukas na ang pinto na agad niyakap ng kapatid ko ang lalaking kausap niya kanina “hindi ko makita” sabi ko dahil naka baseball cap ito at nakatago ang mukha ng lalaki. “Kung yung manloloko ang taong ito matutuwa akong ipapatikim sa kanya ang kamao ko” galit kong sabi na naglakad na sina Elizabeth pabalik sa condo kaya agad kaming pumasok sa loob at sumunod na sila at sinara ng kapatid ko ang pinto at hindi sila nag aksaya ng oras at naghalikan agad sila. “Hmmm.. na miss kita” sabi ng kapatid ko dun sa lalaki niya “ako din” sagot nung lalaki na pamilyar sa akin ang boses nito. “Issa?” tawag sa akin ni manang na hindi ko ito pinansin nung nilapitan ko sina Elizabeth na napaatras nalang ako nung makita ko ang mukha nung lalake “Be… Benjamin?” gulat na sabi ko.

Chapter XVIII: Secrets!

Nagulat ako nung nakita ko si Ben ang kayakap ngayon ni Elizabeth “why calling me all of the sudden Benny?” tanong ng kapatid ko sa kanya “I just missed you that’s all” sagot ni Ben “hmmm.. dahil wala ang sis ko no?” tanong ni sis. “No, not really you are always in my mind, Lizzy” sagot ni Ben na Lizzy pa ang tawag niya sa kapatid ko “kumalma ka Isabella” sabi ni manang Zoraida sa akin dahil napansin na niyang nakakamao na ako. “Teka yung niluluto ko sa kusina” sabi ni sis sa kanya “patayin mo muna, I want you now Lizzy” sabi ni Ben sa kanya na kita kong nanggigigil si Elizabeth sa kanya at natuwa pa ito. “Sige patayin ko na muna yung stove at mauna ka na dun sa kwarto… get yourself comfortable” sabi ng kapatid ko sa kanya na napangiti si Ben.

Nakita kong masayang pumasok sa kusina si Elizabeth kaya sumunod ako kay Ben na ngayon ay hinuhubad narin ang damit niya habang naglalakad ito papasok sa kwarto ng kapatid ko “mag-eenjoy ako ngayon” sabi ni Ben na tinanggal na niya ang belt niya. Umupo siya sa kama at inaalis ang sintas ng sapatos niya at nung nahubad na niya ito nagmamadali siyang hubarin ang pantalon niya at tumalon ito sa kama na naka underwear nalang. “Shit! Ito pala ang ginagawa nila sa likuran ko” sabi ko na hinawakan ako ni manang Zoraida sa balikat na hindi ko ito napansin na sumunod din pala ito sa amin.

“Huminahon ka Isabella, hindi ito ang lugar at huwag ngayon” sabi ni manang sa akin “alam ko, pero sa nakikita ko walang oras o panahon akong palalampasin” galit kong sabi na gusto ko ng patayin si Ben sa oras na yun. “Me mas importante pa tayong aasikasuhin kesa sa sitwasyong ito” sabi ni manang sa akin na alam kong tama siya pero sa puntong ito, ito ang mas importante para sa akin ang maharap ko silang dalawa sa pagtataksil nila sa akin. “Are you ready?” narinig namin ang kapatid ko na ngayon ay naka bra at panty narin itong nakatayo sa pintuan habang nakangiti itong nakatingin kay Ben.

“Wow, ang ganda mo talaga Lizzy” sabi ni Ben sa kanya na dahan-dahan itong naglakad palapit sa kama at tumayo ang kapatid ko sa paanan at tumalikod siya kay Ben at tumuwad siya. “Do you like it?” pilyang tanong ni Sis kay Ben na bumangon ang loko at gumapang ito palapit sa kanya at konte nalang at dumampi na ang ilong ni Ben sa pisngi ng kaliwang pwet ni Sis nung inamoy niya ito “hmmm… ang bango” sabi ni Ben na gumigigil si Sis sa sinabi niya. Umupo si Ben sa dulo ng kama na umatras si sis at tumayo na siya sa pagitan ng mga hita ni Ben “ano ang gagawin mo?” tanong ni Sis sa kanya “hmm..” lang si Ben sabay halik nito sa magkabilang pisngi ng pwet ni Elizabeth.

“Yun ang gagawin ko” sabi ni Ben sa kanya na natawa lang ng mahina si Sis “ano pa?” tanong niya “ito” sabi ni Ben na hinawi nito ang panty ng kapatid ko at siniil ng halik ang butas ng pwet niya na pareho kaming napatalikod ni manang Zoraida. “Dyos ko, ano ba yang ginagawa nila!” sabi nalang bigla ni manang na pareho kaming hindi nakagalaw sa nasaksihan namin “nay, pwede na po… bang… maka…. ” putol-putol ang salita ni Jasmine na nakita naming nanlaki ang mga mata nito sa nakita niyang ginagawa ng dalawa kaya napalingon kami ni manang at nanlaki ang mga mata namin dahil nakatuwad na si Elizabeth at wala na itong panty habang nagtaas baba ang mukha ni Ben sa bilis ng pagdila niya sa kepyas niya.

Hinila kami ni manang Zoraida palabas ng kwarto na kung nakikita nila kami siguro matataranta sila pero wala kaming napansin sa kanila nung lumabas kami ng kwarto “Dyos ko, ano ba yun! ngayon lang ako nakakita na ginaganun ng lalake ang ano ng babae” sabi ni manang sa amin. Ngayon lang pumasok sa isipan ko na lumang era nga pala si manang na walang ganitong ritwal sa sex ang panahon nila na napaisip tuloy ako kung saan nakuha ni Julian ang teknik na yun kung wala sa era nila ang ganung pagkain ng lalake sa pekpek ng babae. “Huwag na kayong pumasok dun, nakakahindig balahibo ang ginagawa nila” sabi ni manang na natawa lang si Jasmine.

“Ano ang nakaktawa ha? HOY! ikaw Jasmine pag ako me nalaman na ginagawa mo yan tamaan ka talaga sa akin!” banta ni manang sa kanya “nanay naman, natural lang na ganunin ng lalake ang ano ng babae dahil parte na ito ng ritwal sa sex” paliwanag ni Jasmine sa kanya. “Ganun ba yun? Nung kapanahunan ko noon wala namang ganyang ritwal, halikan lang at pasok na agad” sabi ni manang. “Nay..nay… huwag niyo nang imention ang nakaraan niyo sus naman” sabi ni Jasmine na natawa lang ako sa dalawa pero ang isip ko nasa loob ng kwarto kina Ben at Elizabeth. “Kalimutan mo muna yan Isabella” sabi ni manang Zoraida sa akin.

“Haayyy… sige po, so payag kayo sa.. ” naputol nalang ako nung lumabas ang dalawa at hubo’t-hubad silang naghahabulan papunta sa sofa na dumapa ang kapatid ko at pumatong sa kanya si Ben at hinalikan siya nito sa batok. “Oh Ben…” narinig naming sabi ni Elizabeth na binaba ni Ben ang kamay niya sa pagitan nilang dalawa at alam na namin kung ano ang ginagawa niya kaya napatakbo kaming tatlo sa kusina at narinig nalang namin ang ingay ng sofa at mga ungol nila. “Dyos ko aatakihin ata ako sa kanila” sabi ni manang Zoraida na natawa lang si Jasmine habang ako ay sumisilip sa kanila “Isabella, huwag mo silang tingnan” sabi ni manang sa akin na hindi na ako nakinig.

