Ang daang naghahatid sa kanila sa labasan ay nasisilungan ng mga tagpi-tagping bubong na yari sa mga lumang yero at karton. Mga giray na dampa na halos humalik na sa putikang esterong iyon. Ang kanilang bahay ay doon pa sa pinakadulo ng looban. Iyon ang kinagisnan nyang daigdig.

“Jose… sandali!” protesta niya sa kababata. “Ang bilis mo namang maglakad.”

“Dalian natin. Baka hindi natin maabutan si Mr. Moreno”.

Saktong iniluwa na sila ng makipot na bukana ng looban. Ilang sandali pa’y nag-aabang na sila ng sasakyan papuntang San Juan. Lumapit ng bahagya si Ador kay Jose at halos pabulong na nagsalita.

“N-Natatakot ako.”

“Kailangan mo ng pera ‘di ba?”

“O-Oo, pero kinakabahan pa rin ako.”

“Aba’y mag-isip ka muna. Mas mahirap kung pagdating natin doon ay saka ka umurong.”

“Mabait ba itong si Mr. Moreno?”

“Hindi ko alam. Minsan lang kaming nagkita..”

Ang tatay ni Ador ay maton sa looban. Sugarol. Lasenggero. Pero noon ‘yon. Ngayon ay tinalo at iginupo na ito ng alak. Ang nanay naman niya, dakilang labandera. Pero ‘yon ay kung masuwerteng may tanggap na labada. Kapag wala, wala din silang pera. Wala ring pambili ng pagkain. Mahirap talaga ang buhay sa lungsod. Lahat binibili. Bawat kilos binabayaran. Pero maging sa probinsya nila ay ganun din ang buhay. At kapag minalas ka ay madadamay ka pa sa barilan sa pagitan ng AFP at NPA.

Ngayon nga ay may sakit ang tatay niya. Isang buwan na itong nakahiga sa papag. Kailangan niya ng pera para maidala ito sa ospital. Naawa na siya sa nanay niya dahil malapit ng magkakalyo ang mga kamay nito sa kalalaba pero nagkukulang pa rin ito para pambili ng gamot.

Kaya nag desisyon siya. Kahapon nasabi niya sa baklang bugaw na si Jose ang problema niya tungkol sa pera. Madali lang daw iyon sabi nito dahil marami siyang kilalang mga big time gays na handing magbayad ng malaking halaga, matugunan lang ang pangangailangan nila.

Dating nagtatrabaho si Ador bilang isang crew sa isang fastfood chain. Subalit hindi naman nagpepermanente ang mga tauhan doon. Hindi rin siya maka-apply sa iba kasi di naman siya tapos ng high school.

“Noon ko pa naman sinabi sa ‘yo na mag-iba ka na ng trabaho. Aba, iba na ang panahon ngayon. Gamitin mo ang utak mo. Syang pa naman ,yang katawan at itsura mo,” sabi niJose. Rush hour kaya nahirapan ang dalawa na makasakay ng taxi. Inis na inis si Jose kaya nang huminto ay binirahan kaagad nito ng salampak sa taxi. Huminga ito ng malalim at pumikit.

“Saan ho tayo?” tanong ng driver.

“Diretso lang ho tayo,” sagot naman ni Jose.

“Aba’y mahirap ho yung deritso lang, baka mabangga po tayo.”

Parehong pilosopo pero lamang ang katarayan ng bakla. Pero imbes na magtalo ay si Ador na mismo ang nakiusap kay Jose na sabihin na lang sa driver kung saan sa San Juan ang kanilang pupuntahan. Habang tumatakbo ang sasakyan, patuloy sa nag-iisip si Ador. Alam niyang maling-mali ang kanyang gagawin. Pero ano ang magagawa niya? Hahayaan na lang ba niyang matigok ang tatay niya?

Muli niyang binulungan si Jose.

“Jose, may pera ka pa ba diyan?”

“Bakit?”

“Basta…”

“Meron pa naman. Bakit nga?”

Idinikit niya ang bibig sa tenga ni Jose. Pabulong.

“Punta kaya muna tayo sa motel.”

Hindi maintindihan ni Jose ang ibig sabihin ni Ador. Binulungan niya muli ang bakla.

“Ibig mo sabihin, wala ka pang karanasan? Virgin ka pa?”

“Sshhh..Wag ka maingay.”

“Eh bakit nagpapabugaw ka sa akin, wala ka palang karanasan?”

“Eh, wala na akong ibang magawa. Kailangan ko ng pera.”

Saglit siyang hinagod ng tingin ni Jose. Hinding-hindi ito makapaniwala sa sinabi ni Ador. Kung pagmamasdan kasi siya ay hindi ka na magdadalawang isip na marami na siyang naging experience.

“Boss, liko muna tayo riyan sa kalyeng papuntang Sta. Mesa.”

Naintindihan naman agad ‘yon ng driver. Eksakto naman at hindi pa sila nakakaliko patungong UERM. Saglit lang, nasa silid na sila ng isang motel.

“’Di ba naging boyfriend ka nu’ng may-ari ng isang malaking parlor sa labasan, ‘yung si… sino nga ba ‘yon?”

“Oo, pero hindi nagtagal ng isang lingo, natakot kasi ako nu’ng bigla na lang niyang isinarado ‘yung parlor at inutusan akong umakyat sa itaas.”

“Paano yan wala akong ibabayad sa ‘yo. Sakto lang itong pera kong pambayad dito sa motel.”

“Hindi naman kita sisingilin eh. Gusto ko lang magkaroon ng karanasan bago mo ako dalhin do’n sa Mr. Moreno na ‘yon.”

“Okey, simulan na natin.”
“P-Paano..?” Marahan siyang niyakap ni Jose. Napapikit siya. Nang dumampi ang labi ni Jose, gumanti siya ng halik. Marunong na rin naman siyang humalik. Natutunan niya iyon sa naging girlfriend niyang may-ari ng parlor.

Mayamaya pa’y tinanggal na ni Jose ang T-shirt niya. Isununod ang pantalon. Lumantad dito ang makinis at buong katawan ni Ador. Bumilis ang kanyang paghinga ng idako ni Jose ang mainit na labi nito sa kanyang utong. Nakaramdam siya ng sensasyon. Naging mapangahas na ang kamay ng bakla. Dumako na iyon sa pagitan ng mga hita ni Ador. Napasinghap si Ador nang ipasok ni Jose ang kamay nito sa loob ng kanyang brief. Ilang sandali pa’y malayang-malaya na itong nilalaro ni Jose. Tayung-tayo at tigas na tigas.

Alam nito na oras na para ipalasap kay Ador ang karanasang hinihiling. Subalit naisip nitong ‘di muna niya gagawin ‘yon. Ngayon lang niya ito mapagmamasdang mabuti. Bukod pala sa may magandang mukha at katawan ay may isa pa itong katangian. Hindi akalain ni Jose na magiging ganito ang anyo ng kaangkinan ni Ador. Noong mga bata pa sila at sabay na naliligo sa ulan, ang tingin nito’y pare-pareho lang sila ng laki. Lalong nag-init ang baklang bugaw. Napahigpit ang hawak at bumilis ang paghagod niya sa kaangkinan nito. Muling naglakbay ang mga labi ni Jose. Hanggang sa umabot na ito sa ibaba ng puson ni Ador. Dahan-dahang isinubo ni Jose ang kargada ni Ador.

“Ohh… Jose… Ganyan… Hhhhmmmmmm…

Halos tumirik ang mga mata ni Ador dahil sa sarap. Sa narinig na ungol mula sa kanya, pinagbuti pa ng bakla ang pagtaas-baba rito.

“Jose malapit na ako. Hhhmmmmmp,” impit na ungol ni Ador. “Jooossseeeee…”

Kasabay nito ay ang pag-agos ng sariwang katas ni Ador. Walang sinayang si Jose. ‘Di niya sukat akalain na siya ang makakauna dito. Kung ilang ulit na nilabasan ng katas si Ador. May ilang ulit ding binuhay ito ni Jose. Naging kumpleto at matamis ang karanasang ito ni Ador. Handa na niyang harapin ang mga susunod pang karanasan tulad nito. Subalit… nang lumabas na sila ng motel ay ipinasya na ni Jose na huwag ng ihatid si Ador kay Mr. Moreno. Ang naganap sa pagitan nila kanina ay gumising kay Jose. Hindi na nito hahayaang mapunta sa dilim ang kababata. Tuturuan niya itong malutas ang problema sa mabuting paraan.

Hi guys, gusto ko sanang ibahagi sa inyo tong istorya ko na to so sana, bigyan nyo ko ng chance na mabasa to ng ibang mga readers. Ako si DG, 19, from Central Luzon, at ngayon ay isang engineering student.

Fourth year college na ako ngayon at nag-aaral sa isang state university. Para makapasok sa school, kailangan kong sumakay ng jeep. Ganuon din papauwi.

Masaya yun kasi yung mga classmate mo nung high school eh nakakasakay mo ng jeep at kahit papano eh hindi ka nahuhli sa mga balita tungkol sa kanila. There is one guy, Rafael. Magkaedad kami, pero siguro mas matangkad sya. Moreno sya, singkit, hindi ganuon kalaki yung katawan nya pero may shape ito dahil madalas syang magbasketball. Plus, corps commander sya ng batch namin. Magkaibigan kami high school pa. Hindi gano ka-close pero sapat lang na madalas nyang kakwentuhan ng mga kalibugan at kung anu-ano. College, di rin kami masyadong nagkalayo kasi electronics engineering ako at sya ay civil engineering. Kaya nasa isang building lang kami. Since we are from the same town, iisang jeep lang din ang sinasakyan namin papuntang school, iisang lugar lang din ang pinag-jojogingan namin.

Isang araw, last week of May, nag-jojogging ako. Ayos naman ang lahat. Malapit na rin ako matapos. Isang lap na lang kasi mga one hour na akong nagjojog. Pero nakita ko si Rafael na nagjojogging rin dun sa location. Naka sandong pambasketball lang sya at dahil dun, noon ko lang napansin na sobrang laki ang inimprove nya simula high school. Ang healthy ng braso nya at pati na rin ang legs. Medyo hairy yung legs nya pero hindi disturbing.

Magkapareho kami ng body-type pero mas firm yung sa kanya.

Nagsabay kaming tumakbo at dahil dun, medyo nagextend pa ako sa morning activity ko nun. Haha. Nag-usap kami, tumakbo, naglakad, takbo ulit. Natanung ko sa kanya kung meron silang subject na AutoCad sa darating na semester. Bakasyon kasi nun. Sabi nya, oo naman. Natanung ko sya kasi gusto kong mag-enroll sa subject na yun. Then nag-elaborate lang sya ng ilang details. Tapos sabi ko, may isa din akong subject na gusting kunin. Yung EET (Electrical engineering technology). Hindi alam na meron din pala sila nun. Kasi akala ko wala ang mga civil nun. Pero sabi nya, wag daw akong mag-enroll dun. Saying pera ko. Pahihiramin na lang daw nya ako ng libro. Mas matututo daw ako dun. Sabi ko naman, sige. Natapos ang umagang yun pati ang araw na yun. Hindi ako umasang pahihiramin nya ako ng libro kasi mas gusto ko na lang bumili para at least sa akin yung book. Hindi hiram lang.

July, papasok ako ng school, sumakay ako ng jeep.

Nakasakay ko sya. Pero malayo sya kaya hindi kami masyado nagkausap. Nang papauwi na ako, nagulat ako nang makasakay ko ulit sya. Pero this time, nakatabi ko na sya. Nagkwentuhan ulit kami. Siksikan sa jeep kaya nararamdaman namin ang init ng katawan ng isa’t-isa. Pero ganun naman talaga sa jeep. Para kayong sardinas. Natanung nya ako kung bakit hindi ako ng neg-enroll ng autocad. Sabi ko, scattered yung subjects sa schedule ko kaya walang magandang time. Naungkat ulit yung libro ng EET na gusto nyang ipahiram sa akin. Sabi nya, bumaba kami sa bahay nila para mapahiram nya sa akin yung book. Gusto ko sanang humindi pero nakakahiya naman.

Nung nasa bahay na nya kami, pumasok kami sa kwarto nya. Walang tao sa bahay nila. Hindi ko alam kung bakit. Naupo lang ako sa kama nya habang naghahalungkat nya ng mga gamit nya para hanapin yung libro. Naki-CR muna ako kasi ihing-ihi na ko ng panahon na yun. Pagbalik ko, wala na syang pantaas. Pawisan sya kasi hindi pa naman nya binubuksan yung air-con. Nakuha na nya yung libro at binigay nya sa akin. Tutal, nanduon na rin naman ako, humingi na rin ako ng kopya ng software ng AutoCad. Binuksan nya yung PC nya. Medyo matagal magstart up.

Naiinip na rin ako kasi sobrang init sa kwarto nya. Medyo napasin ata yun ni Rafael. At sabi nya “buksan ko na yung aircon, akala ko mabilis lang tayo dito.” Sabi ko naman, “wag na, mabilis lang naman diba kumopya.” Pero binuksan pa rin nya at umupo sa harap ng computer. Nasa likod lang nya ako at nakatingin sa monitor. Katabi ng folder na “installers” kung saan nandun siguro yung AutoCad software, nakita ko yung folder na “nrop” natawa na lang ako bigla kasi binaligtad pa nya yung “porn”. Para namang matatago nya yun. Sabi ko, kokopya din ako ng mga porn movies nya. Umokay naman sya. Grabe ang dami nyang xxx movies. Sabi ko, “pakopya ako nung tarzan xxx, pero patingin muna.” Nung nagpreview kami, nagulat ako.

“Teka, bakit dalawang lalaki yan? Eh gay porn yan eh. Bakla kaba?” hindi sya agad nakasagot. “dun yan sa baklang gumugupit sa kin. Sabi nya panuorin ko daw para sa susunod gagawin namin.” Sabi nya. Nagtanung ako, “nagpapatsupa ka sa bakla?” “oo. Minsan nga ako pa chumuchupa sa kanila. Gusto mo ba try ko sayo?” nagulat ako nun. Bigla na lang nya akong sinunggaban kaya napaatras ako sa kama. Nilapitan nya ako at tinulak sa kama. Dahil sa libog, hindi na ako nakaangal pa. at kilala ko naman sya talagang napakalibog na tao. Nakahiga ako at sya ay gumapang papunta sa akin. Hinalikan nya ang leeg ko. Dinilaan nya habang hinihimas ang ulo ko. Hinubad nya ang damit ko at dinikit ang mainit nyang katawan sa katawan ko. Kinikiskis nya din ang burat nyang bakat na bakat na sa pantalon nya na sya naman bumuhay sa alaga ko. Bumaba sya sa nipple ko at sinupsop nya to. AAAAAAAAhhhhhhhhh. Napaungol na lang ako.

Dahil sa sobrang sarap. Dinilaan nya ang kaliwa habang nilalaro ng fucking finger nya ang kanan. Dinilaan din nya ang pusod ko na merong manipis na karug. Hinimas-himas nya ang naka-umbok sa pantalon ko. Kinagat-kagat nya ito. Aaaahhhh. Ang sarap. Grabe. Tinanggal nya ang sinturon ko at hinubo ang pantalon ko. Tigas na tigas na talaga ang burat ko. Walang anu-ano’y sinubo nya ito ng buo. Hindi ko alam ang gagawin ko bawat sipsip nya dito. Sa sobrang sarap, nanggigil ako at naipit ko ang ulo nya sa pagitan ng dalawa kong hita. UUUUUhhhhhhhhhmmmmmmm.

Gusto kong sumigaw noong panahon na yon pero ang tanging nagawa ko ay sabunutan lang sya at ipitin ng dalawa kong hita habang sinisipsip nya ng napakatindi ang tigas na tigas kong burat. Nang nakapagrelax na ako, nagsimula na syang magtaas baba. Grabe kung makahagod si Rafael. Idideeptroath nya tapos ilalabas nya para dilaan mula puno hanggang ulo habang nilalamurak ang mga itlog ko. Taas baba sya ng taas baba. Parang hindi napapagod. Ako naman ay sarap na sarap. Nang lalabasan na ako ay lalo akong naggigil pero inunat ko ang aking paa. Hindi na rin ako nakapagsalita sa sobrang sarap. Hinawakan ko ang ulo nya at dinikdik sa burat ko. Tsaka ako ng nagpalabas. Iyon na siguro ang pinakamasarap na pagpapaputok ko sa buong buhay ko. Agad syang pumunta ng banyo para iluwa iyun. Ilang saglit lang ay sinundan ko sya.

