Habang nililinis ko at inaalis ang putik sa pudpod kong mga tsinelas, kakaibang mga tinginan at malalakas na bulong-bulungan ang ibinigay sa akin ng mga Aleng nagkukumpulan sa tapat ng tindahan ni Aling Josie. Katulad ng mga nakalipas na araw, usap-usapan na naman ang hindi magandang nangyari sa aking pamilya.

“Dios ko, kawawa naman ang mga batang iyan. Bakit ba naman kasi nagpunta-punta pa doon ang Nanay nila,” kuwento ni Aling Lolit sa kaniyang mga kumare.

“Kaya nga. Alam na kasi ang kuwento tungkol sa eskinitang iyon e talagang nagpunta pa,” sabat ni Aling Maring.

Nasanay na ako. Sa halos dalawang buwang ganito ang bumubungad sa akin sa tuwing darating ako sa Sitio Talahib mula sa halos isang kilometrong paglalakad mula eskuwela, ang pagkukuwentuhan at pagbubulungan sa amin ng mga kapatid ko ay parang bale wala na.

Naabutan ko ang kapatid kong si Jonas sa tindahan ni Aling Seli. Tulad ng mga nakaraang araw, nangungutang na naman ang kapatid ko ng isang latang sardinas dahil maghahapunan na ay wala pa rin kaming pagkain.

“Naku, Jonas. Mahaba pa ang listahan n’yo sa akin. Gusto ko man kayong pautangin ngayon pero wala na ring laman ang tindahan ko dahil sa mga pautang!” bulyaw ni Aling Seli sa kapatid ko.

“Aling Seli, ito ho ang trese pesos. Bibilhin ko na ho ang sardinas,” sambit ko habang inaabot ang baryang kinita ko sa paggawa ng asaynment ng mga kaklase ko.

“Naku, sabi mo sa Tatay n’yo magbayad naman. Alam ko yung nangyaring kamalasan sa pamilya ninyo, pero naku, wag nyo namang idamay ang negosyo ko,” dakdak ng Ale.

“Oho, sasabihin ko po,” kibit-balikat ko na lang tinanggap ang sinabi ng Ale at lumakad na pauwi.

Buti na lamang ay kahit papaano, kumikita ako sa paggawa ng gawain sa iskul para sa mga kaklase kong mula sa bayan na may pera nga, tamad namang mag-aral. Mayroon ding ibinibigay na isang kilong bigas araw-araw sa paaralan na proyekto nila ng aming alklade para mahikayat na pumasok ang mga batang kapos na tulad ko.

Ito na lang din ang tanging dahilan kung bakit pa ako nagtiyatyagng pumasok sa kabila ng kalagayan ng pamilya ko. Ang dalawa kong kapatid na sina Jonas, grade 2 na sana, at May-may, kinder, ay huminto na muna sa pag-aaral at nagbabantay na lamang kay Nanay habang wala ako.

Pagkarating namin ni Jonas sa aming munting barong-barong ay agad kaming nag-intindi ng hapunan. Sinindihan namin ang gasera na tanging nagpapa-ilaw sa aming munting tahanan, at nagparikit ng mga pinatuyong kahoy para pangluto.

Habang abala kami sa paghahanda ng pagkain, isang iyak ang narinig namin. Gising na si Nanay. Umpisa na naman ng kalbaryo niya na epekto nang pinakamalaking bangungot ng kaniyang buhay.

Katulad ng mga nakaraang araw, tanging ang yakap ko lang ang nakapagpapakalma kay Nanay. Ako lamang ang nakapagpapahinto sa nginig ng kaniyang katawan sa tuwing babangong balisa mula sa pagkakatulog.

Halos dalawang buwan nang wala sa katinuan ang Nanay. Halos dalawang buwan nang tanging ang pangalan ni Tatay, Jonas, May-may, at pangalan ko ang nababanggit niya. Kung hindi naman, nakatulala lang siya sa bintana at kung minsan, bigla na lamang sisigaw at iiyak.

Nagkaganito lang naman si Nanay nang minsan siyang pumunta sa madilim at kinatatakutang eskinita sa aming Sitio. Normal na bahagi lang ang eskinitang iyon ng aming lugar hanggang sa paalisin ng isang negosyanteng Tsino ang mga nakatira doon at pagpuputulin ang malalaking puno dahil patatayuan daw ng isang malaking tindahan. Pero ilang linggo lang pagkatapos ang demolisyon, namatay ang negosyante at paniniwala ng mga tao sa amin, ang mga maligno sa malalaking puno at ang misteryosang babae ang nagdulot ng kamalasan sa kaniya.

Nahinto ang konstruksiyon ng tindahan dahil sa pagkamatay ng Tsino. Dahil dito, naiwang madilim at bakante ang lupa. Tanging isang maliit na kubo na tinutuluyan ng mga manggagawa noon ang natirang nakatirik sa nakapapanglaw na kalye. Sabi pa sa mga kuwento, madalas ay nakikita raw nilang may isang misteryosong babae sa kubo kapag gabi. Kung minsan naman, nakikita nilang naiilawan ng gasera ang kubo kahit wala naman silang kilalang nakatira doon. Ang mga kuwento-kuwentong ito ang lalong nagdagdag sa takot ng mga taga sa amin sa eskinitang iyon. Kaya naman kapag sasapit ang gabi, halos wala nang tao sa dating masayang Sitio Talahib.

Hindi rin namin maipaliwanag, pero ang kumalat na kuwento sa aming lugar ay tila hinatak daw ng babae sa eskinita ang Nanay kaya isang maulang gabi, balisang nagpunta si Nanay sa kubo. Ito kasi ang paniniwala nila, na nanghahatak daw nang mabibiktima ang babae sa kubo. Nakita raw siya ni Mang Lando na papunta sa eskinitang iyon pero tila walang naririnig si Nanay at dumiretso lamang sa kubo. Dahil sa takot ni Mang Lando, hindi na niya nagawang pigilin si Nanay. Maya-maya pa, nakita na lang ni Mang Lando si Nanay na tumatakbo palayo mula sa kubo—umiiyak, nanginginig, at tila takot na takot. Dahil parang wala sa sarili si Nanay, natalisod ito sa isang bato at tumama ang ulo sa sahig.

Isang linggo ring nagtagal si Nanay sa ospital. Akala nga namin ay hindi na siya magigising pa. Pero nang dumilat si Nanay, hindi na siya tulad nang dati. Hindi na ito makausap nang maayos, laging malungkot at tulala. Sabi nila, naging kabahagi daw kami ng malas ng negosyanteng kumamkam sa lupa dahil isa si Tatay sa gumiba ng mga tahanan at pumutol sa mga puno sa eskinita. Sabi naman ni Tatay, mas malaking malas kung hindi siya kikita at wala kaming kakainin sa araw-araw.

“Pasensya na kayo mga anak. Ngayon lang ako nakarating dahil ang daming ipinagawa sa akin ng amo ko. Buti na lamang at nakadelihensya na kayo ng pagkain ninyo,” paumanhin ni Tatay sa amin. Dumiretso siya kay Nanay upang halikan ito.

“Ayos lang po, buti na lamang po at kumita ako sa klase kanina,” sagot ko kay Tatay.

“O, kumutsa ang Nanay nyo?” tanong ni Tatay.

“Ganun pa rin po, madalas pa rin pong umiiyak. Paulit-ulit na sinisigaw ang pangalan natin,” kuwento ko kay Tatay.

“Hayaan nyo, mga anak, kapag nakaipon ako, ipagagamot natin ang Nanay nyo. Kahit di na ako matulog sa pagtatrabaho makaipon lang, gagawin ko,” sabi ni Tatay.

“Baka kayo naman po ang magkasakit, Tatay,” pag-aalala ko.

“Kayang-kaya ko ito, mga anak. Siya nga pala, pagkakain ng hapunan ay babalik ako sa trabaho. Kukuha lang ako ng mga damit at sa makalawa na ang balik ko. Marami kasi kaming gawa eh,” pagpapaalam ni Tatay.

“Ganun po ba? Sige po, ako na ang bahala kay Nanay at sa mga kapatid ko,” sagot ko.

Pagkaalis ni Tatay, agad na kaming nagsara at naghanda sa pagtulog. Sa isip-isip ko, masarap ang tulog ko dahil maulan. Pero si Nanay, tila hindi pa inaantok at nakatulala lang sa liwanag ng gasera. Nakahiga na ako nang marinig ko si Nanay, bumubulong, palakas nang palakas. Agad akong napabangon dahil sa pagkakataong ito, hindi mga pangalan namin ang binibigkas niya.

“Pumunta ka sa kubo,” mahinang sabi ni Nanay sabay tingin sa akin.

“Naku, ‘Nay. Delikado roon,” sagot ko habang di pa rin makapaniwalang may iba nang sinasabi si Nanay.

“Pumunta ka sa kubo!!! Pumunta ka sa kubo!!!” palakas nang palakas na sabi sa akin ni Nanay habang nanlalaki ang kaniyang mga mata.

Hindi ko alam ang gagawin noon. Naiyak na lamang ako at muling niyakap si Nanay. Habang yakap ko siya, paulit-ulit pa rin niyang ibinubulong sa akin na pumunta ako sa kubo. Nagpatuloy sa pagbulong at pag-iyak si Nanay hanggang sa nakatulog siya.

Hindi ako makatulog dahil sa nangyari. Iniisip ko pa rin ang sinasabi ni Nanay na pumunta ako sa kubo. Sa totoo lang, gusto ko siyang sundin. Pero iniisip ko rin ang hipnotismo ng babae sa kubo. Baka ako naman ang mapahamak.

Alam ko, desidido na ako na hindi pumunta sa kubo. Pero di ko maintindihan na may nagtulak sa akin para bumangon at kunin ang gasera at payong at lumabas ng bahay. Oo, pupunta ako sa kubo, pupunta ako sa eskinitang sumira sa buhay ng pamilya ko. Hindi ko batid kung ito na ba ang sinasabi nilang hipnotismo ng babae sa kubo.

Hindi ko alam, pero parang ang tapang ko non. Parang wala akong naririnig at nakikita kung di ang daan papuntang kubo. Hindi ko alam pero tila sabik akong makarating sa kubo.

Napahinto lang ako nang bahagya nang makita kong may munting ilaw ang kubo. Dahan-dahan kong nilapitan ang kubo at sumilip sa bintana. Nakita ko ang isang babaeng nakaputi na nakaupo sa silya at tila may kausap sa bandang kanan na di tanaw mula sa kinaroroonan ko.

“Hanggang ngayon ba, di pa rin maayos ang asawa mo?” tanong ng babae.

“Hindi pa rin. Tulala pa rin kaya malaya pa rin tayo sa ginagawa natin,” sabi ng isang pamilyar na boses.

“Buti nga, nakita tayo dito ng asawa mo nung gabing yon. Tapos di niya kinaya ang nakita niya at kumaripas nang takbo hanggang sa naaksidente. Hindi mo na sila kailangang iwan o patayin pa ang asawa mo, gaya ng ginawa ko sa asawa kong matandang Intsik. Kaya pagkatapos ng gabing ito, pagplanuhan na natin ang gagawin nating pagtatanan. Ayoko nang sa kubong ito tayo nagkikita. Maraming naiwan sa akin ang asawa ko. Tsaka ayokong pinagkakamalan akong multo ng mga taga rito no,” pilyang sagot ng babae.

Nanginig ang buong katawan ko sa narinig. Parang mawawasak ang puso ko sa sobrang bilis ng tibok. Parang namamaga ang buo kong katawan dahil pinaghalong inis at nerbyos sa mga narinig. Para ding makina ang mga mata ko na di mapigilan ang pagtulo lang ng luha.

Ngayon, naunawaan ko na ang lahat. At mas lalo pa akong nalinawan nang makita ko si Tatay na lumapit sa babae at hinalikan ito. Kaya pala, kaya pala balisa si Nanay nang papunta sa kubo dahil natunugan na niya ang kawalanghiyaan nang dalawang ito. Kaya pala wala sa sarili si Nanay paalis sa kubo dahil nahuli niya ang dalawa. Hindi pala maligno, hindi pala multo, kundi aswang ang nasa kubo sa eskinitang ito.

Dahil sa galit ko, napasigaw ako. Nagulat ang dalawa na nasa kalagitnaan na nang kataksilan nila. Lumabas si Tatay at nakita ako. Nagulat siya at para bang hindi makapagsalita.

“Walang hiya kayo! Ikaw ang sumira sa pamilya natin!” sigaw ko kay Tatay sabay takbo.

Hinabol ako ni Tatay sa gitna ng ulan. Habang tumatakbo, sinasabi niyang ipaliliwanag niya ang lahat.

Tulad ni Nanay, balisa at di ko rin matanggap ang mga nakita. Hindi ko na batid kung ano ba ang ginagawa ko o saan ako papunta. Mabilis ang takbo ko. Mabilis. Kasing-bilis ng tibok ng puso kong puno ng galit sa mga oras na iyon.

Naalimpungatan lamang ako ng isang kakaibang liwanag mula sa bandang kaliwa ko. Kasabay nang papalapit na liwanag ay isang ingay na parang mula sa isang sasakyan. Natulala ako. Hindi na nakagalaw. Naramdaman ko na lang ang sakit ng aking katawan at kakaibang manhid sa aking ulo. Naramdaman ko ring nakahandusay ako at di maigalaw ang katawan.

Maya-maya pa, natatanaw ko sa aking tila nanghihinang mga mata ang mukha ng pinakanakakatakot na aswang na nakita ko, ang pinakamapaminsalang aswang na nakilala ko. Gusto kong magsalita. Gusto kong pagbayarin ang lalaking iyon kahit sa mga salita man lang. Pero hindi ako makagalaw. Hindi ko maintindihan ang nangyayari sa akin. Ang magkahalong sakit at antok na nararamdaman ko ay di ko mapigilan.

Hindi ko matanggap. Hindi ko matanggap na sa mga bisig ng multo sa eskinita ako babawian ng buhay.

Dalawang bagay lamang ang parating nasa isip ni Cesar, edad labingwalo.

Una: kailangang makadiskarte bago umuwi.

Ikalawa: hindi maaaring hindi makadiskarte.

Ang hindi nakadidiskarte, mahina ang ulo at mahina ang dibdib. Kulang ka sa lakas ng loob kaya nagugutom.

Ang mga batas ng lansangan ay simple lamang: mahalin ang mga kapatid na parang pamilya, walang patusan ng asawa o syota, at higit sa lahat, huwag mong kukunin ang nakuha na ng kapatid mo.

Ginamit ni Cesar ang huling lakas na natitira sa mga binti upang umabot sa mabibigat na pintuan ng kapilya.

“Padre, Padre, buksan mo ang pinto!”

***

Dalawang araw na rin mula nang may makausap si Cesar na mga reporter mula sa isang istasyon ng telebisyon.

Naka dalawandaang piso rin siya sa ilang oras ng magaan na trabaho. Tumambay lang naman siya sa junk shop ni Mang Tokang at nagbuhat ng maruruming bakal. Si Mang Tokang naman, natuwa at makikita ang kanyang bulok na shop sa telebisyon. Ang habol lang ni Cesar, makuha ang pinangakong dalawandaang piso.

Nanibago si Cesar sa inabot ng babaeng maputi sa kanya: dalawang ube! Sanay kasi siya sa barya-barya, bente-bente. Kung may ilang singkwenta ka sa bulsa, magara na – makaka-Red Horse na kasama ang tropa. Pag wala, e di wala. Tiis sa bote ng mineral na may straw. Singhutin maigi bente pesos na rugby maghapon para hindi na tablan ng gutom. Mahal ang pagkain. Mura ang rugby. Dapat praktikal para may maiuwi pa. Hindi pwedeng ubos-yaman sa lansangan.

Gawing alas-diyes ng gabi umuuwi si Cesar sa Kalye Tamban, kung saan siya pinalaki ng kanyang ina at ang kinilala niyang ama. Kwento ng kanyang nanay, namatay daw sa tuberkulosis ang kanyang amang si Dick. Ang kwento naman ng mga kapitbahay, hindi daw sigurado ang kanya nanay kung sino ang kanyang tunay na ama kaya hindi na lang ito naghabol nang mamilog na ang tiyan.

Noong bata-bata pa si Cesar, umiiyak ito palagi kapag tinutuksong bastardo siyang anak ng kung sinong “napadaan” lang sa Kalye Tamban. Ngunit ngayon, manhid na siya – tulad ng pagkamanhid niya sa napakarami pang bagay sa mundo, tulad ng hindi niya pag-aaral, hindi pagkain ng wasto at sa oras, at iba pa.

Tinulak ni Cesar ang yerong pintuan ng lumang dampa at tumambad sa kanya ang nakalupaging figura ng ina sa sahig. Hinagod ni Cesar ang buhok na manilaw-nilaw at kinamot bahagya ang butuhang ilong. Bahagya niyang pinatalim ang mata upang masipat mabuti ang mukha ng tumatangis na ina.

Napakagat ito ng labi at naaawa sa ina tuwing inaabutang ganito ang kalagayan. Ngunit ano nga ba ang magagawa niya? Hamak na anak lamang siya. Wala naman siyang pwedeng gawin sa usaping mag-asawa.

“Nay. Nay.” Marahang lumapit si Cesar at maingat na sinipat muli ang paligid. Baka nakaupo lang kung saan si Temyong, ang kanyang tinuring na ama. Baka hindi maganda ang timpla ng timang, mapapaaway pa siya.

“Kinuha na naman niya anak. Kinuha na naman ng ama mo!”

Sa dalas gawin ni Temyong ang bagay na ito, naging manhid na rin si Cesar tuwing inaagaw ng lalaking ‘yon ang kita ng kanyang ina sa iba’t ibang raket.

Nilubog ni Cesar ang kanang kamay sa bulsa at isinayaw na parang uod ang mga daliri. Ibibigay ba niya? Pwede namang hindi. Pero wala silang isasaing. Gustong magwala ni Cesar pero alam niyang hindi naman nakakabusog ang pagwawala. Mapapagod lang siya.

Inabot niya ang pinakaiingatang mga “ube” sa ina. Dalawandaang piso. Ipambibili na sana niya ng selpon para makateks na niya si Baby Girl Silva – ang pinakamalambing na GRO sa Kalye Tamban. Disiotso na si Cesar. Mamang mama na siya. Kailangan na niyang mag-asawa.

Noong isang linggo, nakabili si Baby Girl Silva ng bagong selpon. Naka-jackpot siya sa isang kostomer at nakapaguwi ng tatlong libo. Wan payb ginasta niya sa bagong selpon na tatskrin. May pam-Peysbuk na, may games pa. Inggit na inggit s Cesar at kanyang matalik na kaibigan si Nono sa bagong selpon. Kailangan na talagang dumiskarte ng matindi-tindi para magkaselpon na rin ng maganda.

