by: TheCapedCrusader

Have you ever fantasized over a celebrity? On how they look when naked? What if they’re having some itch to cheat and have sex with multiple partners? when they are not the ordinary celebrities we knew but rather a sluttier type of person?

This will be my first time writing a celeb fiction story. I’ll accept any criticisms as i do not claim that I am a writer of some sort. I just happen to feel the urge to write something out of my fantasies. The first one will be the hottest MILF here in the Philippines, Marian Rivera. If you don’t know what MILF means, that i doubt! You can use google, girls and boys! hehehe

Isang gabi habang nagsasalo sa isang mainit na pagtatalik ang mag-asawa. Sa loob ng kanilang kwarto, maririnig ang samut saring mga ungol.

“Ahh Ahhh! Sige pa Dong, ang sarap sarap! Uhh!”

“Ma-mahal, Aaargh! Uhmph! Aaarrgh!” sarap na sarap ang asawa nitong si DingDong sa pagbarurot sa kanyang puke.

“Aaah! Da-dalian mo mahal! Haaa! Ughh! Ughh!”

Tila nakalutang ito sa mga ulap dahil sa sarap na kanyang nararamdaman mula sa kanilang pagniniig. Nakahawak ito sa balakang ni Marian at walang humpay nitong nilalaspag ang puke nito.

“Aaargh! Sarap! Aaaaagghh!” Pinamuslitan ito ng wala sa oras dahil sa sobrang sarap at pananabik.

“Aa-aah! Unnnh!” napaliyad ito dahil sa init na naramdaman.

“Mmnnh! Mnnhh! Ang sarap mo talaga mahal, di ako makapagpigil” wika ni Dong sa kanya.

“Mnnnhh! Salamat sa isang mainit na gabi, mahal” wika ni Marian.

Pagkatapos nilang magtalik ay pumwesto na si dong para matulog. Pero kabaliktaran kay Marian. Nakakaramdam ito ng pagkabitin dahil sa napakabilis talagang labasan ng kanyang mister. Di ito mapakali. Pabaling baling ito ng puwesto sa kama. Ilang beses na itong nangyari sa tuwing sila ay magtatalik. Mabilis labasan o kaya ay isang round lang, laylay na agad ang alaga ng kanyang mister. Ayaw naman nitong magreklamo baka pagmulan pa ito ng kanilang di pagkakaunawaan. Itinulog nalang niya ang pagkabitin para makalimot. Pero sa loob loob niya, gustong gusto pa talaga niya.

Kinabukasan, araw ng linggo. Family day kaya niyaya nila ang buong mag-anak para pumunta sa mall. Nagliwaliw at nagkayayaang kumain sa isang restaurant ng sila ay magutom. Ang hindi niya alam, may isang lalakeng nakatingin mula sa di kalayuan at pinagmamasdan siya nito.

“Mahal, pupunta lang ako sa C.R ha? babalik din ako agad”

“Sige mahal”

Ang misteryosong lalake naman ay pasimpleng tumayo at sumunod papunta sa C.R. Kunwari ay magbabanyo din ito. Pasimple din itong sumilip sa banyo ng mga babae para tingnan kung may tao ba o wala. Nang makasigurong wala ng tao ay nagmamadali nitong pinasok ang banyo at tinungo ang cubicle kung nasaan ang kanyang pakay.

“Slurp! Yari ka sakin ngayon” matalim nitong tinitigan ang cubicle kung nasaan si Marian at sinuot ang bonnet nito.

Pagbukas na pagbukas ng pintuan, agad niyang tinulak pabalik sa loob ang magandang misis at tinutukan ng patalim.

“Wag na wag kang sisigaw kung hindi baka gripuhan kita!”

“Anong kailangan mo? Te-teka!”

“Puta sabing wag kang maingay eh!” diin nito ng patalim sa tagiliran ni Marian. Tinulak nito si Marian at napaupo ito. Kasunod nito ang paglabas niya ng kanyang napakalaking burat at itinutok ng mabuti sa mamula mulang labi ng magandang misis.

“Hala sige, isubo mo ito!”

Pilit na iniwas ni Marian ang kanyang bibig pero sadyang napakalakas ng lalakeng ito. hindi na nito nagawang lumaban dahil sa takot. Nagulat nalang ito sa mga sumunod na nangyari. May isang mahaba at malaking burat na naglalabas pasok sa kanyang bibig. Hindi niya ito asawa at mas lalong hindi niya ito kilala.

“Ullk! Ulllk! Gaaagh!”

“Puta, ang sarap sarap mong chumupa! Ang init sa loob ng bibig mo”

Nagpatuloy sa pagchupa si Marian. Naguguluhan ito sa nangyayari. Hindi niya alam kung kelan matatapos ang kalbaryo niyang ito. Sarap na sarap kasi ang lalakeng ito habang sinasadista siya.

“Hehehe, ibabaon ko ito hanggang sa lalamunan mo!”

“Ulllk! Ga-haah! Haaah! Ulllkk!”

Kasunod nito ang magkakasunod na flash ng camera. kinukuhanan pala siya nito ng litrato habang naglalabas pasok sa kanyang bibig ang burat ng lalakeng ito. Hanggang sa napahawak ang lalake sa kanyang ulo at sinalpak ito ng mabilis.

“Aaagh! Arrrgh! Shit ka, tanggapin mo to! Aaarrgh!”

Tuluyan nang umalpas ang tamod ng lalaki sa loob ng bibig ni Marian. Pinilit pa niya itong ipalunok sa kanya na siya naman niyang sinunod.

“Sarap mo talaga. Ganyan pala kasarap ang bibig ng isang Marian rivera! hehehe”

“Ha-hayup ka! Magsisisi ka sa ginawa mo sakin!” gigil na gigil na titig ni Marian.

“Oh anong gagawin mo? Magsusumbong ka? Sige at ng lumabas ang baho mo at ng nakaraan mo! May alas akong hawak laban sayo maliban pa dito sa mga litrato mo ngayon! Go ahead! Magsumbong ka!”

“Anong ibig mong sabihin?”

“Gusto mo talagang malaman? Makipagkita ka sakin mamayang hapon”

iniabot ng misteryosong lalake ang isang papel na may nakasulat na numero.

“Tawagan mo ko kung interesado kang malaman. Magkikita pa tayo, marian”
Agad na sumibat palabas ng CR ang lalake matapos makuha ang gusto nito.

“Oh Mahal, bakit ang tagal mo naman?” tanong sa kanya ni Dingdong.

“Wa-wala naman mahal, nag ayos pa kasi ng sarili ko”

Kinahapunan ay hindi siya mapakali dahil sa nasabi ng misteryosong lalake. Naalala nito ang numerong binigay. Gusto niyang malaman ang totoo kaya tinawagan niya ito. Makailang ulit niya itong tinawagan dahil hindi ito sumasagot.

“Pucha naman, istorbo! Sino ba ito?” inis na sinagot ng lalake ang telepono.

“Si Marian ito”

“Oh ikaw pala. Ano na? Gusto mo bang malaman? Interesado ka ba? hehehe!”

“Sabihin mo na dito ngayon! Ayoko ng makipaglokohan sayo!”

“Ikaw pa itong matapang ngayon ha? Kung talagang gusto mong malaman, makipagkita ka sakin! At huwag na huwag kang magdadala ng kasama at kahit na pulis pa. Baka bukas, pagpyestahan sa social media itong litrato mo. hehehe!”

Binaba nito ang telepono. Ilang minuto pa ay pinadala ng misteryosong lalake ang address kung saan sila magkikita. Kabadong naghanda si Marian para umalis.

“Mahal, aalis lang muna ako saglit ha? Ikaw muna ang bahala dito sa bahay”

“Sige mahal, saan ka ba pupunta?”

“May bibisitahin akong kaibigan, sandali lang din ako”

“Sige mahal, ingat!”

Binigyan nito ng matamis na halik ang mister at sumakay sa kotse para makipagkita sa lalake. Lumipas ang isang oras ay dumating ito sa lugar kung saan sila magkikita. Isang abandonadong warehouse ang lokasyon. Pero dahil wala itong makitang tao ay tinawagan nito ang lalake.

“Nandito na ako, nasaan ka ba?” palingon lingon ito sa paligid.

“Relax. Sigurado ka bang wala kang kasama? Hindi ka ba nagsumbong?”

“Wala akong kasama kaya lumabas ka na”

“Pumasok ka sa loob ng warehouse, gusto kong makasiguro”

Pumasok si Marian sa loob at isinara ang pintuan. Dahan dahan siyang naglakad at hinanap kung nasaan ang kanyang kausap. Kabado itong naglalakad ng may marinig siyang nagsalita.

“Welcome, miss marian! Hehehe!” kasabay nito ang pagbukas ng ilaw. Nasa harap niya ang lalakeng nakasuot ng bonnet.

“Sabihin mo na sakin kung anong meron ka. Di na talaga ako natutuwa sa ginagawa mo!”

“Relax lang, okay? Tara dito at may ipapakita ako sayo”

Nagtungo ang dalawa sa isang maliit na kwarto. Tumambad sa harap ni Marian ang mga litrato nila kanina sa CR ng restaurant. Nakalagay ito sa pader at may kasama itong mga pamilyar din na litrato.

“Anong? Hindi ito pwede! Papano mo nakuha yang mga yan?”

“Hehehe! sinasabi ko na nga ba at makikilala mo pa yang mga litrato na yan miss marian”

May mga malalaking litrato na kung saan ay may kasama itong matandang lalake. Habang magkadikit ang kanilang labi at napakatong ito sa kanya.

“Panoorin mo ito miss marian!” binuksan nito ang laptop.

May isang babaeng nakatuwad at nakaharap sa pader. May matandang lalakeng kumakantot dito ng walang tigil. Gigil na gigil na pinipiga ng matandang lalake ang suso ng napakagandang dilag na ito. Kasabay din ng pagtirik ng kanyang mga mata.

“Pamilyar ba yung babae at matandang lalake sa video, miss marian? Bakit para kang nakakita ng multo? zehahaha!” todo tawa ng misteryosong lalake.

“Hi-hindi ito pwede, papano mo nakuha yang video na yan?”

“Zehahaha! Hindi na importante kung papano ko nakuha ito. May mga kundisyon lang akong gustong i-offer sayo. KUNG papayag ka lang naman.”

Galit na galit nitong tinitigan ang lalake pero hindi ito makagalaw dahil sa pagkabigla. Gusto nitong sugurin ang lalake pero hindi niya magawa.

“Anong gusto mo? Pera? Magkano? Ibibigay ko matigil ka lang”

“Money? Nah! I have lots of them”

“Ano ba talagang gusto mo ha?!” tumaas na ng tuluyan ng boses ni marian. Iritang irita na siya sa lalakeng ito.

“Hubad, maghubad ka ng damit mo. Lahat!”

“Excuse me? Sino ka para utusan ako? NEVER! Ang kapal ng mukha mo!”

“Can’t you see? It is I who has the upper hand here. Well then, kung ayaw mo talaga, okay lang saken. Tingnan natin bukas o kaya mamaya kung sino ang mailalantad ang pagkatao. Hehehe!”

Nag-isip ng mabuti si Marian. Kung tatanggi siya, mailalabas sa publiko ang nangyari kanina pati pa yung mga nagawa niya noon. Masisira hindi lang ang pagkatao niya kung hindi pati pamilya niya. Matagal na nagkatitigan ang dalawa. Nakamaskara man ang lalake, kitang kita naman ni Marian ang mga mata nitong nakatitig na parang hinuhubaran siya. Ang lagkit ng tingin nito sa kanya.

“Is that what you want? Okay! I think we are finished here miss marian, you can go now”

Tinago na nito ang mga ebidensya niya pati ang laptop. Ready na itong umalis.

“Te-teka lang..”

“Ano? Don’t think of wasting my time kasi madami akong gagawin mamayang gabi”

“Si-sige na..”

“what do you mean?”

“Payag na ako sa gusto mo! Maghuhubad na ako ng damit, huwag mo lang ikalat yan. Please?”

“Hehehe papayag ka din pala. Sige, umpisahan mo nang maghubad!”

Nagsimula ng maghubo si Marian. Mula sa pang itaas na damit hanggang sa pantalon. Pati bra at panty ay kanyan ding tinanggal.

“A-ayan na, masaya ka na?” nakatakip ang kanyang kanang braso at kamay sa mga suso habang ang kaliwang kamay naman, nakatakip sa kanyang puke.

“Alisin mo yang mga nakatakip!”

“What?! Di pwede! Ginawa ko na itong gusto mo! Sobra naman na yan!”

Napatid na rin ang pasensya ng misteryosong lalake at hinatak palapit sa kanya ang magandang si Marian.

“Lahat ng sasabihin ko, gagawin mo ha?! Kanina mo pa ako pinapahirapan ah! Huwag na huwag mo akong sasagarin kung ayaw mong malaman nila ang baho mo!”

Hindi nakaimik si Marian. Takot na takot siya dahil sa malademonyong ugali ng lalake.

“Now, kneel and suck my dick! marian rivera style! Zehahaha!”

Sunud sunuran ito sa gusto ng lalake. Lumuhod ito at sinubo ang burat na nakatutok sa kanyang bibig.

“Mhhnn! Slurp! Slurp! Mhhhn!” may halong pagkailang ang nararamdaman niya pero kasabay noon ay hindi maipaliwanag na kiliti na bumabalot sa kanyang pagkatao.

“Pucha ganyan ka ba talaga kasarap sumubo? nakakabaliw! Kung ako yung asawa mo lahat ng butas mo gagamitin ko!”

“Nhhm! Ullk! Ulllk! Gwaaah..Ullkk! Ulllk!” Panay ang salaksak ng lalake sa bibig ni Marian. Nakahawak na ito ng mahigpit sa ulo niya habang walang habas nitong sinasalpak ang kanyang burat.

“Nmmmm! Nmmmm! Nmmmmm! Shit, sarap nito! Zehahaha! You’re doing a great job miss marian!”

Baliw na baliw ang lalake sa sarap at kiliti na dulot nito. Di na niya napansin na halos mabilaukan na si Marian dahil sa diin ng pagsalpak nito.

“Aaagh! Tangina eto na ako! Lunukin mong lahat ito!!” Kasabay nito ang pagpulandit ng kanyang katas. Sa pangalawang pagkakataon, sa bibig ulit ito ni Marian. Ni minsan hindi sumagi sa isip niya na mangyayari ito.

“Gwaaarrk! Aaahkk! Aaahhaah!”

“Tuwad! dali! Puta libog na libog na ako sayo!”

“H-ha? Teka? Wala sa usapan yan!” pinipilit nitong ilayo ang lalake pero masyadong malakas ito. Inipit nito si Marian sa pader at buong lakas nitong pinasok ang kanyang malaking burat sa puke ni marian.

“AAAAGH! PUCHA SARAP!”

“Aahh! Ang sakit! Shit.. Aaaahhh!!”

“Lasapin mo itong malaki kong batuta! hehehe! Ummmhhh!” sabay lamas nito ng madiin sa suso ng aktres.

Pilit na lumalaban si Marian pero iba ang sinasabi ng kanyang isip. May bumubulong dito para magpaubaya at may nararamdaman din itong kakaiba dahil sa kabila ng pambababoy sa kanya ng lalake, nakakaramdam pa ito ng matinding sarap.

“Nmmmm! Nmmmmm! Nmmmmmh! ganito pala kasarap ang puke ng isang marian rivera zehahaha! Swerte ng asawa mo sayo, alam mo ba yon?”

“T-tama na! Ughh..ang sakit sakit na! pakiusap! Aaahh! aahhhnn!”

“Ang sarap sarap mo talaga! Grabe,di kita matigilang puta ka! Nmmmmm! nmmmmm!”

Walang awang nilaspag ng lalake ang katawan ni Marian. Mula sa kanyang suso hanggang sa kanyang puke ay pinanggigilan. Sagad na sagad ang kanyang burat sa loob nito.

“Nmmmm! nmmmmm! nmmmmmm! AAAAGH! Eto na ako!”

“Wa-wag sa loob, pakiusap! sa labas nalang!” mangiyak ngiyak ito habang nakikiusap sa lalake.

“AAAAGGH! NMMMMMM!” hinugot nito ang kanyang burat at pumuslit ang mainit nitong katas sa pisngi ng pwet ni Marian.

“Clean my cock, bitch!” utos ulit nito sa aktres. agad itong tumalima at isinubong muli ang burat ng lalake. Di siya makapaniwala sa nangyayari, may iba pa siyang isinusubong burat maliban sa kanyang asawa. Ang mas nakakapagtaka ay nakakaramdam siya ng ibang kiliti sa ginawa ng lalake.

“Shit! isa pa, di pa ako tapos sayong puta ka!” isinandal nito ang aktres sa pader at itinaas ang isang paa nito para maipasok ang kanyang burat.

“Nmmmmm! Nmmmmm! Nmmmmmm! Pucha ibang klase ka talaga, Marian!”

“Aaahh Aaahh Hnggh Haaah aaahhhh!” halinghing nito habang nagpapakasasa sa kanyang katawan ang misteryosong lalake.

“Raise your arms, bitch!” kanyang utos muli kay Marian. Tinaas naman niya ito at sinibasib ng halik ng lalake ang kanyang kili kili. Dinilaan at hinalik halikan. Kasabay pa nito ang walang habas na pagkantot sa kanyang puke. Talaga namang tumirik na ang kanyang mata dahil sa hindi maipaliwanag na sarap.

“Aaahh haah! Ohhh shit ang sarap..Aaahhh!”

“Sabi sayo magugustuhan mo din ito. Ang bango bango mo pala talaga! Sarap lang zehahaha!”

Tuluyan nang bumigay ang magandang aktres sa tawag ng laman. Hindi siya mapaligaya ng kanyang asawa kaya naman sa lalakeng ito siya nakahanap ng pagkapuno sa kanyang pagkababae.

“Aaahh sige pa! kantutin mo pa ako Aaah! aaahhh! sarapan mo pa, please?”

“Zehahaha! yan nga ang gusto ko, magpaubaya ka. di ka naman magsisisi sa gagawin natin!”

Naghalikan ang dalawa. Nageskrimahan ng dila habang nilalasap ang mainit nilang tagpo. Ang kanina lang na nagpipigil na si Marian, ngayon ay nagpaubaya na at sarap na sarap sa burat ng naglalabas pasok sa kanyang hiwa.

“Nmmmmm! Nmmmm! Nmmmmmm! Oh fuck, here i cum!” muli nitong hinugot ang kanyang burat at ipinutok sa mukha ng aktres.

Talsik sa pisngi nito at sa bibig ang mainit na tamod ng lalake. Nanghina ito at napahiga sa sahig.

“Hehehe..mission accomplished. Time to inform the boss” kinuha nito ang kanyang cellphone at may tinawagan.

“Hello, Don Pablo? Nagawa ko na yung inutos niyo”

“Kunan mo nga ng picture at ipadala mo sakin ngayon na!”

Kinuhanan nito ng litrato ang nakahiga at nakabukakang si Marian habang balot na balot sa tamod ang mala anghel nitong mukha.

“Hehehe good job, Drago. Turukan mo na yan at dalhin na dito sa bahay”

“Roger, boss!”

Kumuha ito ng syringe sa kanyang bag at may nilagay na gamot. Agad itong itinurok sa aktres. Nawalan ito ng malay. Nag-ayos siya ng gamit at isinakay si Marian sa kanyang kotse.

“Makikigamit muna ako ng kotse mo ha? zehahaha!”

Sumibat ito mula sa abandonadong warehouse papunta sa mansion ni Don Pablo. Sino nga ba si Don Pablo at ano ang kaugnayan nito sa magandang aktres?
Itutuloy

by: kimlala

Dumating si Nando ng mga bandang alas sais ng hapon sa kanilang bahay, pagod na pagod sa pagta-trabaho maghapon. Agad siyang umakyat para dumiretso sa kwarto nang may madinig siyang ungol galing sa kwarto ng binatang anak. Akala niya ay kung ano na ang nangyayari kaya dali dali siyang pumunta dito. Nakabukas ng kaunti ang pinto kaya’t siya ay agad sumilip.

Laking gulat niya sa kanyang nakita.

Nakahubad ang kanyang 25-anyos na anak na si Jake. Nakatayo ito sa kama at sa kanyang harapan ay nakaluhod ang isang babae, subo subo ang kanyang titi.

Sa tancha ni Nando ay 18 ang batang babae. Tila naka-uniporme ito pero bukas na ang blusa at wala ng bra. Nakaluwa ang mga susong malusog at tayong tayo. Wala na din siyang palda. Puting panty na lamang ang suot kaya kitang kita ang maputi at makinis niyang binti.

Hawak ni Jake ang buhok ng babae, sinasabunutan, habang marahas na kinakantot ang bibig nito. Kitang kita na sagad halos sa lalamunan ng babae ang titi ng anak pero sa kanila nito ay umuungol pa din siya.

“Sarap kantutin ng bibig mo Trina.” Gigil na sabi ni Jake habang patuloy ang paglabas pasok ng kanyang titi sa bibig ng babae. “Bagay sayo yan kasi ang arte mo. Ayaw mo pa magpatira sa puke kaya babuyin ko bibig mo. Ipuputok ko to sa muka mo at ipapainom ko sayo tamod ko. Naiintindihan mo bang puta ka, ha?”

Pawang lalong ginanahan si Trina sa mga nadinig at lumakas ang ungol nito.

Tuloy naman sa panonood si Nando habang patigas ng patigas ang sariling titi, nakalimot na sariling anak niya at isang menor de edad ang kanyang pinapanood. Ang alam lang niya ng panahong iyon ay libog na libog siya at gusto din niyang matikman ang bata.

Ngunit bago pa siya makapag-umpisang mag-jakol ay nilabasan na si Jake. Ipinutok nga nito ang tamod sa magandang mukha ni Trina at pinasipsip ang tira tira sa titi nito. Matapos nun ay humiga na silang dalawa at natulog kaya lalo pang nabitin si Nando.

Bwisit sa malas ay minabuti na lang nitong maghanda ng hapunan.