“Napaligaya na kita, ako naman paligayahin mo.” Naghubo sya ng pantalon at ng brief nya. Binuksan nya ang shower at niyaya nya ako. Nagsabunan kami ng katawan habang magkayakap. Nakakalibog talaga yun. Ang dulas ng mga katawan namin. Umupo sya sa toilet seat. At sabi nya, iipit ko daw sa mga hita ko ang burat nya. Puro sabon pa kami nun. Kumuha ko ng maliit na bangko na pwede kong tuntungan. Kumandong ako sa kanya at ginawa ang gusto nya. Inipit ko sa madudulas kong hita ang burat nya at nagtaas baba ako. Nagkikiskisan ang harapan nya at ang likod ko. Wala kang ibang maririnig kundi ang pagpalo ng mga hita ko sa sa mga hita nya. Pinatigil nya ako at pinatayo sa ilalalim ng shower. Pinatay ng yung tubig. Sabi nya, “papasukin kita” hindi na ako umangal kasi sobrang libog ko na nun. Naka kapit ako sa pader noon at medyo nakabukaka. Tinutok nya ang burat nya sa pwet kong puro sabon. Madali syang nakapasok kasi sobrang dulas naming dalawa.

Grabe. Parang matatae ako. Pero masarap. Unti-unti ako kumadyot. Pati rin sya. Labas-pasok ang burat nya sa loob ko. Nagsimula kaming umungol na dalawa. Aaaaaaaaaahhhhhhhhhh. Pero ganun yung maririrnig mo sa banyo. Nangawit na ako kaya sabi ko, higa sya sa lapag ng banyo at uupuan ko na lang sya. Humiga sya. Tinutok ko ang burat nya sa puwet ko at pinasok ko. Pero mas nakakangawit pala yun. Kaya isang taas baba pa lang ako ay hinugot ko na. sabi ko pagod na ako at jajakolin ko na lang sya. Pumayag naman sya. Jinakol ko sya nang jinakol hanggang sa nilabasan sya. Nakahiga pa rin sya. Nang nakaraos na kami pareho, pumatong ako sa kanya ang nagkiskisan kami ng mga medyo malalambot na at pagod naming burat.

Sobrang nasarapan ako nun. Hindi pa yung nauulit pa pero sana, makasakay ko ulit sya sa jeep. At sa pagkakataong to, ako naman ang magpapahiram sa kanya ng libro.

“Habulin mo ako Pards kung kaya mo akong abutan.” ang hamon ni Ace sa minamahal niyang si Ryan.

“Sprinter yata ako kaya ibalik mo na ang sombrero ko. Tiyak naman na maabutan kita agad at makukuha ko rin agad ang sombrero ko.” ang nasabi naman ni Ryan sa tumatakbong si Ace.

Nasa isang private beach resort ang nagmamahalang Ace at Ryan na sila lamang dalawa ang kasalukuyang tao sa resort na iyon. Nasa dalampasigan sila noon at naglalakad na magkahawak kamay ng bigla na lamang hablutin ni Ace ang suot na sombrero ni Ryan na yari sa native na materyales.

Hinabol nga ni Ryan si Ace. Mga athlete sila noong college pa sila sa iisang unibersidad. Si Ryan ay sa athletics at si Ace naman ay sa swimming. Una silang napalapit sa isa’t isa nang sabay silang ipinadala ng kanilang school sa isang inter-university sports fest. Simula noon ay naging matalik na silang magkaibigan at nang malaman nila ang tunay na pagkatao ng isa’t isa ay mas tumindi pa ang kanilang pagkakaibigan na nauwi sa tunay na pagmamahalan. Pards ang nakasanayan nilang tawagan sa isa’t isa. Magpipitong taon na silang nagmamahalan at doon sa private resort na iyon nila nais magkasarinlan sa kanilang anibersaryo.

“Akala mo hindi kita mahahabol ah.” ang biglang nasabi ni Ryan ng malapit na niyang maabot si Ace.

“Pero hindi mo makukuha ang sombrero mo.” ang nasabi naman ni Ace na pilit pa ring iniiwas ang sombrero ni Ryan upang hindi niya ito maagaw.

Sinunggaban ni Ryan si Ace na naging sanhi ng pagbagsak nilang dalawa sa buhangin. Naglapat ang kanilang mga katawan. Nagkatitigan. Dahan-dahang naglapit ang kanilang mga mukha. Hanggang sa lumapat na ang mga labi ni Ryan sa mga labi ni Ace. Naghalikan ang dalawa sa tabing dagat na iyon saksi ang haring araw. Hindi na inalintana ng dalawa na baka may naliligaw na mangingisda doon at nasasaksihan din ang tila pulo’t gata nilang pagpapahayag ng pag-ibig sa isa’t isa.

“Ha ha ha ha….. Akala mo mabagal na ako sa pagtakbo ha. Kayang-kaya ko pang tumakbo sa 100 meter dash na less than 13 seconds. Ako parin yata ang may hawak ng record ng school natin.” ang pagmamayabang naman ni Ryan ng tumigil ang dalawa sa halikan.

“Dyan ka lang naman magaling eh. Hindi mo naman ako kakayanin sa swimming. Naka-ilang gold medal na rin ako sa mga palarong sinalihan ko.” ang pagmamayabang naman ni Ace.

“Ganoon ah. Sige nga. Unahan tayo sa paglangoy papunta sa bangkang iyon.” ang hamon ni Ryan kay Ace.

Kinagat naman ni Ace ang hamon ni Ryan dahil alam naman niya na mas mabilis siyang lumangoy kaysa kay Ryan.

“Ready. Get set. Go!” ang sigaw ni Ace at nagsimula silang tumakbo papunta sa dagat.

Nilangoy ng dalawa ang dagat papunta sa nakadaong na bangka sa di naman kalayuan sa dalampasigan. Subalit may kalaliman na rin ang kinalalagyan ng bangkang iyon.

“Help Pards! Hindi ko maigalaw ang isang paa ko!” ang sigaw ni Ace at tila nalulunod na siya.

Bahagyang tumigil sa paglangoy si Ryan at tinignan lamang si Ace. Biglang naisip ni Ryan na isang biro na naman iyon at nais lamang makauna sa languyan si Ace kaya umaarte siya ng ganoon. Nakailang ulit na rin kasing ginagawa ni Ace ang ganoong biro kay Ryan. Hindi na ito pinaniniwalaan ni Ryan dahil napakagaling naman talagang lumangoy ni Ace at natitiyak ni Ryan na hindi siya malulunod.

Nagpatuloy lamang sa paglangoy si Ryan hanggang sa marating niya ang bangkang nagsisilbing finish line nila. Umahon si Ryan sa tubig at tumungtong sa bangkang iyon. Muli niya tinanaw ang kinaroroonan ni Ace. Subalit laking gulat niya ng wala siyang makitang Ace na lumalangoy. Biglang kinabahan si Ryan. Bigla niyang naisip na totoo na pala ang paghingi ng saklolo ni Ace sa kanya.

Dali-dali siyang nag-dive sa dagat at binalikan ang kinaroroonan ni Ace. Sisid dito, sisid doon ang ginawa ni Ryan upang matunton lamang ang kinalalagyan ni Ace sa ilalim ng dagat. Subalit kahit anong gawing pagsisid ni Ryan ay hindi niya makita si Ace sa ilalim ng dagat. Hanggang sa makaramdam siya ng pagod at panghihina ng katawan. Napilitan siyang tumigil sa paghahanap kay Ace.

“Pards, nasaan ka na! Pards!!!!!!!!!!!!!!!” ang biglang sigaw ni Ryan nang hindi na niya makita si Ace.

“Ahhhhhhhh!!!!!!!!” ang sigaw ni Ryan ng magising siya.

Isang masamang panaginip lang pala ang nangyaring iyon kay Ace. Kahit na panaginip lamang iyon ay kinabahan pa rin si Ryan. Subalit pilit niyang pinakalma ang kanyang sarili. Nasa Baguio si Ace ng araw na iyon at sa kinabukasan pa siya makakabalik sa Manila. May convention kasing dinaluhan si Ace at siya ang pinadala ng kanilang kumpanya. Anibersaryo nila ng araw na iyon. Pero kahit anong pakiusap ni Ace na iba na lamang ang ipadala sa convention ay hindi niya napapayag ang kanyang boss. Okey lang naman kay Ryan iyon. Pagbalik na lamang ni Ace sa Manila sila magce-celebrate ng kanilang anniversary.

Nagbabasa na ng newspaper si Ryan habang hinihigop ang mainit na kape sa balcony ng tinutuluyan nilang condominium unit nang biglang lapitan siya ni Ace. Ikinagulat iyon ni Ryan.

“O bakit nandirito ka na? Akala ko bukas pa ang baba mo?” ang tanong ni Ryan.

Hindi na sumagot si Ace. Bigla na lamang niyang hinalikan sa mga labi si Ryan. Ilang minuto din ang tinagal ng halikan nilang iyon. Tapos ay niyaya ni Ryan si Ace na pumasok sa loob ng kanilang condo.

“Grabe namang pananabik iyan sa akin ah.” ang nabanggit pa ni Ryan bago na naman siya hinalikan ni Ace sa mga labi.

“I miss you a lot Pards.” ang paulit-ulit na binibigkas ni Ace habang nakikipaghalikan siya kay Ryan.

“Ilang araw pa lang naman tayo nagkakalayo. Tapos sobrang miss mo na ako.” ang nasabi naman ni Ryan habang patuloy pa rin ang kanilang halikan.

“I don’t want to loose you Pards. Hindi ko kaya ang mawalay sa piling mo.” ang nasabi na naman ni Ace habang matindi pa rin ang kanilang halikan ni Ryan.

“Hindi tayo magkakawalay magpakainlanman. Pangako yan.” ang pangako naman ni Ryan.

“Kahit na sa kabilang buhay?” ang tanong ni Ace.

“Pangako, hanggang sa kabilang buhay.” ang tugon naman ni Ryan.

“Sana magkita pa rin tayo hanggang sa kabilang buhay. Para doon natin ipagpatuloy ang ating pagmamahalang wagas.” ang nasabi naman ni Ace.

Nagpatuloy sa halikan ang dalawa habang papalapit sila sa kanilang kama. Bago sila tuluyang nahiga sa kama ay isa-isa nilang hinubad ang kanilang mga damit. Kapwa hubo’t hubad na ang dalawa ng mahiga sila sa ibabaw ng kama. Halos walang parte ng kanilang katawan ang nakaligtaan nilang halikan. Matindi din ang kanilang pagsuso sa ari ng isa’t isa. Grabeng ligaya ang naging dulot ng ginagawa nilang iyon sa bawat isa. Pati ang pagpasok ng kanilang ari sa likuran ay palit-palitan din nilang ginawa. Lahat na yata ng alam nilang makakapagpaligaya sa isa’t isa ay kanila ng ginawa. Labis-labis ang kanilang kasiyahang nadama ng matapos ang kanilang pagtatalik.

Marahil sa tindi ng kanilang romasahan ay nagdulot ito ng sobrang kapaguran sa dalawa. Ilang minuto din silang nahiga sa kama na magkayakap subalit wala ni isa man sa kanila ang ibig magsalita. Dahil sa katahimikan ng paligid ay tiyak na mararamdaman ng dalawa ang mga pintig na kanilang mga puso. Kung pati ang kanilang mga puso ay marunong magsalita tiyak na ang mga katagang ‘I love you so much’ ang paulit-ulit nitong bibigkasin kasabay ang mga pagpintig nito na nagsisilbing background music.

“Hanggang kailan mo ako mamahalin Pards?” ang tanong ni Ace na pumukaw sa kanilang katahimikan.

“Tinantanong pa ba yan. Syempre habang tayo’y nabubuhay, ikaw lamang ang aking pakamamahalin.” ang tugon naman ni Ryan.

“Sana hindi lamang habang tayo’y nabubuhay. Kung maaari ay hanggang sa kabilang buhay. Hanggang sa magpakailanman.” ang hiling naman ni Ace.

“Yun ba ang gusto mo? Pangako, hanggang sa magpakailanman. Hanggang sa kamatayan. Magkaroon man tayo ng ikalawang buhay. Mamahalin pa rin kita. Pangako yan.” ang sagot naman ni Ryan.

Biglang tumayo si Ace. Muling isinuot ang kanyang mga damit. Laking pagtataka ni Ryan ng biglang lumabas ng kanilang silid si Ace ng hindi man lamang nagpapaalam sa kanya.

“Saan ka pupunta?” ang tanong ni Ryan.

Parang hindi narinig ni Ace ang tanong ni Ryan. Tuluy-tuloy lamang siya sa paglabas niya sa kanilang silid. Laking pagtataka ni Ryan sa kakaibang inasal ni Ace. Kaya naman dali-dali siyang tumayo at nagbihis upang sundan si Ace. Paglabas niya ng kanilang silid ay hindi niya nakita si Ace. Sinubukan niyang lumabas sa kanilang condo unit, subalit wala na rin si Ace sa hallway at sa elevator lobby. Hindi mawari ni Ryan kung bakit biglang naging ganoon si Ace.

“Hello guard. Dumaan na ba dyan si Mr. Ace Barron?” ang tanong ni Ryan sa lobby guard ng tinawagan niya ito sa telepono.

“Hindi pa po. Teka po sir, dumating po ba siya kagabi?” ang tanong naman ng guard kay Ryan.

“Kanina lang siya dumating ah. Hindi nyo ba na-record ang kanyang pagpasok sa building?” ang tugon at tanong na rin ni Ryan.

“Wala po sa logbook namin. Sige po sir, itatanong ko kasamahan ko sa panggabing shift. Baka sya po ang nakakita pero hindi nai-log. Na-late po kasi ako kanina at siya muna ang nagpatuloy sa pagbabantay habang wala pa ako.” ang tugon naman ng guard kay Ryan.

“Sige, thank you na lang. Bye.” ang paalam ni Ryan sa kausap sa telepono.

Sinubukan ni Ryan na tawagan si Ace sa kanyang celfone. Subalit tila nakapatay ito o nasa lugar na walang signal. Ilang ulit niyang sinubukang tawagan sa celfone si Ryan. Pero talagang hindi nagri-ring ang celfone ni Ace.

Naupo sa sofa si Ryan upang muling gamitin ang landline sa pagtawag nito sa mga guard ng building. Malakas ang pakiramdam ni Ryan na nasa building lang si Ace. Pero kung saang parte ng building ay hindi mawari ni Ryan. Subalit talagang walang nakakita kay Ace sa pagdating niya sa building o kahit ang paglisan niya. Pati ang mga roving guard ay wala ding napapansin na isang lalaki na tugma sa description ni Ace sa ano mang parte ng building na iyon.

Kabababa lamang niya ng telepono ng biglang mag-ring ang kanyang celfone. Pangalan ni Ace ang lumitaw na name ng tumatawag sa kanya.

“Hello Pards. Nasaan ka na? Bakit bigla kang umalis?” ang mga tanong agad ni Ryan.

Subalit walang naririnig na sagot si Ryan mula sa kabilang linya.

“Hello…… Hello……. Hello…….. Pards… Ace….. Ace…. Nandyan ka pa ba? Naririnig mo ba ako? Nasaan ka na?” ang mga tanong muli ni Ryan.

Bahagyang tumahimik si Ryan upang pakinggan ng mabuti ang tumawag sa kanya sa kabilang linya. Baka mahina lang ang signal sa kinaroroonan ni Ace. Kaya hindi niya marinig ang mga tugon ni Ace sa kanya. Subalit walang marinig na nagsasalita sa kabilang linya si Ryan. Nanatili pa rin siya sa pakikinig. Hanggang sa marinig niya ang mga buntong hininga.

“Happy anniversary Pards. Paalam.” ang mga huling narinig ni Ryan mula sa kabilang linya.

Bigla na lamang naputol ang linya. Muling tinawagan ni Ryan ang celfone ni Ace. Subalit hindi na niya ito matawagan. Kabadong-kabado na si Ryan ng mga sandaling iyon. Hindi niya rin malaman kung ano ang kanyang gagawin. Hanggang sa mag-ring muli ang kanyang celfone.

“Hello.” ang sagot ni Ryan.

“Ryan, si Marge ito ang ate ni Ace. Alam mo na ba ang balita.” ang bungad naman ng tumawag sa kanya.

Halata sa boses ng kausap ni Ryan na umiiyak ito.