Nakita ko kung paano bayuin ni Ben ang kapatid ko na napanganga ito at nakapikit ang mata na tila nasasarapan ito sa ginagawa sa kanya ni Ben “Beenn..Beeenn… aahhhh..” ungol ng kapatid ko. “Gusto ko makita ang pekpek mo” sabi ni Ben sa kanya na umikot ang kapatid ko at tumihaya ito sa sofa at tinaas ang mga paa “shit.. ang kintab na ng pekpek mo” sabi ni Ben sa kanya na inabot ng kapatid ko ang titi niya at sinalsal ito. “Ooohhh… ” ungol ni Ben na tuloy lang sa pagsalsal ng kapatid ko sa titi niya “sige na.. ipasok mo na Lizzy” utos ni Ben sa kanya na tinutok ito ng kapatid ko sa hiwa niya at bumitaw agad ito nung naipasok na niya ang ulo at si Ben na ang nagtulak papasok sa loob niya “aaahhh….” napaungol si sis nung sinimulan na muli siyang kantutin ni Ben.

“ISABELLA!” sigaw sa akin ni manang na nagulat ako kaya napalingon ako sa kanila na kita kong natatawa si Jasmine habang nakapam bewang si manang at galing na galit itong nakatingin sa akin. “Me importante tayong aasikasuhin at yan ang inuuna mo? Ano ka ba?” galit niyang sabi sa akin na napakamot nalang ako sa ulo ko at lumapit sa kanila “pasensya na po” sabi ko at umupo ako sa upoan pati narin sila. “So ano ang plano natin, Issa?” tanong ni Jasmine sa akin na pilit kong inaalis ang atensyon ko sa dalawa na nasa sala at hindi nakatulong ang ingay nila lalo na ang mga ungol nila. “Isabella?” tawag sa akin ni manang “ah oo, yung plano” sabi ko na napailing nalang si manang sa inasal ko.

Samantala sa Isla “malapit ko ng maalala ang pangalan ng unang pinuno ng Kuro” sabi ng matanda kay Julian na umupo na ito sa upoan niya “wala na sa akin yun, tanda ang iniisip ko kung ano ang gagamitin ko panlaban sa kampon ng dilim” sabi ni Julian. Napa-isip ang matanda at tumingin ito sa mga espada na nasa paligid nila “wala akong maibibigay sayo dito” sabi ng matanda sa kanya na tumayo si Julian at tumingin sa mga kaluluwang nasa ibabaw nila. “Alam mong hindi mo matatalo ang dilim kung dilim din ang gagamitin mo” sabi ng matanda sa kanya “ano ang magagawa ko?” sabi ni Julian na lumingon siya sa matanda “ang kapangyarihan lang nila ang pwede kong gamitin” sabi ni Julian na napayuko ang matanda at tumingin sa apoy.

“…..Me.. alam akong paraan para makakuha ka na panibagong kapangyarihan..” sabi ng matanda sa kanya “ano yun?” tanong agad ni Julian na tumingin sa kanya ang matanda “..bitawan mo sila.. ” sabi ng matanda sa kanya. “Bi..bitawan ko sila?” gulat na tanong ni Julian “oo, sa ganitong paraan mo lang makakamit ang kapangyarihan na yun” sabi ng matanda na tiningnan siya ni Julian at tumingin siya sa mga kaluluwa ng mga bampira. “Paano kung hindi ko makuha ang sinasabi mong kapangyarihan? Mamamatay lang ako!” sabi ni Julian sa kanya “haayyyy…wala ka bang tiwala sa akin?” tanong ng matanda “wala!” diretsong sagot ni Julian na napailing ang matanda at tumayo ito.

“Ang kapangyarihan na sinasabi ko ay taglay nito ang lakas ng unang pinuno, pero bago mo ito makuha kailangan mo munang maging purong Bailan” paliwanag ng matanda sa kanya. “Hindi na ako puro at lalong hindi ako Bailan” sabi ni Julian sa kanya “hmm….” lang ang matanda at naglakad ito malapit sa dagat at tumingin ito sa malayo “… nakakalungkot isipin na umasa si Lorenzo na ikaw ang magpapatuloy sa ligasiya niya.. ng mga Bailan…” “huwag niyo akong bigyan ng leksyon, hindi kita ama” sabi ni Julian sa kanya. “Alam ko” sagot ng matanda sa kanya “bilang huling Bailan ikaw lang ang inaasahan na magpatuloy sa lahi natin” sabi ng matanda sa kanya na hindi umimik si Julian.

“Hindi ako interesado sa Bailan, ang sa akin lang ay maipaghiganti ko ang mahal na Reyna at ang mga kasamahan kong bampira” sabi ni Julian “kung ganun, patawarin ako ni Una dahil dito na magtatapos ang lahi ng mga Bailan” sabi ng matanda na bumalik ito sa upoan niya at tumingin sa apoy. Naglakad na si Julian papunta sa dagat “tandaan mo bata, isa kang Bailan, darating ang oras na kailanganin mo ang kapangyarihan na yun” sabi ng matanda na tumingin sa kanya si Julian “kahit itinakwil mo siya, hinding-hindi ka niya bibigoin kung nasa bingit kana ng kamatayan” sabi ng matanda sa kanya na biglang nagbago ang kulay ng balat ni Julian at umangat siya pataas papunta sa maraming kaluluwang naghihintay sa kanya.

Nakaramdan si Julian na parang me dumaan sa katawan niya at nakita niyang umikot ang mga kaluluwa sa ibabaw at nung lumabas na siya sa parang proteksyon ng Isla mabilis na lumipad ang mga kaluluwa pabalik sa katawan niya. “AAARRRGGGHHHHHH!!!!” napasigaw si Julian nung isa-isang pumasok na sa katawan niya ang mga kaluluwa ng bampira at bigla nalang siyang lumiwanag at maya-maya ay bumalik na sa kanya ang mga kapangyarihan nila. Tumingin siya sa matanda na ngayon ay nakatingin sa kanya “heto na ako ngayon, tanda” sabi niya “isang abominasyon na naghahangad ng katarungan!” dagdag niya. “..naiintindihan ko….” sagot ng matanda sa kanya “tandaan mo ang sinabi ko, itinakwil mo man siya pero.. hinding-hindi ka niya pababayaan… ” dagdag nito at lumipad na si Julian pabalik sa pilipinas. “… Una… sana, liwanagan mo siya… para malaman niya kung sino talaga siya…” sabi ng matanda na dahan-dahan naring nawawala ang Isla.

Habang nasa ere si Julian bumabalik sa isipan niya ang sinabi sa kanya ng matanda “bibitawan ko sila? Paano ko bibitawan ang mga kaluluwang sinakripisyo ang buhay nila para ma buhay ako?” sabi niya. “Sila ang pamilyang kinagisnan ko bakit ko sila itatakwil?” tanong niya sa sarili niya na me napansin siyang ilaw sa dalawang bangka na lumalawig sa dagat at tila pareho ang distinasyon ng tinatahak nila. “Mga mangingisda siguro” sabi niya na binilisan nalang niya ang paglipad niya pabalik ng pilipinas at para narin makasama ang taong mahal niya, makalipas ang ilang sandali nakarating na ng gubat si Julian at pumunta siya sa lugar ng mga Bailan.