Makalipas ang isang oras ay bumaba si Jake kasama si Trina. Nakabihis na ang dalagita pero naaninag agad ni Nando ang panty nito ng tumingala siya sa may hagdanan. Naalala na naman niya ang nakita kanina at nanumbalik ang libog nito.

“Pa, nandyan ka na pala. Hindi kita namalayan.” Sabi ni Jake. “Si Trina nga po pala, girlfriend ko.”

“Good evening po tito.” Mahinhin na bati ni Trina. Inabot nito ang kamay ni Nando para magmano sana ngunit maagap ang matanda. Kinuha niya ang kamay ni Trina, hinatak ito papalapit at niyakap. Bahagyang gumapang ang kamay nito sa may pwet ni Trina at hinimas ng kaunti habang dinadama ang mga suso nito.

Nailang si Trina lalo na’t naramdaman niya ang titi ni Nando na bumubukol. Hindi niya ito binigyang malisya dahil tatay iyon ng kanyang boyfriend pero kumawala siya sa yakap ng matanda.

“Ikaw naman iha. Papa na din ang itawag mo sakin. Kumain na kayo, naghanda ako ng hapunan.”

Nagsimula silang kumain at walang ibang maisip ang matanda kundi ang kantutin si Trina. Maganda, maputi, makinis. Batang bata at sariwa, siguradong napaka-sarap. Malaki at mapintog din ang suso nito na halos bumukas na ang butones ng uniform niya.

Na-iimagine ni Nando na nilalamutak niya ang malulusog na suso ni Trina habang nakapatong sa kanya, nagtataas baba, kinakantot ang kanyang titi. Umuungol sa sarap.

Duon nabuo ang plano ni Nando kung paano niya matitikman si Trina.

“Jake, delikado na sa labas at gabi na. Dito mo na patulugin si Trina.”

“Sige Pa.” Excited si Jake, iniisip na makaka-score siya ulit.

“Oo. Bukas mo na ihatid pauwi.”

Sumulyap si Nando ng isa pang beses sa suso ni Trina bago umakyat sa kwarto upang hintayin ang bukas kung kailan niya matitikman ang dalagita.

**KINABUKASAN**

Tumunog ang cellphone ni Trina kaya siya ay naalimpungatan. Tuluyan naman itong nagising nung napansing wala si Jake sa tabi niya. Kinuha nito ang cellphone at binasa ang text.

Galing kay Jake.

Babe, gawin kitang breakfast. Nasa kusina ako. Baba ka 😉

Napangiti si Trina. Oo, virgin pa siya pero dahil mahal niya ang boyfriend ay pinagbinigyan niya ito sa ibang bagay. Tumayo siya at nagtoothbrush, nag-ayos, at nagsuklay ng kaunti. Naisip niyang i-surprise si Jake kaya hindi ito nagdamit ng maayos. Bumaba siya na naka-panty at malaking t-shirt ni Jake lang ang suot.

Natigilan siya ng ang papa ni Jake ang naabutan niya sa kusina. Walang pang-itaas at naka-boxers lang, kita ang kulubot na balat dulot ng katandaan.

Hindi niya alam na plano ito ng matanda. Inutusan ni Nando ang anak na umalis para makasalisi. Sinwerte lang siya na nagtext pala si Jake ng ganon bago niya mautusan.

“Iha, ang aga mo nagising. Inutusan ko lang sandali si Jake.”

“Ay.. ah.. iinom lang po sana. Hmm babalik na po muna ako sa taas.”

Paalis na sana si Trina ng pigilan siya ni Nando.

“Sayang ang niluto ko. Kumain ka muna.”

“Sige po. Uhm magbibihis.. magbihis lang po muna ako.” Natatakot na sabi ni Trina, ramdam kasi niya ang pagnanasa sa tingin ng matanda.

“Wag na iha. Wala namang malisya. Sige na halika na.”

Lumapit si Nando kay Trina, hinawakan sa magkabilang balikat at pilit pinaupo sa hapag. Hindi agad bumitaw si Nando kahit nakaupo na si Trina. Hinagod niya ang balikat at braso nito habang nilalanghap ang dalagita.

“Ang bango mo naman Trina. Mas mabango ka pa sa niluto ko.”

Hindi umimik si Trina. Hindi na niya alam ang gagawin kung paano tatakas sa ka-manyakan ng tatay ng boyfriend niya.

Umupo si Nando sa tabi niya at nag-umpisa silang kumain. Maya maya ay ipinatong ni Nando ang kamay sa hita ni Trina. Nanggigil siya agad sa lambot at kinis ng balat nito.

“Masarap ba ang luto ko iha?” Tanong niya habang hinihimas himas ang hita ng dalagita.

“O-opo tito.”

“Sabi ng Papa itawag mo sakin.”

“So-sorry po Papa.”

“Ilang taon ka na ba Trina?”

“18 po.”

Napamura si Nando sa isip niya. Tangina, jackpot talaga. Batang bata pa nga.

“Ang swerte ng anak ko sayo, iha. Ang ganda at sexy mo pa. Sigurado ako masarap ka sa kama.”

Nanginginig na sa takot si Trina pero hindi inalis ni Nando ang kamay sa hanyang hita . Patuloy niya itong hinimas at sa bawat hagod ay papalapit ng papalapit ang kanyang kamay sa puki nito. Tinangka niya itong kapain ngunit napabalikwas agad si Trina at nagsabing tapos na kumain.

“Teka, tulungan mo muna ako magligpit at maghugas ng pinggan.”

Hindi alam ang gagawin, nagsimulang magligpit si Trina. Dinala ang mga plato sa lababo at nagsimulang maghugas. Lumapit si Nando sa kanya, tumayo sa kanyang likod at hinawakan siya sa bewang.

“Hmmm, ang sexy mo talaga Trina.”

“Tito -”

“Papa sabi eh.”

“Papa, aalis na po ako. Hinahanap na po ako samin.”

Nagpumiglas si Trina at hinawakan naman siya ng mahigpit ni Nando. Pinilit niyang kumawala hanggang sa natapunan na siya ng tubig. Nang nakita ito ni Nando ay binitawan niya si Trina at hinayaan syang humarap sa kanya. Kitang kita niya ang mgs suso nito, bakat sa basang tshirt, nakatuyo ang mga utong. Tigas na tigas na ang kanyang titi at hindi na siya nakapagpigil pa.

“Hubarin natin yang tshirt mo iha. Magkakasakit ka niyan.”

Pilit nitong hinubad ang tshirt ni Trina kahit nagpupumiglas siya. Nag-umpisa ng tumulo ang kanyang mga luha habang nilalabanan ang matanda. Subalit malakas pa din si Nando maya maya lang ay tumambad na sa harapan niya ang hubad na suso ng dalagita.

Sinunggaban ni Nando ng halik si Trina. Hinalikan niya ito sa labi pababa sa leeg habang nilalamas ang kanyang mga suso.

“Wag po tito. Maawa kayo sakin.” Umiiyak na sabi ni Trina.

“Sabi ng Papa ang itawag mo sakin db?” Galit na sigaw ni Nando, inambahang sasampalin si Trina. “Tatamaan ka sakin eh.”

Nilamutak ni Nando ang suso ni Trina at maya maya’y dinilaan ang utong nito tapos ay gigil na sinipsip.

“Tama na po, Pa. Please tama na po.”

“Yan ganyan nga. Papa ang itawag mo sa akin. Wag ka na pumiglas Trina, hindi kita papakawalan. Kahapon pa ko libog na libog sayong bata ka.”

Itinalikod ni Nando si Trina at patuloy na nilamas ang suso habang hinahalikan ang leeg at balikat. Gumapang pababa ang kamay nito papunta sa bewang, tiyan, puson, at dahan dahang isinuot ang kamay sa ilalim ng panty.

“Tangina, ang sarap wala kang bulbol.”

“Tama na po, pa. Parang awa mo na. Wag po diyan.”

Hinimas ni Nando ang hiwa ng puki ni Trina habang idinidiin ang tigas na tigas na titi sa pwet nito, gigil na gigil at sabik na sabik maka-kantot ng bata. Nilawayan niya ang daliri at ibinalik sa hiwa ng puki ni Trina, nilaro laro ang tinggil habang sa mamasa ng konti.

“Handa ka na ba makantot ha iha?” Bulong nito habang hinahatak ang panty ni Trina pababa. Kahit anong pumiglas ni Trina ay wala siyang magawa sapagkat inipit siya ni Nando sa may lababo. Ramdam niyang unti unting natatanggal ang kanyang panty hanggang sa tuluyan na siyang mahubaran.

Halos mabaliw na kakaiyak si Trina, hindi makapaniwalang ang unang makakantot sa kany ay isang matanda, tatay pa ng boyfriend niya.

Ibinaba na din ni Nando ang short niya, inilabas ang titi, at mula sa likod ay ikiniskis sa puki ni Trina.

“Wag po, Papa!!!!” Napasigaw si Trina kaya’t marahas na tinakpan ni Nando ang bibig nito.

“Sabing wag ka na pumiglas. Sandali lang to, iha. Patikim lang sayo.”

Patuloy na kiniskis ni Nando ang ulo ng titi sa batang batang puki ni Trina. Inunti unti niyang ipasok habang namimilipit sa sakit ang dalagita. Idiniin niya ng idiniin hanggang sa makapasok ang buo niyang titi sa kaloob looban ng puki ni Trina.

“Puta kang bata ka ang sikip mo! Paluluwangin ko yang puki mo putangina.”

Gigil na kinantot ni Nando si Trina. Labas pasok ang tigas na tigas na titi sa masikip at batang puki habang umiiyak pa din ang dalagita.

Maya maya ay pinatuwad niya ito para makantot nya doggie style. Sagad na sagad ang titi niyang tinitira patalikod habang nilalaro ang mga utong nito.

“Tama na po, Papa. Ayoko na. Parang awa mo na tama na po.” Nagsumamo ulit si Trina, lingid sa kaalaman na lalong nalilibugan ang matanda kapag nagmamakaawa siya.

“Ang sarap mong bata ka. Lagi ka pupunta dito para lagi kitang matitikman ha. Ugh ugh ang sarap mong kantutin puta ugh ugh. Titirahin kita hanggang labasan ako tapos papakain ko tamod ko sayo. Db gusto kong lumululon ng tamod?”

“Pa, tama na po, please.”

Tumigil si Nando at nakahinga kahit paano si Trina. Akala niya ay tapos na ang kalbaryong panggagahasa sa kanya pero hindi pa pala. Ihiniga siya ni Nando sa mesa, ibinuka ang mga hita, at muling kinantot.

“Yan para makita ko yang pag-alog ng suso mo at maamo mong muka.”

Lalong nalibugan si Nando sa pagtingin sa musmos na muka ni Trina, bahagyang nakabukas ang bigig tuwing binabayo niya, tumutulo pa din ang mga luha.

“Hmmm ang sarap mo iha.”

“Ayoko na po, Papa. Tama na…”

Patuloy na naglabas pasok si Nando sa puki ni Trina, pimagmamasdan ang pagtalbog ng kanyang suso at inosenteng mukha, sarap na sarap sa panggagahasa sa girlfriend ng kanyang anak.

Pabilis ng pabilis at padiin ng padiin na kinantot ni Nando si Trina hanggang sa malapit na siyang labasan.

Dali dali niyang hinugot ang titi, hinatak si Trina, pinaluhod at ipinasak ang titi sa munting bibig nito. Kinadyot niya ng mga pailang beses hanggang sa bumulwak na ang tamod niya sa loob ng bibig nito.

“Simutin mo, iha. Tangina ang sarap mo. Yan simutin mo. Masarap ba, Trina? Masarap ba ang titi ko? Di pa tayo tapos, iisa pa ko sayo puta ka.”

“Nando! Anong nangyayari dito?”

Napalingon pareho si Nando at Trina. Saktong pumasok ang nakatatandang kapatid ni Nando – si Tino.

“Tulungan niyo po ako…. parang awa mo na….” Nagsusumamong sabi ni Trina.

ITUTULOY.

By: Pepito

PROPESOR PEPITO

Isang buwan namalagi sa amin sa Baguio si Katrina para mabantayan nya ako. Hindi kami nag break at lalong tumibay ang aming samahan sa isang buwan na pagbakasyon nya sa aming bagong tirahan. Ngayong araw na ito kailangan na bumalik sa Manila ni Katrina at sasabay sya sa aking ama at ina na may ilalakad na papeles doon.

Nangako ako na dina ako magloloko at kung may tsansa ay lagi ko sya dadalawin sa kanila. Ganon din ang gagawin nya kung may free time sya ay pupuntahan nya ako sa Baguio. Hindi na ako maglalaro ng basketball at mag aaral nalang ako ng mabuti yan ang pangako ko sa kanya at sa aking mga magulang.

CHAPTER 1: GOOD BOY

First semester ay lumipas at parang di ko parin sanay ang pagiging college student. Nakakapanibago ang pagkakaroon ng mahabang break tulad nitong sem break, nung high school ay isang lingo lang ang break para sa piyesta ng patay.

Isang umaga nagising ako dahil sa malakas na katok sa aking kwarto. Tinatamad ako bumangon pagkat maginaw pero naiirita na ako sa ingay. Binuksan ko ang pintuan at nagulat ako nang makita ko si Katrina, parang lalo pa syang gumanda mula nung huli ko syang nakita.

Agad ako niyakap ni Katrina at parang nanggigil at pinaghahalikan ako sa leeg. “Pepito! Umitim ka! Pero bagay sayo, yang gupit mo gumwapo ka lalo ha” sabi nya sa akin. “Every Sunday kasi ROTC namin, babad sa araw at kailangan ganito ang gupit e” sabi ko sa kanya. “ROTC ba o may pinopormahan kang babae, magsabi ka ng totoo!” bigla niyang sinabi. Natawa ako sa kanya at sabi ko “Wala nang iba ikaw lang, diba pangako ko sa iyo yon. Wala nang iba ikaw nalang.” Napangiti si Katrina at hinila nya ako palabas ng kwarto  “halika na daw kain na sabi ni mommy” sabi niya sa akin. “Mommy? Nandito ang mommy mo?” tanong ko bigla.

Natawa si Katrina at sabi nya “Mommy mo, mommy natin diba?” at napakamot nalang ako ng ulo. Pagdating namin sa baba ay nandon sa harap ng lamesa ang aking magulang at nakahanda na ang almusal. “Mommy gising na si Pepito” sabi ni Katrina ulit. Natawa ang aking mga magulang at game na game naman sila sa pinagsasabi ni Katrina. Kumain kami ng almusal at pagkatapos ay natulog si Katrina pagkat pagod sya sa byahe. Nagpunta naman ako sa University para kunin ang aking grades at tuwang tuwa ako pagkat mataas na marka ang aking nakuha.

Umuwi ako agad at wala don ang aking magulang. Tulog pa si Katrina kaya nagbihis na ako ng pambahay at tinabihan ko sya sa kama. Ilang saglit pa at nagising si Katrina at niyakap ako. “Sigurado ka wala kang babae dito?” bulong nya sa akin. Pinakita ko sa kanya ang aking mga grado at nanlaki ang mga mata nya. “O ayan nag aaral na ako, wala ako oras sa mga ganyan na” sagot ko sa kanya.

Hinalikan ako sa pisngi ni Katrina at lalong humigpit ang yakap nya. Dumiin ang boobs nya sa dibdib ko at sa tagal ng panahon kong naging good boy ay biglang nagalit ang manoy ko. Napansin ni Katrina ang bukol sa shorts ko at natawa sya. Nilapit ni Katrina ang kamay nya sa manoy ko at tinignan ako sa mata. “Sigurado ka bang good boy ka Pepito?” bulong nya sa akin at naramdaman kong pinapasok nya ang kamay nya sa loob ng shorts ko.

“Oo naman” sagot ko sa kanya at naramdaman ko ang kamay nya nakapasok na sa loob ng brief ko. Lalong tumigas ang manoy ko sa ginagawa nya at nilapit nya pa ng husto ang katawan nya sa katawan ko. Nahawakan nya ang ari ko at napapikit ako sa sarap, nakita nya akong pumikit at naramdaman ko nalang na hinalikan nya ako sa labi.

Di ko na natiis at niyakap ko narin sya pero binitawan nya ang ari ko at pinilit tanggalin ang shorts at brief ko. Binuksan nya ang kumot at kinumutan ako, pinatong nya ang kanang paa nya sa hita ko at dumampi ito sa matigas kong ari. Ramdam ko ang kinis at lambot ng legs nya, pagsilip ko ay tanging malaking tshirt ko lang ang suot nya. Tumayo sya bigla sa ibabaw ng kama at nagtanggal ng panty nya, kitang kita ko na bakat na bakat ang mga nipples nya sa suot nyang tshirt  ko.

Naupo sya sa mga hita ko at nilandi landi nya ang ari ko, pinagmasdan nya lang ako habang inaakit nya si manoy ko. “Ibig sabihin ba e last time nagamit ito nung bago ako umalis nung summer?” tanong nya sa akin. “Hindi, minsan pag naiisip kita at nalulungkot ako nagagamit ko din sya” biro ko sa kanya at tumawa sya. “Ganun pala e, e di kaya mo naman pala mag isa e” sagot nya sa akin. “Syempre iba naman yung tunay” sabi ko sa kanya at lalo sya natawa sa akin.

Hinawakan niya ang ari ko at nilaro nya ito, nilapit ko ang mga kamay ko sa dibdib nya pero pinalo nya mga kamay ko. “Wag kang magulo, higa ka lang. Ito ang prize mo kasi mabait ka” sabi nya sa akin at tinuloy nya ang paglaro sa ari ko. Nahiga nalang ako at pinagmasdan ko sya, bigla syang tumayo at pumunta sa pinto at nilock ito. Tinanggal nya ang tshirt na suot nya, hubot hubad na sya at parang gumanda lalo ang katawan niya, napakaputi at flawless parin nya at parang sasabog sa tigas ang ari ko.

Nahiga sya sa ibabaw ko at hinalikan nya ako sa labi. “Higa ka lang ha, sabihin mo sa akin kung ano ang gusto mong gawin ko at gagawin ko” bulong nya sa akin at nagulo lalo ang isip ko pagkat madami talaga ako gustong gawin sa kanya.  “Ikaw na bahala wala ako maisip” sagot ko sa kanya at napangiti sya. “E kung wala akong gustong gawin?” landi nya sa akin. “OK lang may kamay naman ako, basta magposing ka nalang siguro” sagot ko ulit. Tumawa ng malakas si Katrina at pinapak ako ng halik sa leeg ko.

“Ikaw pilyo ka talaga, pero sige since good boy ka papaligayahin kita ngayon” sabi nya at kinagat nya ang labi ko. Ginapang nya ang katawan nya pababa hanggang maabot ng mga labi nya ang ari ko. Napatingin ako sa kanya pero bigla nyang dinakma si manoy at dinilaan ang ulo nito. Sobrang kiliti ang naramdaman ko, kay tagal ko nang hindi nakaramdam ng ganong sarap kaya parang sasabog na talaga ang ari ko. Nakita kong sinubo nya ang ulo ng ari ko at nagawa pa nyang ngumiti sa akin. Humigpit ang hawak nya sa katawan ng ari ko at lalong pumasok ang ari ko sa bibig nya.

Pumasok pa ang ari ko sa mainit na bunganga nya at nakita kong taas baba ang ulo nya habang sumasalubong ang pagjakol ng kamay nya. Sarap na sarap ako sobra sa ginagawa nya at lumipas ang isang minuto ay bigla akong nilabasan. Kay daming tamod ang nailabas ko at gulat na gulat si Katrina. “Grabe ang bilis naman” sabi nya at nahiya tuloy ako. Pinunasan ni Katrina ang tamod na nagkalat at muli syang naupo sa mga hita ko. Tigas na tigas parin ang ari ko at hinawakan niya ulit ito. “Siguraduhin mo hindi mabilis to kundi lagot ka sa akin” sabi nya at tumayo sya konti at tinutok nya ang ari ko sa hiwa nya. Ramdam ko ang lambot ang init ng ari nya nang nagdikit ang hiwa nya sa ulo ni manoy. Kitang kita kong bumuka ang biyak nya para makapasok ang ari ko at napakagat sya sa labi nya nang unti unting pumapasok ang ari ko sa ari nya.

“Hmmmm…Pepitooo…” biglang napahiyaw si Katrina nang tuluyang maibaon ang ari ko sa ari nya. Nakaupo na sya sa ibabaw ko at kagat parin nya ang labi nya. Humawak ako sa magkabilang boobs nya at di sya pumalag. Ang lambot ng mga boobs nya, kay tagal ko nang di nakahawak ng boobs, di ko napigilan paglalamasin ang mga ito habang nagsimula syang magtaas baba sa ibabaw ko.

Tinungkod ni Katrina ang mga kamay nya sa dibdib ko habang tuloy ang pagtaas baba ng pwetan nya. Sarap na sarap ako sa sikip  ng ari nya at paglamas ko sa dibdib nya. Ungol ng ungol si Katrina at todo nganga na ang bunganga nya. Ilang saglit pa at napagod sya sa pagtaas baba kaya atras abante ang ginagalaw nya sa ibabaw ko.

Ilang minuto lumipas at wild na wild na si Katrina sa ibabaw ko, di na sya mapakali at napatingin sya sa itaas. Ang mga ungol nya ay tumindi at mga atras abante nya ay lumakas. Humawak ako sa balakang nya para gabayan ko sya sa pag atras abante kaya bumilis ito, nanigas bigla ang katawan nya at parang nagpipigil sya ng hininga. “Pepi..tooo….ayaaaan naaaa !!!” sigaw nya bigla at nanginig bigla ang buong katawan nya. Mainit na katas naramdaman kong dumaloy at pumalibot sa ari ko, sa sobrang dulas ay napalabas ang ari ko sa ari nya. Bagsak ang katawan ni Katrina sa ibabaw ko at naghabol sya ng hininga.

Ilang saglit pa ay inabot nya ang ari ko at muling pinasok sa ari nya. Basang basa sya at sabi ko ako na ang gagalaw kaya pasok labas ang ari ko sa basang hiyas nya. Nagsimula ulit umungol si Katrina sa pagbomba ko, napapalapit narin ang pagsabog ko kaya dinahan dahan ko ang labas pasok ni manoy.