“Bakit Ate Marge? Bakit ka umiiyak? Ano yung balita?” ang mga tanong ni Ryan.

“Wala na si Ace. Iniwan na niya tayo.” ang tugon naman ng ate ni Ace.

“Anong ibig mong sabihin?” ang tanong na naman ni Ryan.

“Kaninang madaling araw ay biglang nag-decide na bumalik sa Manila si Ace. Madilim pa sa daan at medyo umuulan. Madulas ang kalsada. Iniwasan daw niya na mabangga ang isang papasalubong na jeep. Hindi na niya na-control ang kanyang kotse. Nagtuluy-tuloy siya sa bangin. Patay na siya ng ma-recover ang kanyang katawan.” ang nasabi ni Marge kay Ryan.

Parang natulala na lamang si Ryan dahil sa kanyang nalaman. Hindi na niya nakuha pang kausapin ang ate ni Ace. Naupo na lamang siya sa sofa at inabot ang isang picture frame na may larawan nilang dalawa ni Ace. Tinitigan niya ito at hindi nagtagal ay nagsimula ng pumatak ang mga luha sa kanyang mga mata. Unti-unting niyang naala-ala ang mga nangyari ng umagang iyon. Sa wari niya ay hindi iyon isang panaginip. Totoong kapiling niya si Ace ng umagang iyon. Marahil kahit sa huling pagkakataon ay pinilit pa rin na minsan pang ipadama ni Ace ang pagmamahal niyang wagas kay Ryan.

30 Years old ako noon at mahilig akong maghanap ng adult site para may makausap at isang araw ay may isang single na babae na biglang lumabas sa aking chat. Pineke niya ang kanyang pangalan para sa online identity pero sinabi hindi nag tagal ay sinabi rin niya saakin ang kanyang tunay na pangalan.

Ang pangalan niya ay Kristine at may edad na 42 at hiwalay sa kanyang asawa at may dalawang anak at naging magkaibigan kami mula sa adult site na iyon. Palagi kaming nag uusap at nag papalitan ng aming mga litrato.

Makalipas ang ilang linggo ay lumawag na ang aming mga oras ayat nag desisyun kaming magkita. Dahil siya ay kabaliktaran o nasa kabilang ibayo pa mula sa aking tinitiran ay kaylangan ko pang ayusin ang lahat bago ko siya puntahan.

Pagkatapos ay ng hiram ako ng isang truck at dinala ko ang aking mga gamit sa aking pamilya at ang lugar na iyon ay malayo kina Kristine at kayalangan ko pang bumalik para makapunta sa kanila. Mahina ang signal doon kaya hiningi ko ang numero nila sa bahay.

Makalipas ang ilang oras ay umikot na nga ako pabalik sa daan papunta sa bahay ni Kristine. Kaylangan kong dumeretcho sa isang hotel roon para doon mamalagi habang. Hiniling ni Kristine na tawagan ko siya kapag nandoon na ako sa hotel dahil malapit lang daw ang kanyang bahay doon.

Ng makakuha ng ako ng kwarto ko sa hotel ay nag desisyun akong bumili ng beer at soda sa tinahan sa labas at bumalik na rin ako agad sa kwarto. Hindi pa ako nag tatagal sa kwarto ay may kumatok na. Binukasan ko ang pinto ay nakita ko si Kristine.

Mala ginto ang kulay nganyang buhok na may haba na hanggang balikat at maganda ang kanyang mga mata. Maganda rin ang hubog ng kanyang katawan. Nakasuot siya ng itim na dress na may halong polka dots.
Ngumiti ako sakanya at binigyan ko siya ng halik sa pisngi at niyakap ko siya, pinapasok ko siya sa loob ng kwarto at inalok ko siya ng beer.

Umupo kami sa gilid ng sala at nagsimula kaming mag kwentuhan. Nabigyan ako ng pagkakataon na hawakan ang kanyang kamay at mahalikan siya sa kanyang labi.Niyaya ko siyang sumayaw habang hawak ko ang kanyang mga kamay at niyaya ko siya kung gusto niyang mag punta sa lounge para mas makapagkwentuhan pa ngmaayos.

Kinuha niya ang kanyang purse at naalala niya na may isa pa pala siyang dalang bag at marami siyang dalang damit kabilang na rito ang aking mga iilang hiling katulad ng heels at dress na bagay na bagay sakanya.

Itinago niya pa ito sa ilalim ng kanyang sasakyan para hindi makita ng kanyang mga anak at ginawan na lang niya ng lusot kung bakit siya ay naka pustura.Noong sinuot na niya ang heels ay na turn ako sakanya lalo na noong maikita ko ang kanyang binti.

Kinuha ko ang kanyang kamay habang kami ay nag lalakad sa kurihidor ng hotel. Ng makarating kami sa lounge ng hotel ay omorder kami n gaming maiinom.Tinanong ko siya kung gusto niya ng konting tugtog at sinabi niya saakin na oo kaya’t dinala ko siya sa jukebox.

At nagsimula na ang aking kamay gumalaw sa kanyang likod at masasabi kong siya ay may suot na corset sa kanyang pang ilalim na damit. Sa aking pag hawak na ramdaman ko ang kanyang seksing corset habang pababa ang aking kamay aya wala akong nakapa na suot niyang panty.

Ang naisip ko lang ay baka may suot siyang G-String o wala siyang suot na panty at hinimas ko ang kanyang hiyas at biglang tumayo na aking mahabang alaga at napangiti siya at napa-tiningin saakin. Pagkatapos ng pag pili ng ilang kanta ay bumalik na kami sa bar at umupo. Ng kami ay makaupo na ay inilagay ko ang aking kamay sa kanyang binti papunta sa kanyang hiyas.

Hinimas ko ang kanyang mga binti patungo sa kanyang mainti na butas at tinanggal ko ang kanyang suot na corset. Bumulong siya saakin at sinabi niya na gusto naniyang pumunta sa aming hotel room pero gagamit muna daw siya ng banyo.

Habang nag aantay ako sa kanya sa labas ng ladies room ay napansin ko ang mga kulay puting marka sa aking pantalon na galing sa aking tumulong precum. Pag labas ni Kristine sa banyo ay napansin ko ang kanyang mga pulang labi.

Hinatak ko siya papunta saakin at hinalikan ko siya ng malalim at masarap na halik at nanggigil siya at pinakita niya ang kanyang panty na galing sa kanyang bag. Ang kanyang panty na nabasa na dulot ng sobang init ng unang foreplay na aming ginawa.

Magkahawak an gaming kamay at tumuloy na kami sa aming kwarto at noong nakapasok nakami ay itinula o siya sa isang sulok ng kwarto at hinarang ko ang aking braso. Habang kinikiskis ko ang aking alaga sakanyang harapan ay hawak ko naman ang kanyang kaliwang dibdib.

Lumuhod ako sa kanyang harapan at tinanggal ko ang suot niyang stockings at dinilaan ko ang kanyang hiyas. Napansin ko ang magandang pag ka shave ng kanyang hiyas na lalo pa akong nag init ng ito ay aking ng dilaan.

Ang aking dila ay nag simula ng humalik sa pisngi ng kanyang mga hiyas patungo sa kanyang butas habang nakapasok ang aking daliri. Ilang segundo pa ang nakalipas ay umungol na ito at napapikit sa sobang sarap.

Ng marinig ko siyang umungol ay lalong nagalit ang aking alaga kaya’t hinila ko na siya papuntang kama. Inihiga ko siya at ako ay pumatong. Hinalikan ko ang kanyang mga dibdib pababa sa kanyang tiyan at pataas muli sa kanyang leeg.

Habang hinahalikan ko ang kanyang mapupulang labi at dahan-dahan kong ipinasok ang aking ari sa kanayang mainit na hiyas. Habang binabayo ko siya ay lumakas rin ang kanyang unggol. Binilisan ko pa ang aking pag bayo sa kanyang hiyas.

Ilang minuto pa ang nakalipas at nag sabe ito ng siya ay lalabasan na kaya’t lalo ko pang binilisan ngunit sa pakiramdam ko ay lalabasan na rin ako. Ilang segundo pa ang nakalipas at sabay kaming nilabasan at napaungol ng malakas pareho.

Naramdaman ko ang haplos sa aking likuran bigla akong napaatras habang suot ko ang aking itim na heels. Pinapanuod niya ako habangatinatangal ko ang lock ng kanyang pantalon. At parehas nakaming nakahubad. Hinawakan ko ang kanyang ari at napatingin siya saakin. Nakita ko ang pag ka exite sa kanyang mukha habang hinahawakan ko ito.

Mayroong isang madilim na pinto sa dulo ng passage ay may nakalagay na “Contraceptives and Wipes.” At nakalagay sa dulo ng kwarto na”Have Fun!” May naririnig akong mahinang mga ingay sa likod ng pintuang iyon.

Bumilis ang tibok ng aking puso ng may narinig akong ingay sa likod ng pintuang iyon at sinubukan ko itong buksan ng dahan-dahan. Hindi tumigil ang lakas ng tibok ng puso ko habang ito ay binubuksan ko.

Habang ako ay naglalakad papasok ng madilim na kwaton iyon ay biglang may kumapit sa aking likuran at hindi ako lumingon at hindi ako sigurado kung sino ang aking nasa likod. Halos mapaluhod ako sa sobrang takot.

Nakarinig ako ng mga ilang ingay na para bang may malakas na umuungol na para bang maraming mag asawa ang nasa loob ngunit hindi ko makita dahil madilim ang lugar na iyon. Sinusubukan ko ang aking mga mata na idilat at humanap ng liwanag ngunit ang kwartong iyon ay sadyang madilim.

Gumapang ako ng bahagya at may bigla akong naramdaman sa aking likuran na mainit katawan na dumidikita sa aking dibdib at buong katawan. Nakiliti ang aking katawan ng mga oras na iyon. Ang aking hiyas ay biglang nabasa at may biglang humalik sa aking mga labi.

Naramdaman ko na parang isang babae ang dumampi sa aking mga labi at kinapa ko ang kanyang mukha ng dahan-dahan habang kami ay nasa dilim. Naramdaman ko ang kanyang bibig sa aking pag haplos. Mag bibig niya na halos mapakagat labi na.

Ang aking mga kamay ay ibinaba ko patungo sa kanyang tsan pababa sa kanyang baywang at patungo sa kanyang mainit na hiyas. Pinagpatuloy ko ang pag haplos sa kanyang katawan kasabay ng paghanap sa kanyang mainit na butas.

Napatigil ang aking kamay sa paghawak sa kanya habanga kami ay nasa madalim ng kwartong iyon dahil nagulat ako na may tumitira sa kanya ng dahan-dahan. Hindi ko ito makita sa kadahilanang napakadilim ng kwartong iyon. Napataas ang aking kilay sa pag ka bigla sa aking nadama.

Ibinaling ko ang aking ulo at nakaharap sakanyang likuran habang hinihimas ko ang kanyang clit at bumubuntong hiningi siya habang patuloy ko itong ginagawa sakanya. Bigla kong naramdaman ang isang matigas na alaga na biglang sumulpot sa haapan ng aking mukha at pinilit itong ipasok sa aing bibig.

Habang ako ay nakasubo sa isang sumulpot na matigas na ari saaking mukha ay isinubo ko na ito ng mabilis at nilaro ng husto. Napalabas ko rin ang mainit na gatas ng isang babaeng nandoon. Ramdamkoang malagkit na juice sa aking mga bibig at pisngi. Ako ay nag hahangad na sana ay siya ay isang babae na lamang talaga.

Nag aantay ako na dumapi muli ang kanyang bibig sa aking at muli maramdaman ang init ng kanyang mga labi. Hinawakan ko ang kanyang ari at hinimas ito ng maigi hanggang sa nararamdaman ko na ang kanyang frecum saakin.

Isinubo ko ang anyang ari at gusto kong siya ay labasan sa aking bibig habang ginagawa ko ito ay ramdam ko ang bilis ng tibok ng aking puso. Nagulat ako ng may biglang sumulpot sa aking likuran at tinira ako ngpatalikod habanga nakasubo ako sa isa pang alaga na lalabasan na rin.

Nabigla ako sa ngyari ngunit napakasarap ngexperience nito saakin at napa ungol ako ng malakas dito. Ang aking buong katawan ay nanginig ng may biglang ngyaring ganoon. Pakiramdam ko ay may sasabog sa aking bibig at sa loob ng aking katawan.

Naalala ko ang aking partner at kung paano ako nilalabasan sa kanya, habang ako ay tinitira saaking likuran ay ramdam ko ang tensyon at nginig ng aking katawan. Ipinagpatuloy ng lalaking nasaakinglikod ang pag bayo niya saaking likuran.

Itinaas ko pa ang aking likurang bahagi para sakto sakanyang ari at maging mas masarap pa ang bawat pasok nito saakin. Napa ungol ako ng malakas ng binilisan niya ito hanggang sa ako ay labasan. Ramdam ko ang bilis nito dahil siguro sa aking likuran.

Naramdaman ko ang bigat ng kanyang katawan habang siya ay nasaaking likuran at pag katapos ay hinaplos niyang muli aking aking nagiinit pa ring katawan. Hangang sa muli niyang pinasubo saakin ang kanyang matigas na ari.

Pagkatapos niyang labasan ay napahiga ako sa sahig sa sobrang pagod ngunit makalipas ang ilang minuto ay may isa nanamang ari ang dumampi sa aking mukha. Hinalikan ko ito at isinubo ng buo hanggang sa ito ay tumayo nglubusan.

Ng ito ay tumayo inilabas pasok ko ito sa aking bibig at hinawan ko ito ng mahigpit habang naasubo sa akin bibig. Ramdam ko ang mga frecum na dumadaloy sa aking mga labi na tila ba siya ay sabik nasabik ng labasan.

Makalipas ang ilang minuto ay hinila niya ako patalikod sa kanya at hinampas ang aking likurang bahagi at maya-maya pa ay ipinasok naniya ito sa aking ari. Ramdam ko ang pagod ng mga oras na iyon ngunit ramdam ko rin ang sarap ng bawat pasok nila sa aking likuran.

Makalipas pa ang ilang minuto ay muli niya akong tinira sa aking likuran at inayos ang posisyon para makapasok ang kanyang ari saakin at muli niya itong binayo ng mabilis. Ramdam ko ang tigas ng kanyang ma ari habang ito ay bumabayo sa aking lukuran.

Tumigas ng tumigas ang kanyang alaga hanggang sa ako ay labasan na. Ramdam ko ang bigat at bilis ng kanyang katawan binilisan pa niya ito hanggang siya ay malapit ng labasan. Mga ilang minuto pa ay hinugot niya ito at isinubo saaking bibig.

Muli ko itong sinubo hanggang sa labasan ito sa aking bibig. Napaungol kami pareho sa sarap at init ng kanyang gatas na umaagos sa aking bibig hanggang sa aking mga pisngi. Ramdam ang pagod sa kanyang mukha…

Ang aking dila ay dumampi sa kanyang hiyas at napansin ko na siya na habang siya ay sinusubo ang aking alaga habang dinidilaan ko ang kanyang mga hagod ay pasarap ng pasarap. Ramdam ko ang bigat ng kanyang katawan habang ito ay nasaaking harapan.

Inihiga ko siya sa lapag at naramdaman ko ang kanyang mga labi na dumadampi sa aking mga labi habang sinubusubo niya angaking alaga. Gumalaw ako sa kanyang buong katawan para makita ko at maramdaman ang kanyang mainit na butas. Sinubukan kong ipasok ang alking alaga sa kanyang mainit na butas at kitang-kita ko ang pag labas pasok ng aking ari sa kanyang mainit na butas habang dumudulas sa kanyang hiyas.

Ang kanyang mukha ay na-pangiwi sa sobrang nasasarapan sa aking ginagawa. Ramdam ko ang pag ikot nito sa kanyang hiyasat napauwe ako at patuloy ang aking pag sulyap sa napaka-gandang katawan ng aking partner.

Pero hindi korin ganoon kalinaw na nakikita ang kanyang buong katawan gawa ng napakadilim na kawarto. Naghanap ako ng isa pang matigas na alaga na pwedeng pumasok sa aking likuran at ilang minuto lamang ang lumipas ay may biglang humawak nanaman saaking likuran at sinubukang haplusin ang aking katawan. Hinalikan ko siya.