Tumayo si Julian sa lugar kung saan sinunog ang mga magulang niya, lumuhod siya at hinawakan ang lupa “ama, ina, alam ko na po ang nangyari sa inyo” pinikit niya ang mga mata niya ng biglang me narinig siyang yapak sa malayo. “Sino ka?” tanong niya na biglang lumapit sa kanya ang taong nagtatago sa likod ng puno “kumusta kana?” tanong nung tao sa kanya na tumayo si Julian at binato niya ito ng patalim na mabilis itong nakailag. “Hahaha… Bailan ka nga kung ma ituturing” sabi nito sa kanya na hinarap niya ito at nginitian siya “ano ang kailangan mo sa akin, aswang?” tanong ni Julian sa kanya. “Me gustong kumausap sayo” sabi ng aswang “hindi ako interesado” sagot niya “oohh? Alam kong magugustohan mo ang alok niya” sabi ng aswang.

“Kamatayan lang ng lahi niyo ang gusto ko, maliban dyan wala na” sabi ni Julian na lumutang na siya sa ere para atakihin ang aswang nang biglang lumuhod ito at yumuko sa harapan niya kaya napahinto nalang siya. “Buhay.. buhay ang kapalit sa alok na ito” sabi ng aswang sa kanya “ano ang ibig mong sabihin?” tanong niya “Isabella.. ” sabi bigla ng aswang “Isa… bella?” takang tanong ni Julian “yun ang sinabi ng kamahalan.. buhay niya ang kapalit” sabi ng aswang na umatras ito palayo sa kanya. “Niloloko mo ba ako?!” galit na tanong ni Julian sa kanya “hindi.. yun mismo ang sinabi ng kamahalan.. me kapangyarihan ang kamahalan na bumuhay ng patay” sabi ng aswang.

“Huwag mo akong insultohin at huwag na huwag mo akong gaguhin!” galit na sabi ni Julian na bigla nalang siyang naging anino na ikinagulat ng aswang na aalis na sana siya ng biglang sumulpot si Julian sa likod niya at sinakal siya nito. “Huwag.. huwag.. i..inutosan lang ako…” sabi ng aswang “sino ang nag-utos sayo? At sino tong kamahalan na sinasabi mo?” tanong ni Julian sa kanya “si… ” sabi ng aswang “SINO?!” sigaw ni Julian. “Si… Olivia!…” sagot ng aswang na nagulat si Julian sa narinig niya kaya hinigpitan niya ang pagsakal sa leeg ng aswang “imposible! Patay na si Olviia!” sabi ni Julian “akala niyo lang yun” sagot ng aswang.

Tinutok ni Julian ang patalim niya sa leeg ng aswang “nagsisinungaling ka!” sabi ni Julian na lumingon sa kanya ang aswang at sabing “tingin mo ba pupunta ako dito kung nagsisinungaling ako? Alam nating malakas ka kesa sa akin”. Napaisip ng sandali si Julian at tumingin sa aswang “kung totoo man ang sinasabi mo, ano ang kailangan niya sa akin?” tanong niya “ang Aklat ng Dilim” sagot ng aswang na tinulak ni Julian pabaon ang patalim niya sa leeg ng aswang na nagpanic ito at napahawak sa braso niya. “Nasisiraan na ba siya ng bait?” inis na sabi ni Julian “kahit kelan hinding-hindi ko ibibigay sa kanya ang aklat” sabi ni Julian sa aswang “kahit na kapalit nito ang buhay ng pinakamamahal mo?” tanong ng aswang sa kanya na bigla nalang naisip ni Julian si Isabella.

Napalingon siya sa direksyon kung nasaan si Isabella at bigla siyang lumipad at mabilis tinungo ang kinaroroonan ni Isabella “hinding-hindi niya makukuha si Isabella sa akin!” galit na sabi ni Julian at parang bala itong lumipad papunta kay Isabella. Samantala, hinawakan ng aswang ang sugat niya sa leeg at tiningnan niya ang daliri niyang me dugo at dinilaan ito “nagawa ko na po ang inuutos niya, kamahalan” sabi niya na lumabas sa puno ang isang anino “magaling!” sagot nito. “Ano po ang susunod niyong iuutos sa akin?” tanong nung aswang na niyuko niya ang ulo niya “wala sa muna ngayon, me tauhan na akong nakaabang sa kanila” sabi nung anino “masusunod kamahalan” sagot nung aswang.

“So, pwede nating hugotin si Boyet mula sa kulongan niya gamit ang portal mo manang?” tanong ko habang inaalis sa isipan ko ang ingay at ungol ng dalawa sa sala “oo, pero kailangan ko munang magpahinga” sabi niya. “Bakit?” tanong ko “kumakain kasi ng lakas at kapangyarihan sa tuwing magbubukas kami ng portal” paliwanag ni Jasmine “kaya nga hindi naman palaging ginagamit ang portal pagbumabyahe kami dahil nauubos nito ang lakas namin” paliwanag ni manang Zoraida. “Kaya binabawalan ko si Jasmine gamitin ito dahil hindi pa siya masyado bihasa sa kapangyarihan niya, maliban lang kung kinakailangan” sabi ni manang sa akin.

“Kaya pala nung lumabas tayo sa gubat ni Haring Narra parang nanghina kayo?” tanong ko “oo, lalo na kung matagal nakabukas ang portal lalo lang kaming manghihina” paliwanag ni manang. “Narinig niyo ba yun?” tanong ni Jasmine “ang alen?” tanong ko na napansin ko din ang napapansin niya “natahimik na sila” sabi ni manang. Tumayo kami para tingnan sila at nagulat kami dahil wala na sila sa sala “mabuti naman” sabi ni manang at narinig namin ang ingay ng shower sa banyo. “Naligo na sila” sabi ni Jasmine kaya bumalik kami sa kusina “gawin na natin ito habang nasa shower pa sila” sabi ko kay manang na tumango ito “inay, ako nalang” sabi ni Jasmine “hindi, ako na anak” sabi ni manang,

Narinig naming me kumatok sa sliding door kaya kinawayan ko sila para pumasok “gagawin na natin ang plano ko” sabi ko kay Dante “mabuti, dahil hindi ko gusto ang simoy ng hangin sa labas” sabi ni Dante sa amin. “Maupo kana Isabella at ipikit mo ang mata mo” sabi ni manang sa akin kaya sinunod ko siya “Crispin, Berting bantayan niyo ang dalawa” utos ni Dante sa kanila “opo, Heneral!” sagot ng dalawa na tumayo sila sa labas ng kusina. “Tumayo ka sa kaliwa ko Dante dahil bubuksan ko ang portal malapit sa’yo para ikaw na ang humablot kay Boyet” utos ni manang na pumwesto si Dante “anak, sa kanan kita” utos niya at pumwesto narin siya.

Tahimik lang akong nakaupo sa silya at hinawakan na ni manang ang noo ko “ipikit mo ang mata mo Isabella at magrelax ka, hayaan mo lang ako” sabi niya sa akin na ginawa ko ang inuutos niya. Maya-maya lang ay pakiramdam kong lumilipad ako at nakita ko nalang ang sarili ko sa presinto “tara, ituro mo sa akin kung nasaan” sabi bigla ni manang na nakatayo ito sa kanan ko. “O..opo” sagot ko at sumunod siya sa akin “bakit parang iba ata ito dun sa ginawa mo dun sa bahay niyo?” tanong ko sa kanya “nagmamadali kasi tayo kaya ganun, iba ito dahil gusto ko makita ang lugar bago ko buksan ang portal” paliwanag niya.

“Dito manang” sabi ko na pumasok kami sa isang pinto at nakita namin ang tatlong selda sa loob nito “doon sa dulo naka kulong si Boyet” sabi ko sa kanya kaya tinungo namin ito at nakita naming nakaupo sa kama si Boyet. “Siya ba si Boyet?” tanong niya “oo, siya ang kailangan natin” sabi ko sa kanya “sige” sabi niya na parang nagdilim ang paligid at nung binuka ko ang mata ko nakita ko silang tatlo sa harapan ko. “Maghanda ka Dante” sabi ni manang sa kanya na tinaas ni manang ang dalawang kamay niya at bumukas ang portal sa harapan niya “sige na Dante” utos ni manang nung nakita namin si Boyet sa kabila na agad niya itong hinila papasok sa portal at lumusot ito sa kusina ng Condo.