Di ako nakuntento sa posisyon kaya pinahiga ko sya sa kama at ako ang umibabaw. Muli kong tinutok si manoy sa ari nya at napahiyaw muli sya. Hinawakan ko ang mga paa nya at sinimulan ko nang bumomba at napakapit sya sa kama. “Pepito bilisan mo” sabi nya sa akin at akoy nagulat. “Di pwede kasi malapit na ako” sagot ko sa kanya pero binalot nya ang mga paa nya sa pwetan ko at pinupuwersa nya ako bilisan ang pagbomba ko. “Bilisan mo sabi eh…malapit na ako ulit” sabi nya sa akin at lalo akong nagulat sa kanya.

Binilisan ko na ang pagbomba ko at lalong napapalapit na ang matinding kiliti sa ari ko. Napapikit si Katrina at madiin nya akong hinawakan sa mga braso ko. Sinagad ko ang pagbomba ng ari ko sa ari nya at ilang saglit pa ay napahiyaw sya at nanigas muli ang katawan nya. Di ko na matiis at malalabasan na ako kaya hinugot ko ang ari ko. Nagalit si Katrina at sabi nya ibalik ko ang ari ko kung saan binalik ko naman agad ito at bumomba ulit. Pilit kong tinitiis ang pagsabog ko pero ilang bomba pa ay di ko na kaya at nilabasan na ako.

Parang nanghina ang katawan ko sa muling pagsabog ko, kinurot ako ni Katrina pagkat napatigil ako sa paglabas pasok ng ari ko. Kahit nanlalambot na ang manoy ko ay pilit kong pinasok labas pa ito sa ari nyang basang basa. Dinig na dinig ang kabasaan sa tuwing magsasalpukan ang ari namin. Ilang bomba pa  at parang sumikip bigla ang ari ni Katrina, galaw ng galaw ang ulo nya at nanginginig ang mga paa nya. Binilisan ko pa ng tuluyan at napaangat ang pwetan nya at bumuka ng tuluyan ang bunganga nya.

“aaahhhh…ayan naa!!! Bilis!!!” sigaw nya muli sa akin kaya nagpigil na ako sa paghinga at tinodo ko na ang paglabas pasok ng ari ko. Napasigaw sya ng malakas at nangisay bigla ang buong katawan nya. Naitulak nya ako at lumabas ang manoy ko. Napahawak sya sa ari nya at kitang kita kong dumaloy muli ang puting katas dito.

Hingal na hingal ako napahiga sa tabi nya kung saan naghahabol din sya ng hininga nya. “Pepito, wala ka na sa practice” biro nya bigla sa akin. “Kasalanan mo lahat kasi pinagbawalan mo ako makipagsex sa iba” biro ko din sa kanya. Napatingin sya sa akin at tumaas ang mga kilay nya. “che! Ako ang magprapraktis sa iyo. Kaya maghanda ka mamaya!” sabi nya at tumawa sya bigla. Nakitawa narin ako pero pagod na pagod ako. Ngayon ulit ako makakaramdam ng ganitong kasarapan lumipas ang matagal na panahon.

Parang nanunumbalik na ang tunay na Pepito.

 

Abangan uli……

By: Resty

20 ako at 19 naman ang asawa kong si belle ng makasal kami dahil nabuntis sya.maganda talaga sya kaya lagi sya kinukuhang muse sa lugar nila pati na sa kumpanya nila.isa ang anak namin pero parang dalaga pa rin ang katawan nya sa kaseksihan at marami pa rin ang nalilibugan sa kanya.5″ 5 ang taas nya,hindi masyado malaki dede nya pero malaki at ang tambok ng pekpek nya.kaya nga kahit nung buntis pa sya ay madalas ko pa rin syang kantutin.isang araw nagpunta kami sa isang public hospital para ipa-check up ang maliit na bukol sa may pisngi ng pekpek nya.

“Kayo po ba ang asawa ng pasyente?” Bungad ng surgeon sa akin paglabas pa lang ng operating room.
“A-asawa? Fiance.” Alangang sagot ko sa alangan ding tanong sa akin. “Pwede na ba ‘yun?”
“Mas mainam po sana kung may kamag-anak na narito,” paliwanag ng doktor, “pero ayos lang kung wala.”
“Dok ano kasi eh, pwede po bang diretsuhin ninyo na? Kumusta po si Jen? Kumusta ang asawa ko?”
“Meron pong mabuti at masamang balita.” Ani doktor.
Nagkunot lang ako ng noo. Hindi ko ata maintindihan. Masyado akong balisa para tapunan pa ng kahit anong palaisipan.
“Ang good news, ligtas na na sa peligro ang fiancee ninyo. Stable na ang condition niya ngayon. Kaso…”
“Kaso?” Naunsyami ang buntung-hininga ko na magiging hudyat sana ng tahimik na pagdiriwang sa pagkakaligtas sa babaeng pinakamamahal ko.
“Masyadong matindi ang pinsalang nakuha niya sa kanang braso. We’re very sorry but we had no choice but to amputate that arm. Sorry.”
Nang sandaling iyon ay tuluyang umikot ang paligid ko. Parang tumagilid ang lupa at nalusaw ang mga buto ng binti ng magkakasabay.
Hindi ko na ata gugustuhing marinig pa muli ang salitang “kaso.”
…
Hindi ako naniniwala na nabawasan ang pagmamahal ko kay Jen kahit kaunti dahil sa sinapit niya. Iyon ang ipinipilit niya, na itinatanggi ko.
“Wala na akong mukhang maihaharap sa’yo.” Nakatungo siya habang nakasandal sa headboard ng kama ng ospital.
Gusto ko sanang isagot sa kanya na “may mukha ka pa namang maihaharap sa ‘kin, wala ka na nga lang kanang braso na maihaharap sa akin.” Pero foul ‘yon. Masyado pang sariwa sa kanya ang sakit ng trahedyang pinagdaanan para biruin ng ganoon.
Pinili kong lumapit kay Jen at makiupo sa kamang pinagpapahingahan niya. Natitiyak kong nabanlawan na ng luha niya ang matres at unan ng kamang ito. Saksi ito sa pagdurusang dinaranas niya. Marahang kong iniangat ang mukha niya at hinawi palikod ang mga hibla ng buhok na tumatakip dito.
“Hindi ‘yan totoo.” Sabi ko. “Maganda ka pa rin.”
Binawi ni Jen ang kanyang mukha at ibinaling ang tingin sa nakabenda niyang bawas na kanang braso. Hindi niya na kailangan pang magsalita upang maunawaan ko ang sinasabi ng kanyang puso.
“Pakakasalan pa rin kita.”
Iyon lang ang pinakawastong tugon na kayang maibigay ng puso ko para sa kanya.
Sa kauna-unahang pagkakataon matapos magising ni Jen sa ospital na ito ay tinignan niya ako ng diretso sa mata.
…
Mag-iisang taon na kaming nabubuhay nang magkasama ni Jen. Sa kabuuan ay tatlong taon na kaming magkasintahan. Nasa ibang bansa na karamihan ng mga kamag-anak niya. Katunayan, pinipilit na siya ng mga ito na mag-migrate kasama nila. Ang mga kamag-anak ko naman, nasa Dumaguete. May mangilan-ngilang nandito sa Maynila, pero madalang ko naman makadaupang-palad. Bakit nga naman hindi pa kami magsama ‘di ba. Tutal pareho naman kaming nag-iisa sa buhay. Makapagpapangasawahan din naman kami.
Kahapon lang ay naiuwi ko na si Jen sa apartment na inuupahan namin. Nagrequest na rin ako ng isang linggong leave sa opisinang pinagtatrabahuan ko. Kailangan ko munang tutukan si Jen, sabi na rin ng doktor. Higit pa sa psychological therapy ay mas kailangang ako ang mag-alaga sa kanya. Hindi biro ang maputulan ng kamay. Walang makapagsasabi sa maaaring magawa ng isang taong dumaraan sa ganitong klaseng sitwasyon. Kung ako man sa sarili ko ay hindi ko nasisigurado na kaya kong maging matatag kung ako ang nasa kalagayan niya.
*BEEP*
Tunog ‘yun ng selpon ko kapag may nagtetext. Kahit marami akong dalang pinaggrocery ay pinilit kong basahin agad ang nilalaman. Galing kay Elsa, kapitbahay namin na malapit na kaibigan na ni Jen.
*kuya c ate ngwwla…sn n po kau?*
Naloko na. Hindi ko inakala na magsisimula na agad maganap ang kinatatakutan ko. Sa halip na dyip ang hintayin ay taxi na ang pinara ko sa pagkakataong ito.
“Boss dagdag singkwenta.” Hirit ng drayber.
“Tangina. Sige na nga. Bilisan mo nagmamadali ako.”
Bukas ang pinto ng bahay pagdating ko. Buti na lang at wala namang babasagin sa mga pinamili ko dahil pabagsak halos kong binitiwan sa sahig lahat ng dala ko.
“Jen!?” Tawag ko. “Jen!? Elsa!? Saan kayo!?”
“Kuya dito!” Malakas na tugon ng huli.
Kara-kara kong tinungo ang kuwarto kung saan tiyak ko na nanggaling ang boses ni Elsa.
“Kuya si ate Jen!” Lumuluha na ang dalagitang nakatayo lang sa labas ng pinto ng saradong kuwarto naming magkasintahan.
“Bakit ano’ng nangyari!?” Naramdaman kong tumulo ang malamig na pawis sa gilid ng noo ko. “Nasaan si Jen!?”
Hindi na makasagot ang tinanong ko.
“Tangina.” Kinatok ko nang malakas ang pinto ng kwarto. Nakalock ito mula sa loob. “Jen! Ako ‘to. Pagbuksan mo ako ng pinto mahal. Mag-usap tayo.”
Walang sagot.
“Mahal, ano’ng nangyayari sayo!?” Hindi ko alam kung tama ba ang ginagawa ko. “Papasukin mo ako para mapag-usapan natin ‘yan. Nandito lang ako, hindi naman kita iiwan eh.”
“Umalis ka na.”
Hindi ‘yun pasigaw. Ang totoo’y tila halos pabulong lang ‘yun. Pero narinig ko. Si Jen. Paunti-unti ay lumiwanag sa pandinig ko ang mga hikbing nanggagaling sa likod ng pintuan sa harap ko.
“Jen ano ba? Hindi ako aalis. Nilinaw ko na ang bagay na ‘to, pakakasalan kita kahit ano’ng mangyari. Maputol man ang kamay mo, braso, paa, binti, kahit kalbo ka pa pakakasalan pa rin kita. Kaya mo akong ita–“
“Bakit ka naman…magpapakasal sa isang…inutil?” Natigilan ako sa sagot niyang ‘yon. “Mahihirapan ka lang. Wala na akong silbi sa’yo. Wala na akong kwenta…”
“Jen.” Isinubsob ko ang mukha ko sa nakapinid na pinto. Hindi ko na alam ang sasabihin ko.
“Naaawa ka lang…naman kaya…nandito ka pa ‘di ba?” Kanina’y pinasasagot ko siya para marinig ko ang boses niya. Ngunit ngayon namang nagsasalita na siya ay dinudurog niya ang puso ko. Kaya ko pa bang pakinggan ang mga susunod niyang sasabihin?
“Maiintindihan ko kung gugustuhin mo na akong iwan…” Si Jen, ayaw niyang tumigil. “Alam ko, naaawa ka lang naman eh. Umalis ka na lang. Please… Ayaw mo na sa’kin…Ayoko na rin sa’yo. Alis! Alis!”
Ang mangilan-ngilang hikbing naririnig ko ay tuluyan nang naging palahaw ng iyak na matagal nang pinipigil ilabas ni Jen. Wala akong susing hawak sa kwartong iyon. Siguro ay itinago niya na rin lahat ng susi bago pa man siya magkulong sa loob nito. Hindi ako makapasok. Ni hindi ko mahawi ang kanyang buhok na tiyak kong tumatakip na sa kanyang mukha habang umiyak. Wala man lang akong magawa. Si Jen nga ba ang inutil dito…o ako?
Saka pa lang natawag ang atensyon ko ng tila kakaibang ayos ng kusina namin. Kinutuban na ako. Marahan kong binitiwan ang dahon ng pintong nakaharang sa pagitan naming magkatipan para lapitan ang kusinang pinakamamahal ni Jen.
“Diyusko.” Kako.
Tumambad sa aking balintataw ang nagkalat na basag na mga plato, nagkataubang kaldero’t kaserola, gula-gulanit na mga dahong gulay at nangabiyakang mga prutas, at nagkatalsikang mga pampalasa gaya ng asin, asukal, paminta, at suka. Mapapaisip ka kung mayroon bang dagang kasing-laki ng Doberman ang nanggulo sa kusina namin.
Alam ko na.
Ngayon ay lubos ko nang nauunawaan ang dahilan ng paglala ng paghihinagpis niya. Si Jen.
Si Jen na kasintahan ko, ay isang chef. Isang chef na nakasalalay sa kamay ang paghahanda ng masasarap na putaheng araw-araw kong pinagpapasasaan. Ang tanga ko para hindi ‘yun agad maisip. Nakalimutan kong ang karerang tinatahak ng fiancee ko ay isang trabahong umaasa sa husay ng kamay magtimpla ng lutuin.
Nilingon kong muli ang pinto ng kwartong kinasasadlakan ni Jen. Pagkatapos ay marahang tumulo sa mata ko ang luhang pilit kong sinubukang huwag patuluin.
…
Makalipas ang mahigit isang oras, sa tulong ng ekstrang susi ng landlady ng apartment na inuupahan namin ay nagawa rin namang mabuksan ang silid na pinagkulungan ni Jen sa sarili. Ligtas naman siya at walang kahit anong galos. Mahimbing na rin ang tulog niya matapos mapagod sa matagalang pag-iyak.
Nais ko sanang tabihan siyang magpahinga subalit may mas mahalagang bagay akong dapat gawin. Kaya pinauwi ko na muna si Elsa at ang landlady namin. Para mailaan ko nang husto ang oras ko sa paglilinis sa kusina namin. Mahalaga kay Jen ang kusinang ito. Ganun na rin sa akin. Ayokong sa paggising niya ay makikita niya pa ulit ang anumang bakas ng paghihinagpis niya maigsing panahon pa lang ang nagdaan.
“Ano’ng ginagawa mo?”
Nanlaking parang kuwago ang mga mata ko sa pagkakarinig sa ‘di inaasahang tanong. Boses ‘yun ni Jen.
“Gising ka na pala,” aligaga kong tugon, “eto, naglilinis. Pagkatapos, magluluto na rin ako para maaga tayong makapaghapunan.”
“Magluluto?” Iba ang tono ng boses ni Jen. “Puta inaasar mo ba ‘ko? Ano namang alam mo sa pagluluto ha?”
“Ano kasi…” Ano bang dapat kong sabihin? “Mahimbing kasi tulog mo kanina. Kaya naisip ko ako muna magluluto ngayon para sa ‘tin. Alam mo na, para mai–“
PAK!
Halos matanggal ang ulo ko sa lakas ng sampal ng nag-iisang palad ni Jen. Ito ang unang beses na sinampal niya ako. Hindi ko alam kung bakit, ano ba’ng nangyari?
“Puta naman,” humihikbi ulit si Jen, “ikaw muna ang magluluto ngayon? Tignan mo nga ‘tong brasong ‘to. Mukha bang sa susunod ako na ulit ang makapagluluto para sa ‘tin? Sa makalawa ba o sa susunod na linggo tutubo na ulit itong kamay ko para magamit ko na ulit sa pagsisilbi sa’yo? Pinamumukha mo na agad na wala akong silbi ano? Sabi ko sayo umalis ka na eh…”
“Pero Jen pakinggan mo naman–“
“Hindi mo ba talaga naiintindihan?!” Ito rin ang unang pagkakataon na pinagsalitaan niya ako ng ganito kataas ang boses. “Sira na ang buhay ko!”
Katahimikan.
“Sira na ang buhay ko alam mo ba ‘yun?! ‘Yung kamay na pinakaiingatan ko, wala na. Saan ka nakakita ng chef na walang kamay? Sampung taon ng buhay ko ang inilaan ko para sa pangarap kong maging magaling na chef at makapagtayo ng sariling restawran. Paano na ‘yun? Anytime from now sigurado akong mawawalan ako ng trabaho. Ano ako ngayon, palamuti na lang dito sa bahay?”
Umiiyak na naman ang babaeng pinakamamahal ko.
“Kahit ipagluto ka hindi ko na nga magagawa eh.”
Sa pagkakataong ito ay hindi ko na pinigilan pa ang sarili kong yakapin si Jen. Ang babae na bumago sa pananaw ko sa mundo. Ang babaeng nagpakita sa akin ng kagandahan ng mga pangarap, panaginip at pag-asa. Nais kong gawin ang lahat para sa kanya, ngunit hindi ko talaga alam kung ano ang sasabihin ko.
“Mahal ko, handa akong gawin lahat para ibsan ‘yang sakit na dinaranas mo. Gusto kong maibigay sa’yo anuman ang kailangan mo.”
“Alam mo kung ano ang kailangan ko?” Walang kagatol-gatol na tanong ni Jen kasunod ng pagkalas sa pagkakayakap ko.
“Himala. Kailangan ko ng himala.”
…
“Ano na naman ba ‘to?” Iritableng bungad sa ‘kin ni Jen kinabukasan.
Inilatag kong nakabuklat sa mesa ang lumang recipe book na nahalungkat ko sa mini-library namin.
“Recipe book.” Nakangisi kong sagot. “Pasensyahan na, eh hangga’t hindi ako tuluyang natututo ay magtitiyaga ka munang kainin ang kung anu-anong klaseng kaning baboy na ihahain ko sa’yo.”
“Seryoso ka ba?”
“Seryoso ako. Wala akong background sa pagluluto kaya kailangan kong pagbutihan ang pag-aaral. Sana lang mapagtiisin mong kainin kahit medyo masagwa ang lasa. Sa umpisa lang naman, gagaling din ako.”
Hindi ako sigurado sa kalalabasan nitong pinaggagawa ko. Pero merong kung ano sa loob ko na nagsasabing gawin ko ‘to. Ewan ko.
“Aray ko!” Ako ‘yun.
“Ano ba!” Bulyaw ulit ni Jen. “Puputulin mo na rin ba ‘yang kamay mo ha?”
“Kung gusto mo eh–“
“Tse! Ayusin mo, hindi ganyan ang tamang paghawak ng kutsilyo. Huwag mo kasi masyadong tigasan ‘yang pagkakahawak sa kutsilyo.”
Nakangiti akong tumingala sa nagtataray kong kasintahan.
Isang matalim na irap ang ibinato niya sa ‘kin.
Gaya ng inaasahan ay “pwe” nga ang unang reaksyon ni Jen pagtikim sa first ever adobong baboy ko.
“Ang alat!” Dagdag pa niya.
“Sorry. Damihan mo na lang ‘yung kanin.” Palusot ko.
…
“Tanga.”
“Palpak.”
“Mali-mali.”
“Fail.”
Ilan lang ang mga ito sa insulto at masasakit na salitang inabot ko sa kamay ng mapagmalupit kong fiancee habang inaaral ang sining ng pagluluto ng pagkain sa loob ng halos isang buwan na magmula nang ma-amputee ang kanyang kanang kamay.
Walang araw na hindi ko ipinagluto si Jen. Napilitan akong ipagpalit ang tako ng billiards sa spatula sa kusina upang makapagsimulang maghain ng mga putaheng papatok sa panlasa ng matigas niyang puso. Kung dati ay instant noodles lang ang kaya kong ihanda, ngayon pati tamang pagpili ng mani para sa eksperimentong kare-kareng nais kong iluto at wastong paraan ng paggigisa ng gulay sa mantikilya ay inaaral ko na para sa kanya.
Nariyang magkahiwa-hiwa sa kutsilyo ang kamay ko, naroong matalsikan ng kumukulong mantika ang mukha ko, mapaiyak ng matatapang na sibuyas ang mata ko at magkapaso-paso ang balat sa kalang pinagsasalangan ko. Lahat nang ‘yon ay para lang marinig ang mga masasakit na kritisismo at panlalait sa tuwing titikman niya ang luto ko.
“Ano ba’ng pinatutunayan mo ha?” Ngayo’y nagtataka niyang usisa sa ‘kin habang nagluluto(lutuan) ako ng sinigang na hipon.
“Paanong pinatutunayan?” Napakunot ang noo ko.
“Hindi mo naman kasi kailangang gawin lahat nang ‘yan. Kung nahihirapan ka ay hindi naman kita pinipigilang umalis. Pero ginagawa’t gawa mo pa rin, ang kulit-kulit mo.”
“Kaya nga sinagot mo ako eh, dahil sa kakulitan ko.”
“Kung ginagawa mo ‘yan para inisin ako sa lasa ng luto mo at makumbinsi na magluto ulit, sinasabi ko na sayo na hindi ‘yan uubra. Hindi ko na uulitin pa sa’yo ito, hindi ko na kayang magluto pa. Nakita mo naman, sinubukan ko na. Imposible na ‘yon sa kalagayan ko.”
Itinaktak ko sa kaldero ang sandok na gamit ko sa pagtikim sa sabaw ng niluluto ko sabay lapag nito sa mesa.
“Mali ka.” Mahinahon kong sabi sa kanya kasabay ng pag-alalay sa kanya na maupo na sa kanyang puwesto sa hapag-kainan. “Maganda nga siguro kung makukumbinsi kita na magluto ulit. Aba, ano ba’ng malay natin kung pwede naman pala. Pero…”
Dinampot kong muli ang sandok na nailapag na at masigasig na iniangat ang takip ng kaldero. Nasasanay na akong sa mukha ko dumidiretso ang steam na kumakawala sa tuwing binubuksan ko ito. Sinundot-sinundot ko ng hawak na sandok ang labanos upang usisain kung sapat na ang lambot nito para ihain sa mesa.
“Pero?” Usisa pa niya.
“Pero hindi ‘yon ang dahilan kung bakit ko ito ginagawa.”
Malambot na ‘yung labanos. Pwede na siguro.
“Alam ko kung gaano kahalaga sa’yo ang mga kamay mo Jen.” Sa pagkakataong ito, sigurado na ako sa ginagawa ko. “Alam ko rin kung gaano ‘yan kahalaga sa karera at passion mo sa pagluluto. Walang makakapuno sa halaga sa’yo ng nawala mong kamay.”
Kumuha ako ng malinis na mangkok. Sabay angat ng kamay kong may hawak na sandok.
“Ngunit kung kailangan mo ng pamalit na kamay, o mga kamay para ipagpatuloy mo ang pagluluto, buong-buo kong ibibigay itong mga kamay ko sa’yo. Gamitin mo sa pagtupad sa mga pangarap mo. Alam ko medyo magaspang ‘to at mabalahibo, pero ito lang ang kamay na handang magluto para sa’yo habambuhay.”
Sinimulan kong isalok ang sandok sa sinigang na hipong pinagkahirapang kong lutuin. Sinilip ko ng isang beses si Jen, tahimik lang siyang nakaupo at naghihintay. Ewan ko kung sa sasabihin ko o sa ihahain ko.
“Ayan!” Masigla kong sabi. Tapos na akong magsandok. Marahan akong pumihit sa pag-iingat na baka matapon ang hawak kong ulam. Medyo nabigla ata si Jen sa malaking pagkakangisi ko pagharap sa kanya hawak ang pinagmamalaki kong sinigang na hipon.
“Kung hahayaan mo ako, Jen, gusto kong maging mga kamay mo magmula ngayon. Kung sawa ka nang kainin ang mga walang kuwentang luto ko pahintulutan mong ako na ang maging kamay mo magmula ngayon.”
Inilapag ko sa mesa ang mangkok na puno ng pagmamahal ko para sa kanya.
“Turuan mo akong magluto.”
Inabutan ko si Jen ng kutsara. Hindi ko na mahintay pa ang sagot niya sa hiling ko, at ang maikukumento niya sa sinigang ko.
Tahimik niyang inabot ang kutsara ng kaliwang kamay, isinayad sa mangkok at iniangat na may kasama nang sabaw. Bahagya niya itong hinipan bago tuluyang isinayad sa kanyang bibig.
“Himala.” Kaswal na sabi ni Jen. “Medyo gumagaling ka na ha.”
Napangiti ako. Iyon lang ang sagot na kailangan ko.
At alam ko na ‘yon din ang kailangan niya.
…Wakas…

“Papa, magkakatotoo po ba ang hiling ko kapag nag-wish ako sa wishing well?” tanong ng isang batang babae na nasa edad lima o anim na taong gulang sa kanyang ama.