Wala na ang dalawandaang piso ni Cesar kaya nagpasya itong lumabas at hanapin si Nono. Nakita niya ang kaibigan sa tindahan ni Aling Otya, nangungutang ng sopdrinks. Masama na ang tingin ni Aling Otya kay Nono, na mukhang kanina pa nangungulit na pautangin. May bente pa sa bulsa si Cesar kaya siiya na ang sumalba sa kaibigan.

“Aling Otya, dalawang kok nga po. Eto bente, o. ‘Di po ako mangungutang.”

Ang nanlilisik na mata ni Aling Otya ay biglang lumambot; mga malulutong na mura na kanina’y dumadaloy sa bibig nito’y napinid at tuluyang nawala.

“Mabuti pa itong si Cesar! Marunong magbayad! Di katulod mo ‘No, batugan, haragan, walanghiya!”

Nakangisi lang naman palagi si Nono kahit anong sabihin ng mga tao sa kanya. Palibhasa parating bangag sa rugby, siya yung tipo ng tao na walang bumabagabag kahit gutom. ‘Wag lang di makaraos sa rugby. Ibang usapan na ‘yon.

Naglalakad ang magkaibigan malapit sa lumang riles nang may marinig si Cesar na putukan. Ingay ng dalawang motorsiklong itim ang biglang pumunit sa katahimikan ng Kalye Tamban.

Diretso ang dalawang motorsiklo sa kanilang direksyon.

Hinatak ni Cesar si Nono at nagtatakbo sila papunta sa kapilya malapit sa bungad ng Kalye Tamban.

***

Katatapos lang magwalis at maglampaso ni Padre Tiago ng kapilya nang marinig niya ang kalampag sa mabibigat na mga pinto ng kapilya.

Nagdalawang isip siya kung bubuksan ito o hindi. Minsan kasi, nakakalimot sa Diyos ang ibang tao at sinusubukan siyang holdapin o nakawan. Bagamat napapatawad naman niya ang mga gumagawa nito sa kanya, hindi na kaya ng puso niya ang matutukan muli ng ice pick o sumpak. Ilang segunda pa ang lumipas at nagpatuloy ang pagkalampag sa pinto.

Hindi na nakatiis ang pari at binuksan niya ito. Tumambad sa kanya ang dalawang batang takot na takot, at buhol-buhol na rin ang mga salita. Binuksan niya ang pinto at kumaripas paloob ang dalawa.

Dumaan ang is sa dalawang motorsiklo sa harap ng kapilya. Nakita pa ni Padre Tiago nang itinaas ng pasahero ng motor ang isang maliit na awtomatik.

Lumagaslas ang matingkad na pula sa puting-puting kamison ng pari. Sapul sa tenga at panga ang dalawang batang sumubok na hatakin siya paloob ng kapilya.

At naghari ang katahimikan sa kapilya, sa bungad ng Kalye Tamban.

Isang araw sa barangay ng Santo Cristo, may narinig na nakabibinging sigaw: si Kapitan! Si Kapitan! Ayan na naman!

Tuwing may sumisigaw ng ngalan na ito, lahat ng tao ay natatakot at nababalisa. Mula kasi nang pumanaw ang butihing maybahay ni Kapitan Harold na si Concensia, naging mabagsik itong kapitan. Lahat ng makita ay titingnan ng masama. Mga malilit na pagkakamali, may katumbas na kaparusahan.

Ang paboritong gawin ni Kapitan ay mambulabog sa gabi.

Tabi kayo riyan!

Tabi kayo riyan!

Nanito na ang inyong Kapitan, HAHAHA!

Sobrang sungit ni Kapitan Harol na naging Haragan ang tawag sa kaniya ng mga tao.

Kapitan Haragan!

Kapitan Haragan!

Kapitan Haragan!

Tabi kayo, nandyaan na—

Si Kapitan Haragan!

Hanggang sa isang araw, may nakasalubong si Kapitan Haragan na isang maliit na batang babae. Asul ang kulay ng mga mata ng bata at may dalang maliit na tungkod.

Nagtaka si Kapitan kung bakit hindi natatakot ang bata sa kaniya. Iniangat niya ang kaniyang kuwadradong baba na may nunal. Pinalaki niya ang kaniyang mga braso at balikan na parang orangutan. Pinabilog lalo ang mala-bariles na tiyan. Huminga siyang malalim para lumapad ang mala-dingding na dibdib. Maging ang kaniyang mga mata’y ibinuka nang maigi nang magmukhang lalong mabagsik.

Ngunit hindi natakot ang batang kaharap.

Ni hindi ito umimik.

Lumapit siya sa bata at nagtanong:

“Bakit ka nakatingin sa akin?”

Hindi umimik ang bata at biglang naglakad palayo. Sa di-kalayuan ay may malaking trak na bumusinang malakas.

Tumakbo si Kapitan Haragan. Binuhat niya ang bata upang hindi masagasaan.

“Grabe kang bata ka, muntik ka na!” Inis na bulalas ng Kapitan.

Saka lamang napansin ng Kapitan ang mga matang asul ng bata. Nakatitig, hindi gaanong kumukurap.

Bulag ang batang babae.

Natigilan ang Kapitan.

Paano ba niya ipakikita sa bata ang kaniyang lakas at bagsik kung wala naman itong paningin?

Pinutol ng bata ang kaniyang pag-iisip.

“Salamat sa pagligtas sa akin. Ano’ng pangalan mo?”

Hindi sanay na kinakausap ng ganito si Kapitan. Nasanay kasi siyang tinatakbuhan at kinatatakutan.

“H-H-H-Harold. Harold ako.”

Pakiramdam ng Kapitan ay sinliit lang siya ng batang kaharap.

“Harold. Ang gandang pangalan. Kasimbuti ng ugali mo.”

Napalunok si Kapitan Haragan. Mabuti raw siya. Alam naman niyang hindi.

“Inaantok na ako. Gusto ko nang umuwi sa amin,” sabi ng batang may asul na mga mata. At naghikab nang naghikab ang batang babae.

Nagkamot ng ulo ang Kapitan. Malapit nang mag-gabi ay nasa labas pa ang bata. At natulog nga ito, matapos umunan sa kamay sa malamig na aspalto, hawak ang munting tungkod na gawa sa sanga ng punong bayabas.

Dahan-dahang binuhat ng Kapitan ang batang may asul na mata. Pinatong ng Kapitan ang pisngi ng bata sa kaniyang kaliwang balikat nang makatulog ito nang maayos.

Ibang tinig ni Kapitan ang narinig ng mga tao kinagabihan.

Tabi kayo riyan, may batang natutulog.

Tabi kayo riyan, kilala niyo ba magulang niya?

Tabi kayo riyan, may batang natutulog.

Tabi kayo riyan, kilala niyo ba magulang niya?

Sumapit si Kapitan Haragan sa bahay na may puting bakod.

“Anak niyo ba ito?” Turo ni Kapitan sa batang nahimbing sa balikat. Tumingin ang lalaking may dalang bayong na puno ng gulay.

“Pasensya na ho, Kapitan. Hindi po siya sa amin. Ngunit kaybuti niyo naman at hinahanap niyo ang kaniyang tirahan.”

Napangiti si Kapitan at gumaan ang loob. Ganito pala ang pakiramdam ng hinahangaan.

Naglakad si Kapitan patungo sa bahay na may kulay pulang pinto. May magkapatid na naglalaro ng chess sa bakuran.

“Mga iho! Kapatid niyo ba ang maliit na batang ito?!”

Tumingin ang isang kambal sa kanya at muling umilin.

“Hindi ko po yan kilala, manong.”

“Hindi po siya taga-rito.” Pagtapos naman ng kapatid nito.

Narinig ni Kapitan ang usapan ng dalawa: “Kaybait naman pala ni Kapitan, idol ko na siya!”

At umabot na si Kapitan Haragan sa pinakadulo ng Santo Cristo. Ang pinakahuling bahay ay tagpi-tagpi, at maraming lumang plastik na nakapakat sa mga pader. May maliit na tutang puti na nakatali sa harap na biglang nag-ingay nang makita sila.

Bumukas ang abuhing pintuan at tumambad kay Kapitang Haragan ang isang babaeng may asul na mata at puting-puti na buhok.

Nanlaki ang mga mata ng matanda sa kaniyang nakita.

“Milenya! Milenya! Sa wakas ay narito ka na!”

Ibinigay ni Kapitan Haragan ang bata sa matanda at nagtanong:

“Kaano-ano ka ba niya?”

Sumagot ang matanda:

“Ako ang kaniyang lola, mga magulang niya’y nasa ibang bansa. Ako ang nagpalaki kay Milenya.”

Nang magising si Milenya mula sa pahabang pag-idlip, hinanap niya kaagad si Kapitan Haragan.

“Lola, lola, nasaan ang mabait na mamang tumulong sa akin?”

Ngumiti ang matanda at sumagot:

“Nasa labas apo, kapapaalam lang.”

Tumakbo si Milenya palabas ng kubol at hinabol ang papalayo nang si Kapitan Haragan.

“Kapitan, kapitan! Salamat sa paghatid mo sa akin, ha? Idol na idol kita!”

At napangiti si Kapitan Haragan at mula noon, ang kaniyang bagsik ay napalitan ng bait, ang kaniyang galit sa mundo’y napalitan ng pagkalinga sa kapwa.

Isang Milenya lang pala ang gamot sa isang masungit na Kapitan Haragan.

Bahagyang nanikip ang dibdib ni Renzo habang nagmamadaling tinatahak ang eskinita papalayo sa pier at papunta sa bahay nila. Ngayon na lang siya napatakbo nang ganito ulit; gumuguhit sa baga niya ang bawat hinga. Lalo lang siyang pinahihirapan ng samot-saring nakahambalang na bagay sa masikip nang daanan. Sa kaliwa, isang babaeng nagtatapon ng masabong pinagbanlawan mula sa palanggana. Sa kanan naman, kumakaluskos ang mga panabong na manok sa mga hawla nito. Pagdaan malapit dito, pinigil ni Renzo ang paghinga upang hindi maamoy ang nangangalingasaw na ipot ng mga ibon.

Malapit na, sabi ni Renzo, panghimok sa sarili upang makalimutan niya ang patuloy pa ring kirot sa dibdib at sakit ng mga paang hindi na sanay sa ganitong takbuhan.

Ilang buwan na siyang hindi gumagamit, ngunit imbes na bumuti ay para bang bawat araw na nagdadaan ay nilalabanan siya ng katawan niya dahil sa desisyong iyon. Tila hindi pa rin makapaniwalang pinili niyang bitiwan ang dating nakasanayan na. Traydor, bulong ng katawan niya habang kung ano-anong sakit ang ibinabato nito sa kaniya. Traydor, bulong ng utak niya habang inaalala ng mga bibig niya ang lasa, saya, pakiramdam na kayang ibigay ng kahit gadaliri lang na dami nito.

Itinulak ni Renzo sa likod ng isipan ang mga iniindang ito. Hindi ngayon. Bagkus, muli niyang binasa sa isipan ang text ng kapatid na si Julie:

kua nngangank na c ate cel

Nakahanap ang mga paa niya ng panibagong lakas para bilisan pa ang takbo.

—

Limang buwan ang nakakaraan, sinabi ng kinakasama niyang si Maricel na buntis ito. Magda-dalawang buwan na raw, sabi sa kaniya ng nurse sa barangay health center. Noong linggo ring iyon, tumigil si Renzo sa paggamit ng droga.

Hindi rin malinaw sa kaniya kung saan niya nahanap ang lakas ng loob para gawin iyon. Matagal na rin siyang pinagsasabihan ni Maricel na tama na Renzo, itigil n’yo na ‘yan, mamamatay ka d’yan ngunit kung bakit ngayon niya lang binitiwan, hindi niya rin alam. Ang nasa isip niya lang, kailangang naroon siya—siya na buo—para sa magiging anak nila.

Mahirap bumitaw. Magigising siya minsan sa gitna ng gabi na tagaktak ng pawis, tuyo ang bibig. Parang may gustong lumabas sa ilalim ng balat niya na hindi makawala. Sumasakit ang dibdib niya; hindi, mali, hindi lang dibdib—siya na mismo ang sakit. Tahimik niyang iniinda ang mga ito upang hindi magising si Maricel. Minsan naiisip niyang mas madali pa ang mamatay kaysa sa mga gabing gaya nito.

Madalas ang temptasyon. Pag-uwi niya mula sa trabaho sa pier, aayain siya ng mga dati niyang kasama. Para namang walang pakisama ‘to, sasabihin nila. Kaunti lang. Sandali lang tayo. Sa mga pagkakataong ito, idadahilan niyang hinihintay na siya ni Maricel sa bahay. Na may ipinapagawa ito na kailangan niyang asikasuhin. Na wala rin naman siyang pera pambayad sa ni isang sachet. Sa labas, bahagya siyang tatawa habang sinasabi ang mga ito. Sa loob, para siyang batak na pisi na kaunti na lang ay mapuputol na.

Maraming beses—kadalasan tuwing sa mga gabing nagigising siya—na naisipan na niyang umalis. Iwan si Maricel. Iwan ang magiging anak nila. Kakatukin niya ang mga dating kasama. Itatanong kung may tira pa ba sila, kahit kaunti lang, may pera siya, ito, kanila na, kahit tikim lang, parang awa na nila.

Sa gilid niya, uunat nang kaunti si Maricel ang makikita niya ang papalaking tiyan nito. Ipagpapaliban niya muna ang pagtakas, kahit ngayong gabi lang. (Ito rin ang sasabihin niya sa sarili sa mga susunod pang gabi.)

—

Tatlong liko na lang at mararating na ni Renzo ang bahay nila. Alam niyang nasa mabuting mga kamay si Maricel. Noong nakaraang buwan, nakausap na niya ang kumadrona sa lugar nila na si Manang Luisa para umalalay kay Maricel sa pagbubuntis nito. Nandoon din naman si Julie. Ngunit gusto niya sanang nandoon din siya sa paglabas ng anak niya, ang marinig ang unang iyak nito.

Pagpihit ni Renzo pakaliwa, bumunggo siya sa isang lalaking nakauniporme. Pareho silang naitulak pabalik ng puwersa ng pagkakabunggo.

“Tang ina, hindi ka ba tumitingin sa dinadaanan mo?” sigaw ng lalaki habang pinupulot nito ang nalaglag na sumbrero.

“Pasensiya na ho, boss,” tugon ni Renzo. Hindi ngayon ang panahon para makipagtalo sa kahit sino, lalo na sa isang pulis. Kailangan niya na umuwi. “Sorry ho, tsip,” ulit niya sabay payukong lulusot sa gilid ng pulis.

Bago pa siya makahakbang, hinawakan ni tsip ang balikat niya. Sinipat si Renzo. “Bakit ka tumatakbo? Snatcher ka ata e.”

“Hindi ho, ano ho, nagmamadali lang ho pauwi at si misis.” Binuksan ni Renzo ang backpack na dala. “Puro gamit lang ho sa trabaho ang laman nito.”

Ngunit hindi interesado si tsip na silipin ang laman ng bag ni Renzo. Humigpit lang lalo ang hawak nito sa balikat niya. “ID.”

Pinakita niya ang ID niyang gamit sa trabaho sa pier. Kinuha ni tsip. Bumitaw na ang kamay nito sa balikat niya at bumunot ng listahan sa bulsa.

Ilang segundo lang ang lumipas para ikumpara ni tsip ang pangalang nasa ID niya sa listahan. Dinukot pa lang ni tsip ang listahang iyon, alam na Renzo kung anong mangyayari. Naisip niya si Maricel—umiire pa kaya ito ngayon o naipanganak na kaya ang anak nila? Lalaki ba o babae? Naibilin niya nga ba kay Julie kung saan nakatago ang ipambabayad kay Manang Luisa?

Ilang segundo, ngunit parang buong buhay na niya siyang nakatayo roon.

“Tsip, kailangan ko na ho talaga umuwi, naghihintay ho ang asawa ko.” Huling pakiusap. Huling pag-asa na baka maghimala. Huling tsansa para makauwi.

Tumingin lang sa kaniya si tsip. “Nasa watchlist ka namin.”

—

Dugo. Pawis. Panghi. Basura. Nakasubsob si Renzo sa sulok ng eskinita na nagtatapos sa isang pader. Hindi niya alam kung gaano na sila katagal rito. Hindi na rin niya alam kung saan ang dito. Gusto man niyang tingnan ay ayaw bumukas nang tuluyan ng mga namamaga niyang mata.

Tatlo na sila ngayon. Bumulong si tsip sa mga kasamahan niya. Sumagot naman ang mga ito. Naaninag ni Renzo ang usapan kahit hindi umaabot sa tenga niya ang mga salitang binibitawan.

“Manganganak ho ang misis ko,” sumamo ni Renzo. “Nagbagong-buhay na ho ako.” Dinig niya sa parehong tenga ang lakas ng kabog ng sariling dibdib. Ang ingay ng mga langaw na nagpipiyesta sa niluluhuran niyang tambakan ng basura. Ang pasuray na pagkanta ng isang lalaking nagvi-videoke ilang kanto mula sa kung nasaan siya. Ang iyak ng isang sanggol.

Tumango si tsip sa mga kasama nito at binunot ang baril sa beywang.

Isang putok. Pagkatapos, katahimikan.

—

Matinis ang iyak ng bata habang nililinis ni Manang Luisa ang dugo mula sa katawan nito. Matapos ibalot ng lampin, iniabot ng kumadrona ang bata kay Maricel. Bakas sa mukha ng bagong ina ang hirap ng panganganak, pawisan ang mukha na kinapitan naman ng mga buhok niyang nakawala sa pagkakatali nito kanina.

Dinuyan nang marahan ni Maricel ang bata, ngunit lalo lang lumakas ang hiyaw nito. Nasaan na ba si Renzo? Hindi ba siya pinayagan ng supervisor niyang umuwi nang maaga? Hindi ba nito natanggap ang text ni Julie?

Lumapit si Julie sa mag-ina at sinilip ang sanggol. “Ate ‘cel, anong ipapangalan n’yo ni kuya sa baby?”

Patuloy pa rin sa pag-iyak ang bata. “Hintayin muna natin ang kuya Renzo mo,” tugon ni Maricel.

WAKAS

alang taong dumadaan sa eskinita sa gabi. Walang maingay na mga batang naglalaro ng piko at bangsak. Tahimik lang at malamig ang simoy ng Enero. ‘Yan ang nagbighani kay Rolan sa ganitong oras ng gabi.