Katulad ng kanyang pag hawak saakin at sinabayan ko ang bawat galaw ng kanyang katawan patungo sa aking katawan. Habang ito ay humahawak sa aking katawan ay unti-unti akong bumaba patungo sa kanyang ari at sinimulan ko itong isubo at ramdam niya ang init ng aking bibig na sumubo sa kanyang ari.

Halos galit na galit na ito at bigla siyang tumayo sa lapag at humarap saakin at hiniling ko sakanyang baka pwede siyang maglagay ng contraceptive bago niya ito ipasok sa aking katawan. Habang kami ay mag kaharap inilagay niya ito sa kanayang ari at inayos ito at kita ko ang magandang tigas ng kanyang alaga.

Hinila niya ako at ipinasok ang kanyang alaga saaking medyo masakit na na ari noong mga oras na iyon at dahan-dahan niya itong pinadulas papasok sa aking hiyas at habang siya ay umuungol at binaba ko pa ang aking katawan para maipasok niya ng maayos. Ng maipasok na niya ito ng todo sa aking hiyas ay nagulat ako sa aking naramdaman.

Halos tumangi na ako sa lalaking ito na huwag na siyang pumasok sa aking likuran at dahil ao ay sobrang pagod na ng oras na iyon ngunit hinila niya ang aking buhok at wala akong nagawa kung hindi sumunod na lamang sakanya.

Pinilit niyang isubo sa aking bibig ang kanyang alaga hanggang masagad ko ito sa aking lalamunan. Sumigaw ako ng malakas noong ako ay pwenersa niya na isubo ang kanyang alaga sa aking bibig. Ang malaki niyang alaga ay napilitan akong isubo ito.

Habang tumatagal ay binibilisan nito ang pag bayo saaking bibig gamit ang kanyang alaga at sa di inaasahang pagkakataon ay muli tumigas attaumayo nanaman ito ng sobra. Tinanggal niya ito at pinilit akong tumaliod at ipinasok niya sa aking liurang bahagi ang kanyang alaga.

Ramdam ko ang tigas at haba ngkanyang alaga sa aking likuran habang ito ay nilalabas pasok niya. Ramdam na ramdam ko ang bawat galaw nito sa likod ng aking likuran na para bang halos wala ng bukas. Napaungol siya ng malakas noong ako ay sumabay na sa kanyang pag bayo.

Ipinasok din ng isa pang lalaki ang kanyang ari sa aking hiyas naman at ang init na nadarama ko noon kasabay ng sakit ay talaga namang napakasarap. Hindi ko inaasahan na kaya pa ng aking maliit na katawan na labanan at tapusin ang ganoong posisyon na may dalawangari na nakapasok sa akin.

Tinanggal ng isang lalaki ang kanyang ari at ipinasok muli sa aking bibig ng malapit na itong labasan. Trinabaho ko ng husto ang kanyang alaga para ito ay matapos agad at hindi nga nag tagal ang ilang pang minuto ay ito ay nilabasan na sa aking bibig.

Ang sumunod na ngyari ay ang lalaking nakapasok sa saaking hiyas ay itinnuloy ang kanyang pag bayo sa aking harapan. Ang bigat at lakas ng bawat pag bayo nito sa aking hiyas ay nakapag palabas saakin ng isang mainit na gatas mula sa aking hiyas.

Ilang segundo pa ang nakalipas at nilabasan na ito sa aking ari. Bago siya labasan ay tinanong niya ako kung pwede ba niyang iputok ito sa loob at sinambit ko sakanya na okay lamang. Ilang segundo pa ang makalipas ay inulit nito ang pag bayo hanggang ilabas na niya ang lahat ng gatas sa kanyang matigas na alaga.

Ramdam ko ang dalawang bola na sumasagit sa ibaba ng aking hiyas habang ito ay ginagawa niya. Hindi ko mapigilang umungol ng malakas hanggang sa marinig ako ng ibang taong narooon. Napaluha ako sa sobrang sakit at sarap at pagod na aking naramdaman.

Tuloy-tuloy lang ang pasok ng mga tao sa isang madilim na kwarto na iyon ngunit ako ay nag desisyun na lumabas na munapara uminom at makapagpahinga. Isang masarap at hindi malilimutang karanansan ang aking naranasan sa madilim na kwartong iyon.

Habang nag lalakad ako palabas ng madilim na silid na iyon ay may mga naapakan akong mga taong nag tatalik pa rin. Hindi mo sila makikita sa sobrang dilim ng kwarto ngunit madarama mo ang kanilang mga katawan ay nagiinit at ang amoy ng pakikipagtalik sa buong silid na iyon.

Ng ako ay makalabas na isang lalaki ay humarang saakin at sinambit nanapakasarap ng naranansan niya sa loob, nag kwento siya ng mga sumunod nangyai. Ibinahagi ko rin sakanya ang aking naranansan at habang tumatagal ang aming usapan ay napag tanto ko na siya pala ang huling laling aking nakatalik roon.

Kung ibabahagi ko ang itsura ng lalaking ito ay talaga namang siya ay napakakisig. Nag ka kwentuhan kami ngkaunti habang ako ay umiinom sa labas at nasambit nito na gusto niya akong imbitahan sa kanyang kwarto ngkami lamang at ipag patuloy sa isang maliwanag na lugar naman. Ibinahiga din nito saakin na gandang –ganda siya sa hubog ng aking katawan habang siya ay nakikipag talik saakin.

ni Maccheb

Sa kabila ng maunlad at sibilisadong pamumuhay sa lungsod, hindi pa rin nito maikukubli ang katotohanang may mga naiwan pa ring natutulog sa mga kalye. Sila ang mukha ng kahirapan. Ang katotohanang kahit pilit itago ng lipunan ay hindi kaylanman mapagtatakpan ang tunay na kalagayan. Salat sila hindi lamang sa kayamanan kung hindi pati na rin sa pagmamahal. Ang batang tulad nina Angelita at Lucia na sana ay nag-aaral at tinatamasa ang kanilang kabataan ay napipilitang mamalimos sa lansangan upang may maitugon sa kalam ng tiyan. Sila na dapat nakikipaglaro at nakikipagtawanan sa ibang bata ay maagang namumulat sa kahirapan. May mga pagkakataong natutukso siyang magnakaw at mandukot subalit batid niyang ito ay hindi tama.

“Ale, palimos po. Pambili lang po ng pagkain.”

“Wala,” malamig na tugon ng ale.

“Sige na po. Kahit barya lang po,” pakiusap ni Lucia. Marahan niyang hinawakan ang laylayan ng bestida ng ale. Nagsalubong ang kilay nito at binigyan siya ng matalas na tingin.

“Bitiwan mo nga ako. Ang dungis-dungis mo. Ang baho-baho mo pa!” bulyaw nito sa kaniya. Itinulak siya nito nang malakas kung kaya’t napaupo siya sa lupa.

“Patawad po,” tugon niya sa pagitan ng kaniyang mga hikbi.

“Umalis ka nga diyan! Sinisira mo ang araw ko!” muling bulyaw nito at tuluyan na siyang tinalikuran.

Sa hindi kalayuan ay nadako ang kaniyang tingin sa mag-inang papadaan. Maganda ang kaniyang kasuotan, bago ang sapatos at may magandang ipit sa buhok. Hindi niya maiwasang mainggit. Iniluha na lamang niya ang nararamdamang sakit. Nagulat na lang siya nang masagi siya ng isang lalaki.

“Ano ba bata? Huwag kang haharang-harang sa daan!”

“Pasensiya na po.” Dahan-dahan siyang tumayo buhat sa pagkakaupo sa lupa at naglakad pabalik sa kaniyang kapatid.

“Anong nangyari sa ‘yo? Bakit umiiyak ka?” untag ng ate Angelita niya.

“Ayaw nila sa akin ate. Nakakainggit iyong batang babae na nakita ko. Ang gara ng damit niya. Iyong sapatos niya, mukhang mamahalin. Ang ganda rin ng buhok niya, may ipit pa,” paglalarawan niya.

“Hayaan mo, kapag nakaipon ako bibilhan kita ng damit. Pero iyong mura lang ang kaya ko. Tumahan ka na. Tara, balikan na natin si Nanay,” alok ni Angelita.

Nagmamadali silang bumalik sa ina ngunit hindi nila ito nakita roon. Tanging ang kanilang iilang damit at tagpi-tagping kahon na nagsisilbi nilang higaan ang naiwan doon. Lumapit sila sa isang tindera na malapit sa kanila at ito ang nagsabi nang masaklap na sinapit ng ina.

“Mayroon siyang matandang babae na tinulungan at natuwa ito sa kaniya kaya’t binigyan siya ng dalawang libo. Binigyan din siya ng ilang supot na pagkain. Sa kasamaang palad, nakita iyon ng isang mama na may masamang motibo. Inagaw niya ang mga ito sa Nanay ninyo at sapilitang kinuha ang pera ngunit nanlaban siya. Nakipagbuno siya sa mama. Huli na nang makita naming may dala itong balisong at pinagsasaksak siya,” kwento ng tindera.

“Bakit hindi man lang po ninyo tinulungan si Nanay?” untag ni Angelita.

“Ipagpaumanhin ninyo, natakot kami.”

“Nanay!” sigaw ni Lucia. Nagsimula nang mag-unahan sa pagpatak ang kaniyang mga luha.“Nasaan na si Nanay ate?”

“Nasaan na nga po ba si Nanay?”

“Wala na ang Nanay ninyo. Hinahanap nga kayo kanina ng mga pulis para isama kayo. May umako na sa pagpapalibing sa kaniya.” Pagkarinig nila noon, tila gumuho ang mundo nila. Agad nilang pinuntahan ang ina.

Dahil wala nang mag-aalaga sa kanila, dinala sila sa bahay ampunan. Hindi pa man nila lubusang naiintindihan at natatanggap ang maagang pagkawala ng ina ay pilit silang nagpapakatatag. Lumipas ang ilang buwan at doon ay nagkaroon sila ng panibagong pamilya. Subalit nang matuklasan nilang may aampon sa kanila at hindi sila magkasama, tumakas sila sa bahay ampunan. Muli silang nagpalabuy-laboy sa kalye.

“Ate, nilalamig po ako.”

“Ano?” Nilapitan siya ng kapatid. “Naku Lucia, may lagnat ka.”

“Gutom na rin po ako.”

“Sige, dito ka lang. Maghahanap ako ng makakain. Babalikan kita, sandali lang si Ate.”

“Ingat ka ate Angelita ah. Babalik ka. Kapag nawala ka, wala nang matitira sa akin.”

Napaiyak si Angelita sa sinabi ng kapatid kung kaya’t lalo siyang nagpursigeng maibili ito ng pagkain at gamot. Marami siyang nilapitan subalit pinapaalis lang siya at hindi pinapansin. Nakiusap din siya sa botika na bigyan siya ng gamot ngunit pinagtawanan lang siya ng mga ito. May isang lalaking tumawag sa kaniya at sandaling pinabantayan ang dalang sasakyan. Pagbalik nito ay binayaran naman siya subalit sadyang kulang pa. Hanggang sa namalayan na lang niyang umiiyak na siya habang naglalakad sa kalye. Natigilan siya nang may tumawag sa kaniyang pansin.

Isang magarang sasakyan ang huminto sa kaniyang harapan. Doon ay lulan ang isang babae na tinatawag siya. Hindi naman siya nag-atubiling lapitan ito.

“Bata, bakit ka umiiyak? Nawawala ka ba?” untag ng babae sa kaniya.

“Hindi po.”

“Kung ganoon, ano bang problema?”

“Iyong kapatid ko po kasi, inaapoy po ng lagnat. Kailangan niya po ng makakain at makainom ng gamot pero kulang po ang pera kong pambili. Nag-aalala na po ako sa kaniya. Baka kung napaano na siya kasi kanina ko pa po siya iniwan. Siya na lang po ang mayroon ako. Ayaw ko po na pati siya mawala,” kwento niya sa pagitan ng kaniyang pag-iyak.

“Halika, sumakay ka. Ituro mo kung nasaan ang kapatid mo. Dadalhin natin siya sa Ospital,” alok ng babae. Pinagbuksan naman siya agad ng pinto ng driver nito.

Isinugod nila si Angelita sa Ospital. Doon ay nabigyan siya ng nararapat na medikasyon para sa kaniyang kalagayan. Nagpabili rin ang babaeng tumulong sa kanila ng makakain. Habang pinagmamasdan niya ang mukha ng babaeng itinuturing niyang hulog ng langit sa kanila ni Lucia, nakikita niya rito ang kabutihan. Sa mga mata nito ay ang sinseridad na tumulong sa kapwa. Nilapitan siya nito at hinawakan ang kaniyang mga kamay.

“Ikaw? Kumusta naman ang pakiramdam mo?”

“Maayos naman po ako. Maraming salamat po ale.”

“Tawagin mo na lang akong ate Tessa. Iyong doktor na umaasikaso sa kapatid mo, asawa ko iyon.”

“Ako po si Angelita at Lucia naman po ang pangalan ng kapatid ko. Ang bait naman po ninyo. Mapalad po ang inyong mga anak,” tugon niya. Bigla namang dumungaw ang luha sa mga mata ni Tessa. “Bakit po? May nasabi po ba akong masama?” untag niya.

“Wala. Kasing gulang mo na sana ang aming anak kung hindi siya nagkasakit nang malubha. Iniwan niya na kami.”

“Patawad po.”

“Wala iyon. Nasaan ba ang mga magulang ninyo?”

“Wala na rin po sila. Dinala po kami sa bahay ampunan noong mamatay ang Nanay namin pero tumakas po kami kasi narinig ko po na may magkaibang pamilyang aampon sa amin.”

“Bakit naman kayo tumakas? Alam mo bang mas maaalagaan kayo roon?”

“Alam ko po pero ayaw ko rin po na magkahiwalay kaming magkapatid,” malungkot niyang sagot.

Mula ng gabing iyon, lagi sila nitong dinadaanan sa kanilang tinutulugan sa kalye. Binibigyan sila ng pera at pagkain. Tuwang-tuwa naman si Lucia tuwing makikita ang mag-asawa. At ganoon din naman si Angelita. Isang araw, isinama na sila nito sa kanilang bahay.

“Ang ganda naman po ng bahay ninyo,” saad ni Angelita na manghang-mangha sa kaniyang nakikita.

“Oo nga po, ang laki!” sabat ni Lucia.

“Mula ngayon, bahay na rin ninyo ito.”

“Ano po?” naibulalas nilang magkapatid.

“Nag-usap na kaming mag-asawa na kupkupin kayo. Kami na ang aampon sainyo at magiging pangalawa ninyong magulang. Iyon ay kung papayag kayo.”

“Opo!” magkasabay na tugon ng dalawang bata. Umiiyak nilang niyakap si Tessa at ang asawa nitong si Sid.

Tila muling nadugtungan ang kanilang buhay at nabigyan ng pag-asa. Inakala nilang sa pagkawala ng kanilang ina ay mawawalan na rin ng saysay ang kanilang buhay. Ang mag-asawa ay nagsilbing mga anghel na nagbukas ng pinto patungo sa magandang bukas sa kanilang magkapatid. Muli silang nangarap. Muling iginuhit ang bukas na minsan ay naging malabo para sa kanila. Hindi nila inakalang makatatagpo sila ng mga taong tatanggap at magmamahal sa kanila kahit hindi sila tunay na kadugo.

“Mga bata, bukas ipai-enroll ko kayo sa eskwela. Kaya gumising kayo ng maaga ha?”

“Talaga po Mama Tessa?” untag ni Angelita na ngiting-ngiti dahil sa kaniyang narinig.

“Oo, mag-aaral kayo. Pag-aaralin namin kayo hanggang kolehiyo. Makakasama ninyo kami sa pagtupad ng mga pangarap ninyo. Ano ba ang gusto ninyong maging paglaki ninyo?” untag niya sa dalawang bata.

“Gusto ko pong maging guro,” mabilis na sagot ni Angelita. Nabaling ang kanilang tingin kay Lucia na tutok na tutok sa panonood ng telebisyon. Kung kaya’t inakala nilang hindi ito nakikinig.

“Ikaw Lucia?” untag ni Tessa.

Tahimik itong tumingin sa kanila na wari ba’y nag-iisip. “Gusto ko po maging isang magaling na doktor katulad ni Papa Sid. Gusto ko pong manggamot at maglitas ng maraming buhay,” nakangiti nitong sagot. Natuwa naman si Sid sa kaniyang narinig kaya tinabihan niya ito at kinandong.