Nakita ko kung paanong umaktong nag-isip ang ama bago kinarga ang anak na babae at itinayo sa gilid ng balon.

“Bakit hindi mo subukan, anak? Tingnan natin kung matutupad ang hiling mo.”

Inabot ng ama ang isang barya sa anak. Kinuha naman iyon ng bata pero bantulot ito kung ibabato ba sa balon ang barya o hindi.

“Pero, Papa, sayang naman ang barya kung itatapon lang,” hirit ng batang makulit.

“Kung sabay tayong hihiling, okay lang ba sa’yo?”

Naaliw ako sa pagkibot-kibot ng labi ng batang babae. Tila hindi ito sigurado kung papayag ba o hindi sa mungkahi ng ama. Ngunit sa huli ay nagpatinaod lamang ito sa gusto ng ama. Magkasabay nilang hinawakan at hinagis ang barya bago marahang pumikit at humiling.

Bagamat alinlangan noong una ang batang babae ay taimtim naman itong pumikit. Sagad ang pananalig ng batang isipan na magagawa ng balon ang hiling nitong mga kendi at tsokolate pagkauwi sa bahay. Habang ang ama naman ay nakangiting nagmamasid sa anak. Na kahit hindi magsalita o humiling sa balon na iyon ay tutuparin nito ang anumang hiling ng anak.

Nangingiti ako sa pangyayari kahit na nalulungkot din. Nangingiti dahil hanggang ngayon may mga tao pa ring nagagawang humiling sa balon. At nalulungkot dahil alam kong kahit gaano kasimple ang hiling nila ay hindi ko iyon mapagbibigyan.

Oo. Hindi ko mapagbibigyan. Ako talaga dahil ako ang tagabantay ng balon. Ang tagapakinig ng bawat hiling na nakapaloob sa barya ng mga tao. Hindi ko alam kung bakit nga ba itinalaga pa ako rito sa balon. Wala naman akong ginagawa rito. Araw-araw ay nakatunghay lang ako. Nakikinig at nakatingin sa mga tao habang gumagawa sila ng hiling.

Minsan nangingiti ako sa mga tao na taimtim pa ring humihiling. At mas natutuwa kapag bumabalik sila para magpasalamat dahil natupad ang hiling nila. Pero madalas nalulungkot ako. Dahil alam ko na hindi naman talaga ako ang dahilan ng pagkakatupad ng kanilang kahilingan. Sila ang tumupad ng hiling nila sa sarili nilang pamamaraan. Humiling man o hindi sa balon na ito. At ang mas nagpapakirot sa puso ko ay ang katotohanang may mga tao na tila ginawa ng panata ang paghiling sa balon. Araw-araw. Walang palya. Puno ng pananampalataya ang hiling pero hindi ko magawang tuparin.

Dahil isa lang naman akong tagapakinig. Isang tagamatyag ng mga pangyayari at wala ng iba.

Mula sa mag-ama ay napunta sa babaeng parating ang tingin ko. Heto na naman siya. Pumunta na naman dito sa balon. Dating oras at malamang dating hiling din.

Sa araw-araw na pagpunta niya rito ay nakilala ko na siya. Siya si Almira. Isa lang talaga ang hiling niya sa buhay iyon ay ang maging isang mabuting asawa. Masasabi kong kakaiba siya sa ibang babae. Kung ang iba ang gusto ay ang makilala ang kanilang kakayahan. Magkaroon ng boses sa lipunan o ng lakas. Siya ay simpleng-simple lamang. Isang buhay na pinagsisilbihan ang kanyang magiging asawa at anak.

Bukod sa pakikinig ng mga hiling ng mga tao, binigyan din ako ng kapangyarihan na makita ang nasa loob ng isipan nila. At sa tuwing pupunta si Almira ay lagi ko nang tinitingnan ang lahat ng iniisip niya. Madalas siyang umupo sa bato ng balon pagkatapos humiling at doon ay nangangarap. Sa tuwing ginagawa niya iyon ay pumupwesto ako sa kanyang likuran habang binabasa ang lahat ng pangarap niya.

Lahat ng bagay kay Almira ay simple. Mula sa simpleng buhay niya hanggang sa simpleng pangarap niya. Pero ang simpleng pangarap ay tinuturing na himala ng lahat. Hindi ko alam kung bakit himala ang turing nila. Pero ang sinasabi nila ay himala na may magkakagusto pa kay Almira. Hindi ko maintindihan kung bakit ganoon sila magsalita patungkol kay Almira. Mabait naman si Almira. Kahit kailan ay hindi siya nagdamot. Lagi siyang nagbibigay para sa pamilya at kaibigan. Hindi siya nanira ng kapwa o nanlamang. Isa siya sa iilang tao sa mundo. Kung pisikal na katangian naman ang pagbabasehan ay masasabi kong maganda siya. Maganda ang hubog ng kanyang mga labi, maganda ang katamtamang pagkakatangos ng ilong, maganda ang mapupungay na mata, maganda ang kanyang itim na itim at tuwid na tuwid na buhok. Iyon nga lang ay hindi yata maganda ang pagkakasama-sama ng mga iyon. Medyo hindi sila nagkabagay-bagay pero hindi naman iyon pangit, hindi ba? Ang mahalaga ay maganda pa rin ang kanyang katangian.

Sa tagal ng panonood ko sa mundong ito ay alam kong panandalian lamang ang pagmamahal sa pisikal na kaanyuan. Kapag tumagal na ang relasyon ay ang ugali rin ang hahanapin ng isang tao. Ugali pa rin ang magiging basehan ng kanilang pagsasama. Ngunit sadya nga yatang mahirap makita ang ugali ng tao. Lalo na kapag nakakabulag ang panlabas na anyo ng iba.

Nang makalapit si Almira sa balon ay kinuha nito ang isang barya sa kanyang bulsa. Pumikit nang mariin habang mariin na hawak din ang barya. Tila pinapaloob sa barya ang lahat-lahat sa kanya.

Sana… sana si George na ang hinihintay kong himala, saad ni Almira sa isipan.

Nakita ko kung paanong umikot sa ere ang barya. Lumapit ako kay Almira. Hindi ako pwedeng lumampas sa tubig kaya nakuntento na lang ako sa pagtitig sa kanya bago binalingan ang baryang pabagsak na. Sinubukan kong abutin ang barya nang pumasok na ito sa loob ng tubig. Tumagos lamang ito sa kamay ko pero nagliwanag ang parteng tinagusan. Kumunot ang noo ko. Hindi iyon ang unang beses na ginawa ko ang bagay na iyon pero ito ang unang beses na nagliwanag ang aking kamay. Gumapang ang takot sa buong katawan ko nang unti-unti akong lamunin ng liwanag.

—– —– —– —– —-
Hinihingal akong nagising. Mabilis kong tiningnan ang aking mga kamay. Nakahinga ako nang maluwah nang hindi na ito nagliliwanag. Saka ko lamang napansin na wala na ako sa loob ng balon. Sa halip ay nasa labas na ako ng balon! Paanong nakalabas ako? Napasigaw ako sa mga pangyayari. Nasa akto na ako ng pagtalon pabalik sa balon nang may pumigil sa akong braso. Nalingunan ko si Almira.

“Kuya, ‘wag kang tatalon diyan! Hindi ka mamatay diyan!” naghihisteryang saad ni Almira.

Napanganga ako. Paanong nahahawakan niya ako? Paanong nakikita niya ako? Inilibot ko ang paningin sa paligid. Parang gusto kong ituloy ang pagtalon pabalik sa balon. Nasa labas na ako! Wala na ako sa balon! Anong gagawin ko sa mundong ibabaw?!

“Nagkakamali ka, Almira. Hindi ako magpapakamatay! Babalik lang ako sa pinanggaligan ko!” Binaklas ko ang kamay niya sa braso ko at tinangkang bumalik muli sa balon. Pero hindi ako binitiwan ni Almira. Dahilan para pareho kaming mahulog sa loob ng balon. Narinig ko ang malakas niyang pagsigaw. Ngunit nasa loob na kami ay hindi pa rin ako nakakabalik sa mundong alam ko. Dumadaing naman si Almira sa tabi ko. Nakadagan siya ngayon sa ibabaw ko. Pinagmasdan ko ang mukha niya pero agad niyang iniwas iyon sa akin.

“Nababaliw ka na ba?” singhal niya sa akin pero hindi ko siya pinansin. “Paano na tayo nito?”

Pareho kaming basa ngayon ni Almira. Hindi naman ganoon kalalim ang balon at hindi rin nakipot. Pwedeng-pwede nga akong mahiga. Hindi rin malalim ang tubig. Matagal nang hindi nagagamit ang balon kaya puro lumot na ito. Naging pangdekorasyon na lang kasi ito sa mahabang panahon at tapunan ng hiling ng mga tao.

“Miss, okay lang ba kayo diyan?” tanong ng isang lalaki mula sa itaas.

“Opo,” sagot ni Almira. “Pwede pong tulungan niyo kaming makaakyat?”

Mabilis namang gumawa ng aksiyon ang mga tao. Nagbaba sila ng hagdan para makaakyat kami ni Almira. Kahit na anong tanggi ko na umakyat at pinilit nila ako. Pinagtawanan pa nila ako at sinabihan na baliw nang sinabi kong sa balon ako nakatira.

Ngayon ay gabi na. Hindi ko alam kung saan ako pupunta. Tinitingnan ko lang ang mundo dati at nagbabasa ng isip at hiling ng mga tao. Hindi ko alam kung paano ba mabuhay talaga. Ni wala nga ako ng mga sinasabi ng mga taong pangangailangan. Wala akong bahay, pera o trabaho. Paano ako nito? Heto ako ngayon. Nasa labas ng bahay ni Almira. Dahil hindi ko malaman ang gagawin ko kanina ay sinundan ko na lang siya. Malapit lang pala sa balon ang bahay niya. Pwedeng lakarin.

Nakaupo ako sa gilid ng gate ng bahay ni Almira nang bumukas iyon. Paglingon ko ay nakita ko si Almira na may hawak na malaking supot na kulay itim.

Nangunot ang noo ni Almira. “Anong ginagawa mo rito?”

Sinubukan kong alamin ang nasa loob ng isip ni Almira pero hindi ko magawa. Nanlumo ako. Kanina ko pa sinusubukang gawin iyon pero hindi ko talaga magawa. Paano ko magagawang mabuhay sa mundong hindi ko alam?

“Gusto mo bang pumasok muna?”

Tinitigan ko si Almira. Marahan akong tumango sa sinabi niya. Inilapag niya ang itim na supot sa gitna ng daan bago ako iginiya papasok sa loob ng bahay.

Maliit lamang ang bahay. Pagpasok mo ay sala. Sa gilid ay kusina at sa kabilang gilid ay may pinto. May tv, component, ilang larawang naka-frame. Larawan ni Almira at sa tingin ko ay pamilya niya. Uupo sana ako sa sofa pero pinigilan ako ni Almira.

“Basa ka pa. Dadalhan kita ng damit pamalit. Maligo ka muna saka tayo mag-usap.”

Tumango lang ako sa sinabi niya bago siya pumasok sa kwarto.

—– —– —– —– —–

Lumipas ang mga araw at naging buwan. Nanatili na lang ako sa poder ni Almira. O mas tamang sabihin na inampon niya ako. Tama ang pagkakakilala ko sa kanya. Isang napakabait na tao si Almira. Kahit na minsan ay nagrereklamo siya sa akin ay hindi niya ako pinapalayas sa bahay niya. Kahit na tumutol ang mga magulang niya nang pinatira niya ako sa kanyang bahay. Kahit na pinag-usapan kami ng mga kapit-bahay niya. Hindi niya ako pinaalis. Sa halip, tinulungan pa niya ako. Ipinasok niya ako bilang isang bagger sa isang mall. Natututo ako sa pamumuhay sa mundong ito. Binihisan niya ako at pinakain. Kahit na hindi maganda sa paningin ng iba.

“Sus! ‘Yan na yata ang himalang hinihiling ni Almira! Binahay na para hindi makawala!”

Narinig kong sabi ng isang babae minsang namili kami ni Almira ng groceries. Nilingon ko ang mga nag-uusap pero sinaway ako ni Almira.

“Hayaan mo na sila, Jun,” sabi lang ni Almira at walang lingon na nagpatuloy sa paglalakad.

Napapabuntong-hininga lang akong sumunod kay Almira. Alam kong tinitiis lang niya ang lahat. Nawala man ang kakayahan kong magbasa ng isip ng tao. Nararamdaman ko naman kung anong nararamdaman ni Almira. Hindi ko alam kung bagong kapangyarihan ba ito o ano. Pero sa isang tingin lang sa ekpresyon ni Almira ay nakikita ko na ang nararamdaman niya. Nakikita ko kung masaya siya. Nakikita ko kung malungkot siya. Alam ko kung para saan ang bawat kibot ng kilay niya.
Alam ko rin na hindi rin ako ang lalaking hinihiling niyang makasama. Ayos lang naman sa akin kung ako na lang ang makakasama niya habang buhay. Kung ano na lang ang gaganap para matupad ang simpleng pangarap niya. Pero hindi ako ang hiling niya. Hindi para sa akin ang hiling na ibinalot niya sa mga baryang inihulog niya sa balon.

Si George iyon. Ang lalaking minsang nangako sa kanya na babalikan siya. Ang pangalang tanging naging laman ng isipan ni Almira tuwing nasa balon siya.

Sa loob ng mga raw na nagkasama kami ni Almira ni minsan ay hindi niya binanggit ang pangalan ni George. Wala siyang pinakita na kahit ano. Pigilan ko man, umaasa na akong sana nagawa kong palitan si George sa puso niya. Sana nagagawa ko siyang mapasaya kung hindi higit ng ginawa ni George ay kapantay man lang.

Ngunit dumating ang araw na kinakatakutan ko. Maaga akong umuwi mula sa trabaho. Hapon kasi ang labas ko. Sa halip na dumaretso ako sa bahay ay dumaan ako sa balon. At doon ay nakita ko si Almira. Parang nagbalik ang dati. Hayun na naman ang itsura niya, taimtim na nakapikit habang mahigpit ang pagkakahawak niya sa barya. Tila nasa maliit na baryang iyon ang kinabukasan niya.

Hindi ko mapilang masaktan. Kung para sa sarili ko o kay Almira ay hindi ko alam. Ngayon ko masidhing hiniling na sana ay kaya kong makabasa uli ng isipan. Hindi ko kasi kayang isipin na si George pa rin ang laman ng hiling niya. Na para kay George pa rin ang mga baryang hinahagis niya. Ganito ba talaga ang mga tao? Bakit sila kumakapit sa mga bagay na dapat binibitawan niya? Bakit hindi nila magawang makita ang mga bagay na nasa harap na nila? Hindi ko sila maintindihan!

Mabilis akong umuwi sa bahay. Kumilos ng tulad ng dati. Ngumingiti ako sa bawat kwento ni Almira. Pinapakinggan ang lahat ng sinasabi niya—may kwenta o wala. Pinagbibigyan ang lahat ng hiling. Pinagsisilbihan siya. Ipinararamdam ko sa kanya ang mga bagay na dapat ay noon pa niya naramdaman. Ang mga bagay na hindi magagawa ni George dahil wala naman siya.

Pero hindi maalis sa isipan kong hindi ako ang kailangan niya. Lalo na at tuwing hapon ay nagpupunta pa rin siya sa balon. Humihiling pa rin siya. Hindi ko pa ba natutupad ang hiling niya? Ano pa ba ang kulang? Ano pa ba ang wala?

Dahil ba hindi ako ang kailangan niya? Dahil ba hindi ako si George?

Pinagmasdan ko si Almira habang natutulog. Medyo nakanganga siya at humihilik nang mahina. Pero kahit na ganoon ay gusto ko pa rin ang itsura niya habang natutulog. Hindi ako magsasawa sa ganitong eksena. Gugustuhin kong makita siya kahit sa mga eksenang ayaw na ayaw niya. Pero kung hindi naman ako ang gusto niyang makasama sa mga eksenang iyon, sino ba ako para magpumilit?

Tumayo na ako mula sa pagkakaupo malapit sa kama. Lumabas ako ng bahay at tinungo ang pinto. Mabilis akong bumalik sa balon. Ako ang bantay ng balon. At hindi lang tagapakinig ng mga hiling ang maaari kong gawin. Magagawa kong tumupad ng hiling.

Mabilis akong tumalon sa loob ng balon. Nagulat ako sa aking nakita. Nagliliwanag ang ilan sa mga barya. Pinulot ko ang isa. Alam ko kung kanino ito. Iisa lang naman ang taong may kayang gawin ito.

Ikinulong ko ang baryang nagliliwanag hanggang sa lamunin ako niyon.

—– —– —– —– ——

Sabi nila himala na lang ang may magmahal sa akin. Pero ang sinasabi ko naman ay himala na lang ang tunay na pagmamahal. Alam kong hindi ako kasing ganda ng ibang babae. Pero masasabi ko namang hindi ako kasing pangit ng iba. Wala raw akong karapatan na maging mapili sa lalaki. Pero masama ba na gustuhin kong piliin ang taong kaya akong mahalin ng totoo? Kaya nga kahit papaano okay na sa akin ang mukha ko. At least hindi na ako lalapitan ng mga lalaking manloloko.

Kaso totoo nga yatang lahat ng lalaki ay manloloko. Wala kasing lumalapit sa akin. Walang nagtangkang manligaw. Kahit palipad hangin wala. ‘Yong dalawang lalaking minahal ko hindi ko alam kung ano nga ba ang nararamdaman sa akin.

Una si George ang kababata ko. Siya ang lalaking una kong minahal. Naging close kami noong mga bata kami. Magkalaro tuwing umaga hanggang hapon. Hindi kami mapaghiwalay. Naging classmate pa sa anim na taon namin sa elementarya. Nagkahiwalay lang kami noong high school dahil lumipat kami ng bahay. Si George ang naging gitna ng buhay ko kahit na nagkahiwalay kami. Naniwala ako sa tadahana, kupido, serendipity at iba pa. Wala akong ibang hangad kung hindi maging maybahay niya.

Hanggang sa nagkita kaming muli. Pagkatapos ng halos sampung taon. Pero ‘yong taong inukutan ng buhay ko ay hindi pala sa akin umiikot ang buhay. Wala pala akong aasahan.

Hanggang sa dumating si Jun. Ay hindi pala Jun ang pangalan niya. Iyon lang ang binigay kong pangalan sa kanya. Nakilala ko lang siya sa balon. Sa balon na naging tagapakinig ng lahat ng hiling ko. Akala ko pa nga siya na ang matagal kong hinihiling na himala. Akala ko lang pala. Dahil matapos niyang ipadama sa akin ang lahat ng hinihiling ko. Lahat ng pangarap ko ay bigla na lang siyang nawala.

Isang umaga nagising ako na wala na siya. Parang tulad ng pagkakakilala ko sa kanya—biglaang pagsulpot at biglaang pagkawala.

Ngayon, heto na naman ako sa harap ng balon. Nakapikit at nakahawak nang mariin sa baryang naging kanlungan ng aking mga hiling. Hiling na kasing labo yata ng himala.

Inihagis ko ang barya at tinitigan ito habang umiikot sa ere.
“Jun, bumalik ka na,” mahina kong usal habang pabagsak ang barya sa loob ng balon.

Wakas

Buhay na buhay ang kahabaan ng Ermita sa Maynila. Naglipana ang mga gamugamong sabik sa liwanag. Mga gamugamong nagbibigay ng aliw kapalit ay baryang papawi sa kanilang gutom kinabukasan.