Hindi niya napansin na halos tatlong oras na rin siyang tutok sa pagbabasa ng mga hiniram niyang mga reviewer sa kababata at kapitbahay niyang si Danica. Isang taon na rin ang nakalipas simula nang makapagtapos si Rolan sa kursong Nursing. Sapagkat hindi pinalad na magkaroon ito ng magandang trabaho sa mga malalaking ospital dito sa Maynila. Mababa ang sahod, hindi sapat para tustusan ang dami ng gastusin sa bahay; ang pag-aaral ng apat pa niyang nakababatang kapatid, ang mga maintenance na gamot ng Tatay, at ang walang pagtigil na paghingi ng pera ng kanyang Ina para sa mga bisyo at suhol nito sa labas ng bahay.

Kaya kahit pinagtyagaan ni Rolan ng ilang buwan ang pagiging nars sa malapit na ospital, hindi nito kinaya ang mahabang oras na inilalaan niya araw-araw kasabay ng hindi kataasang sweldo sa laki ng oras na ginugugol nito.

Hindi rin nagtagal ay napahanap si Rolan ng trabaho sa isang malapit na call center. Pinili niyang sa night shift upang makatulong sa bahay tuwing umaga lalo na’t mas makakatipid kung magbabaon na lamang ang apat niyang kapatid kaysa baunan pa sa eskwelehan. Nahanap ni Rolan na mas madaling makagawa ng mga panggawaing bahay sa araw, at nagpapahinga na lamang ito mula tanghali hanggang hapon, at balik sa pagiging call center agent pagsapit ng alas-nuwebe ng gabi. Iniisip na lamang ni Rolan na kahit papano, sa kabutihang palad, ay sa health account ito naitakda sa kanyang trabaho.

Mahigit kumulang tatlong buwan na ang ganitong sistema kay Rolan. At kahit sa harap ng hirap ng buhay, hawak hawak pa rin ng puso niya ang pangarap na maging isang ganap at lisensyadong doktor – isang pangarap para magamot nang sarili ang kanyang Tatay. Kaya pinagkakasya niya ang oras ng kanyang pag-rebyu para sa NMAT, at maging isang hakbang papalapit sa kanyang hangaring makagamot ng maysakit.

Sa maliit na barung-barong ng kanilang bahay, ang apat niyang magkakapatid na babae ay nagkukumpulan sa isang kwarto habang ang Tatay niya ay namamalagi na lamang sa sofa ng sala dahil hirap na itong umakyat sa kwarto. Namalagi si Rolan sa isang kwarto malapit sa CR ng kanilang bahay. Kahit may kaliitan ito, ang mahalaga ay kasya rito ang isang kama at ang iilang mga librong hiniram ni Rolan na pinagpapatungan ng isang walang takip na bentilador.

“Anak, gabi na.” Banggit ng Tatay kay Rolan pasado alas-onse ng gabi. Sa pagpasok nito ay napansin nito ang kapal ng mga inaaaral ni Rolan at napabuntong-hininga. Tumango si Rolan sa kanyang ama habang inayos nito ang berdeng kulambo ng anak. “Lalabo mata mo n’yan. Aba, eh—halos wala pa namang ilaw dito sa kwarto mo. Siguro naman pwede mo namang ipagbukas ‘yan. Sabado naman at day-off mo ngayon, ‘nak. Bumawi ka ng pahinga.”

“Oho, Tay. Sandali na lang po ‘to.” Binuklat-buklat ni Rolan ang libro, at muling sinubukan na isang subtest sa Physics dito. Hindi nagtagal ay nakatulog rin si Rolan habang hawak hawak ang reviewer na nakalatag sa kanyang mukhang kinain ng mahimbing na tulog.

“ROLAN! Gising! Hinahanap ka ng nobya mo!” Paulit-ulit na tapik sa kanya ng kanyang Ina. Kumunot na lamang ang noo ni Rolan sa pagdilat ng kanyang mata. Alas-otso na, tingin niya sa relo.

“’Nay, wala po akong nobya. Ano pong nobya sinasabi n’yo?”

“Basta, eh. ‘Yung anak ata ‘yon ni Monching. Dalian mo, bangon!”

Bumagon si Rolan at nagbihis ng pang-itaas. Paglabas nito ng kwarto ay nadatnan niya si Danica sa kanilang sala na nagmamasid-masid sa mga lumang litrato na naka-display. Isa si Danica sa mga taga-barangay nila na pinalad makapasok sa med school. Kahit hindi galing sa ganoong maykayang pamilya, tulad ni Rolan, nagsusumikap ito para matustusan ang pangangailangan ng kanyang magulang. Kahit nag-iisang anak, matiyaga ito at desidido sa pagiging isang surgeon balang araw.

“Oh!” nasabi ni Rolan sa pagkagulat sa bisita ng dalaga. Ngumiti ito, buo ang puting ngipin nakahilera ng napakaayos. “Napadaan ka ata.”

“Ah, eh. Oo eh. May pinaabot lang din si Mama kay Tita, mga taya raw. Kinse at dose raw , Tita.”Mahinhin itong tumawa pagkabigay ng mga klasikong numerong jueteng ng kanyang nanay. Tumango na lamang ang Inay ni Rolan, hawak hawak ang isang pahabang papel at may isinulat. Iba ang itsura ng dalaga ngayon. Naisip ni Rolan ay dahil nakakaganda ang paglugay nito ng mahabang buhok ne’to. “Nga pala, kumusta pag-re-review mo?”

“Ayun, ang laking tulong ng mga pinahiram mo..” Natatanging nasabi na lamang ni Rolan na tumingin pababa at nakaranas ng onting hiya. Napansin niya ay tila namumula na ang mga pisngi nito sa kakatingin sa pulang labi ng dalaga.

Lumapit ang dalaga at paasar na sinuntok ng mahinhin si Rolan sa balikat – mga gawing kabataan pa nila noong maalala niya ang paglalaro nila lagi sa mga eskinita ng samu’t saring larong kalye. Iba ang pagsasama ng dalawa lalo na noong hindi pa pumapasok ng hayskul. “Ikaw talaga! ‘Lam kong kaya mo ‘yan, Lan.” Nakangiti ang dalaga kay Rolan. “Basta, kung may kailangan ka, text ka lang!”

Sa pagsambit nito ay tumalikod na ang dalaga. “O siya! Mauna na ako, Lan!” Lumabas na ito ng kanilang pintuan.

“S-sige. Salamat. I-ingat!”

Dahil nakatapos na ng tatlong buwan si Rolan sa call center ay nagbago na rin ang shift nito. Simula bukas ay pang-umaga na ito kaya mahaba-haba rin ang day-off niya nang araw na iyon.

Pagsapit ng gabi, muling nagbuklat si Rolan ng kanyang reviewer. Natatanging ang ilaw lamang ng poste sa labas ang nagsisilbing liwanag sa loob ng kwarto ni Rolan sapagkat hindi pa ito naaayusan na malagyan ng linya ng kuryente. Dahil rin simpleng isang bodega lamang ito dati ng bahay. Paminsan-minsan pa ay pamatay-matay ang mga ilaw ng poste lalo na kung may nagdaang kotseng maliwanag ang headlights ang tumama rito. Isang minuto rin ng kadiliman sa mga kaganapang ganon.

Walang takas sa mga pangkaraniwan na pangyayari sa labas ng kwarto ni Rolan.

Sa de-jalousie na bintana ni Rolan ay tanaw niya ang laman ng isang masikip na eskinita sa kanilang barrio. Mula sa pagtahimik nito sa gabi hanggang sa pagtilaok ng dalawang tandang na alaga ng kapitbahay nilang si Mang Rex sa umaga.

Lalo na tuwing sa pagtulog ni Rolan sa tanghali ay hindi maiiiwasan ang ingay ng mga naghahabulang mga bata, ang mga nagsisi-agawan sa poso ng tubig ng mga nagsisilaba, ang malakas na Pabilan! sa isang sari-sari store na halos nagbebenta lamang ng kendi at kape kundi para sa maraming suplay nito ng sandamakmak na case ng beer, at ang paminsan-minsang mga larong sugal tulad ng Bingo at Tong-its ng mga matatanda. Walang dudang pinangungunahan lagi ito ng kanyang Ina.

Ngunit iba ang bumulabog kay Rolan sa gabing iyon. Isang oras na rin ang nagdaan simula nang magsara ang sari-sari store. Tulog na ang mga tandang ni Mang Rex. At dahil sa katahimikan ng malalim na gabi, walang dudang maririnig ni Rolan ang kakaibang mga tunog ng kung ano mang maligno o magnanakaw sa kanilang lugar. Kaya hindi siya nagduda at agad na sumilip sa puslit ng mga jalousie ng kanyang bintana nang makarinig siya ng mga mabibilis na yabag ng paang tila natakbo.

Sa pagsilip ni Rolan ay namatay bigla ang ilaw ng poste. Pumikit na lamang ito at nagmasid nang maigi. Patigil-tigil ang mga yabag, tila kumakaripas kanina lamang ngunit tumigil ito. Tila nagtatago siguro.

Muling nabuhay nang onti-onti ang mga ilaw ng poste, at narinig ni Rolan, walang kaduda-duda, ang mga tunog ng mabilis na ritmo ng pagbagsak ng mga tsinelas na kumakaladkad sa semento.

Sinilip ‘to ni Rolan. Napansin niya na lamang ang hugis na tumakbo sa harap ng bintana niya. Hindi nagtagal ay may sumunod ding mga yabag. Hindi ito galing sa tsinelas kundi ang ritmo ay galing sa mga sapatos na gumagasgas sa buhangin ng eskinita. Mabilis rin ang pagtakbo nito kaya hindi naaninag ni Rolan sa maliit na butas ng mga jalousie ng bintana niya.

Dalawang hugis na ang dumaan sa bintana niya bago siya kainin ng kuryosidad. Onti-onti niyang inangat ang jalousie para umosyoso sa kung anong habulan ang nangyayari. Sa kabilang bahagi ng eskinita nakita rin niyang kuminang ang isang pares ng mga matang naki-osyoso rin mula sa mga riles ng kanyang sari-sari store.

Malakas na sigaw ang huling nabitawan babaeng hinabol, pero hindi nakapanggigising ang ingay dahil agad itong nakubling tahimik hindi pa isang segundo ang nagdaan. Isang mabilisang tili lamang ang naudlot agad; sinundan na lamang ito ng mga tunog ng tumatamang mga bakal, kumakaskas na mga plastik, at ang tunog ng pagkaladkad sa aspalto. Kung hindi niya lang nakita ang dalawang hugis ay napagtanto niyang siguro ay galing lamang ang mga tunog sa mga gutom na aso at pusa.

Nanginig si Rolan, ramdam niyang tumaas ang mga balahibo sa batok. Kasabay nito, dahan-dahan niyang isinara ang jalousie ng mga bintana. Humiga sa kama. Pagkalipas ng halos isang oras ng purong katahimikan at pagtingin sa kisame, dinatnan na rin siya ng antok at nakatulog.

Pawisan ang sando ni Rolan nang magising siya sa sumunod na umaga. Patse-patse lamang ng maraming panaginip ang natatandaan niya noong nakaraang gabi: nakasuot siya ng stethoscope ngunit tila hindi isang ospital ang nilalakaran niya, sumunod na panaginip ay ang nasusunog niyang mga reviewer, at pangatlo’t huli ay ang tumatakbong mga tao sa eskinita noong gabi. Naaalala niyang sumilip siya sa jalousie ng sarili niyang kwarto. At sa pagsilip niyang iyon ay noon rin siyang nagising nang buo.

Tumingin si Rolan sa labas. Ngunit hindi ang inaaasahan ang naaaninag niya. Nagkukumpulan ang buong barangay sa makitid na eskinita nila. Nakakagulat ring sarado ang sari-sari store. Ang dalawang tandang naman ay wala sa eskinita, siguro ay pinasok na ito sa loob ng bahay ni Mang Rex sa takot na manakaw ito ng mga nagkakagulong kapitbahay. Walang ni isang batang naglalaro, kundi purong mga matatanda. Sa paggalaw ng mga tao ay sinubukan niyang sumilip kung anong pinagkakaguluhan. May mga dilaw na nakapalibot, hindi madaan ng mga nadaan sa eskinita. Kaya siguro nagkatrapik rito, dahil may mga harang na.

Pinatay ni Rolan ang bentilador, at lumabas ng bahay nila tungo sa eskinita at kanyang nalamang hindi pala panaginip ang kagabi.

***

Araw ng piyesta ng Barangay 160. Rinig ang ingay ng banda ng nagmamartsa sa kabilang dulo ng barrio sa may bandang covered court.

Hindi makapaniwala si Rolan na maglalakad siya muli sa eskinitang ito dalawang linggo na ang nagdaan. Kakatapos lang kasi ng pang-umagang shift niya. Akay-akay niya ang lahat ng mga tapos na niyang basahing reviewer. Nakakapanibago kay Rolan ang itsura ng eskinitang dating madaming naglalaro lalo na at dapithapon na, dahil ngayo’y tila mga ipis at daga na lang ata ang naglalakad dito. Sapagkat hindi rin madaanan ng mga tao dahil sa harang sa kabilang dulo nito. Walang naglalako ng mga tradisyonal na piyestang tinda tulad ng tig-sa-sampung pisong popcorn o kaya mga laruang pambata na dumadaan dahil sa harang.

Sa dulo ng eskinita ay isang malaking tent ang nakatayo nang dalawang linggo na rin. Maraming mga monoblock na upuan ang nakahilera. Dalawang linggo na rin nakatambay roon ang kanyang ina na namamahala sa mga palaro ng majhong habang ang kanilang tropa ay nakapabilog sa bandang dulo ng tent.

Papalapit na si Rolan nang matanaw niya ang isang naglalako ng mga iba’t ibang kulay na sisiw. Lumapit siya rito at nadatnan ang Nanay ni Danica na sabi ay bibilhin na lamang ang mga sisiw nito. Isang berde, isang asul, isang pula, isang dilaw, at isang pink. Babayaran na lang daw niya ito, ngunit nagpumilit ng nagbebenta ng sisiw na libre nalang.

“Kaawaan ka, iho. Salamat,” banggit ng Nanay ni Danica sa nagbebentang binata

Pagdating sa tent, nginitian ni Rolan ang kanyang Ina nang makita ito sa burol. Ngumiti ito pabalik at hindi na pinansin ang anak at nagpatuloy sa paglalaro.

Lumapit si Rolan at tinulungan ang dala-dalang limang sisiw ng Nanay ni Danica. Tinulungan niya itong ilagay sa ibabaw ng salamin. At doon rin niya nang makita, dalawang linggo na rin ang nagdaan, ang mukha ni Danica sa likod ng mga salamin habang mahimbing ang tulog sa kabaong. Hindi na mapula ang labi nito, pero maganda pa rin dahil lugay ang buhok nito kahit sa huling hantungan.

Sabay nilang binaba ang mga makukulay na sisiw. Inilatag rin ni Rolan ang mga reviewer.

a halip na ginagawa ko yung proyekto namin sa eskwelahan napabukas ako ng social media. Agad bumngad sa aking newsfeed na nagpalit nanaman sya ng profile picture. Paano kayang andami nyang candid shot? Hindi ko alam kung paano kinukuha yung mga ganitong litrato, gumagamit ba sila ng timer? O nagkukuhanan lang sila ng kanila kanilang litrato – silang mga babae? Hindi ko alam, wala akong alam tungkol sa mga babae. Pinindot ko yung puso, tapos dinownload ko na rin sa laptop ko; dagdag sa aking koleksyon.

Saulado ko na ang kanyang timeline simula nung gumawa sya ng facebook account nung 2014. Ang aking mga bankanteng oras ay madalas kong sinusunog para kilalanin sya sa pamamagitan ng internet. Pati lahat ng kanyang litrato, kinalkal ko rin, kahit yung taong naka-tag at nag-tag sa kanya sinilip ko para sa ano mang karadagdagang kaalaman na pwede kong mapulot tungkol sa kanya.

Grabe daming likes nito, ang dami ring naglagay ng puso. Sino-sino ba tong mga lalaking to na comment ng comment ng bola-bola? Alam ko ang habol nitong mga asong hibang! Mga papansin! Teka nga….

“Oy, ano yan!?”

Daglian kong pinundot yung homepage ng facebook “Ah, ano… Brainstorming” Aking palusot.

“Eh, Nag fa-facebook ka lang”

“Nagpapahinga lang naman yung tao. Pinusuan ko na yung bago mong profile picture, libre mo na akong tanghalian”

“Kung nag-comment ng ‘ang ganda ganda talaga ng friend ko’ ililibre kita!”

“Sige, Sige, teka lang” Sabi ko ng may kasamang pagmamadali.

“Tange, biro lang. Sa halip na papuso-puso at pa comment-comment ka dyan – ako dapat nililibre mo. Gentleman ka dapat! Sige ka, hindi ka magkaka gerfren nyan.”

“Inabot na nga ako ng gutom dito kakahintay sayo tapos ako pa manlilibre? Hustisya naman.”

“Naku, sorry, nasira kasi yung laptop ko,i dinaan ko pa sa pagawaan. Kawawa ka namang ang batang paslit ka, gutom na gutom, kain ka muna dun sa canteen. Akin na muna yang laptop, ako muna magre-research.”

“Sige, balik na lang ako dito.”

Tadhana na yata ang nagsadya para magkapareha kami sa proyekto sa isang subject. Pagkakataon para sa akin para mas mapalapit sa kanya, at mag bago ang kanyang tingin sa akin. Magkaklase kami’t magkasingtanda, pantay sa aking balikat ang kanyang buhok, ngunit parang batang kapatid ang turing nito sa akin. Siguro nga may pagka-isip bata ako, walang sineseryosong gawain at pa easy easy lang. Nasa ikatlong taon na rin ako sa kolehiyo at hindi pa rin ako nagkakaroon ng kasintahan kailanman, pero hindi naman siguro ibig sabihin nun na immature ako. Pwede namang sabihing may iba lang akong priyoridad sa buhay tulad ng pagpasok sa eskwelahan. Syempre pag pumapasok sa eskwelahan- may baon – pag may baon – may pang dota. Pasang-awa man ang mga marka ang importante ay pasado. Kaya namang lusutan ang mga aralin ng konting pagsisikap at interes.

Kumakain pa ako sa canteen ng bigla syang dumating bitbit ang aking laptop.

“Bakit umalis ka ng library? Walang wifi dito, hindi tayo makakapag research”

“Dun na lang tayo sa dorm namin, may wifi rin dun”

“Hindi ba bawal lalaki dun?”

“Ako bahala sayo”

“Bakit ayaw mo sa library?”