Sa gulat ni Boyet hindi ito nakapagsalita at tila tulala lang itong nakatingin sa amin pero siniguro ni Jasmine na hindi ito mag-iingay kaya gamit ang kapangyarihan niya tinakpan niya ang bibig ni Boyet at tinali na din niya ito. Pagkatapos isara ni manang ang portal agad itong natumba at napaupo sa upoan “nay!” tawag ni Jasmine na agad niya itong nilapitan “maayos lang ako” sagot ni manang na agad akong kumuha ng tubig at pinainom siya. “Magpahinga ka lang dyan Zoraida, kami na ang bahala dito” sabi ni Dante sa kanya na tumayo kami sa harapan ni Boyet na takot itong nakatingin sa amin “Isabella” tawag sa akin ni Dante “ako ang bahala” sabi ko sa kanya at yumuko ako sa tabi ni Boyet.

“Boyet, makinig ka” pasimula ko na tumingin ito sa akin at tumingin kay Dante “Boyet!” tawag ko sa kanya na tumingin ito sa akin “me itatanong ako sa’yo” sabi ko na umiling ito at nagsalita ito na di namin maintindihan. “Jasmine” tawag ko na tinaas lang niya ang isang daliri niya at nawala na yung takip sa bibig ni Boyet “Te… Tenyente…” tawag nito sa akin “relax lang Boyet, walang mangyayari sa’yo” pasiguro ko sa kanya. “Me itatanong ako sa’yo na dapat mong sagutin” sabi ko sa kanya “kung hindi” sabi ni Dante na sinuntok nito ang palad niya na kinatakot ni Boyet “Dante!” tawag ko sa kanya na ngumiti lang ito at pinakita pa ang pangil niya kay Boyet.

“A.. ano.. ano ang kailangan niyo sa akin?” takot na tanong ni Boyet sa amin “tungkol sa building namin, hindi ba naging security ka doon?” tanong ko sa kanya na nakatingin parin ito kay Dante “BOYET! Yung tanong ko sa’yo” sabi ko sa kanya. “Lo… Lobo ka no?” tanong ni Boyet kay Dante na nagkatinginan kami ni Dante “bakit mo alam na Lobo si Dante?” tanong ko sa kanya “kasi.. yun.. yun ang nakita ko sa basement ng building, ng building niyo Tenyente” sabi ni Boyet sa akin. “Anong Lobo ang sinasabi mo?” tanong ni Dante sa kanya na hinawakan siya nito sa balikat at inangat siya nito at pinaupo sa upoan.

“Magkwento ka Boyet” sabi ko sa kanya na tumingin ito sa amin at tumingin kina Crispin at Berting sa me pintuan ng kusina “Boyet!” tawag ko sa kanya na tumingin ito sa akin “maraming katulad niya ang nakita ko sa basement ng building” kwento niya. “Ano pa ang nakita mo?” tanong ko sa kanya “nakakatakot, pero sinigurado niya na hindi nila ako sasaktan basta lang bantayan ko lang ang pintuan para walang ibang makapasok” kwento niya. “Sino?” tanong ko sa kanya “ang papa mo” sagot niya na napatingin silang lahat sa akin “si papa?” gulat na tanong ko sa kanya “oo, yung papa mo si Don Enrico ang nag-utos sa akin na bantayan ang pintuan na yun” sabi ni Boyet.

“Bakit umalis ka sa trabahong yun?” tanong ni Jasmine “hindi naman ako umalis” sagot niya “so nag sideline ka lang maging holdaper?” tanong ko sa kanya “hindi! Parte yun ng utos ng papa mo” sabi niya sa akin. “ANO?! Paano naging parte?” gulat kong tanong sa kanya “ang papa mo ang nag-utos sa amin na holdapin ang bankong yun” kwento niya sa akin “nagsisinungaling ka lang Boyet” sabi ko sa kanya. “Hindi ako nagsisinungaling Tenyente, yung kasamahan kong napatay nung araw na yun na si Nelson parte din siya sa planong yun” kwento niya sa akin kaya kinwelyuhan ko siya “HINDI GANYAN ANG PAPA KO!” sigaw ko sa kanya “Isabella, kumalma ka!” sabi ni manang sa akin na pinigilan ako ni Dante.

“Hindi ako nagsisinungaling, totoo ang sinasabi ko” sabi ni Boyet sa akin “kahit tanungin mo pa ang kapatid mo!” sabi niya na napatigil kaming lahat “si..Elizabeth?” gulat kong tanong sa kanya “oo, nandun siya nung inutosan kami ng papa mo” sabi niya. “Nagsisinungaling ka lang!” sabi ko sa kanya na hinawakan na ako ni Dante at nilayo kay Boyet “hindi ako nagsisinungaling, lahat ng galaw namin naaayun yun sa plano ng papa mo pati ang pagtago namin sa Pangasinan” kwento niya. “Nagsisinungaling ka!” galit kong sabi sa kanya “paano ako nagsisinungalin kung parte ka din sa planong yun!” sabi ni Boyet sa akin na napatigil kami nung marinig namin ang sinabi niya.

“Ano ang sinasabi mo?” tanong ni manang sa kanya “limang taon ng pinaplano ng papa mo ang bagay na ito, hindi lang niya alam kung paano ito isakatuparan” pasimula niya “ang sinabi niya lang sa amin ay holdapin ang banko na yun tapos tumakas kami papuntang Pangasinan at manatili doon habang maghihintay sa susunod na iuutos niya” kwento niya. “Ginawa namin yun, naalala mo yung umambush sa atin? Sila yung mga kasamahan ko sa Pangasinan kaya nga nagtaka ako kung bakit nila ako pinapapatay” kwento niya. “Bakit ito ginawa ng papa? Hindi naman kami naghihirap lalong-lalo na hindi niya kailangan ng pera dahil bilyones ang pera namin sa banko” sabi ko kay Boyet.

“Alam kong hindi pera ang pakay niya dahil wala siyang pakialam sa perang nanakaw namin sa banko at isa pa yung bankong hinoldap namin kakabukas lang yun at walang masyadong pera” kwento niya. Hinugot ni Dante ang patalim niya at tinutok ito sa leeg ni Boyet “ano ang ibig sabihin nito? Ano ang pakay ng amo mo?” tanong niya na bigla nalang lumipad papasok ng kusina sina Crispin at Berting na tumama sila sa ref at gulat kaming napatingin sa kanila. “He.. neral…” sabi ni Crispin at hinimatay silang dalawa “anong?” gulat kong sabi na napatigil si Dante nung napatingin ito sa sala at nanlaki ang mata ko nung nakita ko ang mga mapupulang mata na nakatingin sa amin.

“SINO KAYO!” sigaw ko “Zoraida, Jasmine!” sigaw ni Dante na agad pinatayo ni Jasmine si manang Zoaraida papunta sa likod ni Dante “paano nakapasok ang mga aswang na ito?” takang tanong ni Dante. “Dyos ko, kalagan niyo ako, KALAGAYAN NIYO AKO!” sigaw ni Boyet kaya umabante si Dante para harangan sila “Zoraida kaya mo pa bang magbukas ng portal?” tanong ni Dante sa kanya “pasensya na pero wala na akong lakas para gawin ito” sagot niya. “Ako na ang bahala inay” sabi ni Jasmine na biglang natumba si manang kaya agad namin siyang sinalo ni Jasmine “DANTE!” sigaw ko “CRISPIN, BERTING BUMANGON KAYO!” sigaw niya na dahan-dahan ng gumalaw ang mga tauhan niya.