“At dahil nandito si Papa, tuturuan kita at susuportahan sa pangarap mong iyan.”

“Salamat po,” tugon ni Lucia.

“Basta mag-aral kayong mabuti ha? Kahit hindi para sa amin, para sa mga magulang na lang ninyo. Kung nasaan man sila, alam kong tuwang-tuwa sila at ipinagmamalaki kayo,” sabat ni Tessa.

Naging larawan sila ng isang masayang pamilya. At ang kanilang tahanan ay naging pugad ng tunay na pagmamahalan. Subalit may nagbabadyang trahedya na susubok sa bawat isa.

“Kompleto na ba ang mga gamit ninyo? Wala na tayong nakalimutang bilhin?” untag ni Tessa.

“Wala na po Mama Tessa, sobra-sobra na nga po ito,” sagot ni Angelita.

“Ikaw talaga Angelita oh, wala iyan.” Papasok na sana sila ng sasakyan nang hilahin ni Lucia ang laylayan ng kaniyang blusa. Napatingin siya rito at tumambad sa kaniya ang malungkot na mukha ng bata. “Bakit Lucia?”

“Mama Tessa, gusto ko po noon.” Itinuro ni Lucia ang mga lobong hawak-hawak ng isang lalaki. Napangiti naman si Tessa at hinimas ang ulo nito.

“Tinakot mo naman ako. Akala ko kung ano na.”

“Pasensiya na po.”

“Huwag na Lucia. Hindi naman importante iyan,” pagtutol ni Angelita.

“Ayos lang. Dito lang kayo ha, bibili ako.” Mabilis na nilapitan ni Tessa ang tindero at ibinili si Lucia ng kulay rosas na lobo. Patawid na si Tessa pabalik sa dalawa nang makita ni Angelita ang paparating na sasakyan. Tila hindi naman ito nakita ni Tessa na na dumire-diretso lang.
Mabilis na tumakbo si Angelita palapit kay Tessa at itinulak ito pabalik sa gilid ng kalsada. Natumba naman si Tessa at nabitawan ang hawak niyang lobo. Umalingawngaw sa buong paligid ang malakas na busina ng sasakyan at lagabog nito. Nang lingunin ito ni Tessa, napasigaw na lang siya ng iyak.

“Angelita!”

Nagkagulo ang mga tao. Dinampot nila ang duguang bata at mabilis na isinakay sa sasakyang nakabangga rito. Iyak naman ng iyak si Lucia nang datnan ni Tessa. Sinundan nila ang nasabing sasakyan sa Ospital kung saan dinala ang bata.

“Tama na Lucia, huwag ka na umiyak.”

“Kasalanan ko po Mama Tessa. Kung hindi po ako nagpabili ng lobo, hindi siya mababangga.”

“Hindi anak, kasalanan ko.”

“Hindi po, kasalanan ko nga po talaga iyon.” Muling umiyak si Lucia.

“Huwag na kayong magtalo kung sino ang may kasalanan dahil hindi naman iyon mahalaga. Aksidente ang nangyari at walang may gusto noon,” sabat ni Sid.

“Sid? Kumusta si Angelita? Anong lagay niya?” malungkot na mukha ang isinagot ng asawa. Napailing ito kung kaya’t nagsimula na ring umiyak si Tessa.

“Ginawa na nila ang lahat pero hindi kinaya ng bata. Wala na siya,” mahinang sagot ni Sid. Sabay silang napatingin kay Lucia na noon ay mas lumakas pa ang pag-iyak.

“Ang ate ko. Wala na ang ate ko. Mag-isa na lang ako,” nasabi nito sa pagitan ng kaniyang pag-iyak. Humagulhol ito na halos hindi na nila alam kung paano pa patatahanin. Tanging mahigpit na yakap lamang ang naitugon ng mag-asawa sa batang tila muling nadurog dahil sa mga nangyari.

Pagkalipas ng ilang buwan, hindi pa rin makalimutan ni Tessa ang mga nangyari. Ang batang kumuha ng pansin niya noon, tinulungan niya, pinakain, kinupkop at minahal ay namatay dahil sa pagliligtas sa kaniyang buhay. Sinisisi niya pa rin ang sarili sa sinapit ng kaawa-awang bata.

“Mama Tessa…” tawag ni Lucia sa kaniyang pansin na kumakalabit sa kaniyang balikat.

“Bakit anak?” untag niya.

“Umiiyak na naman po kayo. Pinatawad ko na po ang sarili ko dahil sa nangyari, sana kayo rin po. Isa pa, baka po makasama iyan sa kondisyon ninyo.”

“Pasensiya na anak, hindi ko lang talaga makalimutan ang ate Angelita mo.”

“Ako rin po pero kailangan nating tanggapin. Tahan na po.” Pinunasan niya ang luha sa mga mata ni Tessa. “Baka po kung ano pang mangyari kay baby Angela kapag nalungkot pa rin kayo nang nalungkot.”

“Oo nga ano?” bulalas ni Tessa. Napangiti na lamang siya dahil sa gulat sa sinabi ni Lucia.

“Kaylan po ba lalabas ang kapatid ko?” untag ni Lucia.

“Ilang buwan na lang anak, magiging ate ka na.”

“Yehey!” naisigaw sa tuwa ni Lucia.

Niyakap ni Tessa nang mahigpit ang tuwang-tuwang si Lucia na nasasabik na sa isang kapatid. Nawala man si Angelita sa kanilang piling, hinding-hindi ito mawawala sa kanilang mga puso at isipan. Lumipas man ang mahabang panahon, siya ay mananatiliing parte ng kanilang mga buhay.

WAKAS

Ilang minuto na si Anton sa labas ng inuupahang bahay ng Kuya niya. Pangatlong istik na ng yosi ang hawak niya. Hithit-buga. Kakatok ba siya? Taragis na buhay ‘to, bulong niya sa sarili. Hithit-buga. Mabigat kasi sa loob niyang humingi ng tulong dito dahil sermon lang ang aabutin niya. At ipapamukha na naman sa kanya ang mga pinagdaanan niya. Na kesyo wala siyang magawang mabuti at puro problema ang dala. Saktong huling hithit niya sa yosi nang biglang bumukas ang pinto.

“Hoy, ano papasok ka ba? E, kanina pa kita nasisilip sa bintana, balak mo yatang sunugin yang baga mo, e. O, bakit may dala kang bag? Game-over na ba?” Sunod-sunod na dakdak ng kuya niya.

“Kasi Kuya,” nahihiya niyang simula tuloy pasok sa loob ng bahay.

“Iyan na nga ba ang sinasabi ko sa yong tukmol ka,” litanya pa rin habang nagtitimpla ng kape, “Ano, ha? Pinalayas ka?”

“Hindi a. Ako ang umalis dun, bahala siya sa buhay niya,” pagmamalaki niya kahit ang totoo, ibinabato sa kanya yung mga damit sa mukha niya kanina.

“O, e ano ngang nangyari? Ayawan na?” tanong ulit ng Kuya niya at inilapag ang kape sa lamesa.

Taragis, napaisip tuloy siya. Napabuntong-hininga.

Ano nga bang nangyari sa kanila ni Lyn?

Kababata niya si Lyn. Paboritong kalaro kahit wala naman talagang kakwenta-kwentang kalaro.
Kung hindi pa siya magkukunyaring nadapa, hindi man lang mananalo sa karera sa takbuhan papunta sa tindahan ni Aling Simang. Parati ring talo sa teks at pogs. Kaya nga sa tumbang preso, pag talagang burot na si Lyn, nagpapataya na talaga siya. Yung tipong patatamaan lang ang lata pero hindi patutumbahin. Yun ang diskarte niya sabay kamot sa ulo.

Gayundin sa mga koponang laro, gusto niya parating kasama ang kababata. Pakiramdam niya, may Muse sa grupo dahil talaga namang si Lyn ang pinakamagandang bata sa Manggahan. Halos lahat silang mga bata doon ay sunog ang balat sa araw samantalang si Lyn ay medyo mapusyaw ang kulay at may biloy sa magkabilang pisngi kapag ngumingiti. Pagka-ganoon, lalo siyang nagpapasikat kay Lyn para maipanalo ang laro, patintero man o beysbol (na binilog na medyas ang bola). At siyempre, mag-aakapan silang grupo kahit matalo at gusto-gusto niyang naaamoy ang amoy-araw na buhok ng kababata. Masaya siya noon kahit madalas silang tuksuhin na kape’t gatas kapag magkapartner sa piko. Minsan, nagbabahay-bahayan din sila, partner-partner tapos pagandahan ng itatayong bahay. Naalala niya, sa kanila ni Lyn ang pinakamaganda kasi yung bahay nila, sa sanga ng puno. At bahay-bahayan lang talaga ang pinanalunan nilang laro.

Kahit parating sunog-bahay at kulelat, masaya naman dahil magkakampi sila.

Si Lyn rin yung itinuring niyang pinakamatalik na kaibigan. Andoon ito nung manalo sa basketbol ang koponan nila sa liga ng baranggay. Andoon din ito noong maghiwalay yung nanay at tatay niya. Ang sama-sama ng pakiramdam niya noon. Paano ba niya tatanggapin ang mga tukso ng ibang bata na iniwan siya ng tatay niya. Si Lyn lang yung batang hindi nanukso sa kanya.

Naghahanap siya ng dahilan kung bakit ba naghihiwalay ang mag-asawa. Sa murang isipan niya, nagtataka siya. Dumarating ba talaga sa punto na nagkakasawaan kahit mag-asawa na? Isang taon ang lumipas, yung nanay naman niya yung umalis. Inihabilin sila ng Kuya niya sa isang tiyahin.

Iyun ang pinakamasakit na nangyari sa kanya. Naglalaro sila noon ng patintero nang sunduin siya ng Kuya niya. Aalis daw kasi yung nanay nila. Pupunta ng Iloilo dahil maysakit ang lolo nila. Iyak siya ng iyak noon, gusto nga niya sumama kaya lang madali lang naman daw dun ang nanay niya.

Sampung taong gulang siya noon pero hindi siya nahiyang humabol sa traysikel na nagdala sa Nanay niya sa sakayan ng bus. Naiwan pa niya yung kaliwang tsinelas niya sa pagtakbo. Mahirap intindihin kung bakit sila iniiwan ng mga magulang. Kaya nangako siya noon, kung sakaling magkapamilya siya, hinding-hindi niya gagawin ang ganoon. Alam niya kasi kung gaano kasakit.

Pagbalik niya sa bahay nila, hawak ni Lyn yung naiwan niyang kaliwang tsinelas.
******************************

Kanina pa umiiyak si Lyn. Namumugto na nga ang mata niya at halos ayaw niyang lumabas ng kuwarto. Nahihiya kasi siya sa Nanay niya. Baka sabihin na namang kumuha lang siya ng batong ipupukpok sa ulo. Si Anton naman kasi, parang hindi pa rin makawala sa buhay-binata. Nakikitira na nga lang sila at dagdag palamunin sa bahay, nakukuha pang makipag-inuman sa barkada. At heto nga, nasagad na yung pisi niya. Pagod na pagod siya sa pag-aalaga ng bata. Parang siya lang kasi ang nagsasakripisyo sa kanilang dalawa. Hindi naman siguro masamang maglabas ng sama ng loob. Napuno na lang talaga siya. At sa may-kwenta-walang-kwentang tungayaw nila, umabot sa puntong pinalayas niya si Anton.

Ano bang nangyari sa kanila? Napakalayo sa inaasam niyang buhay. Yung magkakampi sa lahat ng laro. Kahit talo, basta magkasama. Hindi pala simpleng buhay ang pinasok nila. Pinipilit niyang alalahanin. Asan na ang tag-team nilang dalawa?

Tangi ang pagtingin niya kay Anton noong nag-aaral sila. Dangan kasi, si Anton ang tagapagtanggol niya kapag may umaaway sa kanya. Tagabuhat ng libro kapag pauwi at papasok sa eskwela. Noon pa man, humahanga na siya sa kakisigan nito lalo pag labas ang mapuputing ngipin. Mabait pa at maaasahan. Kinikilig-kilig pa siya nung minsang maglaro sila ng FLAMES ng mga kaklase niyang babae, Marriage yung lumabas sa pangalan nila ni Anton. Tinukso-tukso siya pero sabi niya, napakaimposible dahil wala pa sa isip niya ang mga ganun. Magiging titser pa siya gaya ng pangarap ng mga magulang. Magiging Ma’am Lyn siya sa iskul na pinapasukan nila.

Isang beses, nakita niyang may nakaipit na sulat sa isang libro niya. Lalo siyang kinilig nang malamang kay Anton galing. Loveletter. Sa murang edad, kakaibang saya ang dulot nito. Simula noon, lalong naging magiliw si Anton sa kanya. Kapag umuulan, okay lang na mabasa sila parehas basta magkasukob sa isang payong. Madalas din siya nitong bigyan ng rosas na origami na parating iniipit sa mga gamit niya.

Oo, Mahal na din kita, Anton. Iyun ang saktong linya kung paano niya sinagot si Anton. Talagang itinapat niya iyun sa JS Prom. Araw ng mga puso. Para mas espesyal. Mas makahulugan. Sa saliw ng kantang You Are My Song ni Martin Nievera, ipinagtapat nila sa isa’t isa na hindi na lang sila magkababata o magkaklase. Hindi lang sila magkaibigan. Magkasintahan na sila. Salitang nagdudulot sa kanya ng kakaibang kilig at pintig. Unang pag-ibig. Iyun siguro ang pinakamasayang karanasan ng buhay high school niya.

Ganoon pa man, mas matindi pa rin ang dating ng salitang Ma’am kaysa Marriage. Takot niya lang sa Nanay niya. Baka mapatay siya kapag nalamang may kasintahan na siya. Kaya, nanatiling lihim sa kanyang mga magulang ang pakikipagkasundo niya sa binata. Malamang paglayuin sila ng mga ito. At ayaw niyang mangyari yun.

Lihim na binaon nila hanggang sa kolehiyo. Masuwerte naman at isang kolehiyo lang ang pinasukan nila. Siya, kumuha ng kurso sa pagtuturo at si Anton, kumuha ng Management.
Ayos na ayos. Sabay silang bumubuo ng pangarap. Magkakampi na naman sila.

***********************************

“E, paano si Junior? Ano yun? Iiwanan mo na lang dun? Hindi yun aso, Anton. Mag-isip ka nga,” banat pa rin ng Kuya niya. “Alam mo naman siguro ang pakiramdam ng iniiwan. Ilang araw ka ba dito?”

“Hindi ko pa alam. Magpapalamig lang siguro ako. Nasasakal ako kay Lyn pero hindi ko rin naman kayang tiisin si Junior.”

Oo, si Junior. Bunga ng pagmamahalan nila ni Lyn. Bunga ng isang sandali ng kapusukan.
Wala ang Kuya niya noon. Inaya niya si Lyn sa bahay tulad ng madalas nilang ginagawa kapag may mahirap na aralin. Dati na naman silang naiiwan doon pero iba ang sandaling iyun. Iba ang pakiramdam niya. Ano kaya kung subukan nilang gawin ang bagay na iyun? Subok lang naman. Agad niyang hinalikan si Lyn na tumatanggi noong una. Pagkatapos, naglakbay ang kanyang kamay sa mga lugar na si Lyn lang ang tanging nagsasabon. Umiiwas noong una ngunit nang maglaon, sumasabay na rin sa sayaw na likha. Ang halik ay naging mariin. Ang akap ay naging mahigpit. Unti-unti, nadarang sila sa init. Walang pakialam sa nangyayari sa paligid. Kahit ang hiyawan ng mga bata sa labas ng bahay. Noong panahong iyun, nagkaroon ng linya sa kanilang buhay. Tumawid sila sa mga guhit na itinakda ng matatanda.

Ganoon pala ang pakiramdam. Masarap pagsaluhan ang pagmamahal. Swabe ang bawat galaw. May sariling ritmo ang katawan. Umiindayog sa musikang hatid ng mga tibok ng puso.
Parang basketbol. Paulit-ulit na pagbuslo. Parang holen sa butas. Saktong-sakto. Parang habulan. Pinagpapawisan hanggang sa makarating sa tindahan ni Aling Simang. Parang perpektong pares. Ang kanya ay para kay Lyn. Ang kay Lyn ay para sa kanya.
Bakit kaya ipinagbawal yaon ng matatanda? Makasarili sila. Bakit kailangang sila lang ang maging maligaya at magsalo ng mga ganoong pagkakaton?