“Basta, kwe-kwento ko sayo mamaya”

“Sigurado kang ayos lang na dun tayo mag-gawa?”

“Okay lang, mabait ang roommate ko. Bili tayo ng alak para mapakilala kita ng maayos sa kanya. Teka, umiinom ka ba?”

“Konte”

“Okay na yung konte kesa hindi. Sagot ko na ang alak tutal pinaghintay kita kanina, at para hindi ka na rin makatanggi”

Bakante ang gusali at madali akong naipuslit ng aking kapareha sa kanyang kwarto. Pink ang kabuoang kulay ng pader, mayroong sariling banyo sa loob, isang cabinet na may dalawang pinto, two-story na kama .Ngayon pa lang ako naligaw sa kwarto ng isang babae at hindi ko maiwasang maamoy ang kabighabignahing halimuyak ng hangin sa dito loob. Kung may mabilis na PC lang dito sa loob, kahit dito na ako uudin! Paraiso kung iisipin ang isang kwarto na para sa DOTA at saka…..

Kapansin pansin ang malaking Hello Kitty na ang hula ko ay yakap nya tuwing natutulog. Ang malinis na pader ay mayroon ring mga sticker at poster ng sikat na mga koreno: na hindi ko makuha kung bakit kinalolokohan ng mga kababaihan. Naisip ko tuloy kung sinong mas isip bata sa amin?

“Pasensya na, may klase yata yung roommate ko ngayon, sa susunod papakilala na talaga kita”

Umupo ako sa sahig at saka kinuha sa loob ng packbag ang aking laptop pati ang emprerador lights na binili. Ito ang unang beses na makapasok ako sa kwarto ng isang dalaga at makulong mag-isa kasama ang kapareha. Sa wakas may tyansang mawala ang aking virginity, wala nang mas peperktong pagkakataon kumpara dito: nasa loob ako ng kwarto ng babaeng aking nagugustuhan, alak lang ang kasama namin at walang kahit ano mang sagabal. Ay langit ng kalibugan! Nanunukso ang maruming isip, tumutulo ang aking pawis kahit presko ang lamig ng kwarto.

Sinubukan kong pahintuin ang aking di-katanggap tanggap na pangangarap, nandito kami para sa aming proyekto. Hindi naman siguro palaging basta may alak, may balak. Itong chicks pa ba ang magka interes sa akin? Eh banayad lang ang aking itsura, wala akong espesyal na talento o karisma, at wala lalong pangporma at datung. Baka naman may alak lang kami para mas relaks, at chill. O Baka nga naman totoo na mas gumagana ang isip pag may impluwensya ng alak? Possible naman yun dahil maraming tao ang pagnalalasing – nag iingles, tapos yung mga high nagiging sobrang creative. Baka ganun rin maging epekto nito sa aming gagawing proyekro, yung tipong pati yung prof namin hahanga sa aming katalinuhan, at sya pang magmakaawa na tunuruan namin siya. Madali lang yan sir, alak, alak lang po.

Pumasok sya sa loob ng banyo at paglabas nito ay nakasuot na ito ng pang-bahay na damit. Puting kamiseta at saka pajama. Aba, ang sabi ng aking mata!

Dalisay kong diwata, matutulog ka na ba? Ay, kung ako ay pasisipingin ay kahit buong buhay akong humimbing sa kumot ng iyong kamiseta’t pajama.

Pinagpapawisan ako ng malamig, daig ko pa ang natatae. Kinagat ko ang aking labi ngunit sa sakit na hindi nito kailangang dumugo, dapat lang maitaboy ang malaswang damdamin sana ay – ako’y iwan na. Kinabahan ako lalo nung umupo sya sa aking harapan at inobserbahan ang aking ekspresyon.

“Mainit ba? “ Mukhang nabasa nyang may mali sa aking pakiramdam “Teka, lalakasan ko lang ang aircon”

“Salamat, sana hindi nakakahiya sayo” Nakatulong ang pakikipag-usap para mawala ang tensyon, kung alam ko lang sana ito nung una pa.

“Tange, ako nga dapat mahiya sayo dahil pinilit kita. Tara magsimula na tayo”

“Sige. Pasaksak ng charger lowbat na yung laptop eh”

“Saka na yan, iyon ang tinutukoy ko” Sabi niya ng nakaturo sa bote ng alak “Kukuha lang ako ng baso at magtitimpla ng juice, dyan ka muna ha” pakiusap nya sa akin habang papatayo at palabas ng pinto.

Naiwan akong nag-iisa sa kwarto, at sa katahimikan, nangungulit ang maruming demonyo sa aking kaliwa. Hipuan mo na pag nalasing tapos alam mo na pag hindi tumututol. Mahilig ka namang manuod ng Hentai kaya tiwala ako sayong kalibugan na alam mo ang gagawi. Ngunit sa kabila, kinukumbinsi ko ang sarili na huwag nang ambisyuning mangyari ang ginugusto, para hindi nakakadismaya kapag hindi iyon ang nangyari. At saka paano naman pag umabanse ako, tapos bumigwas? Hindi ko pa nararanasan ang masampal, kahit pa ang palad na iyon ay sadyang makinis at malambot, ay hindi ko kailanman nanaisin ang hapdi at bigat ng nainsultong kamay. Pagkatapos pa noo’y panlulumo kapag nabalitang manyakis, at saka na-basted. Anlaking kahihiyan sa sarili at pagkalalaki! Mas maigi pa ang magtali na lang ng lubid sa leeg pag nagkataon. Bigla akong natakot, konsensya yata, ang anghel sa aking kaanan.

Ilang saglit ay nagbalik sya na may dalang orange juice at saka dalawang baso, bukod sa kanyang pangako ay meron ring syang dalang sitsirya pangpulutan. Kanyang inilapag sa sahig ang mga dala, sinubukang buksan ang alak ngunit hindi sapat ang kanyang lakas upang gawin ito. Iniabot nya sa akin at nakisuyo, pinihit ko ang bote ng buong pwersa.

“Lakas!” biro nya sa akin “Sige ladies first, ako na mauuna” Nilagyan nya ng mataas na tagay ang kanyang baso, hindi ko alam ang rason, ngunit parang nagmamadali itong malasing agad-agad. Nilagok nya ang alak at saka uminom ng konting juice.Pagkatapos ay Iniabot nya sa akin ang inubos nyang tagay.

“Dahan dahan lang, malalasing ka kaagad nyan” ang sabi ko sa kanya habang naglalagay ng sariling tagay, hindi ko maiwasang lumipad ang aking isip sa basang labing kakadampi lang sa basong ito. Di ko natandaan; saan kayang parte ng baso iyon? Para ko na ring syang hinalikan at nalasahan ang mainit na laway ng magandang dalaga!

Ay malupit na buhay, bakit hanggang ngayon ay hindi ko pa natitikman sa aking dila ang mapanuksong libangan ng mga kabataan? Ito na ang pagkakataon, hindi man direktang pagdikit, ito na ang pinakamalapit sa kanyang halik, dito sa baso parang natikman ko rin kahit papaano ang kanyang nakakahumaling na kamandag. Taas kamay na nagdiriwang ang aking pananaginip sa matamis na tagumpay!

“Gising-gising uy! Hindi ka pa natagay parang lasing ka na kaagad” may tagkang panggugulat.

Bumalik ako sa reyalidad, at sa konting saglit na palutang-lutang ang isip ay hindi namalayang napataas rin ang napalagay na tagay na kamuntik nang umawas.

“Wag mo akong daigin. Pag-nalasing ako basta na lang ako hihiga sa kama, ikaw mamomoroblema pa pauwi”

Maganda ang kanyang katwiran, dapat akong maghinay-hinay, 750ml lang itong alak na binili ngunit alam kong hindi kayang ubusin ito. Wala naman akong pangamba dahil alam kong kahit pa tumbasan ko ang taas ng kanyang iniinom, palaging unang nalalasing ang mga babae. Sa munting lason na lang muna ang atensyon; makaka-iskor kung makaka-iskor, isip ko sa sarili.

Tinitigan ko ang loob ng baso, ang mala-kulay kalawang na likidong laman nito. Kung yung aking mga pinsan ang kainuman ko malamang ay kinantyawan na ako sa tagal ng baso sa akin. “Tumagal ka na sa suso ng babae, wag lamang sa baso” sasabihin ng mga iyon. Hindi ko kailanman nagustuhan ang alak, sa sama ng lasa nito, bakit andaming bumibisyo nito ang maligaya? Buti pang mag DOTA. Hindi lang humuhusay ang kamay mo sa keyboard, tumatalino ka pa at gumagaling sa istratehiya. Tapos sa alak: maagang pagkamatay lang nakikita kong pwedeng maging magandang benepisyo nito. Yung mga professional DOTA player meron talagang career sa mga palaro, samantalang wala naman akong naririnig na professional lasinggero na merong career sa pagtungga ng alak tapos kumikita. Pero sabi naman ng minsan kong naka-tagayan, pakikisama lang daw, at saka pangpasarap rin ng kwentuhan. Siguro nga, baka hindi lang ako maka-relate.

Ano bang hinihintay ko? Mapait nga ang lasa ng alak ngunit matamis naman ang dumamping labi ng kainuman. Itinaas ko ang hawak na baso papunta sa aking bibig, at isa, dalawa, tatlong malalaking lagok na gumuhit sa lalamunan ang sumabay sa kasuka-sukang mapait na pag-ngiwi. Natawa sya sa aking itsura at iniabot sa akin ang isang baso ng orange juice.

Mabilis kaming nagpapalitan ng tagay, kinakabahan ako dahil sa masyadong tahimik, walang kaming mapag-usapang topic na parehas kaming interesado. Hindi ko pa rin alam kung anong nangyari dun sa library, kung bakit sya umalis dun, at kung bakit kami nandirito ngayon.

“Sabi mo kanina, ikwekwento mo sa akin kung bakit ka umalis dun sa library” Paalala ko sa kainuman habang nilalagyan ng alak ang basong tangan.

“Oo nga pala, muntik ko nang makalimutan. Ang totoo gusto ko na talaga yung makalimutan kaya kinaladkad kita dito” Namumula ang kanyang mukha at may bahid ng pait, hindi ko tiyak kung dahil ito sa epekto ng alak o dahil sa kanyang ibabahagi.

Kwinento nya sa akin na nakita nya dun yung kanyang dating matagal na kasintahan, may akbay na babae, nagkukurutan ng tagiliran at malanding nagtatawanan sa loob ng library. Hindi nya maintindihan kung bakit parang naging boteng basag ang kanyang puso sa nasaksihan. Kung pwede lang takpan ang kanyang mga mata upang hindi makita ang pangyayaring yun, at kung pwede lang ibalik ang oras kung saan mas napag-isipan nya ang kanyang desisyon. Sa madaling istorya, natapos ang kanilang relasyon ng hindi makayanang maghintay ng lalaki na maging handa sya upang isuko nito ang kanyang virginity.

“Sabi nya sa akin, isip bata daw ako para tanggihang makipagtalik sa tagal ng kayang tiniis at hinintay. Hindi ko sya masisi dahil highschool pa lamang ay magkasintahan na kami, ilang beses ko rin syang tinanggihan at pinakusapang maghintay at makukuha nya rin ito. Sana pala’y binigay ko na lang kaagad ang kagustuhan nya, tutal sa kung may lalaki mang gusto kong makakuha ng aking pagkabirhen gusto ko sanang sya yun. Hindi pa lang talaga ako handa nung panahong yun. At ngayon naman, huli na ang lahat”

Mababaw man para sa akin ang kanyang pinagdadaanang pighati, pilit ko nilalagay ang sarili sa kanyang sapatos. Batid kong labis syang nasaktan sa kanyang naranasan kaya seryoso akong nakikinig sa kanyang istorya at pagluha. Emosyonal ang mga babae at marupok, bagay na kayang dayain ng mapaglarong binata. Alam kong meron dapat akong sabihin para gumaan man lang ang kanyang pakiramdam; sa tulong ng alak naglakas loob na ako.

“Dapat maging proud ka na virgin ka…. Ang matitinong lalaki – interesado yan sa mga babaeng kaledad ay Maria Calara. Ibigay mo yan kapag handa ka na, at dun mo ibigay sa lalaking tunay na magmamahal sayo….. yung kayang tiisin ang torture ng sakit sa puson… yung kayang maghintay, kahit hanggang pagkatapos nyong ikasal.

Pero… kung maibigay mo man ito sa maling lalaki, hindi dapat ito maging sagabal na makatagpo ka pa rin ng pag-ibig…. Yung ibang babae nga nadidisgrasya sa pagkadalaga pero nakakahanap pa rin ng responsableng lalaki na kaya silang mahalin ng buo at panindigan… Kung mahal ka talaga ng isang tao, matatanggap nito ang lahat, kasama ang iyong nakaraan… at ang virginity, jusko…. maliit na bagay lang yan”

Magkabaliktad nga ang lalaki at babae…. Ang babae kinukutya kapag maraming nang nakatikim sa kanya… Samantala sa aming mga lalaki, astig ka pag marami ka nang naikama…. Asan ang hustiya di ba? Naniniwala ako samga feminist, sa kanilang pinaglalaban – ang pantay na pagtrato!

Dapat kasi patas! Ibahagi ko lang din, kasi lalaki ako… Hindi mo siguro alam, pero paglalaki ang virgin… Sumpa! Ikaw ang kukutyain! Asan ang hustiya?! Asan ang pagkakapantay pantay?! Sana may nagtatanggol rin sa sitwasyon ng mga katulad ko… tutuksuhin ka ng iyong mga kaklase, kaibigan, mga kakilala, pati yung tatay ko at yung mas bata kong kapatid pinagtatawanan ako… Akala mo porn star sila dahil lang mayroon na silang naikama… mga sira ulo sila!… Hindi dapat ipagmalaki yun, dahil ang mga babae dapat ginagalang, nirerespeto… higit sa lahat minamaha, hindi lang sa gabi, hindi lang sa isang siping, kundi palagil!”

Nais kong pasalamatan ang alak dahil sa tapang na ipinahiram nito, ngunit nais ko ring sisihin ito dahil sa di namalayang pagdaldal ng husto. Nakakapangliit ang aminin na daig ako ng marami sa kapwa ko kalalakihan. Nag-tutubig tubig pa ang aking mga mata sa dala ng damdamin gawa ng mga sinabi, at nag-aalala ako sa kanyang magiging reaksyon sa mga narinig. Ngunit nakiliti ako ng siya ay matawa.

Tinabunan ng matamis na ngiti ang kanyang kaninang mapait na hikbi. Tinaas nya ang kanyang baso at sinabing “cheers”, at pinuri nya ang aking pagiging gentleman. Hindi ako isang maginoo, marumi ang aking isipan ngunit alam ko kung ano ang tama at mali, at mayroon akong kapangyarihan piliin ang mas nararapat. Lahat naman ng tao may kakayahang gumawa ng desisyon para sa sarili.

Hindi bumabagal ang palitan ng tagay kahit may napag-uusapan na kami. Hindi ko inaasahang mauubos na namin ang laman ng bote. Hindi ko na hinahangad na pagsamantalahan ang pagkakataon at ang pagkababae niya, marahil ay mas lumalim ang pagkakakilala at respeto ko sa kanya dahil sa emperador na pinagsaluhan. Masama na ang aking pakiramdam at gusto ko nang bumagsak, gusto ko na lang maubos yung alak para makapagpaalam na ako pauwi. Lasing na lasing na ako, at masama ang pakiramdam. Naglaho na ang interes para maka-homerun kasama ng kontrol sa diretsong paglalakad papunta-punta sa iihiang banyo.

“Kaya mo pa ba” Tanong nito sa akin

“Kaya ko pa!” sasagot ako bilang napaka siglang lasing at lalabas ng banyo ng nakataas ang kamao “Success!” Papalakpak at matatawa ang kainuman sa kanyang napapanuod.

“Joker mo na” ang sabi nya sa akin kaya pinilit ko nang itapon sa baso ang lahat ng alak na natitira papunta sa aking lalamunan.Lalong sumingkit ang aking mga mata, pero sa wakas ay tapos na! Iniisip ko na lang ang pag-uwi at pamamahinga, at ang hindi na muling pag-inom ng alak kailanman.

“Wag ka munang umuwi, pahulas ka muna dito” Alok nya.

“Nahihilo ako. Gusto ko nang matulog, kailangan ko nang umuwi” ang aking dahilan

“Umidlip ka muna dito… mag-aalas tres lang, kainitan pa para maglakad, baka matumba ka sa daan” Maganda muli ang kanyang katwiran kaya pinili kong umisod ng pagkaka-upo at sumandal sa pader. Pinikit ko ang aking mata. Lalong umiikot ang aking ulo, habang ang dilim ay kinukuha ako sa matinding kawalan.

Naglalakbay na ang aking diwa ng mayroon akong naramdaman. Bigla akong nagising ng mayroong kamay na dumakot sa pagitan ng aking mga hita. Nagulo bigla ang aking ulirat at agarang tinanggal ang nakapatong na kamay. Magkasing pula kaming dalawa, natutok sya sa aking mukha, at palapit ng palapit ito sa akin. Nasusuka ako, gusto ko sanang sabihin sa kanya iyon, ngunit naunahan niya ako sa kanyang sasabihin.

“Hey, do you wanna fuck?” bulong nya sa aking tenga.

Totoong ngang kapag lasing ka, kung ano-anong ingles na lang pinagsasabi mo. Malakas pa rin ang tama sa sakin ng alak at habang nakatitig ako sa kanya at pilit na iniintindi ang kanyang sinabi, biglang naging trumpo ang pagikot ng aking paningin. Agaran akong tumayo at dalasang pumasok sa loob ng banyo, kusang napaluhod sa sahig malapit sa inidoro, nasayangan ako bigla ng maisuka lahat sa inidoro ang mga kinain nung tanghalian. Naaawa ako sa aking sarili. Sa pag-gising, alam kong pagsisihan ko ito; ngunit sa kasalukuyan wala akong pakialam.

Nagising akong nakayakap sa inidoro, himalang maganda na ang aking pakiramdam. Paglabas, madilim na ang loob ng kwarto, may dalawang kababaihang humihimbing sa kanilang kama. Napakamot ako ng ulo pagtingin ko sa aking relo, alas onse-emedya na pala. Gamit ang cellphone bilang flashlight dinampot ko ang aking gamit at dahan dahang tinangkang lumabas ng kwarto, maingat upang hindi makagawa ng ingay ngunit hindi naiwasang nagising pa rin ang babaeng hindi ko kakilala.