“Itakas niyo sila, ako na ang bahala sa kalaban natin” sabi ni Dante sa mga tauhan niya “patawad Heneral” sabi ni Crispin na kumilos agad sila at kahit sugatan binuhat ni Crispin si manang Zoraida at pinasan niya ito sa likod niya. “Heneral” tawag ni Berting “UMALIS NA KAYO!” sigaw niya dahil umabante na ang dalawang aswang palapit sa amin “mag-ingat ka Heneral” sabi ni Berting nung nakaangkas na sa likod niya si Jasmine. “PAANO AKO?!” sigaw ni Boyet na nakaupo parin sa silya kaya pinatayo ko siya at sumunod kami sa kanila ni Berting at Crispin papunta sa terrace habang nakalaban ni Dante ang dalawang aswang sa sala.

“Nasaan si Elizabeth at si Ben?” tanong ko na lumingon sa akin si Boyet at sabing “hindi mo ba alam? Sila yan!” sabi niya sa akin na nanlaki nalang ang mata ko at napatingin sa mga aswang “Eli.. zabeth?” takang tanong ko. “HENERAL!” sigaw ng tauhan niya na nakita namin ni Boyet na naging Lobo sila at mabilis na tumakbo sa gilid ng building habang naitulak naman ni Dante ang mga kalaban niya at mabilis siyang tumalikod at tumakbo palapit sa amin at niyakap kami ni Boyet sa beywang at napasigaw kaming dalawa nung tumalon si Dante sa terrace kasama kami. “DYOOOSSS KOOOOOO!!!!!” sigaw ni Boyet habang pababa kami “HUMANDA KAYO!” sigaw ni Dante.

“BAKIT?” tanong ko nang bigla niya kaming binato sa ere “AAAHHHHHHH!” napasigaw kaming dalawa ni Boyet at naging Lobo si Dante at sinalo niya kami na napaupo kami sa likuran niya at mabilis siyang tumakbo kagaya nung dalawa sa gilid ng building. Naka sunod din pala sa amin ang mga aswang kaya binilisan pa nila lalo ang pagtakbo nila “KAILANGAN NATING MAKALAYO SA KANILA!” sigaw ko habang nasa daan na kami at umiilag kami sa maraming kotseng sumalubong sa amin. Lumingon ako at nakita kong nakasunod sa amin ang dalawang aswang at mabilis itong lumipad palapit sa amin “BILISAN MO PA DANTE, BILISAN NIYO PA!” sigaw ko “ALAM KO ISABELLA!” sagot ni Dante.

“Dyos ko, Dyos ko, Dyos ko” paulit-ulit na sabi ni Boyet dahil sa takot niya “kumalma ka Boyet, ligtas tayo” sabi ko sa kanya “HENERAL SAAN TAYO?” tanong ni Crispin sa kanya “MAMAYA NA YAN UNAHIN MUNA NATIN ANG MGA ASWANG” sagot ni Dante. “SUMUNOD KAYO SA AKIN” sabi ni Dante na sumunod sa kanya ang mga tauhan niya at pumunta kami sa isang eskinita malayo sa maraming tao at minamadali niya kaming binaba sa likuran niya at hinarap ang mga aswang. Ganun din sina Crispin at Berting “lumayo kayo, kami na ang bahala sa kanila” sabi ni Berting sa amin kaya lumapit kami kina manang na hindi parin naka recover sa ginawa niya kanina.

“Manang!” tawag ko sa kanya “pasensya na kayo” sabi niya sa amin “wala yun manang” sabi ko sa kanya na kinapa ko ang holster ko at naalala ko “shit! Wala pala akong kargada” sabi ko na nakita kong naglaban na sina Dante at mga aswang. Napayuko kami nung lumipad sa ibabaw namin si Crispin “sabi ko sa inyo delikado ito, Dyos ko, Dyos ko” sabi ni Boyet na nakayuko ito sa likuran ko at umiiyak sa takot. “Boyet! Akala ko ba lalaki ka?” tanong ko sa kanya “hindi mo kasi alam kung ano ang kaya nila!” sabi niya sa akin na napatingin ako sa mga aswang at naisip ko si Elizabeth. Naalala ko nung nagsuntokan kami sa office niya at tila wala lang sa kanya nung ilang beses ko siya natamaan sa mukha at dinilaan lang nito ang dugong dumaloy sa bibig niya.

Napaatras si Dante at si Berting nung sinuntok sila ng mga aswang at kita kong hinihingal na sila sa pagod samantalang parang hindi man lang napagod ang dalawang aswang sa harapan nila. “Kung totoong si Elizabeth at si Benjamin sila” sabi ko sa sarili ko kaya tumakbo ako sa pagitan nila at tumayo ako “ELIZABETH!” tawag ko sa kanya na napatigil ito at nagkatinginan silang dalawa “NAKIKILALA MO BA AKO?” tanong ko sa kanya “ISABELLA, LUMAYO KA!” sigaw sa akin ni Dante “ALAM KO ANG GINAGAWA KO DANTE” sagot ko sa kanya. “Eli! Ako ito si Issa” sabi ko sa kanya na tumingin ito sa akin at maya-maya lang ay nagbago ang anyo nito at naging tao na siya.

“I..ssa?” tanong niya na nakita kong naging kapatid ko na ito at hubo’t-hubad siyang nakatayo sa tabi ni Ben “oo, ako ito, naaalala mo pa ba ako?” tanong ko sa kanya na dahan-dahan akong lumapit sa kanya. “ISABELLA!” tawag sa akin ni Dante dahil naghahanda ng umatake ang kasamahan ng kapatid ko “relax lang Dante” sabi ko sa kanya na ngumiti ako at tinaas ko ang kamay ko para ipaabot kay Elizabeth. “Sis, ako ito.. natatandaan mo pa ba ako hindi ba?” tanong ko sa kanya na tumingin ito sa kamay ko at sa akin “Isabella..” tawag niya sa akin “oo, ako ito.” sabi ko sa kanya na nasa harapan na niya ako. “Sis” sabi ni Elizabeth na ngumiti ito sa akin kaya inabot ko ang kamay niya at pinsil ko ito “oo, ako ito” sabi ko sa kanya.

Tumingin si Elizabeth kay Ben at tumingin ito sa akin “Sis, ano ang nangyari sa’yo?” tanong ko sa kanya “bakit ka naging…” “aswang?” dugtong niya na bigla niya akong sinuntok sa dibdib kaya napatapon ako at buti nalang nasalo ako ni Dante. “Ok ka lang ba?” tanong niya sa akin “yung.. dibdib ko..” sabi ko sa kanya “Heneral, delikado ito sobrang lakas nila” sabi ni Bertnig sa kanya “wala tayong laban sa kanila” sabi ni Dante habang dahan-dahan na silang umaatras. “Hehehe.. akala mo nakakalimutan kita, Isabella?” sabi ni Elizabeth na lumapit sa kanya si Ben at hinimas nito ang mukha niya. “Do you like what I did to your boyfriend?” tanong niya sa akin na lumabas ang mahabang pangil ni Ben at tumutulo ang laway nito.