Ang mga tanong na iyon ay sinagot ni Lyn pagkatapos ng ilang buwan.

“Anton, kinakabahan ako. Dalawang buwan nang wala akong dalaw,” may pangamba sa mukha niya habang kumakain sila ng ice cream sa lagoon sa kolehiyo nila.
“Anong dalaw?” nakakunot si Anton sabay kagat sa malamig na ice cream.
“Anton, buntis yata ako. Natatakot ako,” nangingilid ang luha ni Lyn.
“HA??? Taragis, sigurado ka?” Naluwa ni Anton ang kinakain. Bad trip, bakit biglang pumait ang kinakain nilang ice cream?

**********************************

Sabay silang pumasok sa simbahan ng Quiapo pagkatapos ng klase. Magkatabing lumuhod. Mataimtim na nanalangin kung anong sunod nilang hakbangin. Humingi ng tulong. Humingi ng kaliwanagan. Humingi ng tawad.

Paglabas ng simbahan, ngayon lang nila napagtuunan ng pansin ang mga tao sa paligid. May mga babaeng nagtitinda ng kung anu-anong halaman. Pamparegla. Pampaputi. Pangontra sa ganito-ganyang sakit. Nakakatawang nasa labas lang ang mga ito ng simbahan. Hindi ba labag ito sa Kanyang kautusan?
Lumapit si Anton sa isang tindera. Lalong kinabahan si Lyn. Maiintindihan ba sila ng Diyos na kinausap nila kanina?

*************************************

Nakatingin sa kisame si Lyn. Sumusunod ang diwa niya sa umiikot na electric fan. Hindi ba kasalanan ang gagawin nila? Buhay na yung nasa sinapupunan niya.

Nakahiga siya sa isang manipis na kutson, may nakatakip na kumot sa ibabang bahagi ng katawan. Nakabukaka. Napalingon siya sa lamesa. May bulak. May alcohol. May mga stainless na instrumento. Bumilis ang tibok ng puso niya. Mabilis na mabilis. Parang nagkakarera. Pintig ng puso niya at ng batang nasa sinapupunan niya.

Pumikit siya. Nabigla nang may dumamping kamay sa hita. Napaluha siya. Napailing. Nanginginig.

“Sigurado ka na ba?” tanong ng may edad na babaeng kausap ni Anton kanina. Nakakatakot ang hitsura ng matandang walang ngipin at parang hindi nagsusuklay.

“Siguradong-sigurado po.” At tuluyan na siyang humagulhol. Humagulhol nang humagulhol.

***********************************

“Putsa naman, Anton. Hindi ka ba nag-iisip? Tarantado ka, disi-syete pa lang kayo, a.” Namumula sa galit ang Kuya niya. “Putsa, ka naman, nagpapagod akong mapag-aral ka tapos ganito lang ang isusukli mo. Ang kapal naman ng mukha mo.”

Nanliit si Anton sa sarili niya. Kung nagiging suntok lang yung pagmumura, malamang bugbog-sarado na siya. Kunsabagay, ang kapal nga naman ng mukha niya. Sa ganitong paraan niya susuklian ang pagtayo bilang ama at ina ng Kuya niya.

Hindi makapagsalita si Anton. Anong sasabihin niya? Na hindi nila ginusto ang nangyari? Na pasensya? Ano bang magandang paliwanag?

“Sira-ulo ka, gago ka. Gago,” sabay sikmura sa kanya ng Kuya niya. Nagpaubaya na lang siya. Kung yun ang makakabayad sa sakit ng dinulot niya sa kapatid. Tatanggapin niya lahat.
“O, anong plano mo?”

************************************

Sari-saring emosyon ang naglalaro kay Lyn pagpasok sa bahay nila. Hindi siya makatingin nang diretso sa mga mata ng magulang niya. Tiningnan niya ang nakasabit na litrato nilang mag-anak. Nag-iisang anak. Puno ng kasiyahan. Pangarap ng buong pamilya niya ang makatapos siya at makapagturo sa eskwelahan ng baranggay. Hindi niya alam ngayon kung mabibigyan pa iyun ng katuparan.

Kinagabihan, habang nanonood ang kanyang ina at ama ng paboritong teleserye, umupo siya sa gitna nila.

“Nay, Tay, may sasabihin po akong mahalaga,” simula niya na parang may nakabara sa lalamunan niya.

Pinatay ng tatay niya ang tv. Naghihintay naman ang nanay niya.

“Nay, huwag po kayong mabibigla a.”

“Lyn, ayaw ko ng ganyan, mukhang ayoko ng sasabihin mo,” nagdilim na ang mukha ng nanay niya.

“Bayaan mo siyang magsalita,” mahinahong wika ng tatay niya.

“Nay, bu— buntis po ako,” sabay tutop ng mga palad sa mukha niya. Umiyak na siya. “Pasensya na po, tay. Huhuhu. Inay, sori po… Binigo ko kayo”

Tumayo ang tatay niya. Galit na galit ang hitsura at pagkatapos ay sinuntok ang pinto nila. Nawasak ang pinto. Parang yung pangarap ng pamilya niya. Hindi ganitong bunga ang nais niya. Nagsugat ang kamay ng tatay niya. Pero, alam ni Lyn, mas nagdurugo ang puso nito. Noon lang niya narinig magmura ang tatay niya. Kung mura sa tadhana o mura para sa kanya, hindi niya alam.

Hindi naman makapagsalita ang nanay niya. Pigil na pigil. Tumayo papunta sa kusina. Kumuha ng baso pero hindi pa nalalagyan ng tubig nang biglang bumagsak sa sahig. Nawalan ng malay.
Ang nangyaring iyon ang pinakamalaking teleserye na pinag-usapan sa Manggahan kinabukasan. Naghalo na ang kape at gatas. Tatay na si Totoy. Nanay na si Nene.

****************************

Minsan lang sila sumubok gawin ang bagay na iyun pero ang laki pala ng epekto.
Nagkasundo ang dalawang partido na ayusin ang lahat. Ano pa nga bang magagawa? Hindi sila pwedeng ikasal dahil mga menor de edad pa. Tumigil sa pag-aaral si Lyn at si Anton naman ay kinailangan mag-working student para naman kahit paano, nag-aakyat rin siya ng pera para sa kanila ni Lyn. Tumira naman muna si Anton sa bahay nina Lyn.

Nahinto ang pagbuo nila ng pangarap para harapin ang katotohanan. Ang humarap sa sitwasyong huhusga sa pagiging tao nila. Mabuti na yung gayon kaysa sa ipalaglag nila. Kung may dapat silang ipagmalaki, marahil, iyun ay ang pagiging matapang nila. Ang isang pagkakamali ay hindi pwedeng takpan ng isa pang pagkakamali.

Sa kama ni Lyn, nakahiga silang dalawa.

“Mahal, natatandaan mo pa ba noong mga bata pa tayo?” si Lyn. “Noong naglalaro tayo ng bahay-bahayan?”

“Oo nga, no. Para lang ulit tayong mga bata. Yung nga lang, totoong bata na ang magiging beybi mo. Kaya mo kayang maging mabait na ina?”
“Ikaw? Kaya mo na kaming buhaying mag-ina? Hindi na pwedeng ilagay sa mesa yung dahon ng mga halaman,” nakangiting sagot ng kausap. “Alam mo ba, naglalaro kami dati ng FLAMES, Marriage yung lumabas sa pangalan nating dalawa. Parang ang bilis namang nangyari.”

“Hehehe. Nagsisisi ka ba?”

“Ginusto naman natin ‘to, e. Pero sana pala, naghintay tayo. Mas mauuna pa kong tawaging Mommy kesa sa Ma’am.”

“Oo nga, Sana naghintay tayo. Mahirap din pala yung ganitong sitwasyon.”
Dumaan ang mga buwan. Lumipas ang mga araw. Lumaki na ang tiyan ni Lyn at nakaw-tingin silang dalawa tuwing magpapatingin sa health center. Pinakabatang nakapila sa mga buntis na nagpapakonsulta. Mga menor de edad na hindi nag-isip para sa kanilang kinabukasan.

***************************

Palakad-lakad si Anton habang nagdarasal sa labas ng delivery room “Lord, Ikaw na bahala sa mag-ina ko.”

Dalawang oras bago sila sumugod sa hospital, sumakit ang tiyan ni Lyn. Sinundo kaagad niya si Aling Simang na isang hilot. Kaya lang, dahil sa sobrang hirap, hindi yata makayanan ni Lyn. Sabi ni Aling Simang, bata pa raw kasi. Malaki ang takot sa dibdib.

Takot. Iyun din ang nararamdaman niya nang panahong iyun. Kasi nga bata pa si Lyn, paano kung hindi niya makayanan? Paano kung papiliin sila ng doktor tulad ng napapanood niya sa mga pelikula. Si Lyn o ang magiging anak niya? Napapikit uli siya,” Lord, ikaw na ang bahala sa mag-ina ko.”

Naging ligtas ang panganganak ni Lyn sa Junior nila. Hindi niya maipaliwanag na may anak na siya. Nakabuo sila ng tao. Galing sa laman niya at ni Lyn.
Masaya na may halong takot. Lalo na nang unang beses niyang kargahin ang sanggol. Napaluha siya. Nangako na bibigyan ng magandang bukas ang kargang bata. Kung paano. Hindi niya alam.

*****************************

Mahirap palang mag-alaga ng bata. Iyan ang nasa isip ni Lyn. Halos isang oras na lang yata siyang natutulog sa gabi dahil sa pag-iyak ng baby niya. Tapos, sa umaga, maglalaba pa siya ng mga damit nito, maglilinis ng tsupon, magtitimpla na ulit ng gatas, tapos mamayang konti gabi na naman. Nahihiya naman siyang magreklamo sa Nanay niya.

Kung tutuusin, pinagpala pa rin sila ng Diyos dahil may mga magulang silang hindi sila itinakwil noong madapa sila. Ganoon naman yata pag naging magulang. Parating nakasalalay sa mga anak. Tagabangon kapag nadadapa. Tagabigay ng lakas kapag nanghihina.
Hindi na niya maasikaso si Anton. Kulang na nga siya ng panahon sa sarili, pati ba naman ito aalagaan pa niya? Pero napansin niya medyo nangayayat. Nahihirapan din sigurong balansehin ang pag-aaral, pagtatrabaho at pagiging ama.

Buti nga si Anton, nag-aaral. Nakakalabas ng bahay. E siya, nakulong na sa pag-aalaga ng bata.

Iyun ang pinag-awayan nila kagabi. Hindi pa nga siya nakakabawi ng tulog mula sa puyat noong isang gabi tapos malaman niya, hindi pala ito sa trabaho galing kundi sa inuman ng kaklase. Debut yata. Sino ba naman ang hindi iinit ang ulo?
Pero aminado siya, napasobra nga yata ang pagmumura niya. Ibinato pa niya sa mukha nito ang mga damit at pinalayas.

Nagpapakulo siya ng tubig para sa gatas ni Junior nang may biglang kumatok sa pintuan nila. Pagbukas niya ng pinto, andun si Anton. Nakatayo. May dalang bulaklak.

“Mahal, pasensya na, a. Di bale, mas magiging responsable na ako sa inyong dalawa ni Junior,” sabay yakap sa kanya.

“Hmmp, pangako?”

“Oo, pangako.”

“O sige, sori na din. Medyo masungit ako nitong mga nakaraang araw. Sige na, bati na tayo.” At hinalikan niya sa pisngi si Anton.

Mahirap pumasok sa isang sitwasyong kagaya ng sa kanila ni Anton. Pero, gaya ng pagtatayo nila ng bahay-bahayan sa sanga ng puno, kakayanin nila para lang maging maganda ang kalabasan. Marami pa silang haharapin at pagdaraan pero batid niya, makakaya nila. Dahil kahit parati silang kulelat at sunog-bahay sa mga laro, masaya pa rin dahil silang dalawa ang magkakampi. Kahit paano, naniniwala pa rin siyang sa suporta ng mga taong nasa paligid nila, kayang-kaya nilang bumuo ng mas maaliwalas na bukas.

Isang garapong holen na may ibat ibang disenyo at kulay ang nakita ni Ariel na nakatago sa sulok ng tokador.
Nahumaling ito sa masasaya at kaakit-akit na kulay kaya’t kinuha niya ito at pinaglaruan. Masayang pinaglalaruan ni Ariel ang mga holen na tila ba ay wala nang bukas. Alam niya na ang garapon ng holen ay pagmamay-ari ng kanyang kuya na si Rhuel. Mahilig mangolekta ng holen na may ibat-ibang disenyo, kulay at laki si Rhuel. Isang garapon na ang koleksyon niya kaya hindi niya ito basta basta nilalabas sapagkat mahalaga sa kanya ang mga ito.

“Nay, nakita mo po ba ang mga holen ko sa tokador?” Ang pagalit na tanong ni Rhuel sa kanyang Ina na nagluluto sa kusina.

“Abay, hindi anak. Baka yung kapatid mo may alam”. Ang sagot ng kanyang Ina.

“Ariel! Ariel! Nasaan ka? Ariel!” Galit na tawag niya sa bunsong kapatid.

Dali-daling binalik ni Ariel ang mga holen sa garapon ngunit huli na ito nang makita siya ng kuya niya na puro putik ang mga malilinis na holen nito.

“Ikaw talaga, pakialamiro ka sa gamit ng may gamit. Bakit mo pinakialaman ang holen ko. Diba sabi ko sayo na wag mong galawin ang mga laruan ko.” Galit sabay palo sa bunsong kapatid.

“Kuya, sorry na hiniram ko lang naman saglit eh at ibabalik ko naman agad.” Paliwanag ng kapatid.

“Hiniram? Nagpaalam ka ba sa akin?” Galit na may kasamang suntok sa sobrang galit nito.

Duguan ang nguso ni Ariel ng maabutan ng Inang pinagsusuntok ni Rhuel. Inawat ng Ina ang dalawa at pinagalitan si Rhuel sa masamang pagtrato sa kapatid.

“Rhuel, laruan lang yan. Bakit ganyan ka sa kapatid mo. Mas mahalaga pa ba ang mga laruan mo kesa sa kapatid mo? Hindi tama ang ginawa mo. At ikaw naman Ariel, sa susunod magpaalam ka kung may gusto kang hiramin sa kapatid mo. Mali ang ginawa mo.” Pangaral ng Ina sa dalawa.

Dahil sa insidenteng iyon, naging mainitin na ang ulo ni Rhuel sa kapatid. Halos hindi na niya ito kinikibo at sinasama sa mga laro at pilit na iniiwasan maging sa pakikipaglaro kasama ang ibang bata sa kanilang lugar.

Ilang taon na din ang lumipas at tila nabaon na sa limot ang alitan ng magkakapatid. Ang dating sigalot ay napalitan ng pagmamahalan at paguunawaan. Naging tagapagtanggol si Rhuel sa kapatid tuwing may nangaapi nito sa eskwelahan. Natuwa ng lubos ang kanilang mga magulang sa ipinakitang pagmamahalan ng dalawa. Si Ariel naman ay nakabuo ng kompiyansa sa sarili dahil na rin sa tulong ng kapatid. Naging malapit sila sa isat-isa at kahit na anong bagay ay pwede nilang pag usapang dalawa. Kahit na ito man ay kakulitan o kalokohan. Tumatak sa utak ni Ariel na wala siyang ibang hiling kunti manatili ang matibay na samahan nila ng kuya niya. Gagawin niya ang kahit na ano wag lang mawala ang nakatatandang kapatid.

Sa sobrang lapit ng dalawa ay minsan naikwento ni Ariel sa kapatid na may nagustuhan siyang babae. Natuwa naman si Rhuel sa ibinalita ng kapatid. Wala nang mas hihigit pa sa kaligayahang naramdaman nito.

“Kuya, tulungan mo naman ako oh. Kasi hindi ko alam kung ano ang gagawin ko. May gusto kasi akong babae pero natatakot ako sabihin sa kanya kasi baka masira pagkakaibigan namin.” Ang pagtatapat ni Ariel sa Kapatid.

“Huh!? Bakit naman? Anong kinakatakot mo? Teka, si Jane ba ang tinutukoy mo? Yung best friend mo?” Ang tanong ni Rhuel.

“Oo, Kaso natatakot ako baka di niya ako gusto eh. Masakit ba ma basted?” Ang tanong nito sa kapatid.

“Alam mo normal lang masaktan ang importante eh nasabi mo sa kanya na mahal mo siya. Gusto mo tulungan kita. Ako magiging tuloy nyo?”. Saad ni Rhuel.