“Mahuhuli ka pag sa harap dumaan” Sabi nito sa akin “Dun ka sa kusina, walang nagbabantay. Tumalon ka sa bakod at dun sa palikod ka dadaan. Ngunit mag-iingat ka dun”

“Bakit naman? Madami bang aso dun?” Tanong ko sa babae

“Hindi ko alam. Pero basta, nakakatakot dun.” Banta nito sa akin

“Mas natatakot akong mahuli dito. Maraming salamat.”

“Ingat ka, goodluck!”

Hindi ko alam kung anong eskinita ang aking hinantungan, nilakad ko ang makipot na daan at nilamlampaasn ang dikit dikit na barong barong. Ito yung squatter na nakikita ko sa rooftop building ng school, hindi ko inaasahan kailanman na tatahakin ko ang lugar na ito. Nakaka-nerbyos dahil kulang sa ilaw ang lugar, ganito yung napapanood ko sa telebisyon kung saan nira-raid ang mga bahay bahay dahil sa mga ilegal na gawain. Pugad ito ng panganib, kaya hanggat maari, dapat magmukhang hindi ako dayuhan. Inayos ko ang sarili ko’t nagsuot ng sombrero, may ilan akong nakakasalubong na nakaktakot na kalalakihan, hindi ako nagpapahalata ng takot, swerteng tahimik kong nalampasan ang mga ito.

Ngunit hindi lang mga masamang loob ang kinakatakutan ko, magaalas dose na at sa ganitong oras rin pinaglalaruan ang isip ko tungkol sa mga kababalaghan. Kumbinsido ako tuwing maliwanag – na wala mga aswang at kung ano mang mga lamang lupa, ngunit pag ganitong nasa kadiliman at nag-iisa – tinatakot ako ng sariling imahinasyon. Tuloy lang ang aking paglakad kahit lipol ang tapang, kaya malaking ginhawa sa pakiramdam ng matanaw ko ang dulo ng eskinita , at tumambad sa aking panigin ang kalye at poste ng ilaw.

Hindi na ako nangangambang baybayin ang pamilyar na lugar na alaga ng hilera ng mga poste ng meralco. Kampante na ako sa aking paghakbang patungo sa aking inuuwiang dormitoryo. Ngunit konting lakad lang malapit sa kantuhan ng may dalawang dalagang ang nakatambay, sumitsit ang mga ito sa akin ng ako ay mapadaan kaya napabaling ako sa mga ito.

“Pogi, babae?” tanong sa akin ng babae.

“Ano?” nalilito sa sinasabi nya

“500 lang one pop, kasama na kwarto. Pili ka sa amin, kung gusto mo dalawa kami 1000 lang. paliligayahin ka namin”

Napaisip ako. Mabuti na rin siguro ang may karanasan para alam ko na ang gagawin sa susunod.

“500 lang kaya ko.Pwede ba sya?” Turo ko sa isang babae na may kulay ang buhok at mas may itsura.

“Pwedeng pwede. Money down muna.” sabi nito habang mabilis na kumura.

Binigyan ko ng limang daan ang bugaw, at niyaya ako ng babaeng may kulay ang buhok na sundan sya. Naglakad ito at saka lumiko dun sa eskinita, kung saan ko lang kakalabas. Sa dinami-dami ng talahibang pwede kong pagbinyagan, papasukin ko nanaman ang lugar na iyon. Binuksan nya ang pinto ng isang barong-barong, na sa loob ay may nakalatag na kutson.

“May dala kang condom?” Tanong nya sa akin, sumagot ako ng pag-iling.

Umupo ako sa latag at hinihintay ang kanyang pagkilos. Nagkalkal ito sa kanyang bag, at ng maka dampot ng condom ay inihagis malapit sa akin. Tumabi siya sa akin, nalalanghap ko sa kanyang balat ang amoy ng condom kahit hindi pa yun nabubuksan. Tiningnan ako nito, walang ekspresyon ang mukha – na parang isa lang ito sa mga gabi, at isa lang ako sa mga nagbayad. Inalalayan ako ng kamay at inihiga ang aking hindi kasiguraduhan sa katawan. Tinanggal na ang aking mga pangbaba, pati ang salwal at brief, at saka hinimas ang aking alagang maagang tumugon.

“Ikaw nang bahala sa akin” sabi ko sa kanya

“Dagdag ka muna ng 300 para magsimula na tayo”

“Wala na akong pera miss, nabigyan ko na kayo ng limang daan ah. Wag nyo naman akong dayain.” dismayado ang babae ng marinig ang aking daing, at wala na akong ekstrang pera.

“Maghubad ka na rin, please” pagmamaka-awa ko, ngunit tuloy pa rin ang himas nya sa aking ari at napakasarap nito sa pakiramdam. Hinablot ko ang kanyang suso at nilamas-lamas ito, habang ginawa naman niyang taas-baba, taas-baba ang paghagod ng kanyang kamay. Hindi ko kinayang pigilan,at sa kahiya hiyang ilang segundo ay natapos ang aking ibinayad na pera. Napamura ako sa inis.

“Ang daya mo! Ibalik nyo pera ko!” mangiyak-ngiyak kong reklamo.

“Hindi ko kasalanang labsan ka kaagad ng nilalaro pa lamang kita.”

“Isa pa, lugi ako sa iyo.”

“Isang putok ang usapan, di ba? Dagdag ka ng 300 kung gusto mo pa.”

“Ayoko na. Sawang sawa na ako sa Handjob!”

Paglabas ko ng eskinita nadatnan kong muli ang babaeng nagbubugaw. Napakasama ng aking loob sa nangyari, at naramdaman kong nagoyo lang ako. “Pogi, Anong nangyari?” Marahil ay nagtataka ito dahil mabihis akong nakabalik. Sa hiya at iyamot, hindi ko ito pinansin at patuloy na naglakad hanggang sa makarating sa tinitirhan.

Humaba ang dilim sa pagpipilit na makatulog bunga sa napahabang pahinga sa pagkalasing sa banyo. Tumagal ang oras para munihin ang pakiramdam ng pagkatalo at pagkatanga sa mga bayaran, gusto kong isumpa – hindi na ako uulit, hindi na ako babalik sa lugar na iyon! At naisip ko rin ang nangyari sa kanyang kwarto. Sa totoo’y may pagka hinayang, ngunit maganda na rin sigurong hindi ko sya pinagsamantalahan sa panahon ng kanyang kahinaan; malinis ang aking konsensya at normal ko pa ring siyang mahaharap sa mga susunod naming pagtatagpo.

Kinabukasan muli kaming nakatakdang magkita sa library, nakaupo kaagad syang naghihintay sa akin sa loob.

“Goodmorning, ang aga mo ah!” puna ko sa kanya.

“Goodmorning!” Sabi nya pagbaling sa akin “Syempre, Nakakahiya na ako sayo eh. Pasensya ka na kahapon, nadramahan kita at napeligro ka pa sa pag-alis sa dorm… at sorry na lalo dun sa…. Alam mo na… kung natatandaan mo” bigla akong natawa sa kanyang sinabi, malinaw sa aking ala-ala kahit sa sobrang pagkalasing.

“Kalimutan mo na yun. Tara na?” Paanyaya ko sa kanya habang inihahanda ang aking gamit.

“Tara samahan mo ako kunin yung laptop ko”

“Yung proyekto yung tinutukoy ko eh…”

“Kukunin nga natin yung laptop para mapagtulungan nating magawa to”

“Madami talagang kailangang pagdadanan para lang makapag-umpisa?”

“I-lilibre kita ng tanghalian, pangbawi sayo” Parang gusto nya akong tunawin sa makislap niyang pagtingin at suhol.

Saktong namang kailangan kong magtipid dahil sa pekeng milagro ng kutson.

“Tara, baka magbago pa isip mo” Aking pagsang-ayon sabay balik ng laptop sa loob ng bag.

“Hindi mo ba ipapagawa laptop mo? Ang daming Virus nyan.”

“Wag mo akong paglolokohin. Walang Virus to!”

“Eh, andami naka-save na picture ko dyan!”

Nakita pala nya yung mga saved picture sa laptop ko nung hiniram nya ito kahapon.

“Wag kang manliit na parang bata dyan, halika na. Ang mga binata hindi tinatago ang paghanga nila sa kababaihan!” sabay hila nito sa aking kamay.

Buong paglalakad at buong byaheng magkahawak ang aming mga kamay, bago sa akin ang pakiramdam at napakasaya ng tibok ng aking dibdib. Dumukot sya sa kanyang Hello kitty na pitaka at siya ang nagbayad ng pamasahe para sa amin. Napatingin ako sa bintana ng sasakyan at nakitang dinadaanan namin ang eskinitang pinangyarihan ng naganap na hindi ko maibubunyag. Nais ko itong limutin ang karimarimarim na eksenang iyon. Marahil ay pwedeng namang ibaon ko iyon sa limot na parang hindi nangyari. Simula ngayon, ang eskinitang yun ang aking deepest darkest secret.

Ngunit hindi ko maiwasang maisip kung anong mararamdaman nya kapag nalaman nya ang tungkol dito. Ramdam kong maganda ang tingin nya sa akin ngayon, baka magbago pagnalaman nya yung kagabi.

Naprapraning ako…. Tumigin na ako sa mukha ng babaeng hawak ang aking kamay; naisip kong hindi magiging isyu ang kahit anong pangit sa nakaraan kung mahal ka talaga ng isang tao.Mahal ba talaga ako ng babeng ito? At mahal ko ba talaga siya? Walang kasiguraduhan. Mga bata pa kami, anong nalaalaman namin pagdating sa ganitong bagay? Tingnan na lang natin sa darating na panahon, nangyayari namang sumisibol ang tunay pag-ibig sa maagang pagsusuyuan. Kahit papaano, gumaan na ang aking pakiramdam, at napansin kong napapangiti ang sarili sa dungawan ng sasakyan. Kakalimutan ko muna ang ano mang planong maka-iskor, wala akong pakialam kung gagawin man namin yun o hindi, basta masaya ako at masaya rin sya: yun ang mahalaga.

Hindi naman kailangan ang kagaya ng eskinita para sa nanunuksong laman, at sariwang sariwa pa: hindi masaya ang magulangan, sayang pera’t aburido pa. Mahirap ang magkaroon ng partisipasyon sa mga hindi nararapat; nakakababa ng tingin sa sarili. Karapat-dapat pa ba ako sa kanya, sa pinakatangi-tanging nagtitiyaga sa akin ngayon? Paano kung pumatol tapos nagkaroon ako ng sakit? Paano na ang balang araw na maliligayahan kaming kilalanin ang maseselang parte ng aming katawan sa loob ng isang kwarto? Giba ang pangarap na iyon, dahil hindi ko gugustuhin ang manghawa ng iba, lalo na kung espesyal ang taong iyon.

Aking itinakda, pagdating sa kanya: walang pilitan, kung kailangang maghintay, pairalin ang imahinasyon at ang mga panuorin, ag si Mariang Palad na ang bahala sa lahat. Ayos lang, sanay ako dyan. Gusto ko ring bigyan ng partida ang aking sarili, na hindi pagsasamantalahan ang sino mang babaeng kainuman. Siguro naman ay pwede tayong maging disente’t matinong nilalang kahit na mayroong tayong mga lihim pagnanasa at malaswang pag-iisip. Di ba?

Pasado alas-onse ng gabi.

Binabasag ng kalabog ng gulong ng karitong pangkalakal ni Tasyo ang katahimikan sa mga kalye at eskinita ng Barangay Botocan, Lungsod Quezon. Sarado na ang mga bahay at tindahan. Ang kadiliman ay pinag-iibayo ng kawalan ng buwan at mga bituing tatanglaw mula sa langit. Makakapal kasi ang mga ulap sa himpapawid. Hindi naman nakakapagtaka dahil maaga nang naibalita ang pagdating ng isang bagyo. Kung wala ka namang kailangan gawin ngayong gabi ay pinakamainam ang pananatili na lang sa bahay.

Kung may bahay kang maituturing. Ang mag-asawang Tasyo at Grasya kasi, wala. Ang pinaka-tinuturing na lang nilang tahanan ay ang karitong itinutulak nila ngayon, na sa pagsapit ng gabi ay nagsisilbi naman nilang tulugan.

“Tasyo. Parang…ang sakit.”

“Bakit? Natatae ka?”

“Hindi ako nagbibiro!”

Tiyan ang tinutukoy ni Grasya na masakit. Hindi dahil sa pagtatae o pagkaimpatso, kundi dahil sa pagdadalantao. Kabuwanan niya na at gapakwan na ang laki ng bukol sa sinapupunan niya. Pero dahil itong kariton nga ang itinuturing na tahanan ng mag-asawa ay wala siyang magawa kundi sumama saan man ito magpunta. Isa pa, dahil sa pangamba na baka biglaan siyang mapaanak ay mas mabuti nang lagi siyang nababantayan ni Tasyo.

“Totoo? Gaano ba kasakit?”

“Masakit nga sobra!”

Binuhat ni Tasyo ang asawa at inilapag sa loob ng kariton. Iniusog niya ang bungkos ng dyaryo’t karton dito para magkaroon ng sapat na espasyo.

“Kumapit ka, pupunta tayo kay Manay Lulay.”

Itinulak na ulit ni Tasyo ang kariton. Mas mabilis kesa sa kanina.

“Gising pa ba ‘yun? Aray! Dahan-dahan natatagtag ako!”

“Gigisingin natin! Siya lang kumadrona rito eh! Kaya kumapit ka lang ng tahimik at nagdadahan-dahan naman ako.”

Hindi natahimik si Grasya. Panay ang daing niya sa sakit ng tiyang pinalalala ng pagdaan ng kariton sa malubak na kalye. Malulutong na mura ang tinanggap ni Tasyo sa tuwing sumasayad ang gulong sa lubak pero ayos lang sa kanya dahil panganay naman nila ang ipinagbubuntis nito. Kahit isumpa pa siya nito ay ayos lang sa kanya.

“Nakangiti ka pa?”

“Ano’ng sabi mo?”

“Wala… Aray! Sobrang sakit Tasyo, hindi ko na kaya! Buhatin mo na lang ako!”

“…”

May katabaan si Grasya. Idagdag pa ang timbang ng sanggol sa bahay-bata ay talagang hindi siya mabubuhat ng patpating asawa. Natahimik lang ito nang marinig ang hiling niya. Kaya tuloy mas lalo siyang nainis.

“Aray!”

“Ano na naman? Wala namang lubak ah!”

“Umaambon, napatakan ako sa muk–”

KROOOMMMMMM!!!

“Diyusko!”

Malalakas na kidlat at kulog ang nagsimulang magsagutan sa langit. Kumuha si Tasyo ng karton sa kariton at ibinuklat sa ibabaw ni Grasya. Disposable bubong. Saka niya ito itinulak nang mas mabilis na waring nakikipag-unahan sa kidlat. Kailangan na nilang makasilong. At mas lalong kailangan na nilang makakuha ng kumadrona. Pareho silang walang alam sa mga ganitong bagay. Sa siyam na buwang pagbubuntis nitong babae ay hindi sila kailanman nakapagpatingin sa doktor. Wala rin silang ideya sa kasarian ng bata at umaasa lang sa paniniwala na kapag pumangit ang babae habang nagbubuntis, lalaki ang magiging anak nila, babae naman kung kabaligtaran. Sa tingin ni Tasyo ay lalaki ang magiging anak nila, pero hindi niya iyon pwedeng sabihin dahil siguradong mag-aaway sila.

Tuluyan nang bumuhos ang ulan.

Basang-basa na ang kartong nagsisilbing payong ni Grasya pero malayo-layo pa rin sila sa bahay ni Manay Lulay. Nagkataon kasing nasa dulo ito halos ng kanilang barangay. Nagsimula nang kabahan si Tasyo nang makitang bukod sa labis nang natatagtag ang asawang buntis ay paunti-unti na ring nagiging bathtub ang kinalalagyang kariton. Mabilis siyang nag-isip. Nang matanaw ang isang eskinita ay agad niyang itinulak papasok ang kariton. Nagkasya naman ito dahil may kaluwagan ang nasabing eskinita. Mainam namang silungan ang mga nakalagpas na piraso ng bubong ng mga bahay. Napakakonti ng bukas na ilaw-dagitab. Walang makikitang tao.

“Bakit pa tayo sumilong?!”

“Hindi kita pwedeng ilusong sa ulan!”

“Eh ano’ng gagawin natin?”

“Dito ka muna. Susunduin ko si Manay Lulay. Babalik ako agad. Konting tiis lang ha.”

“Bilisan mo. Ang sakit talaga.”

Tumango si Tasyo. Sabay halik sa noo ng asawa.

“Babalik ako.”

Ipinihit ni Tasyo ang katawan palayo sa kariton. Walang pag-aalinlangang kinatagpo ng kanyang katawan ang bayolenteng buhos ng ulan. Hindi nag-aalangan ang hubad niyang talampakan sa paghakbang sa putik at basura. Wala sa kanya kahit magkandaginaw-ginaw sa lamig. Kahit magkandatapilok siya ay hindi niya na iniinda. Kaya hindi kataka-takang narating niya nang mabilis ang tahanan ng kumadrona.

“Naku dong, bawal na magpa-anak sa bahay. Hulihin pa ako!”

Napataas ang kilay ni Tasyo nang marinig ang sagot sa kanya ni Manay Lulay. Ano nga ba’ng malay niya sa bawal at pwede sa batas?

“Wala namang makakaalam. Alam ninyo naman po ang kalagayan naming mag-asawa ‘di ba? Ano naman po’ng ibabayad namin sa ospital? Pakiusap po. Luluhod ako dito kung kailangan. Kailangan lang po talaga ng tulong ng asawa ko.”

Mariing tinitigan ni Manay Lulay ang kausap. At anong laking gulat nito nang pabagsak niyang isinara ang pinto.

“Manang Lulay! Pagbuksan ninyo ako! Tulungan ninyo kami parang awa ninyo na!”

TOK! TOK!

“Nabuang ka man, kumuha lang ako ng kumot, tuwalya’t, flashlight! Tara!”

“Ay sori! Maraming salamat!

Bahagyang nagkakamot ng ulo si Tasyo habang pinagmamasdan ang matandang nagbubukas ng payong na mas malaki pa ata rito. Mabagal at iika-ika na si Manang Lulay. At nag-iisa na rin sa buhay. Kung hindi lang sana ipinatupad ng pamahalaan ang “No Home Birthing Policy” (ipinatupad pero hindi inaamin) sa bansa ilang taon na ang nakararaan ay malamang siya pa rin ang kukunin ng mga taga-Botocan na magpaanak sa kanilang mga buntis. Talaga naman kasing maaasahan. Sa pagbabaka-sakaling bumilis ang kanilang paglalakad ay si Tasyo na ang nagdala sa payong.