“Ben…” tawag ko “wala na si Ben Isabella, tauhan ko na siya ngayon” sabi ni Elizabeth sa akin “ano ang ginawa mo sa kanya?” tanong ko “well, improvement! You don’t like what I did? Mas matagal na siya sa kama and we needed someone like him” sabi ni Elizabeth. “Anong someone like him?” tanong ko “prosecutor, BOYET!” tawag ni Elizabeth sa kanya “ilalabas kana sana namin pero since nilabas kana nila, then hindi na namin kailangan pang mag-aksaya ng panahon” sabi ni Elizabeth. “Huwag mong sabihin sa akin si papa..” sabi ko “HAHAHAHA! If you only knew sis, he is the worst!” sabi niya sa akin “enough talking, baby” tawag niya kay Ben na ngayon ay galit na galit na nakatingin sa amin “take care of them for me, but leave my sister alone!” utos niya na mabilis gumalaw si Ben papunta sa amin.

“HUMANDA KAYO!” sigaw ni Dante dahil malapit na si Ben at tumalon ito sa ere para atakihin kami ng biglang bumagsak nalang ito sa lupa at sa lakas ng pagbagsak niya nagkaroon ito ng hukay. Nagulat kaming lahat sa bilis ng pangyayari at nung humupa na ang alikabok nakita namin sa ibabaw ni Ben si Julian na nakatayo ito at nakaharap kay Elizabeth “mabuti lang ba kayo?” tanong niya sa amin. “Ju.. Julian!” tawag ko “hindi ka ba nasaktan, Isabella?” tanong niya sa akin na binaba na ako ni Dante “ok lang ako, medjo masakit ang dibdib ko” sabi ko sa kanya “Julian, salamat naman at nakarating ka” sabi ni Dante sa kanya.

Umatras si Elizabeth nung makita niya si Julian at biglang me itim na telang bumalot sa katawan niya at mabilis itong tumalon sa ere at nagkaroon siya ng pakpak at lumipad ito palayo sa amin. “Ako na ang bahala sa kanya” sabi ni Julian sa amin na narinig naming gumalaw si Ben kaya yumuko si Julian at nung lumipad ito tumalsik sa pader ang maraming dugo ni Ben at hinabol niya si Elizabeth. Pinuntahan namin si manang Zoraida na nakahiga na ngayon sa lupa “kailangan ko lang magpahinga” sabi niya sa amin “pew.. ano yung mapanghi!” sabi ni Berting “putris umihi si Boyet” sabi ni Crispin na nakaupo sa tabi ni manang.

“Ano ang gagawin natin sa kanya, Heneral?” tanong ni Berting kay Dante tungkol kay Benjamin na ngayon ay dahan-dahan naring bumalik sa pagkatao “napatay na siya ni Julian, hayaan nalang natin ang mga pulis ang umasikaso sa kanya” sabi ni Dante. “Hindi pwede” sabi ko sa kanila “kailangan nating dalhin siya sa tamang lugar” sabi ko na sumang-ayon naman si manang Zoraida sa akin “salamat, dalhin natin siya sa ospital kung maaari” sabi ko na bigla nalang me bumagsak sa tabi ni Ben at nagulat kami at nakita namin si Julian na dumapo sa tabi nito “huwag kang mag-alala, hindi ko siya pinatay” sabi ni Julian sa akin na kinarga niya si Elizabeth at lumapit siya sa amin.

Tumingin siya sa silangan “kailangan nating umalis dito” sabi niya sa amin na inamoy ni Dante ang hangin “tama si Julian, naaamoy ko ang masangsang na amoy ng mga aswang” sabi niya. “Saan tayo pupunta?” tanong ni Crispin na tinulongan na siyang tumayo ni Berting habang si Jasmine naman ang tumulong kay manang “si Solomon” sabi ni Dante “kina Solomon tayo” sabi niya “magbubukas ako ng portal papunta dun” sabi ni Jasmine. “Anak” sabi ni manang “inay, hayaan niyo na po ako” sabi ni Jasmine sa kanya “sige Jasmine” sabi ni Julian sa kanya “para hindi nila masundan ang amoy natin” sabi ni Julian. Nagbukas ng portal si Jasmine at pumasok na sila “paano si Ben?” tanong ko “wala na tayong magagawa sa kanya, Isabella” sabi ni Julian sa akin.

“Gusto kong dalhin siya sa..” “hindi na! Wala narin silang magagawa sa kanya” sabi ni Julian sa akin na kita kong me galit sa mata niya nung tiningnan niya si Ben, nagseselos ata si Julian kaya hinayaan ko nalang. Pumasok na kami sa portal at nakatayo kaming lahat sa harap ng isang maliit na bahay na bago paman kami nakalapit sa pinto bigla nalang itong bumukas at lumabas ang isang ale na me bitbit itong espada. “Kayo pala, Heneral” bati niya kay Dante na niyuko nito ang ulo niya “pasensya kana kung biglaan ang pagpunta namin dito, Melinda” sabi ni Dante sa kanya “walang anuman yun, Heneral sige pumasok kayo” yaya niya sa amin kaya pumasok kaming lahat at agad niyang sinara ang pinto nung nasa loob na kami.

Tinali nila si Elizabeth gamit ang kapangyarihan ni Jasmine at hiniga namin si manang Zoraida sa sofa habang ginamot naman ni Melinda sina Berting at Crispin “ano ba ang nangyari, Heneral Dante?” tanong niya. “Inatake kami habang kinukuha namin itong taong ito” sagot niya “bakit? Ano ang meron sa taong ito?” tanong ni Julian “siya yung dating security na nagtatrabaho sa kompanya namin” paliwanang ko. “Teka, ito yung taong kinuha niyo sa Alaminos” sabi ni Julian sa akin “oo, naalala mo pa pala siya” sabi ko “hindi ko makakalimutan ang amoy niya” sabi ni Julian na nilapitan niya si Boyet at bigla nalang itong naihi sa pantalon niya “naman, ang panghi mo Boyet!” sabi bigla nina Berting at Crispin na nagtakip din ng ilong si Dante.

“Ano ang balita sayo, Julian? Saan ka ba nagpunta?” tanong ni Dante sa kanya “me, dinalaw lang ako” sagot ni Julian “pumunta kaba sa palasyo?” tanong ni manang Zoraida sa kanya “hindi, hindi sa palasyo” sagot ni Julian. “Teka” sabi ni Dante na tumingin ito sa gilid ni Julian “hindi ba nasa sa’yo ang espada ni Lorenzo?” tanong niya na napatingin kaming lahat sa kanya “wala na ang espada ni Lorenzo” sagot niya na tumayo ito sa gilid ng bintana. “Nasaan pala si Solomon?” tanong niya na parang ayaw niya atang pag-usapan ang tungkol sa espada ng tatay niya “kasama niya ang mga anak namin, me namataan silang aswang na umaaligid sa unibersidad malapit dito” kwento ni Melinda.

“Hmmm, tila parami na ng parami ang aktibidad nila sa lugar na ito” sabi ni Dante “oo, nung isang araw me napatay silang aswang malapit lang dito sa subdivision namin” kwento ni Melinda. “Ano ba itong nangyayari, Heneral?” tanong niya “me nakuha kaming masamang balita mula sa isang aswang, Melinda” kwento ni Dante “magbabalik na daw ang Reyna ng mga Aswang” dagdag niya. “Imposible naman ata yan! Hindi ba napatay niyo na noon si Olvia?” takang tanong niya. “Oo, at hindi madali ang nangyari noon dahil marami sa ating mga Lobo ang napatay” sabi ni Dante “me nakausap akong aswang sa lugar ng mga Bailan” biglang sabi ni Julian.