Makikita mo ang iba’t-ibang klaseng putahe na nakahain sa gilid ng kalsada. May buto-buto, may masebo, may mga makunat na pero may asim pa kahit papaano, at ang pinakamabenta sa lahat, ang mga sariwa.

Nagdiwang ang mga babaeng nagbebenta ng laman nang dumating ang isang itim na sasakyan.

Dahan-dahan itong umandar na para bang sinisipat ang bawat kababaihan na mamamataan. Kaagad na lumapit dito ang isang matandang binabae na kilala bilang Tita Sweet. Kaunting usap at kaunting bola lang, nagkasundo na ang dalawa.

Bumalik si Tita Sweet sa gilid ng kalsada at isa-isang nilampasan ang mga babaeng animo’y uhaw sa tubig at gagawin ang lahat, makainom lamang, ngunit bigo silang makakuha kahit na isang patak.

Dumiretso ito sa isang sulok kung saan nanginginig na nakaupo si Magdalena, siya ang nagustuhan ng parokyano. Agaw pansin ang kakaiba niyang alindog. Idagdag mo pa ang mala-anghel niyang mukha.

Unang gabi niya kaya hindi niya alam ang gagawin. Wala siyang alam sa kalakaran kaya’t makikita mo sa kaniyang mga mata ang takot at pag-aalinlangan.

“Sige na, huwag ka nang mag-dalawang isip pa. Malaki ang ibinigay niya para sa serbisyo mo. Hindi ba’t kailangan mo ng pera? Ito na, huwag mo nang palampasin pa.”

Tumayo si Magdalena at huminga nang malalim, humugot ng lakas ng loob.

“Kaya mo ‘to, Magdalena. Dapat mong kayanin,” bulong niya sa sarili.

Dumiretso siya sa itim na kotse na lulan ang lalaking nakausap ni Tita Sweet at kaagad niyang binuksan ang pinto.

Inalis niya ang lahat ng takot sa sarili at inihandang madungisan ang pagkatao. Sumakay siya sa kotse, sa tabi ng lalaki.

“Hindi ako magpapahalik. Kapag nakaraos ka na, tama na. Aalis na ako,” matigas at matapang niyang bungad sa lalaki.

“Huwag kang mag-alala, hindi ako humahalik sa maruming babae na kagaya mo.”

Napakunot ng noo si Magdalena dahil sa pang-iinsulto na iyon.

Akma na siyang lalabas ng sasakyan ngunit mabilis na ikinulong ng lalaki ang kaniyang kaliwang kamay gamit ang isang posas.

Bumilis ang tibok ng kaniyang puso at nagtaka sa mga nangyayari. Nilingon niya ang lalaki at nakita niyang nakangiti ito. Ibinaling niya ang tingin sa lugar kung saan niya iniwan si Tita Sweet. Nakita niya na nagkakagulo ang mga kababaihan sa labas. Nanlaki ang kaniyang mga mata nang makita ang napakaraming mga pulis. Lahat ng babae ay dinakip kasama ang kanilang bugaw.

Police Operation. Nalinlang sila.

“Sir, hindi ako talaga nagbebenta ng laman! Nagawa ko lang ‘to kasi kailangan ko ng pera.” Bumuhos ang luha ni Magdalena. Nangingnig na siya sa sobrang takot at kaba. Pilit siyang kumakawala sa bakal na nakagapos sa kaniyang kamay ngunit mas lalong humihigpit ang kapit nito sa tuwing nagpupumiglas siya.

“Lumang litanya na iyan. Sa presinto ka na lang magpaliwanag.” Mabilis na pinaandar ng lalaki ang kanilang sinasakyan.

***

Nakakapagod nang mabuhay.

Nakakapagod nang gumising araw-araw na wala kang dahilan upang magpatuloy.

Hindi ko alam pero sa tuwing gigising ako sa umaga ay tatanungin ko ang Diyos—kung meron man—bakit pa ba niya ako ginigising araw-araw? Tutal, wala namang kuwenta ang buhay ko.

Bakit pa niya ako hinahayaang mabuhay sa mundong ito?

Nakakasawa na.

Pinagsisisihan kong lumaban pa ako at nabuhay.

Ilang beses ko nang sinubukang magpakamatay pero palagi na lang akong nagigising na buhay pa.

Lima. Sampu. Labing-dalawa.

Hindi ko na mabilang kung ilang beses nang naunsyami ang ninanais kong kamatayan.

Minsan nga, dumating sa puntong napagod na akong magpakamatay.

Pero mas nakakapagod ang mabuhay.

Nakatitig si Magdalena sa kawalan. Malalim ang iniisip na maging siya ay hindi kayang makaahon sa sobrang lalim nito. Nakaupo siya sa isang maliit na papag. Umiiyak. Nagmumukmok.

Sa kaliwa nito ay may isang lamesita na may nakapatong na isang platong puno ng nilagang saging na saba at isang basong tubig.

Tiningnan lamang niya ito at pumunta na sa kusina. Dumiretso siya sa mga boteng nakahilera sa ilalim ng lababo. Lumuhod siya at isa-isang tiningnan ang mga ito. At nang makita niya ang pakay ay kaagad niya itong hinawakan at dinampot.

Matalim na titig ang ipinukol niya sa hawak na bote.

Ito na.

Ito ang susi upang hindi ko na maranasan ang sakit na idinulot sa akin ng mapanlinlang na mundong ito. Alam kong kapag ininom ko ito, matatapos na ang paghihirap ko.

Hindi ako natatakot mapunta sa impiyerno. At mas lalong hindi ako natatakot sa mga demonyong makakasalamuha ko roon. Dahil dito pa lang, maraming demonyo na ang nakaharap ko. At mas masahol pa sa impiyerno ang naging buhay ko.

Langit? Walang langit. At mas lalong walang Diyos.

Ang Diyos ay ginawa lamang para may katakutan ang mga taong mangmang.

Dahil kung may Diyos, hindi niya hahayaang maging miserable ang buhay ko.

Hindi niya ako hahayaang mag-isa sa dilim.

Walang patumanggang ininom ni Magdalena ang boteng hawak. Wala siyang itinira upang masigurado ang kaniyang kamatayan.

Hinintay niya ang pag-init ng kalamnan. Hinintay niyang mahirapan sa paghinga. Hinintay niya ang pagtigil ng tibok ng kaniyang puso. Pero ilang minuto na ang lumipas, wala siyang naramdaman na kahit ano.

Katulad ng dati, buhay pa rin siya. Humihinga. Nakakapag-isip.

Bigla siyang nakarinig ng mahinang hagikgik mula sa kaniyang likuran.

Siya na naman!

Halos umusok ang ilong ni Magdalena nang marinig ang mga hagikgik na iyon mula sa taong itinuturing niyang peste sa kaniyang buhay. Si Hope.

Ilang beses na itong naging sagabal sa tangka niyang pagpapakamatay. At dahil doon ay tuluyan nang naubos ang natitira niyang pasensya.

Binitawan niya ang hawak na bote. Marahas siyang lumingon upang bigyan ito ng leksyon. Leksyon na makakapagpatigil dito sa madalas na pangingialam.

“Ano bang problema mong bata ka? Ilang beses ko na bang sinabi sa iyo na tantanan mo na ako?” sigaw niya na halos lumuwa na ang mata at pumutok na ang mga ugat sa leeg sa sobrang galit. Ngunit imbes na matakot ay tinawanan lamang siya nito.

“Ano ang tinatawa-tawa mong punyeta ka!?” Tuluyan nang naubos ang katiting na pasensyang natitira sa kaniya. Akma na niyang sasaktan ang bata ngunit bigla itong nagsalita kaya’t muli siyang nahimasmasan.

“Tama na Ate Ganda. Ikaw naman kasi e, tubig lang ‘yang ininom mo.” Hindi pa rin ito tumitigil sa kakatawa na mas lalong ikinapikon ni Magdalena.

“Alam ko naman kasing darating ang panahon na maiisip mong laklakin ‘yang asido kaya inunahan na kita.” Nagpantig ang tainga niya nang marinig ang sinabi nito.

“Anong sinabi mo? Wala ka talagang ibang kayang gawin kung hindi ang pakialaman ako!” Lumapit si Magdalena sa bata at hinila nang marahas ang kanang braso nito. Hindi niya alintana ang patpatin nitong katawan. Hinila niya ito papuntang pinto upang palabasin.

“Ate Ganda, tama na. Nasasaktan ako,” pagmamakaawa ng pobreng bata. Nagpupumiglas ito pero patuloy ang paghila niya rito palabas ng bahay.

“Hindi lang ‘yan ang aabutin mo kapag hindi ka lumayas sa pamamahay ko.” Hindi niya alam kung saan siya humugot ng lakas ng loob upang sabihin iyon. Sa ilang taon kasi nitong pangungulit sa kaniya, hindi pa niya ito napagbuhatan ng kamay at mas lalong hindi niya pa ito sinubukang palayasin.

Napansin ni Magdalena ang pamumuo ng mga luha sa mata ni Hope. Kasabay noon ay ang pagtigil nito sa pagpupumiglas.

“Kapag lumayas ba ako, ititigil mo na yang kahibangan mo? Ititigil mo na ‘yong pagpapakamatay mo?” Tinanggal niya ang pagkakahawak kay Hope. Itinigil niya ang paghila rito. At maging siya mismo ay natigilan din. Napasandal siya sa pader at tiningnan ang boteng nasa lapag.

“Bakit ba kasi gustong-gusto mong mamatay?” tanong ni Hope sa kaniya.

“Wala kang pakialam.” Hindi niya matingnan ang bata. Bigla siyang nakaramdam ng hiya sa sarili.

“Alam mo bang kasalanan ‘yon sa Diyos?”

Lumingon siya sa kinaroroonan ni Hope at tiningnan ang inosente nitong hitsura. Sa isip-isip ni Magdalena, sa edad nitong labing dalawang taon, malamang wala pa itong alam sa buhay kaya hindi siya nito maiintindihan kahit kailan. Hindi nito alam kung ano ang baho ng mundo. Hindi nito alam kung anong dilim ang bumabalot dito.

“Walang diyos,” natatawang sagot ni Magdalena. Naaawa siya kay Hope dahil hindi nito kilala ang mundong ilang beses na siyang binigo.

“Meron Ate Ganda, meron.” Napansin kaagad ni Magdalena ang mahinang paghikbi ng batang kausap.

“Walang diyos. Dahil kung meron, hindi niya ako papabayaan. Hindi niya hahayaang mawala ang lahat sa akin! Hindi niya ako bibigyan ng sunog na mukha! At hindi niya kukunin ang anak ko!” Walang patid ang pagpatak ng kaniyang mga luha.

Bumalik na naman sa kaniya ang pait ng nakaraan.

Ang gabing ilang beses niyang pinagsisihan dahil umalis siya sa tabi ng anak na noo’y nakaratay sa ospital.

Sinisisi niya ang sarili dahil wala siya sa tabi ng anak noong naghihingalo ito.

Araw-araw, pakiramdam niya ay hindi siya naging mabuting ina. Pakiramdam niya ay wala siyang kuwentang tao.

Kasabay noon ay bumalik ang mapait niyang karanasan sa kamay ng mga pulis na ilang gabi siyang pinagsawaan.

***

Matapos siyang iposas sa sasakyan ay dinala siya sa isang bodega kung saan naghihintay ang mahigit sampu nitong kasamahan kung saan siya paulit-ulit na binaboy at ilang araw na pinagpasa-pasahan.

Parang awa niyo na. May sakit ang anak ko, kailangan niya ako ngayon. Pakawalan niyo na ako. Ilang beses siyang nagmakaawa ngunit hindi nakinig ang mga ito sa kaniya.

Ilang beses niyang sinubukan kung may natitira pa bang kabutihan sa mga ito. Pero nilamon na ng makamundong pagnanasa ang kanilang mga konsensya.

Hindi pa nakuntento ang mga ito dahil habang wala siyang malay ay sinabuyan nila ng gas ang buong paligid, maging ang kaawa-awang si Magdalena. Isang naglalagablab na apoy ang tumupok sa bodegang naging saksi sa kahayupang ginawa nila. Nagising si Magdalena dahil sa sobrang init ng paligid. Nakita niyang nilalamon na ng apoy ang buong lugar. Wala siyang lakas upang bumangon. Wala siyang magawa kung hindi ang umiyak at magdasal. Ilang beses niyang tinawang ang pangalan ng Panginoon. Umaasa na matapos na ang madilim na gabing iyon.

Nagkamalay siya matapos ang ilang araw na pagkakaratay sa ospital.

Nabuhay siya. Pero ang maganda niyang mukha ay sinira ng sunog na iyon.

Ramdam na ramdam pa rin niya ang pagkawasak ng kaniyang pagkababae, higit sa lahat, ang kaniyang pagkatao.

Pero hindi doon natapos ang pagpapahirap sa kaniya ng tadhana dahil isang balita ang mas lalong nagpaguho ng kaniyang mundo. Namatay ang kaniyang anak noong gabing nasusunog ang bodega kung saan siya nakitang halos wala nang buhay.

Sabi ng mga doktor na gumamot sa kaniya ay himala pang nabuhay siya sa kabila ng pinsalang natamo. Pero para kay Magdalena, ang paggising niya mula sa isang bangungot ay hindi maituturing na isang himala, kundi isang mas malala at nakakatakot na bangungot.

***

“Kung totoong may Diyos, bakit walang kuwenta ‘yang buhay mo? Bakit ka iniwan ng mga magulang mo? Bakit nandito ka sa bahay ko at ipinagsisiksikan ang sarili mo?” panunumbat niya. Tiningnan lang siya ni Hope at pilit ipinapakitang hindi ito naaapektuhan sa sinasabi niya.

“Alam mo, ikaw ang malas sa buhay ko e. Kung hindi ka lang pakialamera, matagal na akong patay. Matagal ko nang natakasan ang walang kuwenta kong buhay!”

Bigla itong tumayo at tinapunan ng isang makahulugang tingin si Magdalena. Isang tingin na puno ng hinanakit at pagtataka.

“Hindi totoong walang kuwenta ang buhay ko, Ate Ganda. Kasi noong nakilala kita, nalaman ko na masuwerte ako. Kaya kahit ano pang problema ang nararanasan ko, hindi ako nawawalan ng pag-asa.” Nagsimulang bumuhos ang mga luha nito.

“Kung sa tingin mo, ako ang malas sa buhay mo. Aalis ako. Pero gusto ko lang malaman mo na mahal na mahal kita, Ate Ganda.”

Hindi alam ni Magdalena ang isasagot sa bata. Pakiramdam niya ay dinudurog ang puso niya sa bawat salitang binibitiwan nito.

“Kahit ano pang sabihin mo, pinabayaan niya ako! Tinalukiran niya ako!” matigas niyang tugon kahit pa lahat ng sinabi nito ay tumatagos sa kaniyang kaluluwa.

“Pinipilit mo na walang Diyos kasi iniisip mo na pinabayaan ka niya. Hindi ka niya pinabayaan, masyado ka lang nagmamataas at nagmamatigas kaya bulag ka sa mga ibinibigay niya sa iyo. Kahit kailan, hindi ka Niya tinalikuran. Ikaw ang tumalikod sa Kaniya,” patuloy pa ni Hope

Hindi na siya nakapagsalita pa. Sinampal siya ng mga katotohanang sinabi nito. Hindi siya makapaniwala na ang nagsabi no’n sa kaniya ay isang bata.

Nakita na lang niyang tumatakbo na ito papalayo. Nakayuko at nagpupunas ng luha sa mga mata. Hindi niya maintindihan ang sarili ngunit biglang bumalik sa kaniya ang bigat ng pakiramdam noong mawala ang kaniyang anak.

Tumayo siya upang sundan at pigilan sa pag-alis si Hope ngunit hindi pa man siya nakakatayo ay nanlambot na ang kaniyang mga tuhod sa nasaksihan. Halos mawalan siya ng ulirat. Kitang-kita ng kaniyang dalawang mga mata ang pagbunggo ng isang truck sa katawan ng patpating si Hope.

Wala siyang nagawa kung hindi pagmasdan ang mga taong nagkakagulo sa nakahandusay na katawan ni Hope sa kalsada. Sa kapal ng tao ay tuluyan na niya itong hindi nakita.

Napaluhod na lang siya sa sobrang panlulumo. Gusto niya itong lapitan ngunit naduduwag siya. Siya ang may kasalanan kung bakit ito umalis at nadisgrasya.

Umiiyak niyang tinanaw ang pag-alis ng ambulansyang nagdala kay Hope.

***

Ilang oras lang ang lumipas ay parang sinisilihan na ang puwit ni Magdalena. Hindi siya mapakali at panay ang isip ng paraan kung paano siya makakapunta sa ospital nang hindi nakikita ng mga tao. Gusto niyang malaman kung ano na ang kalagayan ni Hope. Sa loob ng ilang taon, ngayon lang ulit siya nag-alala nang sobra.

Kinuha niya ang balabal na regalo sa kaniya ni Hope noong kaniyang kaarawan. Tinakluban niya ang mukha gamit ang balabal at huminga nang malalim. Handa na siyang harapin ang mundong ilang taon niyang iniwasan. Handa na niyang harapin ang mga taong kinatakutan niya nang mahabang panahon.

Noong makatapak siya sa ospital na pinagdalahan kay Hope ay kaagad siyang nagtanong kung saang kuwarto dinala ito. Itinuro naman ito sa kaniya ng nars na nakausap. Bawat hakbang ay matinding kaba ang kaniyang nadarama. Parang hindi niya kayang makita ang kalagayan nito na siya mismo ang may kasalanan.

Noong makarating siya sa pasilyo kung nasaan ang kuwartong sinabi ng nars ay awtomatiko siyang napatakbo at kaagad na hinanap ang kaniyang sadya. Hanggang sa mapahinto siya sa tapat ng ICU at napansin niya ang isang lalaki na nakatingin sa loob nito. Mula sa salamin ay nakita niya ang kalunos-lunos na kalagayan ni Hope. Maraming tubo ang nakakabit sa katawan nito at panay galos ang balat.

Muling bumuhos ang mga likidong kanina pa nagbabadya.

“Ikaw ba ang Ate Ganda ni Hope?” Nagulat siya dahil biglang nagsalita ‘yong lalaki. Kaagad niya itong nilingon pero hindi siya nagsalita.

“Ikaw nga, walang duda. Ako nga pala si Father Marcelito. Palagi ka niyang ikinikuwento sa akin. Kasama ‘yang pagiging masungit mo,” nakangiting kuwento ng lalaki. Hindi niya kilala ang pari dahil ilang taon na ang lumipas noong huli siyang magpunta ng simbahan.

“Mahal na mahal ka niya. Palagi ka niyang ipinagmamalaki sa akin.” Tumingin siya sa pari at hindi napigilan ang pagluha. Walang anumang salita ang lumabas sa bibig niya, pero gustong-gusto niyang sabihin na mahal na mahal din niya ito.

“Siguro nagtataka ka kung paano ko siya nakilala ‘no? Parati kasi siyang nasa labas ng simbahan. Nanlilimos. Minsan naman ay tumutulong siya sa aming maglinis,” patuloy nito. Patuloy rin ang pag-agos ng kaniyang mga luha.

“Alam mo, maganda ang pagmamalaki mo sa iyong kapatid. Bilib ako sa kabutihan ng kaniyang puso. Hinahati niya ang kita niya sa buong araw na pamamalimos. Ang kalahati, ibinibigay niya sa simbahan. At ang kalahati, para sa iyo raw. Para may pagkain kayo at mayroon kang pambili ng gamot.”

Hindi siya nakakibo. Halos matunaw siya sa sobrang kahihiyan.

Tumakbo siya at tinalikuran ang pari dahil ayaw na niyang marinig pa ang mga susunod nitong sasabihin. Ayaw niyang marinig kung gaano siya kawalang-kuwentang tao.

Ang sama ko.

Ang sama-sama ko.

Ang tanga ko dahil inisip ko na walang nagmamahal sa akin. Na mag-isa na lang ako. Na wala na akong dahilan upang mabuhay.

Hindi ko kaagad nakita si Hope.

Hindi ko nakita ang hirap at sakripisyo niya para lang mapangiti ako. Pero ipinagdamot ko sa kaniya iyon.

Ang tanga ko dahil hinayaan ko ang aking sarili na makulong sa rehas ng kalungkutan. Kahit na nasa harapan ko lang pala ang susi para makawala rito.

Nakita na lang niya ang sarili na nasa loob ng maliit na kapilya ng ospital.

Nakaluhod.

Umiiyak.

Humihingi ng tawad.

Humihingi ng isang himala.

Diyos ko. Patawarin Ninyo ako. Isinisi ko sa Inyo ang lahat. Imbes na lumapit, tinalikuran ko Kayo nang dahil sa poot na nararamdaman ko. Pinagsisisihan ko na ang lahat ng kasalanang nagawa ko.

Buong puso akong humihingi ng kapatawaran mula sa inyo. Huwag niyo pong kukunin sa akin si Hope, parang awa niyo na.

Kailangan ko siya.

Kailangan kong makabawi sa kaniya.

Kailangan kong iparamdam ang pagmamahal na hindi ko naibigay sa kaniya nang mahabang panahon.

Unti-unting gumaan ang kaniyang pakiramdam. Lahat ng galit at poot sa kaniyang puso ay tuluyan nang nawala.

Pagbalik niya sa labas ng ICU ay isang magandang balita ang ipinaabot ni Father Marcelito. Maayos na ang lagay ni Hope. Ligtas na ito sa kapahamakan.

Dahil sa sobrang tuwa ni Magdalena ay napayakap siya sa pari. Bumalik siya sa kapilya at nagpasalamat sa Diyos dahil dininig Nito ang kaniyang panalangin.

Nangako siya na hinding-hindi niya iiwan si Hope hanggang sa magising. Kagaya nang hindi nito pag-iwan sa kaniya noong nawalan siya ng pag-asa at pananampalataya. Nangako siyang aalagaan ito at ituturing bilang isang pamilya.

Nakangiti siya habang nagdarasal. Sa puso ni Magdalena, si Hope ang ginawang instrumento ng Diyos para masilayan niya ang ilaw na matagal na niyang hinahanap.