“Talaga kuya tutulungan mo ako?” Masayang tanong ni Ariel.

“Oo naman syempre kapatid kita at gusto ko na magiging masaya ka.”

“Salamat kuya.” Sabay akbay sa kapatid.

Makalipas ang ilang buwang pagsasama at paglabas-labas ni Ariel at ni Jane ay andun pa rin yung takot sa loob niya. Hindi niya kayang ipagtapat ang kanyang nararamdaman sa magandang dilag. Dito na umeksena ang kanyang kuya Rhuel na tumulong sa kanya sa panliligaw.
Isang araw..

“Jane, may pinapabigay pala ng kapatid ko sayo.” Sabay abot ang isang dosena na mapupulang rosas.

“Huh!? Bakit daw? hindi ko naman birthday at wala namang mahalagang okasyon.”

“Hmmm. ewan ko, gusto ka ata ng kapatid ko.” Pagtatapat ni Rhuel.

“Eh bakit di siya ang magsabi? Bakit ikaw ang nagsabi?” Tanong ni Jane

“Baka nahihiya lang siya.” Ang mabilis na sagot ni Rhuel sabay titig sa mga mata ni Jane.

“Alam mo Rhuel, pakisabi kay Ariel na kung mahal niya ako sabihin niya yung totoo kasi matagal ko
na hinihintay marinig sa kanya yun.” Ang pagtatapat ni Jane.

Mabilis na iniwas ni Rhuel ang pagkakatitig kay Jane ng marinig ang mga katagang iyon.

“Ah ok. Sige sasabihin ko sa kanya.”

Nababagabag si Rhuel sa tuwing nakikita niya si Jane. Hindi niya maipaliwanag ang kanyang nararamdaman. Natatakot siya sa posibleng mangyayari kapag ipinagpatuloy niya ito. Alam niya na masasaktan niya ang kapatid ngunit sadyang malakas ang kapit ng kanyang nararamdaman na tila ba wala siyang pakialam sa kung
sino man ang masaktan makuha lang ang gusto nito.

“Kuya, ano daw sabi ni Jane?” Masiglang tanong ni Ariel sa kapatid.

“Huh!? Ah eh… Sabi niya may gusto na daw siyang iba eh. Ang tagal mo daw kasi. Ang bagal mo daw kaya ayun sinagot na niya yung ibang nanliligaw sa kanya.” Ang pagsisinungaling ni Rhuel.

“Ah ganun bah? Nakakalungkot naman. Nahihiya ako makipagkita sa kanya. Ang sakit pala ma basted kuya.” Ang malungkot na sabi nito.

“Ok lang yan. Ganun talaga pero wag ka mawalan ng pag-asa marami pa diyan.”

“Buti na lang andito ka kuya, salamat ha.”

Ipinagpatuloy ni Rhuel ang kanyang nararamdaman kay Jane at ginawa ang lahat para lang mapasagot ang dalaga.

“Oh Rhuel, ano na sabi ng kapatid mo? Hindi ba niya ipagtapat ang nararamdaman niya? Bat ayaw niya magpakita? Ang bagal niya.” Ang pangungulit ni Jane kay Rhuel.

“Jane, may aaminin ako sayo. Ang sabi kasi ni Ariel eh hanggang kaibigan lang daw ang turing niya sayo. yung mga bulaklak ay pasasalamat lang daw bilang isang tunay na kaibigan. Yun lang daw yun at wala nang iba.” Pagsisinungaling ni Rhuel kay Jane.

“Hindi ako naniniwala. Ramdam ko na mahal ako ni Ariel. Natatakot lang siya na sabihin sa akin ang totoo.” Naiiyak na sagot ni Jane.

“Oo Jane, yun ang totoo. Maniwala ka sa akin. Mas makakabuti kung kalimutan mo na si Ariel. Mas makakabuti kung ibaling mo na lang ang pag-ibig mo sa iba.” Sabay yakap kay Jane.

Naisip ni Jane na mas makakabuti nga na kalimutan at ibaling ang pagtingin sa iba. At dun niya nabigyang pansin ang importansyang binibigay ni Rhuel sa kanya. Nabaliwala at nakalimutan ni Rhuel ang kapatid. Hindi na sila nagkaroon ng gaanong panahon para makapag-bonding. Sa lahat nang bagay ay si Jane na ang inuuna nito.

Lingid sa kaalaman ni Ariel, si Jane at si Rhuel ay may ugnayan na. Hanggang isang araw ng maabutan ni Ariel si Jane sa bahay nila.

“Jane? Anong ginagawa mo dito?” Masayang tanong nito sa babae.

“Huh!? Ah eh dinalaw ko lang yung kapatid mo. Kamusta ka na?” Ang sagot nito kay Ariel.

“Dinalaw mo kapatid ko? Panong dinalaw? Hindi ko maintindihan.” Ang naguguluhang sagot ni Ariel.

“Ahh so di mo pa pala alam. Ito talagang kuya mo masyadong masikreto. Kasi kami na ng kuya mo. Hindi ba niya sinabi sayo?” Ang sagot ni Jane.

“Kayo na ni Kuya? Pano naging kayo? Wala siyang sinabi sa akin?” Ang malungkot sa sambit ni Ariel habang papalabas ang kanyang kapatid galing kusina.

“Ariel?” Ang kinakabahang tanong ni Rhuel.

Nakatitig lamang si Ariel sa kapatid habang lumuluha ang mga mata. Walang kibo at di maipaliwanag ang dahilan kung magagalit ba siya sa panloloko ng kapatid o matutuwa para sa kanilang dalawa. Agad na pumasok si Ariel sa kanyang silid at isinara ang pinto.

“Ariel, kausapin mo naman ako. Gusto ko magpaliwanag sayo. Gusto ko sabihin sayo ang totoo pero ayaw kitang biglain at masaktan.” Ang paliwanag ni Rhuel habang kumakatok sa likod ng pintuan.

“Rhuel, anong nangyayari? Hindi ko maintindihan kung bakit ganun ang reaksyon ni Ariel. May hindi ba ako alam dito?” Ang tanong ni Jane.

“Wala naman, ipapaliwanag ko sayo ang lahat mamaya. Kakausapin ko lang yung kapatid ko.” Ang sagot ni Rhuel.

Hindi malaman ni Rhuel ang nararamdaman. Alam niyang mali ngunit masaya siya sa ginawa niya. Nasa sa kanya na ang babaeng pinakamamahal niya ngunit kapalit nito ay ang masaktan ang kaisa isang taong mahalaga sa kanya. Pumasok si Rhuel sa silid upang kausapin si Ariel.

“Ariel, pwede ba tayong mag-usap?” Ang pagmamakaawa ni Rhuel.

“Ano pa ang pag usapan natin? Niloko mo ako. Nagsinungaling ka sa akin. Akala ko kapatid kita.
Akala ko mapagkakatiwalaan kita. Pero hindi pala. Nagkamali ako.” Ang umiiyak na sagot sa kapatid.

“Alam ko mali ako. At nagsinungaling ako at hindi sinabi ang totoo. Patawad. Nagmahal lang ako.
At hindi ko kaya na mawala si Jane sa akin. Ramdam ko na siya na ang babae para sa akin. Kaya sana maintindihan mo ako. Alam ko na nasaktan kita at mahal mo si Jane, hindi ko sinasadyang mahalin siya. Nahulog ang loob ko sa kanya at alam ko din na mahal niya ako. Aaminin ko mahal ka ni Jane ngunit ang tagal niyang naghintay para ipagtapat mo sa kanya yun.” Paliwanag ni Rhuel.

“So kaya mo siya sinulot sa akin dahil sa ang bagal mo? Dahil sa torpe ako? Dahil ba sa wala akong lakas ng loob para sabihin sa kanya ang totoo? Ginamit mo ang kahinaan ko para sa kaligayahan mo.” Sambit ni Ariel.

“Bakit mo nagawa sa akin to kuya? Sa lahat ng tao sa mundo, ikaw pa!? Bakit? Ano ba ang kasalanan ko sayo para gawin mo sa akin to? Dahil ba sa kasalanan ko noon na ginalaw ko yung holen mo kaya ngayon ka gumaganti sa akin? Dahil ba dun kuya? Hanggang kailan mo ako patatawarin sa kasalanang matagal ko nang ginawa. Hanggang sa kaisa-isang babaeng mahal ko aagawin mo sa akin parang lang makaganti ka?” Ang pagpapatuloy ni Ariel.

“Kuya, alam mo na mahal na mahal ko si Jane. Alam mo na siya lang ang gusto ko sa tanang buhay ko. Pero wala na. Inagaw mo na. Oo may kasalanan ako sayo noon. Kinuha ko ang laruan mong holen pero wag naman sana pagbayarin ako sa pagkuha sa babaeng pinakamamahal ko. Kunin mo na ang lahat sa akin kuya wag lang si Jane. Ibibigay ko sayo lahat ng laruan na gusto mo, wag lang siya.” Pagmamakaawa nito sa kapatid.

“Ariel, hindi ganun kadali yun. Hindi ganun kadali ang gusto mo. Nagmamahalan kami ni Jane. Gusto ko maintindihan mo ang lahat. Hindi ko ito ginawa para saktan ka at gantihan ka sa kasalanan mo noon. Hindi ko gustong gawin ito pero mahal ko siya. Ariel, sayo na lahat ng laruan ko wag lang si Jane. Hindi ko siya kayang ibigay sayo. May dahilan kung bakit kami andito ngayon. Hindi ko siya pwedeng ibigay sayo.” Paliwanag ni Rhuel.

“Bakit kuya? Bakit hindi? Una siyang naging akin.” Galit na sagot ni Ariel.

“Dahil… dahil.. buntis si Jane. Magkakaroon na kami ng anak.” Pagtatapat nito sa kapatid.

Doon gumuho ang mundo ni Ariel nang marinig ang mga salitang iyon. Alam niya na sa pagkakataong iyon ay wala na siyang laban sa isang sanggol na nasa sinapupunan. Alam niya na kahit ano pa man ang gawin niya ay hindi na niya mababago ang lahat. Alam niya na may dahilan ang lahat kung bakit ganun ang nangyari. Alam niya na sa puntong iyon ay kailangan na niyang tumigil sa kahibangan niya.

“Ariel, gusto kong ipagtapat sayo ang mga ito ngunit naunahan ako ng takot. Mahal kita bilang kapatid ko at walang makakapagpabago dun. Ikaw lang ang nagiisang kapatid ko. At sa darating mong pamangkin gusto ko na may tito siya na katulad mo. Gusto ko ikaw ang magiging pangalawang ama niya. Yun ang hinihiling ko sayo. Sana patawarin mo na ako.” Pagmamakaawa ni Rhuel.

Walang tigil sa pag-iyak si Ariel sa mga katagang narinig sa kapatid. Tila ba nawala ang galit nito sa loob at napalitan ng pagmamahal sa kapatid at sa darating na pamangkin. Naisip niya na mas masaya kung may isang sanggol sa bahay nila. Mas masaya at may bagong siyang lalaruin at aalagaan.

“Kuya, pinapatawad na kita. Patawarin mo rin ako sa kasalanang nagawa ko noon at pati na rin ngayon. Ipinapangako ko na mamahalin ko ang anak mo at aalagaan siya. Magiging mabuting tito ako para sa kanya.” Naiiyak na sambit ni Ariel sabay yakap ng mahigpit sa kapatid.

“Maraming salamat Ariel. Masayang masaya ako ngayon.” Natutuwa at naiiyak na saad nito

“Tama na nga to, halika na at ipakilala mo ako ng mabuti sa magiging asawa mo.” Nakangiting saad ni Ariel.

Lumabas ang dalawa sa silid na may ngiti sa kanilang mga labi. Doon napatunayan ng magkakapatid na kahit anong bagay pala sa mundo ay walang makakapaghiwalay sa kanila kahit laruan man o ibang tao na pilit silang paghiwalayin. Sadyang matimbang ang dugo kesa tubig o kahit ano mang bagay sa mundo. Kahit na nagsimula sa di maganda ang relasyon nilang magkakapatid, kahit nagsimula ang hidwaan dahil sa isang laruan ngunit hindi pa rin ito naging dahilan para hindi magkaayos ang dalawa. Mas lalong tumibay ang relasyon nila at dahil na rin sa bagong supling na dumagdag sa pamilya nila.
Makalipas ang ilang taon….

“Tito Ariel, gising ka na. Mamamasyal tayo ngayon diba?” Ang pangungulit ng anim na taong gulang na
bata habang natutulog si Ariel.

“Huh!? Ngayon ba yun!? Naku late na ako nagising. Sorry na mahal kong pamangkin. O siya sige san mo gusto mamasyal?” Tanong nito kay Nathan habang yakap yakap niya ito.

“Ahh.. sa park po tapos punta tayo ng mall, tapos promise mo sasakay tayo ng tiyubibo, tapos kakain tayo, tapos bibili tayo ng madaming madaming laruan.” Ang makulit na sagot ni Nathan sa kanya.

“Ahh ang dami mong gustong gawin ha. Sige gagawin natin yan lahat. Pero maliligo muna si Tito Ariel kasi mabaho pa ito.”

“Yehey! Sige Tito bilisan mo ha. I love you.” Sagot ni Nathan sa kanya.

Masayang niyakap ang pamangkin na nagpupumiglas sa kanyang mahigpit na yakap dahil na rin sa mabahong hininga nito. Sadyang ganun lang magkulitan ang mag-tito. Mula noon ay walang oras o araw na hinahayan si Ariel na di makita ang pamangkin. Nagpapasalamat si Rhuelsa kapatid dahil na rin sa pagmamahal nito sa kanyang anak na si Nathan at pati na rin sa kanyang sariling pamilya.

Wakas.

Bumangon ako sa pagkakalugmok. Sa isang sulok ng bangketa sumuko na ang aking nanginginig na mga tuhod.

Hilong-hilo. Sukang-suka. Malamig ang mga palad. Malamig ang pawis sa noong malagkit.

Tumingin ako sa paligid kong tila umiikot. Nabibingi sa ingay ng mga tao at sasakyan. Nilalamig kahit pa maalinsangan.

Pinilit kong tumayo. Nakasakbit pa din ang aking bag sa likod na may iilang nahiram na libro at kwaderno. Hawak sa kanang kamay ang panyong magkahalong pawis at usok ang amoy. Nakasabit pa din sa kaliwang kamay ang mga sampagitang hindi nabenta.

Kailangan ko na umuwi. Kailangang makarating sa bahay bago pa magdilim.

Araw-araw akong umuuwi kasabay ng paglisan ng araw. Araw-araw ko itong hinahabol kahit araw-araw niya din akong nililisan. Napapanatag ang loob ko pag nakikita ko ang ganda ng pagpapalit ng kulay ng ulap. Mula sa asul ay nagiging kahel.

Pero sa ngayon, hindi ko muna pinansin ang kagandahan ng nagbabadyang takipsilim.

Halos igapang ko na ang aking sarili pauwi. Pagdating sa bahay ay dumiretso agad sa banyo para iluwa ang kung ano mang nagkukumawala sa aking sikmura.

Tubig. Tubig at tubig. Iyon lang ang nailabas dahil iyon lang ang laman.

Nagmumog ako para mawala ang kung ano mang nangangasim sa aking panlasa.

Lumabas ako ng banyo. Nasa bulsa ko ang treinta pesos na kinita ko sa pagtitinda ng sampaguita. Pambili ng bigas at noodles.

Dumilim. Unti-unting dumilim.

Muling nagliwanag. May malamig na dumadampi sa aking pisngi. Bimpong may yelo.

Kain na nang makainom ng gamot. Taas ng lagnat mo, sabi ni nanay. Dahan-dahan niya akong inalalayang bumangon.

Nakahain na sa hapag ang kanin at noodles. Humigop ako ng mainit na sabaw. Ang ginhawa sa sikmura.

Nilagyan ni nanay ng kanin ang mangkok na may sabaw at noodles. Sumandok at hinipan bago isinubo ang kutsara kay Julius.

Ludels. Ludels. Ludels. Ludels.

Bukod sa nanay at ate, isa ang ludels (noodles) sa mga agad niyang natutunan na salita.

Paulit ulit niyang binabanggit ang salitang iyon habang nginunguya ang kanin at noodles at pabalik balik na pinauusad ang laruang kotse sa lamesa.