“Ano? Ano ang sabi niya?” tanong ko “parang totoo nga ang balita at Dante, sabi ng aswang na yun hindi niyo daw napatay si Olvia” sabi ni Julian na kinagulat nina Dante at mga tauhan niya. “Imposible ito Julian, kami mismo ni Ingkong Romolo at ibang mga kasamahan namin ang nakapatay sa kanya” sabi ni Dante. “Kung ganun, nilinlang lang kayo ni Olvia” sabi ni Julian “dahil yung aswang na nakausap ko, determinado itong sinabi sa akin na buhay pa si Olvia” sabi ni Julian na napaupo si Dante at napatingin sa tauhan niya. “Ibig sabihin nito, yung ginawa natin noon Heneral wala lang din pala” sabi ni Crispin “delikado tayong lahat kung talagang buhay pa si Olvia” sabi ni Berting “alam ko” sabi ni Dante.

“Kailangan nating ipagbigay alam ito ni Ingkong Romolo” sabi ni Dante “kami na po ang babyahe Heneral” alok ni Crispin “kailangan din namin kumuha ng gamot sa Tribu natin” sabi ni Berting. “Mabuti pa kasi kukulangin tayo ng gamot dito” sabi ni Melinda “Jasmine, maaari mo ba kaming matulongan?” tanong ni Dante sa kanya “kahit ano po, Heneral Dante” sagot ni Jasmine “anak, baka manghina ka?” sabi ni manang sa kanya. “Inay, mas malakas ako kesa sayo, hindi ba?” sabi ni Jasmine sa kanya na natahimik nalang si manang at ngumiti ito “bubuksan ko ang portal pabalik sa tribu niyo” sabi ni Jasmine kay Dante.

“Ano ang mensahe mong ipaparating namin kay Ingkong, Heneral?” tanong ni Crispin “sabihin mo sa kanya ang kaganapan dito at tungkol kay Oliva, at iparating mo din sa kanya na kailanganin natin ang tulong ng ibang Tribu ng mga Lobo” bilin niya. “Masusunod Heneral” sagot nilang dalawa at binuksan na ni Jasmine ang portal at umalis na sila sabay sara niya “sa ganyang paraan pala kayo nakakabyahe ng malayo?” tanong ni Melinda “oo” sagot ni Jasmine na umupo siya sa tabi ni manang Zoraida at niyakap niya ito. “Ngayon, ano ang gagawin natin sa kanila?” tanong ni Dante sa amin tungkol kay Boyet at kay Elizabeth.

“Makakakuha tayo ng maraming inpormasyon kay Elizabeth kesa kay Boyet” sabi ko “pero huwag niyo siyang saktan, kapatid ko parin siya” sabi ko sa kanila. Lumutang si Julian palapit kay Elizabeth at tinaas ang kamay niya “gagamitin ko ang kapangyarihan ni Santino, pwede kong makita at maibahagi sa inyo ang laman ng isipan ni Elizabeth” sabi ni Julian “Julian, huwag mo siyang sasaktan” sabi ko “hindi masasaktan si Elizabeth, sa paraang ito lang natin makikita kung ano ang tinatago niya, kesa kakausapin natin siya” paliwanag ni Julian. Pinatong niya ang kanang kamay niya sa ulo ng kapatid ko “humawak kayo sa balikat ko” sabi niya sa amin kaya lumapit kami ni Dante sa kanya at humawak kami sa magkabilang balikat niya “Ipikit niyo lang ang mga mata niyo at huwag kayong maingay” sabi ni Julian na ginawa namin ito.

Nung pinikit na namin ang mga mata namin bigla nalang kaming napunta sa opisina ni Elizabeth at nakita naming nakaupo ito sa likod ng desk niya at me kausap sa telepono. “Talaga? Gusto mong pumunta sa condo mamaya? Hahaha sure, sure.. maghahanda ako para sayo” sabi nito. “Alright Benny, I will see you later” sabi ng kapatid ko na biglang me narinig kaming ingay sa loob ng drawer niya na agad niya itong kinuha. “Hello, ngayon na? Sige” sagot niya na parang nagbago ang reaction sa mukha niya pagkatapos niyang kusapin ang taong tumawag sa kanya at tumayo ito at lumabas ng office niya. “Cynthia, I’ll be gone for the rest of the day kaya take a message and tell them I will be right with them as soon as possible” bilin niya sa secretary niya “opo ma’am” sagot nito at pumunta na si Elizabeth sa elevator.

Nakasunod lang kami sa kanya at me ginamit siyang susi at sumara na ang elevator “iba ito ah?” sabi ko dahil ngayon ko lang nakita ito “ano ang ibig mong sabihin?” tanong ni Dante. “Matagal na akong pumupunta sa building na ito pero ngayon ko lang nakitang gumagamit sila ng susi sa elevator na ito” paliwanag ko sa kanya. Bumaba na ang elevator at lalo lang akong nagulat nung lumagpas ito ng lobby at dumiretso ito pababa “teka, me basement ang buidling na ito?” takang tanong ko “hindi ba sabi ni Boyet me binabantayan siyang pintuan?” tanong ni Dante “huwag kayong maingay” sabi sa amin ni Julian na natahimik nalang kami ni Dante.

Makalipas ang ilang minutos bumukas na yung elevator sa isang madilim na corridor at sumunod kami sa kapatid ko papunta sa isang pintuan at nung bumukas ito konti lang ang ilaw ang nakasindi dito. “Mabuti at nandito kana” narinig naming sabi ng isang tao sa loob “pasensya na, me ginagawa pa kasi ako sa taas” sagot ng kapatid ko “ano ang maipaglilingkod ko sa inyo, kamahalan?” tanong ng kapatid ko. “Kamahalan?” takang tanong ni Dante “me balita kana ba sa kapatid mo?” tanong nito sa kanya “wala pa kamahalan, lahat ng kaibigan at kasamahan niya sa presinto tinawagan ko na pero wala parin silang alam sa kinaroroonan niya” sagot ni Elizabeth.

“Hmm.. hindi na bale, me ipapagawa ako sa’yo” sabi nung tao sa dilim “ano po yun, kamahalan?” tanong ng kapatid ko “yung kasintahan ng kapatid mo” sabi nito “si Benjamin?” tanong ng kapatid ko. “Oo, hindi ba nagtatrabaho siya sa Department of Jusitce?” tanong niya “opo, ano ang gusto niyong gawin ko?” tanong ng kapatid ko “gawin mo siyang aswang at gusto ko siya ang pumatay kay Boyet” utos nung tao sa kanya. “Pero kamahalan, labas si Benjamin sa plano natin” sabi ng kapatid ko “hindi mo ba ako susundin, Elizabeth?” tanong nung tao sa kanya “ah.. su.. susundin po kamahalan, sa akin lang po.” “hindi ko kailangan ang opinyon mo, gawin mo ang inuutos ko sa’yo” sabi nung tao sa kanya.

“Masusunod po, kamahalan” sagot ng kapatid ko at biglang bumukas ang pinto sa likuran niya at pumasok ang papa ko “Enrico” tawag nung tao sa kanya “opo” sagot ni papa na yumuko din siya. “Yung pinapagawa ko sa’yo?” tanong nung tao sa kanya “nakahanda na ang lahat, ang huling utos niyo nalang ang hinihintay namin” sagot ni papa “ano ang pinaplano nila?” tanong ni Dante. “Hindi ko alam” sagot ko na pati ako napakamot ulo kung ano ang binabalak nila “sige, umalis na kayo at gawin niyo na ang inuutos ko sa inyo” sabi nung taong nasa dilim na kahit pilit namin tingnan hindi namin ito maaninag ang mukha niya. “Julian” tawag ko sa kanya “mahiwaga ang taong ito” sabi niya na lumutang nalang kami nung umalis na si Elizabeth kasama si papa.