Hindi.

Si Hope mismo.

Si Hope ang nagsilbing ilaw sa madilim niyang mundo.

WAKAS

Pakalat-kalat sa daan. Nanlilimos ng awa ngunit kanilang hinahamak. Pinandidirihan. Ipinagtatabuyan. Pinagtatawanan.

Kaawa-awang pagmasdan ang dalagitang niyayapos ang humahapding tiyan. Magulo ang kaniyang buhok. Ang puting bestida nito ay maduming-madumi na’t punit-punit. Dahil tila walang nahahabag sa kalagayan ni Mara, naghanap na lang siya ng tira-tirang pagkain sa basurahan.

Pinalad naman si Mara na makakuha ng isang disposable na lalagyan mula sa isang fast food chain. Halos konti lang ang nabawas sa laman nito. Sapat na itong pantawid gutom niya. Sa ngayon, ang kaniyang panghihina at matinding gutom ay pansamantalang napawi. Subalit, paano sa mga susunod na araw?

Kinaumagahan, muli siyang napadpad sa harap ng isang tindahan kung saan siya laging napapadaan tuwing umaga.

“Kawawa naman ‘yang batang ‘yan,” wika ng isang matanda. Napaismid naman ang tindera.

“Hay naku Lola, mas kawawa ho ako. Lagi na lang ‘yan nasa harap ng tindahan ko, minamalas tuloy ako!” bulyaw ng tindera.

“Sobra ka naman kung magsalita, hija. Mapalad ka nga’t hindi ka napunta sa kalagayan niya,” pangaral ng matanda.

“Ano ho bang inyo?” tanong ng tindera.

“Pagbilhan mo nga ako ng sampung pandesal. Magbukod ka na rin ng dalawa pa,” sagot ng matanda. Kapagdaka’y muli niyang sinulyapan si Mara at muling nagtanong, “Taga-saan ba ‘yang batang ‘yan? Bakit pinabayaan ng kaniyang mga magulang na palabuy-laboy?”

“Hindi ko ho alam. Bigla na lang siyang sumulpot dito. ‘Eto ho.” Sabay abot niya sa dalawang supot.

Pagkakuha sa biniling pandesal, kaagad pumihit ang matanda patungo sa kinaroroonan ni Mara. Napaatras naman ang dalagita.

“Hija, h’wag kang matakot. Hindi kita aanuhin,” tinuran ng matanda. Sinenyasan niyang lumapit si Mara.

“B-bakit po?” nagtatakang tanong ni Mara.

“Gutom ka na siguro, ‘no? Heto, sa ‘yo na itong dalawang pandesal nang magkalaman ang tiyan mo,” pagmamagandang loob ng matanda.

Napatingin si Mara sa supot at napalunok. Naninimbang kung kukunin ba ito o hindi. Ngayon lamang kasi may kumausap sa kaniya at nag-abot pa ng makakain.

“Po?” naibulalas niya.

“Sige na, hija,” giit ng matanda.

Bakas sa kaniyang mga mata ang sinseridad sa pagtulong at nakita iyon ni Mara. Napangiti siya at kaagad tinanggap ang ibinibigay sa kaniya.

“Salamat po, Lola.” Kaagad niya itong kinain habang maluha-luhang nakatingin sa kaniya ang matanda.

“Sige, maiwan na kita. Mag-iingat ka,” paalam ng matanda. Nag-iwan siya ng ngiti bago tumalikod.

“Kayo rin po,” pahabol ni Mara.

Hindi niya alam kung narinig ba siya nito. Sa kaniyang puso ay ang pasasalamat.

“Tama ako, mayroon pang mabubuting tao sa lupa.” Pagkawika nito’y napatakip siya ng bibig. Tila may kung ano siyang nasasaisip.

Lingid sa kaalaman ng matanda, sinundan siya ni Mara. Pumasok ito sa loob ng isang magandang bahay. Nadatnan niya ang tarangkahan na naiwang nakabukas. Sa hardin ng bahay ay nakita niya ang isang batang lalaki na sa tantiya niya’y nasa walong taong gulang. Tangan nito ang isang bola.

Nagitla si Mara nang madapo sa kaniya ang tingin ng bata. Kaagad itong tumakbo palapit sa kaniya. Napako naman ang kaniyang mga paa sa lupa.

Nakangiti siya nitong hinarap at iniaabot sa kaniya ang laruan nitong bola.

“H’wag kang lumapit sa ‘kin. Doon ka lang sa loob,” wika ni Mara.

Napaatras siya subalit pilit lumalapit sa kaniya ang bata. Tila ba inaalok siyang maglaro.

“Teka? Pipi ka ba?” tanong niya ngunit nanatili lamang itong nakangiti sa kaniya.

May kung anong nagsasabi sa kaniyang hawakan ang pisngi ng bata.

Unti-unting dumampi ang palad ni Mara sa mukha nito. Marahang dumausdos ito paibaba sa leeg hanggang sa dibdib. Kapwa nila ikinagulat ang isang sigaw.

“Hoy! Anong ginagawa mo sa anak ko?” nag-aalalang bungad sa kaniya ng ina nito.

“W-wala po,” kinakabahan niyang tugon.

“Umalis ka rito!” bulyaw ng babae.

Itinulak siya nito nang malakas kaya’t napahandusay siya sa lupa.

“Isay! Ano bang ginagawa mo sa bata?” awat ng matanda. Tinulungan naman nitong tumayo si Mara.

“Nakita ko po siyang hinahawakan si Nonoy. Baka may balak siyang masama,” kaagad nitong isinagot habang yakap ang anak.

“Hinawakan lang naman pala, nanghusga ka na kaagad,” tugon ng matanda. Ibinaling niya ang kaniyang tingin kay Mara. “Nasaktan ka ba?”

Nakita ni Mara ang pagpasok ng mag-ina sa loob ng bahay bago siya tuluyang nagwika, “Ayos lang po ako.”

“Sige, maiwan na kita. Kakausapin ko pa ang anak ko. Pasensiya na talaga,” nahahabag napaalam ng matanda.

Pumasok na rin ito sa loob ng bahay habang si Mara ay naiwang nakatanga. Sinalubong naman ang matanda ng nagsisisigaw na anak.

“Nay! Nay!”

“Bakit? Bakit ka ba nagsisisigaw?” nag-aalalang tanong ng matanda.

“Si Nonoy po, nakapagsalita,” maluha-luha nitong sagot.

“Totoo ba?” naibulalas ng matanda.

“‘Yong bata, Nay? Nasaan siya?” tanong ni Isay na ipinataka ng ina.

Magkasunod silang tumakbo pabalik sa labas ng bahay ngunit wala silang nadatnang Mara. Hinanap nila ito sa paligid, subalit walang sinumang nakakita rito. Masayang-masaya si Isay na binalikan ang anak.

“Iniisip mong ‘yong bata ang nagpagaling kay Nonoy?” naibulalas ng matanda nang marinig ang paliwanag ng anak.

“Nay, sabi ng mga doktor, hindi na siya makakapagsalita. Ito ‘yong himalang hinihintay ko. Kailangan ko siyang makita. Gusto kong humingi ng tawad at magpasalamat,” maluha-luha nitong sagot habang yakap ang natutulog na anak.

***

Makalipas ang ilang araw, nakita ng mag-ina si Mara sa palaruan. Nanginginig at inaapoy ng lagnat. Kaagad naman nila itong iinuwi at inalagaan. Gano’n pa man, hindi pa rin bumubuti ang lagay ng dalagita.

“Nay, dalhin na natin siya sa ospital. Baka mapa’ano siya, e,” nag-aalalang tinuran ni Isay.

“Sige, kawawa naman siya,” tugon naman ng matanda.

Nagpatawag sila ng masasakyang tricycle saka magkasunod na tinungo ang kwartong kinaroroonan ni Mara. Subalit nang buksan ng matanda ang pinto, napahinto siya at kaagad pinigilan ang anak.

“Mahabagin, ano ‘to?” naibulalas ng matanda.

“Ay, Diyos ko!” naibulalas din ni Isay at napatakip ng bibig dahil sa nakikita.

Nagkatinginan silang mag-ina saka muling ibinaling kay Mara ang kanilang tingin.

Isang maputing liwanag na hugis tao ang nakaupo sa gilid ng kama. Sa likod niya ay ang kaniyang mapuputing pakpak. Hinihimas niya ang noo ni Mara. Kapagdaka’y binalot ang dalagita ng liwanag at sa loob lamang ng ilang sandali ay naglaho ang nilalang na iyon sa kanilang paningin. Nagdilim sa buong kwarto na tila ba walang nangyari.

Mabilis nilang binuksan ang ilaw at nilapitan si Mara. Muli silang nagkatinginan nang mapansing wala na ang kanina’y nag-aapoy nitong lagnat. Ang maputla nitong labi ay nagkulay rosas. Mayamaya, unti-unting nagdilat ang mga mata ng dalagita.

“Hija, kumusta ka?” nangingiting tanong ng matanda habang pinipisil-pisil ang kanang kamay nito.

“Nasaan po ba ako?” nagtatakang tanong ni Mara.

“Nandito ka sa bahay namin. Nakita ka kasi namin sa labas na may sakit kaya iinuwi ka namin,” paliwanag ni Isay.

“Aalis na po ako. Maayos na ang pakiramdam ko. Salamat po sa tulong n’yo,” paalam ni Mara na akmang babangon na. Kaagad naman siyang napigilan ng dalawa.

“Ay naku, hindi. Dumito ka na muna,” pagtutol ng matanda.

“Nakakahiya naman po kasi sa inyo, Lola,” nag-aalangang tugon ni Mara.

“Ako dapat ang mahiya sa ‘yo dahil sa maling iinasal ko. Patawarin mo sana ako,” sabat ni Isay.

“Wala po ‘yon. Nauunawaan ko naman kayo. Mapalad ang inyong anak dahil mayroong nag-aalaga at nagmamahal sa kaniya,” malungkot na tinuran ni Mara.

Napayuko siya. Kinurot ang puso ng mag-ina nang makita ang magkasunod na patak ng luha ni Mara.

“Bakit, hija?” usisa ng matanda.

“Naalala ko lang po ang aking ina. Mula nang pumanaw siya, nagpalabuy-laboy na ako. Hanggang sa madukot ako ng mga sindikato. Pinalad lamang po akong makatakas,” kwento ni Mara.

“Kaya naman pala bigla ka na lang sumulpot dito. Wala ka na bang mga kamag-anak?” tanong ng matanda.

“Wala na po.”

“Dito ka na lang sa amin,” alok ni Isay.

“Po?” naibulalas ni Mara dahil sa pagtataka. Bigla niyang natanong sa kaniyang sarili kung bakit naisipan nilang kupkupin siya.

“Malaki ang utang na loob ko sa ‘yo. Hayaan mong sa ganitong paraan ay masuklian ko ang ginawa mo,” dugtong ni Isay.

“Hindi ko po kayo maunawaan.” Namilog ang mga mata ni Mara sa pagtataka.

“Dahil sa ‘yo, nakapagsalita ang anak ko. Sabi ng mga doctor, hindi siya makakapagsalita,” paliwanag ni Isay.

“Paano mo nga ba ginawa ‘yon?” muling tanong ng matanda.

“Ang alin po?” nabiglang tanong ng dalagita.

“Paano mo napagaling ang apo ko?” balik-tanong ng matanda.

“Wala po akong alam sa sinasabi n’yo. Ordinaryong bata lamang ako. Paano ko naman po magagawa ang gano’ng bagay?” kaagad niyang sagot.

“Imposible ‘yon, hija.” Napakunot ang noo ng matanda.

“Wala ka bang napapansing kakaiba sa sarili mo? Kahit na ano na hindi mo maipaliwanag,” usisa ni Isay. Napailing naman si Mara. “Isipin mong mabuti.”

Napatingin si Mara sa bukas na bintana kung saan pumapasok ang malamig na hanging isinasayaw ang kurtina. Tila nag-iisip. Inaalala ang mga nagdaang araw. Hanggang sa tila may biglang pumasok sa kaniyang isip at kaagad siyang napatingin sa dalawa.

“Madalas ko pong mapanaginipan ang isang anghel. Tuwing yayakapin niya ako at hahawakan, parang napapawi ang lungkot ko. Gano’n din po ang gutom at sakit ng katawan ko. Katulad po kanina,” kwento ni Mara.

“Talaga ba?” naibulalas ni Isay.

“Minsan naman po, may mga nasasabi ako at nagagawa na hindi ko naman sinasadya. Tulad no’ng hawakan ko ‘yong anak n’yo. Parang bigla akong na-blangko at nagising na lang ako no’ng sumigaw kayo.” Napamulagat na lang si Mara nang yakapin siya ng matanda.

“May kasama ka, hija. May gumagabay sa ‘yo. Mayroon kang kaibigan na hindi mo nakikita at ‘yon ay ipagpasalamat mo. Batid kong mabuti kang bata kaya pinagpapala ka,” tinuran ng matanda.

“Wala kang pagsasabihan ng mga nangyari, hija. Hindi sa ipinagdadamot ka namin. Gusto lang naming maging ligtas ka. Maraming naglipanang masasamang loob na maari kang samantalahin. Sana pumayag kang dumito na. Siguradong matutuwa si Nonoy,” saad ni Isay.

Sandali namang natahimik si Mara.

“Ano nga palang pangalan mo?” tanong namang muli ng matanda.

“Mara po,” sagot niya.

“Ano? Maari ba?”

Tumango na lang si Mara bilang tugon sa matanda na ikinatuwa ng dalawa.

“Aalagaan kita, Mara. Mamahalin at pu-protektahan. Ituturing kitang sarili kong anak. Maraming salamat,” maluha-luhang tinuran ni Isay.

Ipinagtaka ng lahat ang pagkupkop ng mag-ina kay Mara. Bakit umano gano’n na lamang kadaling nagtiwala ang dalawa sa isang palaboy na ‘di man lang nila batid kung saan nagmula. Subalit, ang higit na nagpaigting ng mga katanungan ay ang malaking pagbabago kay Nonoy. Mga tanong na hindi nila alam kung paano nila sasagutin. Kung paano nakapagsalita ang bata sa loob ng maikling panahon na tila ba hindi ipinanganak na may kapansanan.

“Ate Mara, sasama po ako,” pakiusap ng bata habang niyuyugyog ang braso ng dalagita.

“H’wag na Nonoy. Mapapagalitan tayo n’yan ni Mama Isay,” tugon ni Mara.

“Gusto ko po kasing bumili ng pagkain,” giit ni Nonoy.

“Naku Nonoy, h’wag mo nang kulitin si ate. Gusto mo bang mapagalitan siya ng Mama mo?” sabat ng matanda.

Umiling-iling na lang si Nonoy bilang sagot.

“Ibibili na lang kita,” nakangiting tinuran ni Mara.

“Sige apo, aalis na kami ni ate at baka tanghaliin kami sa pamamalengke,” paalam ng matanda.

Nagmamadaling umalis ang dalawa habang naiwang nakasimangot si Nonoy.

“Anak, dito ka lang sa loob!” naulinigan niyang sigaw ng ina buhat sa loob ng bahay.

Subalit, sa halip na sumunod, nanatili siyang nakaupo sa may pinto habang nakatitig sa tarangkahan.

Hindi naglaon ay narinig niya ang tunog ng kalembang nang papalapit na sorbetero. Napangiti siya’t tiningnan ang sampung piso na ikinulong niya sa kaniyang palad. Tumakbo siya palabas ng bahay at tinawag ang pansin ng sorbetero. Kaagad naman itong huminto at ngumiti sa kaniya. Nagsilapitan din ang ilang kapitbahay upang bumili.

“Oh, hijo! Dinagdagan ko ‘yan para sa ‘yo,” nakangiting tinuran ng sorbetero.

“Maraming salamat po, kuya,” masayang tugon ni Nonoy na nagniningning ang mga mata habang tinititigan ang biniling sorbetes.

Pabalik na ang bata sa loob ng kanilang bahay nang tawagin ng tsismosang kapitbahay.

“Noy, kumusta ka na?” tanong nito.

“Mabuti naman po,” magalang na sagot ni Nonoy.

“Nakakatuwa namang makita kang nakapagsasalita na. Sumailalim ka ba sa operasyon? Kailan?” urirat nito.

“Po? Ano po ‘yon? Hindi po,” inosenteng sagot ng bata.

“E, paanong nangyaring nakakapagsalita ka na?” muling tanong nito na napakunot ang noo.

“Ah, e, ano po kasi…” Hindi makasagot si Nonoy dahil naalala niya ang bilin ng ina na h’wag ipagsasabi kung ano ang nangyari sa kaniya.

“Noy, masama ang magsinungaling. Magsabi ka ng totoo,” paalala ng ale. Bigla namang pinagpawisan si Nonoy.

“Si… Si ate Mara po, p-pinagaling ako,” kinakabahan nitong sagot.

“Ano? Paano?” naibulalas ng kausap.

“Isa po siyang anghel.”

“Nonoy!” sigaw ni Isay na ikinagulat nilang dalawa.

“Pasensiya na Isay, kinakausap ko lang naman ang anak mo.”

“H’wag mo na lang pansinin kung ano man ang sinabi niya. Bata pa siya. Malikot ang imahinasyon. Hindi niya pa lubos na nauunawaan ang mga bagay-bagay,” paliwanag ni Isay. “Halika na, anak.”

***

Magmula sa pangyayaring iyon ay kumalat ang sari-saring bersyon ng kwento. Hanggang sa umabot sa mas nakararami na kaagad nilang pinaniwalaan. Dahil doon, sumugod ang mga tao sa bahay nina Isay. Ang ila’y nakikiusap na iharap sa kanila si Mara upang pagalingin sila sa kanilang mga karamdaman.

“Lola, bakit nila ako hinahanap? Ang dami-dami nila. Natatakot po ako,” nanginginig na tanong ni Mara. Niyakap siya nito at pinakalma.

“Basta dito ka lang sa loob. Dito lang kayo ni Nonoy. Kami na ni Isay ang bahala.” Tumango na lang si Mara.

Kaagad silang iniwan ng matanda at sinundan si Isay sa labas. Maingay ang mga tao at halos ayaw nilang pakinggan si Isay.

“Maghunos-dili kayo. Saan n’yo ba narinig ang kwentong ‘yan?” awat ni Isay.

“‘Di ba ‘yon naman talaga ang totoo. ‘Yon ang sinabi sa akin ng anak mo. Bata ‘yon, hindi siya magsisinungaling,” sagot ng kanilang kapitbahay sa tanong ni Isay.

“Sinabi ko sa ‘yong hindi niya nauunawaan ng lubos ang mga nangyayari. Tama ka, bata siya. Bata lang siyang nagsalita!” iritang tugon ni Isay.

“Kung totoo mang isang anghel o naghihimala si Mara, hindi naman namin siya ipagkakait sa inyo. Maawa kayo sa bata. Natatakot na siya,” sabat ng matanda.

“Naniniwala po kami. Parang awa n’yo na, gusto kong gumaling para sa mga anak ko. Ayaw ko pang mamatay,” pakiusap ng isang babae.

“Ipagpaumanhin n’yo pero hindi namin ihaharap sa inyo si Mara lalo na’t hindi kayo nakikinig sa mga paliwanag. Ordinaryong bata lamang siya. Walang kapangyarihan. Hindi isang anghel. Maaring may gumagabay lang sa kaniya. Hindi siya ‘yon,” ma-awtoridad na tinuran ni Isay.

“Noon, nasa kalye lamang siya. Palabuy-laboy. Lumalapit at humihingi sa inyo ng konting awa pero anong ginawa n’yo? Ipinagtabuyan n’yo siya, tinuya at sinaktan. Hinayaan n’yong nagugutom siya habang kayo ay busog. Hinayaan n’yo siyang nanginginig sa lamig at inaapoy ng lagnat habang masarap ang higa n’yo sa kama. Tapos ngayong kinaawaan siya ng langit, pinagpala, pinagaling at binigyan ng pamilya saka n’yo siya naalala. Saka lang siya nagkaroon ng halaga sa mga mata n’yo. Kayo naman ngayon ang lumalapit at humihingi ng awa sa kaniya. Tanungin n’yo nga muna ang mga sarili n’yo. Karapatdapat ba kayo sa awa niya?” sumbat ng matanda na ikinatahimik ng lahat.

“Natahimik kayo kasi totoo?” dugtong ni Isay.

“Kilala n’yo ako. Hindi ako sinungaling at mapanlamang na tao. Sana naman maniwala kayong, katulad n’yo, tao lang siya. Gusto n’yo ng himala? Gusto n’yong gumaling? Gusto n’yong dinggin ng Panginoon ang mga dasal n’yo? Bukas ang pinto ng simbahan. Buksan n’yo rin ang inyong mga puso. Magdasal kayo. H’wag n’yong iasa sa inosenteng buhay,” nanginginig na muling tinuran ng matanda.

Kapagdaka’y bigla na lamang sumigaw si Nonoy. Umiiyak siyang lumabas ng bahay at tinawag ang pansin ng dalawa.

“Mama! Mama!” luhaan niyang sigaw.

“Bakit, Noy?” nag-aalalang tanong ni Isay.

“Si ate Mara po, Mama. Bilisan n’yo,” sagot ng bata.

Nagmamadaling tumakbo papasok ng bahay ang dalawa. Hindi na rin napigilan ang mga tao na pumasok at sinundan sila hanggang sa loob ng bahay. Nadatnan nila ang nakahandusay na si Mara. Walang malay. Nilapitan ng mag-ina si Mara. Hindi nila napigilan ang pagpatak ang kanilang luha.

“Anong nangyayari? Bakit wala na siyang pulso, Nay?” naluluhang tinuran ni Isay habang yakap si Mara.

“Binabawi na siya sa ‘tin. Siguro, tapos na ang misyon niya rito sa lupa,” malungkot na sagot ng matanda.

“Nay, hindi po p’wede. Napamahal na siya sa akin. Hindi niya tayo p’wedeng iwan.” Napahagulhol si Isay at si Nonoy. Paisa-isa ring narinig ang paghikbi ng mga tao.