Kapansin-pansin na ang paunti-unting pagkaipon ng tubig sa mga baradong kanal. Hindi maglalaon ay aapaw ito at magdudulot ng pagbaha sa kanilang barangay. Nagiging mas mahirap pa ang pagtahak sa daan dulot ng dilim na hindi na kayang ibsan ng iilang poste ng Meralco sa lugar.

Kaya anong laking biyaya nang may kung anong maliwanag na bagay mula sa malayo ang nagbigay-tulong para maaninag nila ang nilalakaran. Mula sa maliit na tuldok ng liwanag ay mabilis itong lumaki nang lumaki hanggang sa namalayan na lang ni Tasyo at Manay Lulay na nalampasan na pala sila nito.

Galing sa isang motorsiklo ang liwanag.

Parang lintik na nagbalik sa gunita ni Tasyo ang itsura ng mga helmet na suot ng magka-angkas na riding-in-tandem ng motorsiklo. Ang isa’y may drowing na pulang apoy at ang isa nama’y may sticker na krus. Nakita niya na iyon dati. Iyon nga! Mga dalawang buwan na ang nakakaraan, doon din sa Botocan. Lihim na saksi siya nang si Pinggoy, barkada, halatang adik at pinaniniwalaang runner ng droga sa lugar nila ay walang awang pinagbabaril ng hindi nakikilalang mga salaring sakay din ng motorsiklo. Natitiyak niya, siyento-porsyentong ang mga sakay nito rin ang pumatay kay Pinggoy. Kinabahan si Tasyo. Lalo pa nang mapansin niyang biglang huminto ang motorsiklo

“Puta.”

Naiintindihan na ni Tasyo ang nangyayari, o ang mangyayari. Biglang pumihit ang motorsiklo at mabilis na nag-accelerate papunta sa kinalalagyan nila. Naloko na. Iniabot niya ang payong sa matandang medyo tinangay pa ng hangin at nawalan ng balanse.

“Manay puntahan ninyo po si Grasya sa may tapat ng bahay ni Kagawad Ben, ‘yung eskinita malapit sa labasan. Susunod ako!”

Hindi pa man ito natatapos magsalita ay nakailang hakbang na palayo. Patakbo itong pumasok sa pinakamalapit na eskinita at mabilis na nilamon ng dilim. Naiwan si Manay Lulay na ibinabalanse ang sarili sa payong na pagkalaki-laki. Wala siyang ideya kung ano ang nagaganap. Pero napansin niyang bumaba ang angkas ng motorsiklo, nagtanggal ng helmet kaya panyo na lang ang nakatakip sa mukha, at humabol sa eskinitang pinasukan ni Tasyo. Ang drayber naman ay humarurot ng pagpapatakbo’t nilampasan lang ang matandang nagugulumihanan. Hindi nito tiyak kung narinig ba nito ng tama ang bilin ni Tasyo.

…

“Tangina.”

Ito ang paulit-ulit na binibigkas ng utak ni Tasyo habang binabaybay ang sanga-sangang mga eskinita ng Botocan. Sanay naman siyang magsusuot dito. Pero hindi maiwasang makasagi siya ng kung anu-ano habang tinatakasan ang tumutugis. Nariyang nakabig niya ang isang palangganang puno ng ibinabad na damit, natisod sa nakausling tubo ng tubig, nakatapak ng fresh na tae ng pusa, at iba pa. Subalit wala siyang pakialam sa mga iyon ngayon.

“I hate drugs.”

Narinig niyang sinabi ng pangulo noon. At talagang napatunayan nito na seryoso ito sa pakikipaglaban sa droga sa bansa. Kahit pa “unconventional” o “hindi makatao” ang tingin dito ng marami. Sa mangilan-ngilang pagkakataon na nakakapanood siya ng balita ay kaliwa’t kanang insidente ng ‘extrajudicial killings’ na tumatarget sa mga tulak ng droga ang nakikita niya. Nakakita na rin siya ng aktuwal na pagpatay dahil dito— ‘yung kaso nga ni Pinggoy. Nagiging normal na ang ganitong mga insidente ngayon. Subalit ang hindi niya maintindihan ay kung bakit siya na ang tinatarget nila.

“Sumuko naman ako sa Oplan Tokhang ah!”

Alam niyang nasa drug watchlist siya ng kanilang barangay. Wala naman siyang paglilihiman dahil batid ng lahat na talagang may bisyo siya. Pero hindi shabu, kundi marijuana. Damo. Doobie. Wala nga lang atang naniniwala sa kanya. Pero ayaw niya subukang mag-shabu. Mahal kasi at mas mapanira kapag kinaadikan. Saan naman siya kukuha ng ipantutustos kapag nalulong siya rito? Kahit nga pambili ng doobie pinoproblema niya na eh. Pangangalakal at pagbabarker lang naman ang alam niyang gawin. Kaya nang inalok siya ng tulong ni Pinggoy para sa isang ‘gig’ kapalit ng pera at kaunting gift pack ng doobie ay hindi na siya nakatanggi. Naging runner siya ng shabu. Hindi naman sobrang dalas. Pinakamarami na ang dalawang beses sa isang buwan. Sapat para tugunan ang pangangailangan ng kanyang tiyan at diwa. Pero nang magsimula ang kabi-kabilang insidente ng patayan ay nagpakalayo-layo na siya kay Pinggoy. Ayaw niya pang mamatay kaya mabuti nang huminto.

“Aray!”

Napatid ng isang nakausling bato si Tasyo. Kumaskas sa matigas na semento ang kanyang mga kamay at tuhod. Napangiwi siya pero pilit tiniis ang sakit. Pagbangon niya ay ninakawan niya ng sulyap ang parating na sugo ni Kamatayan na kamangha-manghang nakakasabay sa bilis niya. Iniangat nito ang kamay na may hawak na baril na kung susuriin ay mas mahaba sa tipikal nitong anyo, may nakakabit kasing silencer.

PUSHUUNNGGG!

Dumaplis ang bala sa binti ni Tasyo. Mabuti’t nakahanap siya ng lilikuan bago pa tuluyang makorner ng kalaban. Pero iika-ika na siya. Hindi maiunat ng husto ang binti dahil mas nag-iibayo ang sakit ng mga gasgas at tama ng punglo. Paunti-unti na rin siyang hinahabol ng hingal na kanina niya pa ipinagpapaliban. Kailangan niyang makatakas bago pa siya tuluyang mapagod, o mabaril.

“Laking Botocan ako. Teritoryo ko ‘to!”

Totoo ‘yun. Dalawampung taon na siyang naninirahan sa barangay na ito mula nang ipanganak siya. Parenta-renta noon ang mga magulang niya sa mga bahay dito, talaga lang nalagay siya sa alanganin nang maagang mamatay ang mga ito kaya napalayas sa inuupahan. Ito ang gubat ng mga eskinitang araw-araw niyang nilalakaran. Sa makikipot na lagusan nito siya nakipaglaro ng taguan at habulan sa mga kalaro noon. At kahit pa kariton na lang ngayon ang tangi niyang pag-aari, hindi niya pa rin maiwanan ang Botocan dahil ito ang tahanan niya. Nakalakip na ito sa kaibuturan ng kanyang pagkatao. Laking Botocan siya, at dito walang makakatalo sa kanya.

PUSHUUNNGGG!

Tenga naman ang dinaplisan ng putok na ‘yun.

Hindi na alam ni Tasyo kung ano sa mga sugat niya ang hahawakan. Wala siyang panahong alamin pa. Nagpasuot-suot siya sa mga pinakatatagong sulok ng Botocan. Nilikuan lahat ng pwedeng likuan at tinaguan lahat ng pwedeng taguan. Maipapagpag niya rin ang humahabol sa kanya. Isang ganap na batang Botocan lang ang maaaring makasabay sa kanya sa loob ng labyrinth na ito. Siguradong makakaligtas siya. Paunti-unti na sanang nagliliwanag ang mukha niya pero…

PUSHUUNNGGG!

Isang punglo ang malinis na tumama sa kaliwang balikat ni Tasyo. Plakda siya sa lupa, una mukha. Pero may malay pa. Nagawa niyang sumilip muli sa pinanggalingang direksyon.

“Bakit?”

Tanong niya sa sarili. Imposible. Paanong nakakasabay ito sa kanya? Kahit saan siya magsumiksik at magtago, nakasunod pa rin ito sa kanya. Tagarito lang din ba ito? Ewan. Wala siyang panahong mag-isip. Kaya nang makakapa siya ng isang malaking bato ay buong lakas niya itong inihagis sa paparating na kaaway. Sapul ito sa mukha.

PUSHUUNNGGG!

Nawala ito sa pokus kaya pader lang ang tinamaan ngayon. Perpektong pagkakataon sana iyon para kay Tasyo, kung hindi lang sana malalim ang tama niya. Mistulang gripo na ang sugat niya sa dami ng dugong bumubulwak na humahalo sa tubig-baha. Nararamdaman niya na ang panghihina ng tuhod at pagkahilo sa unti-unting pagkaubos ng dugo. Sa kauna-unahang pagkakataon sa buhay niya, sumagi ang isang tanong na alam niyang kinatatakutan niya.

“Mamamatay na ba ako?”

Hindi iyon malabong mangyari. Iyon ay isang bagay na lubos na madaling maganap sa sitwasyon niya ngayon. Batid niyang nagkasala siya sa batas ng tao, at marahil sa Diyos din. At may karampatang parusa ang mga pagkakasalang iyon na hindi maglalaon ay pagbabayaran niya rin, sa anumang paraang pinili ng langit. Handa siyang tanggapin iyon.

“Teka…”

Sa saglit na pagpikit ay nakita niya ang imahe ng isang bata, karga ng isang babaeng kilalang-kilala niya. Si Grasya. At ang bata? Anak niya. Sigurado siya.

“Tangina ano ba’ng ginagawa ko rito!?”

Mabilis na tumayo si Tasyo’ng tila nakasumpong ng biglang mapagkukunan ng enerhiya. Nawala ang lahat ng sakit na tinitiis niya. Ewan kung tuluyan o panandalian lang. Pero sapat na ‘yun. Sapat na para makabalik siya sa mga taong dahilan kaya niya nasasabing mahalaga pa rin ang buhay niya. Salot siya sa lipunan sabi ng iba, pero para kay Grasya at sa magiging anak nila, alam niyang siya ang pinakaimportante sa kanila.

Muli siyang nagsususuot sa mga likuan ng eskinita ng Botocan. Mas mabilis. Kung kanina ay walang direksyon ang pagtakas niya, ngayon ay alam niya na kung saan siya pupunta. Isa lang ang laman ng isip niya. Na hindi niya mapapatawad ang sarili kapag hindi niya man lang nakita si Grasya at ang anak nila.

PUSHUUNNGGG!

At nagpatuloy ang habulan nila.

Totoong magkakasanga halos lahat ng eskinita sa Botocan. Isang malaking maze na kapag naligaw ka sa pinakaloob ay mangangapa ka paglabas. Pero kung kabisado mo na, makararating ka kahit saang bahagi. Kahit pa kay Grasya.

Walang sinayang na sandali si Tasyo. Ang ulan at baha na dapat ay nakapagpapabagal sa kanya ay ginagamit niya na lang para banlawan ang mga sugat niya. Ilang sandali lang ang lumipas ay nakaliko na siya sa dulo ng eskinitang pinag-iwanan sa asawa. Malayo pa ay natatanaw niya na ang kanyang kariton. Nakapagtatakang nakabukas na ang ilaw at pinto ng tapat ng tahanang pinagparkingan niya nito. May dalawang tao sa labas na tila nakatunghay sa isang kagila-gilalas na pangyayari.

“Uwaah! Uwaah!”

Iyak ng sanggol ‘yun. Tama. Hindi nagkakamali ng naririnig si Tasyo. Isang bata ang naririnig niyang umiiyak. Habang papalapit si Tasyo sa kinalalagyan ng mag-ina ay paunti-unti niyang namukhaan si Manay Lulay, si Kagawad Ben at ang asawa nito. Karga-karga ng matanda ang sanggol na ibinabalot naman sa tuwalya ng asawa ng kagawad. Nang mapansin naman ni Kagawad Ben na parating si Tasyo ay kinawayan niya ito.

“Langya ka Tasyo! Haha! Hindi mo nalang dinala sa ospital, dito tuloy sa kariton nanganak misis mo! Pinapapasok namin sa bahay ayaw din nam— Tasyo? Bakit sugatan ka?!”

Tinakbo ni Kagawad Ben si Tasyo at inalalayang maglakad. Maputlang-maputla ito at naghahabol na ng hininga. Pero sa kabila ng kalagayan ay ipinilit niya pa ring maglakad. Isinalubong sa kanya ni Manay Lulay ang sanggol na pinapayungan ng asawa ng kagawad.

“Lalaki?”

Tumango ang matanda. Bahagyang natawa si Tasyo. Kinuha niya ang bata, nakangiting tinitigan at buong pagmamahal na hinagkan sa noo. Hindi namalayan ni Tasyo ang pagdaloy ng luha sa kanyang pisngi. Hindi na rin naman ata halata iyon dahil basang-basa naman na siya.

“Nandito na ang tatay, tahan na.”

Kararating niya lang, pero baka kailangan niya na ring umalis agad. May sumusundo na sa kanya. Mabilis na dumarating sa kinalalagyan nila ang kahabulang akala ni Tasyo ay nailigaw na niya. Makulit talaga at hindi sumusuko. Subalit hindi lang ito ang sundo niya. Dahil sa kabilang direksyon naman ay nakita nila ang isa pang tao papalapit. Nakilala ni Manay Lulay ang kasuotan nito, at walang dudang iyon ang kariding-in-tandem ng taong kanina pa humahabol kay Tasyo. Hindi pala ito umalis. Minatyagan lang marahil si Manay Lulay at inabangan ang pagdating niya.

Mula sa magkabilang direksyon ay sabay na nag-angat ng kanya-kanyang baril ang dalawang sugo ni Kamatayan, nakatutok sa ulo ni Tasyo. Kapansin-pansing wala nang bahid ng pag-aalala sa mukha niya ngayon, nakangiti lang siya at inaalo-alo ang sanggol na umiiyak pa rin. Masaya siya. Nais niyang magkita sila ng anak niya kahit isang pagkakataon lang. Tapos, panatag niyang tatanggapin ang nakaambang kamatayan.

‘Yun ay kung oras na nga ng kanyang kamatayan.

Dahil bago pa kalabitin ng dalawang berdugo ang mga gatilyo nila ay dalawang anghel dela guwardya ang tumayo sa pagitan ni Tasyo at ng mga nguso ng baril. Si Manay Lulay at Kagawad Ben. Matapang nilang hinarap ang mga hayok bumawi sa buhay ng bagong ama.

“Unahin ninyo na kami.”

Matikas na pahayag ni Kagawad Ben na ikinagitla ng mga pinagsabihan. Ang isa ay napalunok pa ng laway. Sa dinami-rami ng napatay nila ay ngayon lang sila nakatagpo ng mga taong kayang tumayo sa harap nila. Mga taong kayang pumalag sa gawaing paunti-unti nang nagiging sistema sa bansang ito. Noon nila napansing may bata palang karga si Tasyo. Hindi nila alam kung magkakaroon pa sila ng susunod na pagkakataon, pero maliwanag na bigo sila ngayon. Wala silang karapatang magpataw ng parusa sa gitna ng himala ng buhay na kanilang nasaksihan.

Inalis nila ang mga daliri sa gatilyo at ibinaba ang mga baril. Sabay pihit sa magkabilang direksyon at patakbong nilisan ang eskinitang iyon.

Matapos ang maiksing sandali ay tahimik na lumapit sa kariton si Tasyo at yumukong tila ipinapakita kay Grasya ang bagong silang nilang supling.

“Nandito na ang tatay, hindi ko na kayo iiwan.”

…Wakas…

by: GodOfThunder

Inantay muna ni mang Jerry na makarating sa RestHouse ni Yam bago niya umpisahan ang maitim na balak kay Jem, At nakarating na sila sa RestHouse ni Yam na isang napakalaking bahay at may malaki pa itong swooming pool sa likod.

Dalhin mo yan dun sa bodega mang Jerry at ng maumpisahan na yan hihihi!” sabi ni Yam na lubos ang tuwa sa mga mukha nito….

Okay Ms.Yam san ba banda?”” tanong ni mang Jerry…

Tara sumunod ka mang Jerry” sagot ni Yam…

Buhat buhat ni mang Jerry si Jem hanggang sa kwarto ng bodega at ibinagsak ito sa sahig na para lang isang basura.

Blaggg!! at nagising na din si Jem bunga ng pagbagsak ng katawan nito sa sahig.

Putang ina niyo anong pang gagawin niyo sa akin?” huhuhu ani ni Jem habang umiiyak na….

Puta ka tingin mo sapat na yun ginawa namin kanina para bawi lahat ng kababuyan niyo sakin?” tanong ni Yam kay Jem at sinampal niya ito ng sunod sunod habang nakabagsak sa sahig….

Pak pak pak pak pak!!! limang sampal sa kanang parte ng mukha ni Jem at lalo itong umiiyak at nagmakaawa.

Tigilan mo na to Yam huhuhu”” iyak pa ni Jem….

Oh mang Jerry magluluto muna ko ha ikaw na bahala diyan sa puta na yan”” ani ni Yam…

Patayin mo kung gusto mo mang Jerry hihihi” dagdag pa nito….

At lumabas muna si Yam para bumili ng iluluto niya, pupunta muna siya ng palengke para masolo ni mang Jerry si Jem.

Yari ka sakin ngayon Iha hehe matutuloy ko na mga pantaysa ko hehe”” pananakot ni mang Jerry kay Jem…

Wag po mang Jerry please po pakawalan niyo na ako huhuhu”” pagsusumamo nito kay mang Jerry….

Hinila ni mang Jerry ang buhok ni Jem pataas pagkatapos ay dinuraan ito sa mukha, hinila niya ito patungo sa lumang upuan sa bodega at itinuwad ito sa lumang upuan na nakalusot ang ulo sa sandalan.

Itinali pa ulit ni mang Jerry si Jem para hindi ito tumaob mula sa upuan at tinanggal nito ang pagkakatali ng paa ni Jem para maibuka nito ng husto ang kanyang hita, saka itinali uli ni mang Jerry ang mga paa nito na naka konekta sa dalawang sulok ng pader ng bodega para manatiling nakabuka ng husto ang hita ni Jem.

Maghanda kana iha hehehe”” tawang demonyo ni mang Jerry….

Kumuha si mang Jerry ng dalawang panyo, ang isa ay ibinilog tapos binasa para ipasak sa bibig ni Jem habang ang isa ay panali para hindi malaglag ang panyo na bililog sa pagkakapasak sa bibig ni Jem.