Nasa elevator na muli kami “ano ang ipinapagawa niya sa’yo?” tanong ni papa sa kapatid ko “gawin kong aswang si Ben, pa, ayaw ko na” sabi ni Elizabeth sa kanya na kita ko sa mukha ng kapatid ko ang lungkot. “Wala tayong magagawa, nabubuhay tayo ng marangya dahil sa kanya” sabi ni papa “mas gusto ko pang mabuhay sa lansangan kesa maging alipin niya” sabi ng kapatid ko “tumahimik ka, Elizabeth!” sabi ni papa sa kanya. “Kaya naiinggit ako kay Isabella, dahil nakuha niyang umalis sa puder niyo” sabi ni Elizabeth na hinawakan siya ni papa sa leeg at inangat siya nito “huwag na huwag mong babanggitin ang pangalan ng putang yun sa harapan ko!” sabi ni papa sa kanya na naging pula ang mga mata nito sa galit.

“Pa.. papa…” sabi ni Elizabeth na bigla kong sinuntok sa mukha si papa pero tumagos lang ang kamay ko sa mukha niya “ano ang ginagawa mo?” tanong ni Julian sa akin na napatunganga lang ako sa ginawa ko. Nilapit siya ni papa sa mukha niya “susundin mo ang inuutos niya at wala kang karapatan mag reklamo dahil lahat binibigay ko sa’yo” sabi ni papa sa kanya sabay tulak nito at napasandal sa pader ng elevator si Elizabeth. Lumabas ang pangil ng kapatid ko at tila namula ang mga mata niya “ganyan, ilabas mo ang galit mo Elizabeth, dahil pagdating ng oras ikaw ang gusto kong pumatay sa kapatid mo” sabi ni papa sa kanya na kumalma ang kapatid ko at bumalik siya sa normal.

“Kahit saktan mo ako o ano man ang gagawin mo sa akin ito lang ang tatandaan mo, Enrico!” sabi ng kapatid ko na tumingin sa kanya si papa “sa oras na gagalawin mo si Isabella, ako mismo ang papatay sayo!” galit niyang sabi na ngumiti lang si papa. Nakita naming malapit na sila sa lobby “mag-ayos ka” sabi ng papa sa kanya na inayos ng kapatid ko ang damit niya at nung bumukas na ang pinto “gawin mo ang inuutos niya” sabi ni papa sa kanya at lumabas na ito. Pagsara ng pinto ng elevator pinindot ng kapatid ko ang 10th floor at umakyat na ito “huhuhu…” biglang umiyak ang kapatid ko kaya naawa ako sa kanya. “Pasensya kana, Isabella” sabi ni Dante sa akin “wala yun, naiintindihan ko” sagot ko sa kanya.

Bumitaw na ata si Julian sa kapatid ko dahil dahan-dahan na kaming nawala sa elevator at nakita nalang naming nakatayo sa gitna ng sala nila Solomon “ano ang nakita niyo?” tanong ni Melinda sa amin. “Me isang tao silang tinatawag na kamahalan” balita ni Dante “pero meron silang malaking pinaplano” dagdag niya na naupo ako sa gilid ni Elizabeth at niyakap ko siya “sis, patawarin mo ako” sabi ko sa kanya na kita kong tulala lang itong nakatingin sa pader. “Patawarin mo ako kung iniwan kita…huhuhu.. Elizabeth patawarin mo ako” naiiyak kong sabi sa kanya na niyakap ko siya ng mahigpit. “Tama na yan, Isabella. hindi mo kasalanan ang nangyari sa kanya” sabi ni Julian sa akin “hindi, me kasalanan ako dahil noon gusto niyang sumama sa akin pero hindi ko siya isinama” sagot ko.

“Tadhana ang nagtulak sa inyo para maghiwalay, Isabella” sabi ni manang sa akin “hindi mo kasalanan ang nangyari sa kanya, me karapatan siyang umayaw sa inuutos ng papa mo kagaya mo pero hindi niya ito ginawa” dagdag niya. “Inalisan ako ng mana ni papa nung umalis ako sa puder niya, lahat ng pera, gamit at kotse inalis niya sa akin” sabi ko “ang kapatid ko ang tumulong sa akin para makatawid ako sa hirap, pero hindi ko alam na ganito na pala ang sitwasyon niya” sabi ko. Parang naawa ata sa akin si Julian dahil nilapitan niya si Elizabeth at hinawakan niya ito sa ulo “mahal kita Isabella” sabi niya sa akin at biglang lumiwanag ang katawan ng kapatid ko.

Napatayo ako at nagulat sa ginawa ni Julian “ano.. ano ang ginagawa mo sa kanya?” tanong ko dahil bigla nalang nangisay si Elizabeth na parang nagka seizure ito “ANO ANG GINAGAWA MO SA KANYA?!” sigaw ko kay Julian na pinigilan ako ni manang Zoraida. “Hayaan mo siya, Isabella” sabi ni manang sa akin “pero ang kapatid ko” sabi ko “tingnan mo nalang” sabi niya sa akin na pagkatapos gawin ni Julian yun bumalik na sa dati si Elizabeth na hubo’t-hubad na itong nakaupo sa silya “Jasmine” tawag ni manang sa kanya na agad nitong binalutan ng kumot ang kapatid ko. Napaatras si Julian na parang nawalan ito ng lakas at nakita naming biglang me bumalot na dilim sa katawan niya.

“Aaarrrggghhhhh…” narinig namin galing kay Julian “Julian..” tawag ko na tinaas nito ang kamay niya “LUMAYO KAYO SA AKIN!” sabi niya na bigla siyang naging anino at lumutang sa ere “JULIAN, ILABAS MO YAN!” sigaw ni manang sa kanya. “Ano ba ang nangyayari sa kanya?” tanong ni Dante dahil bigla nalang tumingala si Julian at niyakap niya ang sarili niya na lumiwanag bigla ang dibdib niya at maya-maya lang ay bumaba na ito at napaluhod sa sahig. “Luthero” sabi ni manag Zoraida “sino?” tanong namin sa kanya “kapangyarihan yan ni Luthero, ang exorcist ng kaharian ni Reyna Lucia” sabi ni manang sa amin. Hindi namin napansin na lumabas na pala ang araw at biglang natamaan si Julian sa sinag nito at bigla siyang umusok “JULIAN!” sigaw namin na agad sinara ni Melinda ang bintana.

“JULIAN” tawag namin sa kanya na tinaas niya ang kamay niya “haahhh…haahhh… maayos.. lang ako…” sabi ni Julian sa amin na natatakpan siya ng kapa niya at tumigil na sa pag-usok ang katawan niya. “Hindi ka ba nasaktan?” tanong ko sa kanya nung nilapitan ko siya “maayos lang ako, Isabella” sagot niya na natatakpan parin siya ng kapa niya na bago paman ako nakalapit sa kanya tumayo na siya. “Julian, salamat sa ginawa mo….” napatigil nalang ako nung tumayo na siya at humarap sa amin “Dyos ko…” nalang ang nasabi ko nung makita ko siya “…. impo… sible….” dinig kong sabi ni manang Zoraida “Julian… i.. ikaw ba talaga yan?” tanong ni Dante sa kanya na pati si Melinda at si Jasmine nagulat sa kanya dahil nung inalis na ni Julian ang kapa niya nakita naming nakatayo siya sa sinag ng araw na nanggagaling sa itaas ng bintana ng bahay at isa na siyang mortal.