“Ibigay na natin siya. Matinding paghihirap ang pinagdaanan niya sa murang edad. Pagod na siya, anak. Hayaan na natin siyang magpahinga.”

Biglaan ang mga pangyayari. Nalungkot ang lahat, hindi lamang sina Isay. Marahil ang iba ay inuusig ng kanilang konsensiya. Na kung mabibigyan sila ng isa pang pagkakataon at makababalik sa nakaraan, tutulungan na nila ito at hindi na itataboy.

Napagpasyahan ng mga tao na dalhin siya sa simbahan. Hindi lamang dahil sa naniniwala pa rin silang may kakaiba itong kakayahan, kundi upang ipagdasal. Napag-usapan din ng lahat na pagtulungan ang gastos sa pagpapalibing sa dalagita.

Ihiniga nila ito sa harap ng altar. Ang iba’y nagdarasal. Ang iba’y nagku-kwentuhan. Subalit naagaw ang kanilang pansin nang mapasigaw ang sakristan na paalis na sana mula sa pagsisindi ng kandila.

Natunghayan nila ang maputing imahe na hugis tao. Malaki at kulay puti ang kaniyang pakpak. Hindi gano’n kalinaw ang imahe sa kanilang paningin, kung totoo ba ang kanilang nasisilayan. Subalit naniwala silang isa itong anghel. Unti-unti itong lumutang paitaas habang tangan ang isang liwanag din na tila isang bata hanggang sa tuluyan itong maglaho. Pinaniwalaan din nilang ito ay si Mara.

Napaluhod ang lahat. Nag-iyakan. Ang sakristan na unang nakakita rito, lingid sa kanilang kaalaman ay lihim na humawak kay Mara at ihinaplos sa kaniyang kanang mata na hindi nakakakita. Napaluha siya nang makakita ito. Tumabi siya sa mga tao. Nagdasal at nagpasalamat. Marahil ay hindi lamang siya. Maaring mayroon pang iba ngunit piniling tumahimik na lang at magpasalamat.

Sa huling sandali ni Mara sa lupa, hindi man naging maganda ang trato ng lahat sa kaniya noon, ang kaniyang biglaang paglisan ang nagbuklod sa mga tao. Siya’y mananatiling buhay sa kanilang alaala, bilang isang ordinaryong dalagita na nag-iwan ng malaking leksyon sa kanilang mga buhay.

WAKAS

“Pagod na ako. Hindi ko na alam kung kakayanin ko pa.”
Nakabibingi ang mga katagang ito na ngayon ay nagsasalimbayan at paulit ulit na tumatakbo sa aking isipan at tila ba ibinubulong ng tahimik na kapaligiran.

Sa akin ba nanggaling ang mga katagang iyon?

Hindi ko na maalala. Hindi ko matandaan kung sa akin ba namutawi ang mga salitang naglalarawan ng aking nararamdaman.

Hindi ko na rin maalala ang mukha ng dalawang tao na iniwan ko kagabi na wala man lang paalam.

Masyado sigurong malakas ang tama ko kagabi. Nakailang bote ba ako ng alak?

Bahagyang kumirot ang aking sentido sa pagpupumilit na mag-isip. Ayoko na. Tama na. Bumilang ako ng hanggang lima at dahan dahang iminulat ang aking mga mata.

Nasilaw ako sa liwanag ng araw na lumalagos sa bintana. Tanghali na pala. Ano ba ang nangyayari sa akin? Sabay buntong-hininga.

Pinilit kong bumangon kahit na parang hinihila ako ng higaan pabalik sa kanya. Buti pa ang higaan, gustung gusto akong makasama. Mahinang usal ko at pagak na napangiti.

Muntik na akong mabuway nang matapakan ko ang isang bote ng alak. Isa, dalawa, tatlo, ohmayghad nakarami pala talaga ako. Nakarami pa lalo pag-uwi ko.

Hinagilap ko ang aking telepono at tiningnan ang mga mensahe dito.
45 unread messages.
73 missed calls.
3 voice messages.
Magsisimula na sana akong magbasa nang makarinig ako ng katok. Lumingon ako sa pinto ng kwarto. Bumukas ito at pumasok si Nanay Benny. Ang tiya ko na nag-alaga sa akin mula ng bata pa ako. Mula nang iwan ako ng mga magulang ko.

“Buti naman at gising ka ng bata ka. Ano bang nangyari sa’yo ha? Anak?”

Napatingin siya sa mga bote na nakakalat sa sahig. Umiling-iling na lumapit ito at isa isang kinuha ang mga iyon.

“Sorry ‘Nay.”, tanging sambit ko.

“May problema ka ba anak? Ngayon ka lang naging ganito.” Punong-puno ng pag-aalala sa boses nito na dahilan upang makonsensya ako. Napakabait ni Nanay Benny para pag-alalahanin ko. “Pumunta kanina si Ria. Ang sabi ko tulog ka pa. Kaya umalis na rin s’ya. Hinayaan ka na muna magpahinga.”, patuloy nito ng hindi ako nagsalita.

Ngumiti ako nang pilit. “Salamat ‘nay. Punta lang po ako sa likod bahay.”

Lumabas ako sa kwarto. Tiningnan ko ulit ang hawak kong telepono at pinakinggan ang unang voice message.
“Belle, ‘asan ka? Kailangan natin mag-usap. Please kausapin mo ako.”

Andito lang ako sa bahay. Eh ‘di sana puntahan mo ako kung gusto mo talaga akong makausap. Haynaku! Inis na bulong ko pagkatapos marinig ang mensahe na ‘yun. Sa halos dalawang tao lang nanggaling ang mga mensahe at tawag mula kagabi.

Galing kay Ria, ang matalik kong kaibigan. At kay Jim, nobyo ko. Ay ex na pala. Ex na nga ba? Ewan ko. Ang gulo. Nakipaghiwalay yata ako kagabi. Hindi ko na rin maalala.

“Anak ng tokwa ka talagang bata ka! Hindi ka talaga nakikinig sa akin. Mali na naman ang nabili mo!” Pagkalabas ng bahay ay nadinig kong sigaw ni Aling Marta.
Anak ng tokwa. Napangiti ako. Nung isang araw kasi, anak ng tinapay si Marlon. Ngayon tokwa naman. Hindi kaya nalilito si Marlon kung kanino talaga s’yang anak? Ako kaya? Kanino kaya akong anak? Buti pa si Marlon. Eh ako yata, kahit bato, ayaw na maging anak ako.

Nagpatuloy ako sa paglakad patungo sa likod bahay. At doon ay naupo sa duyan. Dito kami madalas tumambay ni Ria mula pa noong naging magkaibigan kami. Hindi ako masyadong nakikipagkaibigan. At hindi ako mahilig lumabas kaya madalas na dito lang kami sa bahay.

Naisip ko, ang lungkot pala ng buhay ko. O mas tamang sabihin na, “ang boring” ng buhay ko.

Bakit ba? Hindi ko naman kailangan ng maraming kaibigan. Iiwan din naman nila ako. Mag-iisa pa rin ako. At bandang huli, ako lang naman ang magmamahal sa sarili ko. Masyado lang makulit at mahilig bumuntot si Ria, kaya naging close ko s’ya. Hindi nga n’ya ako iniwan. Katulad ng iba.

Pero nagkamali ako.

Dahil iiwan din pala n’ya ako.

Unti-unting gumuhit sa aking balintataw ang mga ala-alang gusto ko ng kalimutan, itapon, ibaon sa limot.

“Umaasa ka ba na mabubuo pa ulit ang pamilya n’yo?”, isang hapon na nakatambay sa likod bahay ay tanong ni Ria sa akin.

“Nagpapatawa ka ba?”, pagak akong tumawa. “Himala na lang kapag nangyari ‘yan.”

“Malay mo naman. Wala namang imposible. Lalo na kung hihilingin mo sa Diyos. Saka ‘di ba sabi mo? Nagkikita na ulit ng madalas ang papa at mama mo.”

“Oo nga. Pero hindi naman ‘yun kasiguraduhan. At ayoko ng umasa pa. Masasaktan lang ako. Saka ngayon pa sila mag-aayos? Kung kelan hinayaan nila ako ng 15 years na nabuhay ng wala sila?”

Hindi na umimik si Ria. Nakita ko na lang na naghuhukay s’ya ng lupa at ibinaon dito ang buto ng mangga na kinain n’ya kanina.

“Ano na naman ‘yang ginagawa mo? Asa ka naman na tutubo ‘yan d’yan. Eh mabato dito.”

Tumingin lang s’ya sa’kin at ngumiti habang pinagpapatuloy ang ginagawa.

“Makikita mo. Papatunayan ko sa’yo na may himala.”, nakangiting sabi nito pagkatapos.

Napailing na lang ako at tiningnan ang itinanim ng kaibigan.

Abnormal ka talaga Ria. Hindi naman tumubo ang halaman mo. At lalong hindi nagkabalikan ang mga magulang ko. Sa kasamaang palad, mas iniwan pa ako.

Ilang buwan lang ang nakararaan, dumating ang balita. Patay na ang papa ko. Cancer.

Sabi ko hindi ako iiyak. Kasi hindi naman ako malapit kay papa. Dahil iniwan n’ya ako noon pa. Pero hindi ko pa rin napigilan. Gusto ko magalit. Bakit hindi ko man lang nalaman na may sakit pala s’ya? Wala ba ‘ko karapatan na malaman ‘yun bilang anak niya? Anong kahangalan ng pagmamahal nila sa akin para hindi iyon ipaalam?

At ang lalo pang masakit.

May taning na rin pala ang buhay ni mama.

Anak ng pating. Ano ba talaga ‘ko sa kanila?

Only selfless love.’Nak ng pusa! Kagaling nila, bata pa lang ako sinanay na talaga nila ako mag-isa. Kasi habambuhay pala talaga akong walang kasama.

Naramdaman ko ang maiinit na patak ng luha sa aking pisngi.

Oo Ria.
Tama ka.
Umasa ako na mabubuo ulit kami.

Nagbigay ng pag-asa ang langit ng muli akong bisitahin ni papa at ni mama. Noong una hindi ko sila gustong kausapin. Hindi ko sila gustong kilalanin. Bakit nga ba hindi? Sa musmos na gulang ay iniwan nila ako sa pangangalaga ng tiyahin ko na siya nang itinuring kong magulang. Pero nangulila ako. Nasabik. Kaya tinanggap ko din sila.

Ngunit ang daya naman ng tadhana. Kung kailan naman nagiging masaya na ulit ako na hindi nag-iisa, saka naman ulit kukunin sila ng paisa-isa. At hindi ko matanggap. Dahil pati si Ria, gusto rin nitong kunin.

“Akala ko ba hindi mo ako iiwan?”

“Sandali lang naman ako mawawala. Babalik din ako.”

“Sandali?,” sarkastiko akong ngumiti. “Lahat kayo ganyan ang sinasabi. Sandali lang. Pero hindi na ako binabalikan.”

“Belle…”, malungkot na sambit nito.

Umorder ako ng isang beer.

“Ano ‘yan?” tanong nito.

“Beer. Hindi mo ba nakikita?”

“Hindi ka umiinom Belle. Tigilan mo nga ‘yan.” Pilit nito iyong inagaw sa akin.

“Ano bang pakialam mo? Eh pare-pareho lang naman kayo!”

Hindi na n’ya pa tinangkang agawin sa akin ang hawak kong beer. Hinayaan na n’ya akong uminom. Tinitigan ko s’ya. Tila s’ya balisa. Hindi ko alam kung dahil sa pag-inom ko o may iba pang dahilan.

“May malubha akong karamdaman. Kaya kailangan kong umalis para magpagamot.”, sabi nito pagkaraan.

Ilang sandali na tila tumigil sa pag-inog ang paligid ko. Pati ang kamay kong nakahawak sa bote na tinutungga ko ay nabitin sa ere.

“I’m sorry Belle.”, nangilid ang luha sa mga mata nito. “Hindi ko sana sasabihin sa’yo. Pero naalala ko kung paano ka nagalit ng hindi mo nalaman na parehong maysakit ang mga magulang mo.”

Hindi ako nakapagsalita. Hindi ko alam ang sasabihin ko. Hindi ko gustong paniwalaan ang narinig ko. Nahihirapan akong intindihin ang sinabi ni Ria.

“Belle…”

Napailing ako. Sabay tungga sa beer. Nararamdaman ko ang pag-init ng gilid ng aking mga mata. Mukhang iiyak na naman ako. Hindi. Hindi pwedeng mangyari ito.

“Kuya, isa pa nga.”

“Tama na Belle. Baka malasing ka na.”

“Anong tama na? Bakit? May nakinig ba sa akin nung sinabi kong tama na?”, asik ko kay Ria.”Bakit sige pa rin ang tadhana kahit na sinabi ko ng hindi ko na kaya?”

Napatigil si Ria. Tumaas ba ang timbre ng boses ko? Hindi ko alam. Wala na akong pakialam.

“Bakit ganun Ria? Belle ang pangalan ko. Belle – maganda. Pero kabaliktaran naman ng buhay ko!,” tumingin ako sa taas. Pilit na pinipigilan ang mga luhang kumakawala mula sa aking mga mata. “Masama ba ako?”

“Hindi Belle. Napakabait mo nga.”

“Oh baka naman may kakambal akong kamalasan. Ang kulit mo kasi Ria. Bakit ba nakipagkaibigan ka pa sa akin? Sanay naman ako na mag-isa lang.”

“Para kang sira. Hindi mo naman kasalanan ang mga ganitong bagay. Kung nangyayari man ang mga ito, tiyak na may dahilan. At walang sinuman na sumisisi sa’yo. Tandaan mo ‘yan Belle.”

“Ria! Belle!.”

Kapwa kami napalingon sa tumawag sa amin. Si Jim. Nagtatanong ang mga matang tumingin ako kay Ria.

“Nag-aalala lang ako. Nakakailan ka na kasi.”, paliwanag nito.

“Anong nangyayari dito?,” tanong ni Jim.

Hindi ko s’ya pinansin at ipinagpatuloy ang pag-inom. Ngunit naagaw ni Jim ang hawak ko.

“Ano ba?”, singhal ko sa kanya.

“Anong ano ba? Ikaw ang tatanungin ko. Ano bang problema?”

Problema ko ang buhay ko! Isisigaw ko sana sa kanya. Ngunit walang namutawi sa aking bibig. Nakatingin lang ako sa kanya. Sa kanila ni Ria. Sa isip ko ay nagsasalimbayan ang mga tagpo na hindi ko alam kung papaano ko nagawang lagpasan. Ang pag-iisa ko mula ng ako ay bata pa, ang pagkamatay ng aking tatay, ang pagkakaroon ng sakit ng aking nanay, at ngayon, si Ria naman. Unti-unti, hindi ko na napigilan pa ang emosyon na nagpapasikip sa aking dibdib. Tuluyan ng kumawala ang mga luha sa aking mga mata. Kasabay ng mahinang impit ng aking pag-iyak.

Niyakap ako ni Jim. At inalo ni Ria.

“Pagod na ako. Hindi ko na alam kung kakayanin ko pa.”

“Nandito lang kami para sa’yo Belle. ‘Di ba nga habang may buhay may pag-asa pa? At lahat ng problema, may solusyon. Tiwala lang.”

Kumalas ako mula sa pagkakayakap ni Jim.

“Lagi na lang ba ako aasa? Hanggang kailan?”

“Maghihimala ang langit. Maghintay ka lang.”, puno ng pag-asang sabi ni Ria.

“Himala? Hanggang ngayon, naghihintay ka pa rin ng himala?”

Muli akong tumingin sa kanilang dalawa.

“Siguro nga. Ganito talaga ang tadhana ko.” Kinuha ko ang mga gamit ko at akmang aalis na. Hinawakan ako ni Jim.

“Saan ka pupunta? Ihahatid na kita.,” sabi nito.

Inalis ko ang pagkakahawak niya sa akin at pinilit na tumayo kahit na pakiramdam ko ay mabubuway ako.

“Huwag na. Kaya ko naman mag-isa. Sanay na ako.”, pinilit kong magpakatatag kahit na parang bibigay na talaga ako. “Huwag na huwag n’yo akong susundan.”

Walang lingon likod akong lumisan sa lugar na iyon. Nagtatapang-tapangan, dahil kailangan.

“Belle.”

Bumalik ang isip ko sa kasalukuyan pagkarinig sa aking pangalan. Agad kong pinahid ang mga luha kong nag-uunahan kanina sa pag-agos.

“Anong ginagawa mo dito?”

“Hindi mo sinasagot ang mga tawag ko. Nag-aalala lang ako sa’yo.”

Lumapit si Jim papunta sa kinaroroonan ko. Huminto s’ya at naupo sa tapat ng kinauupuan ko.

“Kamusta si Ria?,” wala sa loob na tanong ko.

“Nag-aalala din sa’yo. Pumunta s’ya kanina pero sabi n’ya tulog ka pa daw kaya hinayaan ka na lang n’ya.”

“Nasabi nga sa akin ni nanay.”

Namayani ang katahimikan.
Hinihintay ko na may sabihin si Jim. O ako ba ang hinihintay n’ya na magsalita?

Tumingin ako sa kanya. Nang makita na sa iba s’ya nakatingin ay sinamantala ko ito upang titigan s’ya. Bakas ang kawalan ng tulog sa gwapo nitong mukha. Kanina habang binabalikan ko ang pangyayari kahapon, naalala ko na hindi ako nakipaghiwalay sa kanya. Marahil ay dahil hindi ko kaya. Mahal ko si Jim. At ‘di iilang beses na n’yang napatunayan na mahal n’ya ako. Katulad ni Ria, isa s’ya sa bumaklas ng rehas ng mundo ng aking pag-iisa. Hindi na para balikan ko kung papaano naging kami. Ngunit sapat nang ipaalam ko na hindi s’ya papayag na muli akong makulong sa dati kong mundo na wala akong kasama.

Lumipat ang tingin niya sa akin. Nagtama ang aming paningin. At ito na naman. Nagsisimula na naman kaming mangusap gamit ang aming mga mata. Bigla akong napangiti. Ngunit ngiti na may lungkot.

“Patawad. Napakamakasarili ko na umalis ako kagabi ng mag-isa. Hindi ko man lamang inisip na nag-aalala kayo sa akin.”, tanging nasambit ko.

Ngumiti din ng bahagya si Jim.

“Tinotopak ka na naman ba?,” tanong nito na may halong pang-aasar. Maya-maya ay sumeryoso ito. “Mamaya na ang alis ni Ria.”

Hindi ako nakasagot. Sariwa pa rin ang sakit na dulot ng nalaman ko tungkol sa kaibigan ko.

“Jim, bakit ganun? Bakit binibigyan ako ng mga minamahal ko, tapos kukunin din naman? Nakatadhana ba ako na mag-isa? Iiwan mo rin ba ako balang-araw?”, umiwas ako ng tingin sa kanya. “Natatakot ako Jim. Hindi ko alam kung bakit lagi na lang ako pinaparusahan. Ano bang mali ang ginagawa ko?”

Lumapit s’ya sa akin. Tinabihan ako sa duyan at masuyong niyakap.

“Ssshh. Wala kang ginagawang mali. Hindi ka pinaparusahan. Nagkakataon lang ang lahat. At hindi kita iiwan. Walang may gusto na iwan ka.”, pag-aalo nito.

“Ang sama naman ng pagkakataon. Bakit ganun s’ya magbiro? Bakit sa akin pa?”

“Dahil malakas ka Belle. Matapang ka. Kahit anong pagsubok, nakakaya mong lagpasan. Hindi naman ito ibibigay sa’yo kung hindi mo makakaya. Ang tatag mo. At pinapahanga mo akong lalo dahil dun.”

“May hangganan ako. At sa tingin ko, narating ko na ‘yun. Hindi ko na kaya.”

“Ngayon ka pa ba susuko? Ngayon kung kailan mas kailangan ka ng kaibigan mo at ng mama mo?”, masuyong pagpapalakas ng loob ni Jim sa akin. “hindi ganyan ang Belle na nakilala ko. Ang Belle na kilala ko, mas maraming pagsubok, mas tumatapang. Lumalaban. Wala sa bokabularyo n’ya ang pagsuko. At iyon ang mas lalong nagpapaganda sa kanya. Nandito lang ako para sa’yo Belle. You still have me. Tama na ‘yang pag-iyak. Wala pa namang namamatay. Gagaling pa si Ria. Isang kalabaw din ‘yun eh.”

Natawa ako sa pagtawag niya ng kalabaw kay Ria. Siguradong magagalit na naman ‘yun kung narinig iyon.

“See? Mas maganda ka kapag nakangiti.”

“Salamat Jim.”, nakangiting tugon ko sa kanya. “sadyang mahirap lang sa kalooban na malaman ang ganoong kalagayan ng mga mahal mo sa buhay. At wala kang magawa para sa kanila. Naghihintay lang ako ng himala. Na hindi ko alam kung saan ko hahagilapin. Kung saan ba ito manggagaling.”

“Sa taas Belle. ‘Di ba sa Kanya naman nanggagaling ang lahat?”

Tumingala ako at dahan dahang ipinikit ang aking mga mata. Umusal ako ng maikling panalangin. Biglang lumuwag ang bigat na aking nararamdaman. Oo nga. Nakalimot ako. Kailan ko ba ito huling ginawa? Ang tumawag at humingi ng tulong sa nasa Itaas? Lagi na itong nababanggit ni Ria, ngunit lagi ko lang nababalewala. Siguro dahil akala ko, pinabayaan na N’ya ako kaya hindi na ako tumatawag sa Kanya. Pero nagkakamali pala ako. Dahil kung pinabayaan nga Niya ako, malamang wala na ako ngayon dahil sa bigat ng mga pinagdaanan ko.

“May tanim ka pala ditong mangga? Buti tumubo dito.”

Agad akong nagmulat ng paningin pagkarinig sa sinabi ni Jim. Hinanap ko ang tinutukoy niyang mangga.

Totoo nga. Sa paligid ng mga mabato at tuyong lupa ay sumibol ang isang maliit na halaman.

“Mangga ni Ria.”, mahinang usal ko. “Ang galing!”