Puro ungol lang ang maririnig kay Jem ng mga oras na yun at kitang kita na naglalaway ito dahil sa binilog na panyong nakapasak sa bibig niya.

Pak Pak Pak!! tatlong sunod na palo ng palad ni mang Jerry sa kaliwang pisngi ng Puwet ni Jem…

Uhmm ahhh”” yan lang ang maririnig kay Jem….

Patuloy lang si mang Jerry sa pagpalo sa magkabilang pisngi ng Puwet ni Jem hanggang sa unti unti na itong namumula at naglalatay, kakaibang sensasyon na ang nararamdaman ni Jem ng mga oras na yun dahil lagpas tig isang daang palo na ang inaabot ng magkabilang pisngi ng Puwet niya.

Parang demonyo si mang Jerry ng mga oras na iyon dahil kahit nanginginig na ang katawan ni Jem at di na matigil ang ungol nito ay patuloy pa din si mang Jerry sa pagpalo sa Puwet nito, Lila na ang kulay ng magkabilang pisngi ng Puwet ni Jem at nangingisay na ito ng dumating si Yam.

Oh mang Jerry patay na ata yan ha hihi”” sabi ni Yam…

At tinanggal ni mang Jerry pagkakatali ni Jem at pati na din ang busal nito, walang malay si Jem ng mga oras na yun ng tumakbo si Yam sa kusina para kumuha ng may yelong tubig.

Ibinuhos ni Yam sa Puwetan ni Jem ang malamig na tubig na ikinagising nito.

Arayyy!! ahhhhhhhh arayyy”” sigaw ni Jem….

Tatayo sana ito para komprontahin si Yam ngunit naramdaman niya agad ang sakit ng bandang puwetan niya, agad namang lumapit si mang Jerry para lapirutin ang kaliwang pisngi ng Puwet ni Jem.

Aray putang inaaaa”” sigaw ni Jem….

Sabay hila ni mang Jerry ulit dito at itinuwad ulit sa lumang upuan si Jem at itinali ito ulit kagaya ng kanina.

Ms.Yam magluto ka muna at tititahin ko muna to hehe”” sabi ni mang Jerry…

Sige mang Jerry paiyakin mo pa lalo yan hihihi”” demonyitang sabi ni Yam…

At pumunta na si Yam ng kusina para magluto ng kakainin nila mamaya, si mang Jerry naman ay inilabas na ang nuwebe pulgada niyang Burat para pasukin ang Puke ni Jem ng wala itong kaalam alam.

Tuyo pa ang Puke ni Jem ng mga oras na yun pero pinasok pa din ni mang Jerry ang Burat niya sa Puke ni Jem.

Arayyy ko putang ina ano yun? huhu”” iyak ni Jem….

Tang ina ka butas ka dito ngayon hehehe”” sabi ni mang Jerry…

Sabay isang malakas na kadyot ay baon na baon ang Burat nito sa tuyo pang Puke ni Jem, di maipinta ni Jem ang mukha niya dahil sa sobrang sakit ng pagpasok ni mang Jerry, humawak si mang Jerry sa balikat ni Jem at umulos ito ng mabilis at marahas na baon na baon kaya si Jem ay nawalan na naman ng malay tao.

Napansin iyon ni mang Jerry kaya pinalo palo niya ang nagsusugat ng puwetan ni Jem para magising ito.

Arayy tama na ahhh”” maktol ni Jem…

Wag kang matutulog puta ka papatayin kita hehe””” pananakot ni mang Jerry…

Di alam ni mang Jerry ay nakasilip si Yam sa mga sandaling iyon, di makapaniwala si Yam sa mga nakita niya, meron dun ay habang nakapasok ang Burat ni mang Jerry sa Puke ni Jem eh ipapasok pa nito ang tatlong daliri nito, meron naman eh kinakantot niya sa Puwet si Jem tapos walang tigil nitong pinapalo yung dalawang suso nito, may oras pa na yung paa nung isang upuan eh pinapasok niya sa Puke ni Jem.

Yung pinakanagulat si Yam ay nung walang malay si Jem ay sinusuntok ni mangJerry yung tiyan nito tapos pag nagigising ay sasampalin ng malakas sa mukha.

Sa isang oras na yun ay napakaraming kababuyan ang ginawa ni mang Jerry kay Jem, kaya medyo natakot at napaisip si Yam dahil mukhang nagising niya ang demonyo sa loob ni mang Jerry.

Itutuloy…..

by: CJKamandag

Ang mga pangalan ng mga taong nabanggit ay kathang isip at anumang pagkakapareho sa tunay na buhay ay nagkataon lamang. Shoutout kay Jazz23. Happy Reading. CJKamandag.

Sobrang lakas ng tibok ng puso ko. Ramdam ko ang pagdaloy ng mga butil ng pawis sa katawan ko. Ang lamig ng hangin ay tumatagos sa aking balat. Nakatambad ang katawan ko sa dalawang pulis na nasa harap ko habang si ate Ashley na hubot hubad ay nakatago sa likuran ko. Tikom ang dila ko ngunit nagmamasid ang mga mata ko. Sa insignia ng mga uniporme nila alam kong PO1 at PO2 ang ranggo nila. Andoy at Bulog, yan ang mga apelyidong nabasa ko sa nameplate nila.

Andoy: “Tssk tssk huli kayo, hindi nyo ba alam na pagliko ng kotse nyo sa eskinitang ito ay nagmamasid na kami”

Bulog: “Isa na naman tong kaso ng public indecency, caught in the act of sex in a public place, isa hanggang anim na buwang pagkakakulong at multang 6,000-20,000 pesos”

Andoy: “Ser parang namumukhaan ko itong binatilyong ito”

Bulog: “Bakit isa ba to sa kilabot na tulak sa lugar natin?”

Magsasalita sana ako para ikundena ang sinabi ng pulis ngunit pinigilan nya akong magsalita.

Bulog: “Ikaw ay may karapatang manahimik at anumang sasabihin mo ay maaring gamitin laban sayo”

Andoy: “Negative ser, pamangkin to ni chief at ni kapitan”

Bulog: “Ay kaya naman pala malakas ang loob, ang swerte mo at may kapit ka kundi aarestuhin ka namin. Kaya pala parang pamilyar ung mukha mo. At sino naman yang babae sa likod mo? miss kung maari lamang po ay humarap kayo sa amin at nang makumpirmang hindi ka masamang loob”

Dahan dahang umalis sa likod ko si ate Ashley at humarap sa kanila, isang kamay ay nakatakip sa malusog at bilugan nyang mga suso at isang kamay ay nakatakip sa matambok at mamulamula nyang hiwa. Nag iba ang tingin ng dalawang pulis ng makita ang magandang hubog ng katawan ni ate. At bigla silang nagbulungan, narinig ko ito dahil matalas ang pandinig ko.

Andoy: “Ser, mukhang masarap tong isang to, wala pa tayong delehensya ngayong araw. Nakakasawa naman na puro kriminal na babae at mga kamag anak ng nahuhuli ang nadadale natin.”

Bulog: “Siraulo ka ba?chiks ng pamangkin ni hepe yan, sabit tayo dyan pag nag ingay yan”

Andoy: “Gawain din naman to ni hepe ser. Nakakasawa na lagi na lang sa atin napupunta ang mga tira nya. Tumikim naman tayo ng bagong putahe.”

Bulog: “Sige diskarte mo kung paano natin mailulusot ang gusto natin”

Andoy: “Copy ser”

Humarap ulit sila sa amin at ifinocus nila ang flashlight kay ate Ashley. Pinagdamit na nila ako, pinakuha ang id ko at id ni ate. Sa kaba ko, nataranata ako, lahat ng id sa wallet ni ate ay kinuha ko. Mabuti na lang at lagi kong dala ang school id ko ngunit kinakabahan ako sa balak nila kay ate Ashley. Aabutan ko sana ng damit si ate ngunit kinuha ito ni Bulog.

Andoy: “Maam, maari po bang itaas nyo po ang inyong mukha, gusto lang po namin makumpirma kung kayo po itong nasa id nyo.”

Dahan dahang itinaas ni ate ang kanyang mukha mula sa kanyang pagkakayuko. Natutunugan kong mas naging interesado sila kay ate ng makita nila ang maganda at maamo nyang mukha. Nanginginig si ate hindi ko alam kung dahil sa kaba o dahil sa lamig dahil hubot hubad pa sya.

Ashley: “O-oo-ok na p-ppo ba s-ssir-r, pu-pwede na p-po ba ah-akong magdamit, ni-nilalam-mig na p-po ako s-sir”

Inalis ni Bulog ang uniporme nya at ikinumot kay ate at nagpatuloy sila sa pagsasalita.

Andoy: “Ok na sana maam kaso magkapareho kayo ng middle name, magpinsan kayong dalawa maam tama ho ba? Ito ser oh”

Sabay abot kay Bulog ng mga id.

Bulog: “Ay oo nga noh, nako papalusutin sana namin tong ginawa nyo kaso maam magpinsang buo pala kayo. tssk.. tssk.. licensed teacher pa man din kayo maam at mas matanda sa pinsan nyong lalaki, ginusto nyong makipagtalik sa kanya, tama ho ba?”

Sa isip-isip ko ay nagsisimula na ang dalawang putanginang pulis na ito na gumawa ng bitag para mablackmail nila si ate at mapwersang magpakantot sa kanila. Ngunit hindi rin naman ako makaalma dahil kami ang mas nasa dehadong sitwasyon, kaya mas pinili kong manahimik, mas malala ang mangyayari kung di makukuha ng mga pulis patola na ito ang gusto nila.

Andoy: “Positive ser, base sa nasaksihan natin, hindi naman sya nirape dahil mukhang gustong gusto nya rin naman”

Bulog: “Nako napakalaking kahihiyan ito para kay chief, apektado din ang reputasyon ni brgy. capt. nito, napakalaking lamat din ito sa pagiging teacher nyo kapag nakita ang record nyo na may kaso kayong ganito. Isang malaking kahihiyan para sa pamilya nyo, magpinsan pa naman kayo pero nagtalik kayo, anong mukha ang ihaharap nyo sa kanila.”

Andoy: “Wala tayong magagawa ser kundi sumunod sa trabaho natin, pasensya na po maam pero kailangan na namin kayong dalhin muna sa barangay bago ideretso sa presinto”, sabay kindat kay Bulog.

Hindi napigilan ni ate Ashley na umiyak at magmakaawa sa dalawang pulis.

Ashley: “Ser parang awa nyo na huhuhu baka pwedeng pag usapan na lang natin to huhu alam ko pong mali ung ginawa namin huhuhu pero ayoko pong masira ung pamilya namin huhu ayoko pong masira ung pinaghirapan ko para maging teacher huhuhu”

Nakonsensya ako ng makita ko kung paano humagulgol ng iyak si ate Ashley. Di ko na napigilan ding umiyak. I’m sorry ate na humantong tayo sa ganito, mabuti na lang na hindi matinong pulis ang nakahuli sa atin kung hindi, wala tayong ligtas sa kahihiyan na idudulot sa atin ng pagtatalik natin. Tiisin mo na lang na ikaw ang magiging alay para makaalis tayo sa sitwasyon natin ngayon, pareho nating ginusto ei ngunit wala akong magagawa para mailigtas ka ngayon. Huli ka sa bitag nila, ginagamit nila ang emosyon mo para maisakatuparan ang balak nila.

Bulog: “Pasensya na po maam, pero kailangan na namin kayong dalhin”

Ashley: “Parang awa nyo na pls huhuhu susubukan ko ibigay kung anong gusto nyo huhuhu wag nyo lang kami ikulong, gawin nyo na gusto nyong gawin sa akin, gagawin ko lahat ng gusto nyong ipagawa huhuhu pls iligtas nyo kami sa kahihiyan huhuhu”

Ngumiti si Andoy at pinunasan ang luha ni ate.

Andoy: “Pasalamat ka at naaawa kami sayo, lalo na at maganda ka, ayaw pa naman namin ni ser na nakakakita ng magandang dilag na lumuluha, tama ba ser?”

Bulog: “Tama yan, pero kailangan din muna nating iklaro kung tama rin ba ung narinig natin na gagawin nya lahat ng gusto natin, maam tama ho ba narinig namin?”

Ashley: “Opo sir huhuhu gagawin ko po lahat ng gusto nyo huhuhu”

Bulog: “sshhh…. tahan na miss beautiful, ang mga kagaya mo hindi sinasaktan, dapat pinapaligaya, tama ba andoy?”

Andoy: “Tama yun ser”

Inabot ni Bulog ang posas kay ate at inutusan isyang iposas ang isang kamay ko at ang isa sa side mirror ng kotse.

Bulog: “Good girl hehehe”

Ashley: “Ano pa po gusto nyong gawin ko?”

Bulog: “Gusto naming makita ang suso mo”

Ashley: “Ano po?”

Andoy: “Ay hindi ka narinig ser, dalhin na lang natin to sa presinto”

Ashley: “Wag po sir, narinig ko po kayo, eto na po” ,kabadong sagot niya.

At inalis ni ate Ashley ang unipormeng nakakumot sa kanya. At tumambad sa dalawang pulis ang bilugan niyang suso na may pinkish na utong. Nagkatinginan ang dalawang pulis.

Bulog: “Good girl, lamasin mo ang suso mo at laruin mo ang utong mo”

Inipit ni ate ng mga bisig nya ang mga suso nya. At tumalon talon ng ilang beses. Nagpatalbog talbog ang suso nya at halos sumabay ang mga mata ng mga pulis sa galaw ng kanyang suso. Saka nya ito nilamas ng dalawang kamay. Nilaro laro nya ang kanyang hintuturo paikot ng kanyang mga utong. Titig na titig ang dalawang pulis. Parang ngayon lang ata nakahuli ng ganito kagandang bihag ang dalawang ito ah. At ang kaninang takot na takot makulong na si ate Ashley ay nag eenjoy na sa ginagawa nya.

Andoy: “Tangina hindi na ako makapagpigil ser. Mukhang masarap tong babaeng to”

Bulog: “Hinay hinay lang muna, nagpapasarap pa tayo sa nakikita nating tanawin. Tumuwad ka nga sa harap namin at ibuka mo ang puke mo maam”

Ashley: “Ganito po ba yung gusto nyong makita daddy? hehe”

Tumuwad si ate Ashley habang nakatayo at ibinuka ang puke nya gamit ang mga daliri sa magkabilang kamay nya. Maging ako ay nabubuhayan na naman ng alaga sa nakikita ko, natural na maputi at walang bulbol ang puke ni ate Ashley bukod pa sa matambok nyang pwet. Animoy natuwa ang dalawang patola at nagsimula nang magbaba ng zipper at maglabas ng kanilang burat.

Bulog: “Good girl, sige painitin mo pa kami hehe”

Naupo si ate sa hood ng kotse at nagsimulang laruin ang kanyang namumula at muling namamasang hiwa. Umuungol si ate habang nilalaro ang sarili.

UGH UGH UGH UGH UGH UGH UGH UGH

Ashley: “Ahhh… Ughhh.. ganito ba mga daddy nakakatulong ba ito para uminit kayo huh? Ahmmm…”

May praktikal na pakinabang din pala ang kalibugan ni ate Ashley. Naisalba nya kami sa pagkakakulong, pagmumulta at kahihiyan, at talagang ineenjoy nya pa ang moment. At lumapit na nga ang dalawang patola kay ate Ashley. Pinaluhod ng dalawa si ate sa harap nila at nagpasalsal.

Bulog: “Isubo mo burat ko puta ka”

Ashley: “Yes, daddy”

GULK GULK GULK SOOT SOOT GULK GULK

Bulog: “Ahh putang ina, ikaw na ang pinakamagaling chumupa sa lahat ng binihag namin”

Ilang minuto ding chinupa ni ate si Bulog. Habang sinasalsal si Andoy.

Andoy: “Ako naman chupain mo puta ka”

Ashley: “Yes papa”

At lumipat si ate sa pagchupa sa burat ni Andoy.

GULK SOOT SOOT GULK GULK GULK SOOT

Andoy: “Putangina.. ang galing mo humigop Ahh..”

Pinagpatuloy ni ate ang pagchupa at pagsalsal sa dalawag burat hanggang sa pinatuwad sya ni Bulog at walang kaaba-abang itinurok ang burat sa puke niya. At dumeretso sa pagkantot.

PLOK PLOK PLOK PLOK PLOK PLOK PLOK

Ashley: “Ugh Ahh ansarap mo daddy Ugh sige pa, ganyan nga Ahh Ahh”

Andoy: “Wag kang maingay puta ka at isubo mo to”

Pagkasubo ni ate ay hinawakan ni Andoy ang ulo nya at nagsimulang kantutin ang kanyang bibig.

GULK GULK GULK GULK GULK GULK GULK

Bulog: “Ahh ahh ahh ansarap ng puke mo puta ka ahh mainit at mamasa masa ahh ahh”

Parang asong libog na libog tumira itong si Bulog. Mabilis nyang kinakadyot si ate habang pinapalo palo nya ang pwet nito. Samantalang nag eenjoy naman si Andoy sa pagkantot sa bibig ni ate.

Andoy: “Parang lalabasan na ako AHHHH…. PUTA KA TANGGAPIN MO TO AHHH….”

Kinantot ni Andoy ng mabilis ang bibig ni ate. Halos maduwal na ito at nagsisituluan na ang laway. Naipon na ng luha sa gilid ng mata nya dahil sa pagkaduwal.

GOKGOKGOKGOKGOKGOKGOKGOKGOKGOK

At idiniin ni Andoy ang burat nya sa bibig ni ate Ashley dahilan para dumiretso ang tamod agad sa kanyang lalamunan. Pinunasan ni ate ang naipong luha sa mata nya at mga laway sa baba nya. Patuloy na umuungol si ate Ashley sa pagkantot ni Bulog.

Ashley: “Ugh ugh hanggang dyan na lang bang bilis kaya mo daddy ugh ahh tirahin mo ako ng mas hard pls Ugh ugh”

Bulog: “Ah ganon, pwes tanggapin mo ito urgh urgh urgh”

Tinodo ni Bulog ang pag iyot sa puke ni ate Ashley. napakatinding alog ng mga suso ni ate Ashley sa ginagawa nyang pagbarurot.

PLOKPLOKPLOKPLOKPLOKPLOKPLOKPLOK

Ashley: “Ahhhh… Ahhhh… IM CCUUMMIIINNNGGG DADDY AHHHH FUCK!!”

Bulog: “LALABASAN NA DIN AKO PUTA KA AHHHH!! URRGGHHH… URRGGGGHHH….”

Idiniing mabuti ni Bulog sa puke ni ate ang burat nya at hinugot ito kaagad, tumagas papalabas ng puke ni ate ang napakaraming tamod. Di pa nakakapagpahinga si ate ay hinila ito ni Andoy at inihiga sa hood ng kotse, wala nang abiso, bigla nyang ipinasok ang burat nya sa puke ni ate. Napaungol na lang bigla si ate.

Ashley: “Ahhh papa dahan dahan lang po ugh ugh”

Andoy: “Anong dahan dahan lang, kakantutin kita ng todo argh argh argh”

Gigil na gigil na binayo ni Andoy ang puke ni ate Ashley. Sumasampal ng malakas ang itlog ni Andoy sa ibaba ng puke ni ate.

PLOKPLOKPLOKPLOKPLOKPLOKPLOKPLOK

Grabe ang ungol ni ate habang kinakantot ni Andoy.

Bulog: “Wag kang maingay, eto ipasak mo sa bibig mo”

Itinutok ni Bulog ang burat nya sa bibig ni ate Ashley na agad namang sinubo ni ate.

SSSSOOOOTTTTT GULK GULK GULK GULK

Halos umuga ang kotse sa pagbayo ni Andoy sa puke ni ate.

Andoy: “Iba ka sa lahat ng natira namin pota ka, Argh Argh ansarap mong kantutin pota ka Argh Argh”

Ilang minutong kinantot ng todo ni Andoy si ate habang chumuchupa si ate sa burat ni Bulog.

Andoy: “Arghhh…. Arghhh… lalabasan na ulit ako AHHHH PUTA KA LAMUNIN NG PUKE MO TONG TAMOD KO ARRRGGHHH!!!”

Nanginig ang katawan ni ate ng sumabay din syang labasan, habang napupuno ang bibig nya ng tamod ni Bulog na nilabasan na din. Pagkahugot ni Andoy ng burat nya ay rumagasa palabas ng puke ni ate ang tamod na tumulo din sa hood ng kotse.

Ashley: “Mga ser, namamanhid na po ang mga hita ko, ok na po ba tayo? pwede na ho ba kaming umuwi at makapagpahinga, pagod na din po ako”

Bulog: “Pasensya ka na iha pero di pa kami tapos sayo”

Ipinasok ni Bulog ang burat nya sa puke ni ate Ashley na nakahiga pa din sa hood at hinihigal. Binuhat nya ito at napayakap naman si ate sa kanya ng mahigpit habang tinitira sya. Itinutok naman ni Andoy sa pwetan ni ate ang burat nya, Ito ang unang pagkakataong makakakita ako ng double penetration, hindi ko pa alam ang tawag noon. Pwede palang tirahin ang pwet.

Ashley: “OUCH !!! ARAY KO PO!!! AHHH WAG PO DYAN SA PWET KO!!! UGH UGH DI PA PO AKO NAKANTOT DYAN”

Walang habas na itinarak ni Andoy ang burat nya sa pwet ni ate at nagsimula nang kumadyot.

Andoy: “AHHH… AHHH… PUTANGINA ANSIKIP NG PWET MO AHHH… AHHH..”

Ashley: “Ouch ahhh tama na ho, masakit sa pwet huhuhu, parang awa nyo na tama na ho Ugh Ugh Ugh”

Halos mangiyak ngiyak si ate sa sakit, ga-de lata ba naman ng sardinas ang taba ng burat na pumapasok sa pwet nya ei. Nagpatuloy pa rin ang dalawa sa pag iyot sa magkalapit nyang butas.

Bulog: “Ahh ahh ahh ansarap pala ng pamangkin ni hepe ahh ahh putang puta ang datingan Ahh Ahh”

Andoy: “Oo nga ser Urgh Urgh Urgh ako bumergin sa pwet nya hehe cge pa umungol ka lang sa magkahalong sakit at sarap Urgh urgh”

Ilang minuto din nilang iniyot si ate sa ganoong posisyon. Hanggang sa nasanay na rin si ateng makantot ang pwet niya.

Ashley: “Ughhh.. ughhh… kantutin nyo pa ako Ahhh…. Ahhhh… Fuck me lalabasan na ako ahhhhh”

Kahit nakapalaman sya sa gitna ng dalawa ay napakalakas ng ligalig ni ate ng sya ay labasan. Si Andoy ang unang humugot ng sandata nya at nahiga sa hood ng kotse.

Andoy: “Ipasa mo sya sa akin sir”

Ipinasa ni Bulog ang lupaypay na si ate Ashley kay Andoy. Cowgirl position ang ginawa nila.

Ashley: “Last na to mga ser parang awa nyo na, ang hapdi na ng puke ko at pwet ko”

Bulog: “Yan ang napapala ng sobrang libog at nagpapakantot sa pinsan, sa pampublikong lugar pa”

Ipinasok ni Andoy ang burat nya sa puke ni ate Ashley na nasa ibabaw nya. Niyakap ni Andoy si ate at ipinasok na din ni Bulog ang burat nya sa pwet ni ate. At nag umpisa na naman silang kantutin si ate na lumalakas na naman ang pag ungol.

Ugh Ugh Ugh Ugh Ugh Ugh Ugh Ugh Ugh Ugh

Ashley: “Last na to parang awa niyo na ho Ugh ugh itodo nyo na pls ahh ahh ibibgay nyo sa akin ang lahat ng kaya nyo, fuck me very hard Ugh ugh ugh”

Bulog: “Aba kung yan ang gusto mo pagbibigyan ka namin, tikman mo to URGH URGH URGH”

Andoy: “Palaban tong babaeng to. Kantot pulis ka sakin ngayon ARGH ARGH ARGH”

Dalawang jackhammer ang naglalabas masok sa puke ni ate. Halos tumirik ang mata ni ate bilis ng pagbarurot sa kanya ng dalawang naglalakihang burat.

Ashley: “Ganyan nga fuck me Ughh ughh Ansarap ahhh ahhh pasakan nyo pa ako ng mga batuta nyo ahhh ughh”

Bulog: “Gusto mo magpatuloy lang kami ha? ARGH ARGH ARGH”

Ashley: “Opo mga daddy Ahh ahh ughh”

Nilamon na naman si ate ng sarap ng laman, hindi ko na naiwasang magjakol sa pinapanuod ko. Kinakantot ng dalawang lalaki sa harap ko ang ate Ashley ko.

Bulog: “Ahh Urgh kung ganun, sabihin mo isa kang maduming puta ARGH ARGH”

Ashley: “Ahh Ughh isa akong maduming puta Ahh Ughh fuck me more pls”

Andoy: “Argh sabihin mo sa sobrang libog ko, nagpatira ako sa pinsan ko ARGH ARGH”

Ashley: “Ughh Ughh sa sobrang libog ko Ughh nagpatira ko sa pinsan ko Ahh Ahh”

Bulog: “Argh Ahh sabihin mo, ang parusa ko sa pagiging malibog ay ang magpakantot sa pwet at puke ng sabay Urgh urgh”

Ashley: “Ahh ang parusa ko sa pagiging malibog Ughh Ughh ay magpakantot sa pwet at puke ng sabay Ugh ugh ng sabay Ugh Ugh sige pa babuyin nyo pa ako Ahh Ahh”

At binarurot na ng dalawa ng mabilis ang dalawang butas ni ate. Halos nabaliw sa sarap si ate.

Ashley: “Sige pa gusto ko pa UGHHH… AHHH…. AHHH… FUCK ME HARDER LALALBASAN NA AAKOOO… SHITTT…. AHHHH…..”

Bulog: “ETO NA DIN AKOOO… PUTAAA KAAAA… URRRRGGHHHH”

Andoy: “ARRRRGGHHH ETO NA TAMOD KOOO… UUGGHHHHH”

Halos mapahiyaw si ate habang nilalabasan tirik ang mata at akala mo nagkakaroon ng seizure. Pawis na pawis sya sa pagkakasandwich sa kanya. Pagkahugot ni Bulog sa burat nya sa pwet ni ate ay naiutot ni ate ang napakaraming tamod palabas ng pwet nya, pagkahugot naman ni Andoy ay inire palabas ni ate ang napakaraming tamod. lumapit sa akin si Bulog at inalis ako sa pagkakaposas. Hinang hina si ate at hindi makatayo.

Bulog: “Boy alalayan mo ate mo papasok ng sasakyan nyo at ikaw na rin ang magbihis sa kanya. Tandaan mo ah, kapag nagsumbong ka sa tiyo mo itutumba kita naintindihan mo ba? Ginawan lang namin kayo ng pabor kaya matuto kang tumanaw ng utang na loob”

“Opo sir”, sagot ko. Hay nako sa wakas natapos na din ang kalbaryo. Nagbihis na ang dalawang kumag at dali daling umalis sakay ng kanilang police mobile. Binihisan ko si ate Ashley at pinagmaneho sya pabalik ng bahay. medyo may kalaliman na rin ang gabi, pagod na pagod si ate at hindi na kakayaning magmaneho papunta sa bago nyang titirhan. Pagdating sa bahay ay tulog na ang mga tao. Inakay ko si ate paakyat ng kwarto ko at duon sya inihiga. Sa sala na lang ako natulog. Ayoko munang tabihan si ate. I already had enough of her para sa araw na iyon. Tanghali na ng may manggising sa akin.

Yza: “Oy Drew gising na, tanghali na”

“Huh tanghali na?” sabi ko kay ate Yza. Dali dali akong umakyat sa hagdan papuntang kwarto ko at pagbukas ko ay wala na si ate Ashley. Sumilip ako sa bintana at wala na rin dun ang sasakyan ni ate kung saan ko ito ipinark. Nahiga ulit ako sa kama ko, at inisip ang lahat ng mga nangyari simula sa umpisa. Tinanong ko sa sarili ko, after all I’ve been through, would I still continue to be naughty with my cousins.

Itutuloy….

by: kimlala

Natigilan ang bagong dating na lalaki – si Tino. Mas matanda siya ng 2ng taon kay Nando. Mas matangkad, may katabaan, at mas kulubot ang balat.

Di niya mawari kung anong nangyayari. May kinakantot sa bibig na maganda at sexy na dilag si Nando. Kitang niya kung paano lumabas pasok ang titi ng kapatid sa makipot na bibig ng dalaga. Halos masuka suka ito pero wala siyang magawa. Hawak ni Nando ang ulo niya habang kumakadyot ito. Maya maya pa ay bumulwak na ang malagkit na tamod na kanyang pinalulon sa dalagita.

“Simutin mo, iha. Tangina ang sarap mo. Yan simutin mo. Masarap ba, Trina? Masarap ba ang titi ko? Di pa tayo tapos, iisa pa ko sayo puta ka.”

Parang hindi naman gusto ng dalagita ang nangyayari kaya minabuti na niyang makialam.

“Nando! Anong nangyayari dito?”

Napalingon silang dalawa kay Tino.

“Tulungan niyo po ako…. parang awa mo na….” Nagsusumamong sabi ni Trina sa dumating na lalaki. Nakahinga siya ng maluwag at sa wakas ay magtatapos na ang impyernong pinagdadaanan niya sa kamay ng matandang manyak na si Nando.

“Huwag ka nakikinig diyan, Tino.” Sagot ni Nando habang sinusuot ang boxers. “Girlfriend yan ni Jake. Umalis lang sandali yung anak ko eh nilandi na ko.”

“Umaayaw yung bata, Nando. Anong pinagsasasabi mong nilandi ka?”

“Bumaba yan dito ng naka tshirt at panty lang. Wala pang bra. Bakat na bakat yung utong. Gustong makantot niyan, Tino.”

“Hindo po. Ayoko po. Tulungan niyo po ako, parang awa niyo na.” Umiiyak na sabi ni Trina.

“Ano bang pangalan mo neng at ano ba talagang nangyari?”

“T-trina po. Bumaba po ako para puntahan si Jake pero si Papa po ang nadatnan ko. Pinilit po niya kong kumain pero hinipuan lang niya ko. Sa boobs. Sa hita.”

Tinignan siya ng maigi Tino. Napakagandang bata. Maputi at makinis. Mamula mula ang mga pisngi. Bilog na bilog at tayong tayo ang mga suso. Putangina, ang laki ng mga suso niya.

“Tapos nung maghuhugas na po ako ng mga plato lumapit siya. Hinalikan ako. Hinubaran. Ginahasa.” Umiiyak na sabi ni Trina. “Tulungan niyo po ako.”

Imbis na maawa ay pawang nag-iinit si Tino. Hindi niya mapigilang kumislot ang titi sa nakikitang kaakit akit na katawan ng dalagita. Dagdag pa na matagal na siyang hindi nakakatikim.

Tuluyan na siya sinaniban ng libog. Lumapit siya kay Trina, hinaplos ang mukha nito at tinulungang tumayo.

“Anong oras babalik si Jake, Nando?”

“Mamaya pa yon. Sa malayo ko inutusan.”

Ngumiting parang demonyo si Tino sabay sabing, “Mabuti. Ako naman ang titikim dito.”

Nanlaki ang mata ni Trina sa nadinig at akmang tatakbo pero nahatak siya agad ni Tino.

“San ka pupunta, neng? Di mo ba ko nadinig? Ako naman titikim sayo.”

Pilit niyang hinalikan sa labi si Trina. Nanlaban ang dalaga, himampas hampas si Tino at pilit tinulak papalayo sa kanya.

“Puta, ang kulit mo!” Sigaw ni Tino. “Nando, hawakan mo.”

Ngumisi si Nando, hinatak ang mga braso ni Trina palikod at hinawakan ng mahigpit upang di makapalag.

“Tulooooooong!!!!” Sumigaw ng pagkalakas-lakas si Trina kaya’t tinakpan ni Nando ang bibig nito. Hindi siya tumigil sa pagpiglas pero wala pa din siyang magawa. Pinapak na ni Tino ang kanyang mga suso. Sinipsip, hinalikan, nilamas habang kung saan saang parte ng katawan niya namasyal ang mga kamay nito.

“Masarap ka ba chumupa ha?” Gigil na tanong ni Tino.

Kusa namang pinaluhod ni Nando si Trina at dali-daling nagtanggal ng belt si Tino. Tinanggal din nito ang butones ng pantalon, binaba ang zipper, at inilabas ang titi. Maugat ugat na to dulot ng katandaan pero nakatayo at matigas pa din.

Jinakol niya ang sarili habang pinagmamasdan ang umiiyak na si Trina.

“Masarap to neng.” Tumatawang sabi ni Tino. Nilapit niya ang titi sa muka ng dalaga. Halos masuka naman agad si Trina sa baho ng titi na nasa harap niya pero wala siyang magawa sapagkat hawak hawak pa din siya ni Nando.

Inilapit lalo ni Tino ang titi at idinampi sa labi ni Trina.

“Isubo mo na neng. Tanginang libog na libog na ko.”

Pilit isinara ni Trina ang bibig ngunit pinisil ni Tino ang kanyang ilong upang hindi siya makahinga kaya napilitan din itong ibukas ang bibig. Agad pinasok ni Nando ang kanyang titi at dahan dahang kumadyot.

“Tangina mo ang init ng bibig mong bata ka ang sarap.”

Naglabas pasok si Tino sa bibig ni Trina samantalang naghubad ulit si Nando. Lumipat ito sa gilid at pinahawakan ang naninigas na namang titi kay Trina.

“Jakulin mo ko.”

Iyak ng iyak si Trina. Hindi niya lubos maisip kung pano niyang sinapit ang ganito. Pinaglalaruan siya ng dalawang matanda. Ginagahasa. Binababoy.

“Kala ko ba tapos ka na Nando?”

“Gago ka ba, lalaspagin ko to. Tignan mong napakasarap eh. Db Trina?”

Tumawa ang dalawang magkapatid habang nagpapasarap.

“Kakantutin na kita. Tumayo ka.”

Hinila ni Tino patayo si Trina tapos ay pinatuwad. Siya naman ang lumuhod at galing sa likod at kinain ang batang batang puki nito. Itinulis niya ang kanyang dila at nilabas pasok ito. Pati puwitan ni Trina ay dinilaan niya.

“O wag ka titigil. Jakulin mo lang ako.” Utos ni Nando.

Kinain ng kinain ni Tino ang puki ni Trina at ng magsawa ito ay tumayo, itinutok ang titi sa puki na basa ng kanyang laway, at biglang kumadyot. Isang ulos lang ay pasok na pasok ang buong titi niya sa puki ni Trina.

“Aaaaaaah! Wag poooooooo!” Hiyaw ni Trina sa sakit.

“Sabing wag ka maingay db??” Galit na bigkas ni Nando sabay pisil ng mga pisngi ni Trina upang bumukas ang bibig at maipasok ang kanyang matigas na titi.

Gigil na gigil sa pag-kadyot si Tino. Ang sikip ng puki ni Trina, kinakain at binabalot ang titi niya kada pasok nito.

“Ugh puta ka neng ang sarap mo. Ibabahay na kita para araw araw akong may kakantutin.”

Sarap na sarap din si Nando sa pagkantot muli ng bibig ni Trina. Si Trina na batang bata at di makapaniwalang dalawang matandang titi ang naglalabas pasok sa kanya. Bagamat may konting sarap siyang nararamdaman sa kantot ni Tino ay di pa din niya masikmura ang sinapit.

Pinutahe siya ng dalawang malibog at tigang na matanda.

“Ipuputok ko to sa loob mo. Ang sarap mo!”

Pabilis ng pabilis na tinira ni Tino si Trina. Sagad na sagad. Ulol na ulol. Adik na adik sa masikip na puki. Kinantot niya ng kinantot ang masarap na puki ni Trina. Kantot pa. Kantot pa. Kantot. Kadyot. Tira. Kinantot ng kinantot niya hanggang sa siya ay makaraos.

“Puta ka neng ang sarap mo ipuputok ko to sa loob mo. Tangina mooooooo!”

Ipinasok ni Tino ng husto ang titi at pinutok sa loob ang kanyang tamod. Samantalang si Nando ay nilabasan na din at ipinaligo ang tamod sa mukha ni Trina.

Sarap na sarap ang dalawang matanda. Naka-jackpot sila na isang maganda at sariwang dalagita na ngayon ay naiwang nakalupasay sa sahig. Lumong lumo sa sinapit na pambababoy.

“Hoy puta,” Sabi ni Tino habang nagbibihis. “Umayos ka na diyan at umalis. Baka maabutan ka pa ng pamangkin ko.”

Bahagya namang sinipa sa hita ni Nando si Trina. “Bisita ka ulit dito, iha. Di pa ko tapos sayo. Tandaan mo, akin ka na ngayon.” Dinuraan niya ito at iniwang hubad na umiiyak mag-isa.