“Ano ‘yun?”, tanong ni Jim na nagtataka.

Hindi ko s’ya pinansin. Nilapitan ko ang sumibol na halaman.

“Makikita mo. Papatunayan ko sa’yo na may himala.” Malinaw pa sa ala-ala ko na binanggit ito ni Ria.

Tama ka nga Ria. May himala pa.

Hangga’t may lumalaban para mabuhay, may pag-asa pa.

“Isa na lang! Isa na lang! Lalarga na! Pogi, sakay na!” sigaw ng isang barker kay Nath. Kanina pa kasi siya palakad-lakad malapit sa sakayan ng dyip papuntang kalye Mapaghimala. Hindi siya sigurado kung tutuloy ba siyang pumunta doon o hindi. Nakakapagdalawang isip kasi ang reputasyon ng mga taong nakatira sa lugar na iyon.

Reporter si Nath sa isang sikat na tv station pero hanggang ngayon ay hindi pa rin siya nabibigyan ng magandang break. Kadalasan sa mga binibigay na assignment sa kanya ay nagkakaroon ng aberya kaya naman kinausap na siya ng head nila. Matatanggal daw siya sa trabaho kung hindi siya makagagawa ng isang magandang balita. Kailangan daw niyang humanap ng sarili niyang subject at gumawa ng materials mula rito. At ewan ba niya at ang kalye Mapaghimala pa ang naisipan niyang gawing subject.

Bumuntong hininga siya bago sumakay sa dyip na siya na lang yata ang hinihintay.

“Manong, sa kalye Mapaghimala po.” Napatingin halos lahat ng pasahero pati na rin ang drayber sa kanya. Na para bang tinubuan siya ng isang ulo at kitang-kita ang gulat sa mga mukha ng mga ito.

Nang makabawi ang drayber sa gulat ay mabilis siyang binigyan ng sukli at pinaandar ang dyip. Naramdaman din niyang biglang lumuwag ang kinauupuan at nang tingnan niya ang mga katabi ay kabaliktaran ng kanina, lahat ay umiiwas ng tingin.

“Nakikita mo ba ang kalyeng ‘yan na abandonado na at may harang?” Turo ng drayber nang itigil nito ang sasakyan.

“Opo, ‘yan na po ba ang kalye Mapaghimala?” nagtatakang tanong niya. Parang malabong magkaroon ng tao doon dahil abandonado na ang daan. Matataas pa ang mga talahib sa magkabilang gilid nito at may harang na bakal.

“Hindi pa ‘yan. Kalye Sto. Entierro ‘yan, sa dulo nang daan na ‘yan ay ang kalye Mapaghimala. Wala nang dumadaretsong sasakyan doon kaya kailangan mong lakarin. Pumasok ka lang sa mga harang na ‘yan, alam ko pwedeng ilihis ang iba sa mga ‘yan. Buti na lang at alas-tres pa lang ng hapon kaya tirik na tirik pa ang araw at hindi madilim ang lalakarin mo,” pagbibigay direksyon ng matanda sa kanya.

“Sige po. Salamat po, Manong.” Bumaba na siya ng dyip at pinagmasdan maigi ang paligid.

“Iho, kung hindi naman ganoon kaimportante ang pakay mo, umuwi ka na lang. Delikado rito.” Paalala pa nito sa kanya.

“Kailangan po ito, Manong. Kaya ko po,” sagot niya rito.

Tumango lang ang drayber bago umalis at iniwan siya.

Sinundan niya ang turo sa kanya ng drayber kanina. Inilihis ang ilang mga bakal na harang na may taas hanggang bewang niya. Sementado ang daan kaya’t katakatakang hindi na ito dinadaanan ng iba. May mga iilang bahay sa gilid ng daan pero lahat ay may sira na at abandonado, nagtataasan rin ang mga talahib sa gilid ng daan at paikot sa mga bahay. Wala rin siyang napansing mga poste ng ilaw sa daan kaya natitiyak niyang tama ang drayber kanina, magiging sobrang dilim ng lugar na iyon pagsapit ng gabi.

Wala siyang naririnig sa paligid kundi ang pag-ihip ng hangin at pagsayaw ng talahiban. Pakiramdan niya’y ilang kilometro na ang nalakad niya ngunit ni anino ng Kalye Mapaghimala ay wala siyang nakita.

Tumigil siya saglit para kunin ang tubig sa kanyang dalang bag. Habang umiinom ay may narinig siyang mga hagikgikan ng mga bata. Nabuhayan tuloy ulit siya ng loob. Mukhang malapit na niyang makita ang Kalye Mapaghimala.

“’Wag ka diyan! Mali ‘yan! Dapat iwasan mo ‘yung box na kinalalagyan ng pamato mo. Tapos isang paa bawat box. ‘Wag kang madaya!”

Sinundan niya ang ingay na narinig niya hanggang makarating siya sa isang daan pakanan. Sa likod ng talahiban makikita ang kalye Mapaghimala.

Ayon sa balibalita, lahat daw ng mga bagong laya sa kulungan o ‘di kaya naman daw ay mga kriminal na may kapit sa mga matataas na politiko sa gobyerno at hindi maipakulong ang pinapatapon sa lugar na iyon. ‘Yun na rin yata ang pinakaliblib at pinakamalayong kalye ng lungsod nila. Ang sabi-sabi pa ng iba’y kapag pumunta ka raw sa lugar na iyon ay hindi ka na makakauwi pa. Wala pa namang napapatunayan sa mga haka-haka sa lugar na ‘yon ngunit natatakot pa rin siya.

Pero taliwas sa nababalitaan niya ang kaganapan sa kalye Mapaghimala. Buhay na buhay ang kalye, kaliwa’t kanan ang iba’t ibang laki ng mga bahay. Naglalaro ang mga bata sa gitna ng sementadong daan. May ilang mga kababaihan ang nagkukwentuhan sa tapat ng mga bahay. May mga nag-iinuman sa kabilang banda. Halos walang pinagkaiba ang kalyeng ito sa mga kalye sa bayan. Hindi makita ni Nath ang panget na imaheng nakapaikot sa kalyeng kanyang kinatatayuan ngayon.

“May dayo!” malakas na sigaw ng isa sa mga batang naglalaro.

Magkakasunod na bumaling sa kanya ang lahat ng mga tao sa daan, may mga nagsilabasan pa nga sa mga bahay upang tingnan siya. Natigil sa tawanan ang mga nag-iinuman at tumayo upang makita siya. Iba’t iba ang pinakitang reaksyon ng mga tao. Karamihan ay para bang nabigla, may parang naaawa at meron ring masaya.

“Bagong salta?” Hindi niya namalayan ang isang babaeng lumapit sa kanya.

“Hindi,” alangang sagot niya rito.

“Eh anong kailangan mo rito?” natatakang tanong nito.

“May pwede ba akong makausap tungkol sa kwento ng lugar ninyo?”

Umiling ito bago siya tiningnan mula ulo hanggang paa, pumalatak pa ito bago siya iniwan.

“Miss!” habol niya rito. Tumigil ito at tiningnan siya muli bago ginalaw ang ulo na para bang sinasabing sumunod siya.

Nang tingnan niya ang mga tao sa paligid ay nagsibalikan na ang mga ito sa mga kanya-kanyang gawain.

Dinala siya ng babae sa nag-iisang bahay sa dulo ng kalye Mapaghimala. Mahaba-haba rin ang nilakad nila, ang kalyeng tinatawag nila ay hindi na mukhang kalye kundi parang isang baranggay na nakatago sa mata ng karamihan, hindi na nga bagay ang kalye sa pangalan nito. Wala ng sasakyang dumaraan doon at tanging bisikleta na lang ginagamit ng mga tao. Mapapansin din sa dinaanan nila ang malalawak na bukid.

“Kaninong bahay ‘to?” tanong niya sa babae.

May kalumaan ang bahay. Katamtaman lang ang laki at napapaikutan ng iba’t ibang maliliit na halaman.

“Kay Tatang Elmo, siya ang pinakamatanda at pinakamatagal na nanirahan sa lugar na ‘to. Siya ang makakasagot sa lahat ng katanungan mo. Paalala lang, kalat na kalat naman siguro kung anong kayang gawin ng mga tao sa lugar namin. Kaya mag-ingat ka sa ikikilos mo at umalis ka na agad pagkatapos ng pakay mo.” Iniwan siya agad nito.

Dumaretso ito sa pintuan ng bahay at kumatok nang tatlong beses.

“Tatang Elmo, may magpapakwento na naman sa inyo! May pinadala na naman sila para sirain ang imahe ng lugar natin. Paki kwentuhan na lang ho para makauwi na agad.”

Naglakad na ito pabalik sa kanya at inirapan siya bago siya nilagpasan.

Hindi rin nagtagal at bumungad sa kanya ang isang matandang lalaki. Dala ng katandaan ay may kapayatan na ang pangangatawan nito, puti na ang manipis nitong buhok at balbas. Mabagal na rin itong kumilos pero bakas pa rin sa mukha ang kaginhawaan.

“Halika rito,” anyaya sa kanya ng matanda at ginaya siya sa likod bahay. Pinaupo siya sa pandalawahang mesa nito na gawa rin sa kahoy, mula roon ay kitang-kita ang mas malawak na bukirin. May iilan pang mga tao sa bukid na nagtatrabaho at nagtatawanan pa ang ilan.

“Anong pangalan mo, iho?” Pagkuha ng matanda sa atensyon niya bago umupo sa tapat niya.

“Nathan po, reporter po ako sa TvM. Gusto ko lang po sana malaman ang kwento ng lugar ninyo at hihingi na rin po ako ng permisong kumuha ng mga larawan.” Gustong-gusto na niyang kumuha ng mga larawan kanina ngunit nagdalawang-isip siya at baka ‘di magustuhan ng mga tao rito ang balak niya.

“Iho, kaya kong ibigay ang kwento at permisong gusto mo pero sa tingin ko’y walang silbi rin ang mga makukuha mo rito. Hindi rin mailalabas ang tunay na kwento ng lugar na ‘to.”

“Bakit n’yo naman po nasabi, Tatang? Tapat po akong reporter at ilalabas ko po ang buong katotohanan sa lugar na ‘to.” Matapang na pahayag niya. Aaminin niyang madali siyang matakot sa maraming bagay, dahilan na rin ‘yun kung bakit siya pumapalpak madalas sa trabaho niya, kaya naman gagawin niya ang lahat ng paraan malabanan lang ang takot na ‘yun at nang makabawi sa mga kapalpakan niya.

“Hindi ikaw ang una at sana’y huli nang reporter na nagpunta rito. Marami-rami na ring mga katulad mo ang nagtangkang tuklasin ang tunay na hiwaga ng lugar namin ngunit wala ni isang nagtagumpay. Paano mo nasasabing mailalabas mo ang katotohanan? Hindi ba’t katulad ka rin nila? Dalawa lang naman ang pwedeng mangyari sa’yo pagkatapos mong matuklasan ang lahat. Mananahimik ka habang buhay o patatahimikin ka nila.” Napalunok siya sa sinabi ng matanda, alam na alam niya kung ano ang tinutukoy nito.

“Naiintindihan ko po at sa totoo lang po’y natatakot ako sa mangyayari pero kailangan ko po ito at naniniwala akong kailangan n’yo rin ako. ” Napatitig ang matanda sa kanya at kalauna’y napailing nang mapagmasdan ang kanyang mukha.

“Hindi ka makakatakas sa mga galamay nila at kung papalarin ka ma’y wala ka ring mapakikinabangan sa mga makukuha mo rito. Isang himala lang ang makakapagpalaya sa katotohanan. Umuwi ka na at kalimutan mo na ang kalye Mapaghimala.” Tumayo ito at akmang iiwan na siya.

“Malay po ninyo, ako na ang himalang pinadala ng kalye ninyo para sa inyo. Ayaw n’yo po bang malinawan ang mga tao sa kung anong meron sa lugar na ‘to? Gusto n’yo na lang po bang habang buhay na makulong dito? Kaninang unang beses kong tumapak dito, dun ako napatanong. Bakit ninyo hinahayaan makulong rito? Bakit hinahayaan ninyong katakutan kayo ng mga tao dahil sa maling balita? Dahil sa nakikita ko po, walang pinagkaiba ang lugar ninyo sa mga lugar sa bayan. ” Huminto ang matanda at bumaling sa kanya. Iniisip marahil nito kung seryoso ba siya sa mga sinasabi. Ngunit nanatili lamang itong walang imik.

“Tatang Elmo, hindi po ako mangangako sa inyong magtatagumpay ako pero pagkatiwalaan po ninyo ako. Kailangan ko po ito at alam kong kailangan n’yo rin,” determinadong saad niya.

Bumuntong hininga ang matanda at naglakad ulit pabalik sa kinauupuan nito kanina. Tumanaw ito sa tinatanaw niya kanina. Wala na ang mga magbubukid kanina at kinakain na ng dilim ang kalangitan.

“Pagbibigyan kita. Sana nga’y ikaw na at hindi ka matulad sa iba,” sabi nito habang nakatanaw pa rin sa bukid.

Inilabas niya ang camera at recorder na dala niya.

***

“Labingpitong taong gulang ako nang lumipat kami rito ng mga magulang ko. Kalye Mapaghimala na ang tawag sa kalyeng nilakaran mo kanina patungo rito sa bahay ko. Wala pa noong nakatira rito kundi kami lang, gamit ang kakaunting pera’y binili nang tatay ko ang bukiring ito,” nilahad ng matanda ang dalawang kamay sa harapan nila patungo sa bukid.

“Walang gaanong dumaraang mga sasakyan dito dahil heto na ang dulong bahagi ng bayan natin at puro mga bukid na ang makikita. Hanggang dumating sina Mrs. Tamayo. Kilala mo ba siya?” tanong nito sa kanya at tumango lang siya rito bilang sagot.

“Siya po ang asawa nang dating mayor na si Mayor Bernard Tamayo, isa sa pinaniniwalaang jueteng lord sa bansa,” sagot niya rito.

“Nang mamatay si Mayor Bernard ay nalugi ang lahat ng negosyo ng pamilya nila at ang tanging natira ay ang lupaing katabi ng bahay namin. Dito na napili ni Mrs. Tamayo na mamuhay kasama ang nag-iisa niyang anak, malayo sa gulo ng bayan at mata ng mga tao. Ang kaso’y hindi natapos doon ang kwento ng mga tamayo sa pulitika. Sinundan hanggang rito ang mag-ina nang mga pumatay kay Mayor Bernard. Sariwa pa sa pandinig ko ang tatlong putok ng baril na muntik nang pumatay noon sa anak ni Mrs. Tamayo. Hindi namin alam at tanging si Mrs. Tamayo lang ang nakakaalam kung bakit tumigil ang mga pagbabanta sa buhay nila. Isa lang ang sigurado, may kapit siya sa gobyerno kaya nama’y walang makakanti sa kanya.

“Hindi nagtagal ay may bagong kapitbahay kami sa tapat ng bahay namin. Si Gardo. Isang bagong laya sa kulungan. Nakulong sa salang pagpatay pero makalipas ang ilang taon ay nakalaya rin. Hindi ko na alam kung paanong nabili niya ang lupa sa tapat namin, ang natatandaan ko na lang ay noong matapos niya ang ginagawang simpleng bahay ay dinala niya ang buong pamilya niya rito at dito na nanirahan.

“Lumipas pa ang ilang taon ay may dumating ulit, kaibigan ni Gardo sa kulungan, lumaya rin at walang matitirhan kaya naman inalok nito ang lugar namin. Wala namang may-ari sa lupang narito kundi ang gobyerno kaya naman lakas loob silanng nagtayo ng mga kubo.

“Isang gabi, may tinapon na binata sa talahiban sa bukid namin. Halos wala nang buhay at tadtad ng bala sa katawan. Duguan. May nakasabit na karatula sa leeg na nagsasabing nagdodroga raw ito. Wala kaming magawa kundi ang panoorin na lang itong mamatay dahil walang gustong tumulong. Ayaw naming madamay sa kung ano man ang kinasasangkutan nitong gulo. Pare-pareho naming alam na mahirap banggain ang kung sino mang hayop na gumawa n’on sa batang ‘yun. Alam ni Mrs. Tamayo na hindi siya maaaring makialam. Ang mga katulad naman ni Gardo ay hindi pagkakatiwalaan ng mga kinauukulan at natitiyak nilang, sila ang pagbibintangan. At kami, natatakot kami ng pamilya ko kaya’t walang nagsalita sa amin. Hindi na iyon naulit ngunit nabalutan na ng takot ang mga taong nakatira malapit dito.

“Hanggang dumating rito sa amin si Edmond. Isang leader ng isang grupong nagsusulong ng pagbabago para sa mga taong biktima lang din ng lipunan. Bumili siya ng isang malaking lupain sa tabing lupa ni Mrs. Tamayo. Doon, pinatira niya ang mga kabataang sinusuka na ng bayan dahil ang turing sa kanila’y mga kriminal. Mga kabataang wala na ngang silbi’y nakukuha pang magnakaw at pumatay. Paunti-unti, napuno na ng halakhakan ang daan. Nagkaroon na ng buhay ang kahabaan ng kalye Mapaghimala.

“Dito, natagpuan nila ang kapayapaang hindi maibibigay ng ibang lugar. Pero tulad ng iba, hindi perpekto ang lugar namin. May iilang umalis din dahil malayo sa buhay na kinagisnan nila pero karamihan nama’y nagkaroon na ng pamilya at dito na namuhay hangga ngayon.”

Namayani saglit ang katahimikan bago nakapagtanong si Nath sa matanda.

“Kayo po, Tatang Elmo, bakit hindi po kayo umalis dito? Hindi po ba kayo natatakot sa mga kapitbahay ninyo?”

Ngumiti lang ang matanda sa kanya at umiling.

“Naisipan ko rin umalis noon, lalo na nang dumalas ang punta ng mga pulis dito. Pinagbibintangan nang kung ano-ano ang mga nakatira rito. May nagnakaw daw sa mga tindahan. May mga nang-holdap daw. Isang beses nga’y akala ko’y may papatayin ulit sila dahil sa bintang nilang may nagdodroga rito. Doon ako mas lalong natakot, pero ayaw ng tatay kong umalis, ano na lang daw mangyayari sa bukid namin kung iiwan namin. Sa totoo lang, hindi ako takot sa mga kapitbahay ko rito, mas takot ako sa mga kinauukulang dadampot ng kung sino mula rito para lang pagtakpan ang isang bagay na hindi nila mahanapan ng solusyon. Kung ako ang tatanungin, mas nakakatakot ang mundo sa labas ng kalyeng ito, hindi dapat kami ang katakutan ng mga tao kundi sila mismo. Totoong may mga hindi magandang nakaraan ang karamihan ng mga tao rito pero ni isa sa mga bintang nila’y walang napapatunayan. Tinanim na ng mga tao sa labas na sila ang mabuti at kami rito ang masama.” Nang tingnan ni Nath ang mukha ng matanda’y bakas doon ang kapaguran. Hindi niya alam kung pagod dahil sa katandaan o pagod dahil sa mga bagay na pinaglalaban nito na wala namang nakikinig. Sa tagal niyang reporter ay ngayon lang siya nag-alangang magtanong.

“Tatang, sa tagal na pong ganito ang sitwasyon dito, sa dami nang naging Presidente ang bansa, bakit po walang nagbabago? Hindi po ba kayo nagtangka man lang umapela sa gobyerno upang bigyan kayo ng pantay na karapatan?”

“Sino ba ang ayaw ng pagbabago, iho? Lahat ng paraan ay sinubukan na namin ngunit bingi ang gobyerno para sa mga tulad ng mga tao rito. Hindi sila naniniwalang kayang magbago ng mga kriminal na tinapon nila rito.

“Sa ngayon, masaya na ang lahat ng mga naninirahan dito. Gaano man kalaking pagbabago ang gawin ng mga mamamayan ng Kalye Mapaghimala hinding-hindi kami matatangap ng mga tagalabas. Tanging himala na lamang ang natitirang paraan upang magbago ang tingin nila sa amin dito. At hindi na namin inaasahang dumating ang himalang ‘yon tulad nang hindi ko na rin inaasahang magtatagumpay ka sa paglinis ng pangalanan ng lugar namin. Dahil para sa karamihan sa mga tao rito, ang himalang ‘yon ay ito mismong kalye Mapaghimala. Sa kalye lang na ito nila nakita ang pagtanggap at pag-unawang hindi kayang ibigay ng iba. Dito sa lugar namin, nagkakaintindihan ang bawat isa. Gaano man kagulo ang bayang meron tayo, naniniwala akong mananatiling kanlungan namin ang kahabaan ng Kalye Mapaghimala.”

Marami pang tanong si Nath ngunit nakita na niya sa mata ng matanda na wala na itong sasabihin pa sa kanya.

“Tatang…” hindi na niya natapos ang itatanong nang tumayo na ito.

“Hanggang dito na lang ang maikukwento ko sa’yo, iho. Gaano man kahaba o gaano man kalalim ang kwentong ibibigay ko sa’yo, sa huli, hindi pa rin magbabago ang tingin ninyo sa mga tao rito. Mga kriminal na hinding-hindi magbabago at mananakit lagi sa inyo. ‘Wag ka nang umuwi, magpahinga ka na rito at maaga ka na lang umalis. Maghahanda ako saglit ng hapunan natin.” Iniwan siya ng matanda roon.

Hindi siya kuntento. Gusto pa niyang alamin ang kwento nang lugar na iyon. Paanong nasabi ng matanda na hindi kailan man mailalathala ang ano mang kwentong makukuha niya. Gusto niyang tuklasin ang hiwaga sa likod ng mga paalala ng matanda.

“Tatang Elmo, saglit po…” akmang susundan niya ang matanda nang may matigas na bagay na tumama sa ulo niya at nawalan siya ng malay.

***

“Tatang Elmo, nakauwi po ba ‘yung dayo kahapon?” nag-aalalang tanong ni Maricris, ang dalagang naghatid kay Nath sa bahay ni Tatang Elmo.

“Hindi. Tulad ng dati, kinuha siya ulit nila,” malungkot na sagot ng matanda.

WAKAS