Palagi niya itong ginagawa. Ang pagbanggit sa salitang ludels nang paulit-ulit kapag iyon ang ulam. Di ko alam kung paborito niya ito o sawa na siya rito o ito lang ang alam niyang pagkain.

Ninamnam ko ang mainit na sabaw at kaunting kanin na para bang ito ang pinakamasarap na pagkain kong natikman. Aalalahanin ko ang pakiramdam na ito sa sa tuwing kumakalam ang aking tiyan para makalimutan ko ang pakiramdam na dulot ng gutom.

Matapos kumain at magligpit, ay humilata na si nanay at si Julius. Gising pa at dumedede si Julius ay tulog na si nanay. Ako naman ay magbubuklat pa ng mga librong nahiram.

Pangarap kong maging guro balang araw. Gurong magtuturo sa mga batang tulad ko na walang pambayad ng matrikula, walang pambili ng libro, walang pambaon, walang makain.

Simple lang naman ang pangarap ko pero parang malabo pang maisakatuparan ko ito.

Hindi ko alam kung makakatapos pa ako ng hayskul sa ganitong kalagayan. Hindi nga sapat na pambili ng ulam yung kinikita ko sa pagtitinda ng sampagita. Hindi rin sapat ang kinikita ni nanay sa pa-ekstra-ekstra sa paglalabada para sa pangangailangan naming tatlo kahit magkandakuba pa siya.

Madalas nakatayo ako sa may bangketa pagtapos ng klase. Hawak ang sampaguita. Sakbit ang bag sa likod at naka uniporme pa. Katabi ko ang mga lalakeng nagtitinda ng basahan, balut at kendi.

Maraming dumadaan pero walang bumibili. Maraming dumadaan pero wala man lang tumitingin. Malayo pa sila ay umiiwas na, na parang ang paglapit ko para mag-alok ng sampagita ay paglapit ng isang taong may nakakahawang sakit.

Minsan iniisip ko, ano kaya kung isa ako sa mga taong dumaraan dito. Papansinin ko din kaya kapag may nag-alok ng sampagita? O iiwas din akong tulad ng ginagawa ng karamihan?

Sa bangketang ito nauubos ang mga hapon. Imbes na umuwi agad matapos ang klase, kailangan ko pang kumayod.

Marami ring estudyanteng tulad ko ang nag-uubos ng oras sa labas ng bahay nila pagtapos ng klase. Pero hindi para kumayod.

Marami naglalakad dito na mga kasing edad ko din. Madalas dumidiretso diyan sa may fastfood diyan sa kabilang kalsada. Umiinom ng softdrinks, kumakain ng ice cream. Nagkukuwentuhan. Nagtatawanan.

May iba namang naawa sa akin. Minsan may isang grupo ng kolehiyalang pa Ingles-Ingles pa habang nagtatawanan ang tumigil at nag-abot ng kahon ng donut. May isang piraso pa sa loob. Baka ayaw na nilang kainin o kaya ayaw na nailing bitbitin pa.

Tinanong ako minsan ni Mang Gimo, yung tindero ng basahan na madalas kong kasamang tumambay sa tabing kalsada. Payat at humpak ang mga pisngi nito at kaunti na lang ata ang ngipin. Laging nakasumbrerong kulay itim at may puting bimpo sa balikat.

Bakit ka pa nag-aaral? Mag-aasawa ka rin lang naman.

May dalawang anak si Mang Gimo ayon sa kwento niya. Nakatapos na nang hayskul ang panganay niyang babae kaya’t pinapasok niya sa tindahan ng isda sa palengke. Tindera na ito ng isda.

Ang bunsong anak niyang lalake naman ay matatapos na nang hayskul. Pag natapos na daw ito ay pagtitindahin niya na rin ng basahan. Dun niya papupwestuhin sa kabilang kalsada para daw lumaki ang teritoryo nila. Marangal naman daw ang trabaho nila at hindi sila nagnanakaw.

Ayus na daw ang makapag-aral ng kaunti. Basta marunong magbasa at magkwenta ng pera ay pwede na. Hindi ka na kayang lokohin ng mga edukadong mayayaman kapag nakakapagbasa ka. Iyon lang naman daw ang dahilan kung bakit niya pinag-aral at pinilit makatungtong ng hayskul ang kaniyang mga anak.

Isa pa, madami naman daw nakatapos ng kolehiyo na tambay. Bakit pa siya gagastos sa pag-papaaral kung ganun din lang? Mabuti pang habang maaga ay kumikita na sila.

Tingnan mo iyang mga estudyanteng iyan, sabay nguso niya sa mga paparating na grupo ng mga estudyanteng babae at lalake. Laging dumadaan ‘yang grupong iyan dito. Kay babata pa pasyota-syota na. Ilang buwan pa at may mabubuntis na diyan. Sayang lang pinapampaaral ng magulang.

Tumigil sa pagkukwento si Mang Gimo nung naging pula na ang ilaw ng stop light. Lumakad papunta sa mga sasakyan. Nag-aalok ng basahan.

May itim na kotseng nakatigil sa harap ko. Nag-aantay ng pagpapalit ng ilaw ng stop light. Bahagyang binuksan ang tinted na bintana. Dumungaw ang isang babaeng nakaantiparas.

Magkano lahat yan? Tanong ng babaeng napakaseryoso ng mukha. Di pa siya matanda pero di na rin siya bata. Makapal ang pink na lipstick.

Dali-dali kong binilang lahat ng hawak ko at madaliang kinwenta.

120 po.

Inabot niya ang malutong na isang daan at beinte. Kinuha lahat ng sampagita, sinara ang bintana at saka umarangkada ang sasakyan nung naging berde na ang ilaw sa stop light.

Ilang magkakasunod na araw pang dumaan ang itim na sasakyan at ang babaeng nakaantiparas. Ilang araw na napapakyaw ang tinda ko. Ilang araw kaming nakatikim ng isda at karne. Ilang araw ding hindi nabanggit ni Julius ang salitang ludels.

Ilang araw ding hindi ako nakipaghabulan sa nagtatagong araw sa kadapit-hapunan dahil maaga akong nakakauwi.

Nabuhay sa akin ang pag asa.

Nabuhay sa aking isip ang imahe ng kasaganaan, ng patuloy na pagkain ng maayos, ng patuloy na pag-aaral.

Dahil nakakauwi ako ng maaga, nagkaroon ako ng oras na mangarap. Ganadong-ganado akong basahin ang aking mga libro at gawin ang aking mga takda.

Nangangarap ako habang nakahilata sa gabi hanggang sa makatulog. Mga imahe nang pagtatapos. Imahe ng sarili kong nagtuturo sa mga batang katulad ko. Imahe ng sarili ko at ng mga pangarap na natupad.

Pero ang buhay ay sadyang mapaglaro. Pinatikim lang pala ako ng kaunting sarap, ng kaunting tamis ng pag-asa at pangarap.

Dumating ang araw na hindi na dumaan ang itim na kotse. Hindi na dumating ang aking pag-asa.

Nag-antay ako. Araw-araw. Hanggang sa lumubog ang araw. Hindi pa rin ito dumaan. Hindi na ito dumaan.

Bumalik kami sa dati.

Ludels. Ludels. Ludels. Ludels. Sabi ni Julius. Basag na ang bubong ng laruan niyang kotse pero patuloy niya pa rin itong pinapausad sa lamesa.

Isang mainit na hapon. Hilong-hilo ako. Nanginginig ang aking mga tuhod.

Kailangan ko lang kumita ng kaunti. Kahit kaunti lang. Sana dumaan siya. Kahit ngayon lang. Umaasa pa rin ako kahit alam kong hindi siya dadaan. Umaasa ako. Pinagdarasal ko.

Sumandal ako sa posteng sinasandalan din ni Mang Gimo habang nag-aantay sa pagpula ng ilaw ng stoplight.

Ok ka lang ba Ineng? Tanong ni Mang Gimo.

Nakita kong dumaan yung itim na sasakyan. Pinara ko. Hindi ito huminto. Hinabol ko. Bumagal ang takbo nito nung malapit na sa stoplight.

Pula na ang ilaw ng stoplight. Sabay kaming nanakbo ni Mang Gimo. Siya, para maglako ng basahan. Ako para magmakaawa. Kakatukin ko ang bintana ng kotseng iyon. Kahit na magmukha akong pulubi. Kailangan ko lang. May awa ang babaing nakaantiparas. Alam ko. Tutulungan niya ako.

Tumakbo ako. Malapit nang magberde ang ilaw. Pinilit kong habulin. Kailangan ko lang talaga.

Berde na ang ilaw. Umarangkada na ang mga sasakyan.

May bumusina. May pumreno. Dumilim.

Namulat ako sa mga ilaw na nakakasilaw. Puti ang mga pader. Walang tao. Nakaramdam ako ng uhaw. May nakita akong isang basong may tubig sa lamesa sa tabi ng kama. Sinubukan kong gumalaw. Hindi ako nakabangon. Bigla akong nakaramdam ng sakit ng katawan. Nakita ko ang mga benda sa braso ko.

Pumasok si nanay. Karga si Julius na nananamlay. Nakasandal ang ulo niya sa balikat ni nanay, hawak ang kotseng basag ang bubong.

Para kong biglang nagising at natauhan. Nagbalik sa huwisyo at nakaalala.

Naalala kung paano ako napunta dito. Kung bakit ako tumakbo sa kalsada. Kung bakit hinabol ko ang itim na kotse.

Gusto ko magsalita at magtanong kay nanay pero di kinayang magsalita nang nananakit kong panga. Gusto kong itanong kung nilalagnat pa ba si Julius, kung nakainom na ba siya ng gamot o kung nakakain na sila.

Pumikit ako. Tinanong ko sa kung sino man ang nakikinig, kung mayroon mang nakikinig sa tahimik kong pagsuko. Kung bakit hindi na lang niya ako hinayaan sa dilim. Bakit ko pa kinailangang mamulat muli sa liwanag gayong wala na rin naman akong makitang pag-asa?

***

Naglakad ako pauwi. Dahan-dahan at hindi naman ako nagmamadali. Minamasdan ko ang asul na ulap na unti-unting nagiging kahel.

Dinaanan ko ang posteng minsan ay magkabilaan naming sinandalan ni Mang Gimo. May nagtitinda ng basahan. Hindi na si Mang Gimo pero kamukhang-kamukha niya ito.

Naglakad ako pauwi, nakasakbit sa balikat ang bag kong naglalaman ng mga class record.

Napangiti ako sa naiisip. Ang bangketang ito na dinadaan-daanan lang ng karamihan ay naging malaking parte ng buhay ko. Malaking parte ng kung ano ako ngayon. Dito ako naghirap, nangarap, nakakita ng pag-asa at nawalan nito. Dito ako halos binawian na ng buhay para lang makatagpo ng mga tutulong para maibalik sa akin ito.

Minsan kung kailan akala mo tapos na ang lahat, iyon pa lang pala ang simula.

Sa bangketang ito ko nakilala ang taong nagsalba ng aking buhay.

Hinahabol ko noon ang itim na kotse ng babaeng nakaantipara nang ako ay mabangga ng isang kotseng paparating.

Hinahabol ko ang tangi kong pag-asa noong panahong iyon. At sa kakahabol ko ay nakalimutan ko na ang buhay ko. Nakalimutan kong may halaga rin ang buhay ko na higit pa kaysa sa pag-asang hinahabol ko.

Hindi ko makakalimutan ang ginawang pagtulong sa amin nung may-ari ng kotseng nakabunggo sa akin. Hindi nila kasalanan na tumatakbo ako sa gitna ng kalsada pero sinagot pa rin nila lahat ng gastusin ko sa ospital at tumulong na rin sa pagpapagamot kay Julius. Sila ang tumulong sa akin na magsimula muli.

Hindi ko rin makakalimutan ang aral na itinuro sa akin ng babaeng nakaantiparas. Tinuruan niya akong tingnan ang mundo sa ibang perspektibo. Hindi masamang magkaroon ng pangarap, at hindi masamang umasa. Ang masama ay kung aasa ka na lang nang hindi na nagsusumikap.

Saglit akong napahinto sa aking paglalakad. Ngayon ko lang napansin na sa kinatatayuan kong ito, ilang dipa mula sa posteng kinatatayuan ng anak ni Mang Gimo ay kitang-kita ko ang paglubog ng araw. Naalala ko kung paanong araw-araw ay hinahabol ko ito. Hindi ko naiintindihan kung bakit napapanatag ako pag nakikita ko ang paglubog nito, ang saglit na pamamaalam nito sa mundo.

Ngayon ko lang napagtanto.

Ang pag-asa ay parang araw. Iwan ka man nito sa takipsilim, babalik naman ito sa pagsapit ng bukang –liwayway.

ni Wynclef Enerio

Dala-dala ang amplifier at gitara, handa na kami ni Jepoy na tuparin ang aming pangarap.
“Manong,” sabi ni Jepoy. “Jam tayo.”
Sinapawan ng boses ni Manong sa pagkanta ng Royals ni Lorde ang alok ni Jepoy sa kanya. Pero halata sa pagbigkas niya ng mga salita ang pagkabarok sa lenggwahe ng kanta. Patuloy lang siya sa pagkaskas ng gitara. Kulot na ang kayumangging balat. Hindi maitatago nang itim na salamin niya ang kawalan ng paningin. Madiin na tinitipa nang makalayo niyang mga daliri ang mga chords ng kinakanta. Paminsan-minsa’y sumasabit sa string ang mga humahabang kukong tinataguan ng alikabok ng Maynila. Nangingitim na rin sa libag ang mukha ni Erap sa puting damit na suot niya.
Sa gitna ng mga pagtugtog niya, dinadaanan lang siya ng mga tao. Halata sa mga malalambot na pagkaskas niya sa gitara na hindi niya alam ang nararapat na emosyon sa masayang kanta na ito. Walang sigla sa mga lirikong lumalabas sa bibig niya.
Hindi pa rin siguro maitatago ng masayang kanta ang lungkot ng taong kumakanta nito.
Sabog ang boses niya sa mic pati ang tunog ng gitara niya. Isang kupas na pulang Squire ang ginagamit niya, pero hindi ko alam kung original ang gitara niyang ‘to. Kupas na rin ang mga fretboards nito.
Dito kami dumeretso ni Jepoy matapos malaman ang mga pumasa sa audition para sa mga tutugtog sa darating na Foundation Day ng paaralan namin. Wala kami sa mga napiling tutugtog sa event na ‘yon. Matapos ang mga ilang araw at gabing pagpa-practice, ‘yung mga kilala lang ng mga judge ang napili. Matagal na naming pinaplano na makatugtog sa harap ng mga tao, hindi na bale kung iilan lang, ang mahalaga, may nakikinig sa amin. At matagal na rin naming nakikita si Manong dito, kaya heto ang naisip naming paraan.
Lumapit ako sa kanya. Namamawis ang palad ko. Nilulunok ko ang mga namumuong laway sa loob ng bunganga ko. Hindi ko pa rin maiwasang pagpawisan nang malamig kahit na hindi niya ako nakikita. Tinapat ko ang bibig ko sa tenga niya.
“Manong,” sabi ko. “Jam tayo.”
“Tara!” sabi ng Manong na nakangiti. Lumabas ang boses niya sa speaker ng mic. Nagtinginan ang mga tao sa paligid namin. “Anong tugtog?”
Nagtinginan kami ni Jepoy, agad niyang tinanggal ang gitara sa bag. Binuksan ang amplifier.
“Asin po, ‘Nong,” sabi ko.
Sinagot niya ‘ko ng pagkalabit ng kwerdas. Mga kalabit na nagdadala sa akin sa mga araw na nasa harap ako ng bukid, hinahaplos ng hangin. Nagtinginan ang mga taong dumadaan sa amin. Sumasabay ang ugong ng LRT sa ibabaw ng Central Station habang nasa ilalim kami nito.
“Kunin mo ‘yung mic,” sabi niya. “Ikaw ang kumanta.”
Hindi ko alam kung kanino niya tinutukoy ang sinabi niya. Pero kinuha ko agad ang mic para habulin ang unang mga kataga ng kanta. Himig ng Pag-ibig ng Asin ang tinutugtog niya. Pinapanood kami ni Jepoy. Sumasabay din siya sa pagkanta ko habang gumagalaw na ang ulo ni Manong sa pagdama ng kinakalabit na melodya ng kanta.
“Ako naman ang kakanta,” sabi niya. “Tugtog ka ng kanta ng Asin.”
Si Jepoy naman ang kumalabit sa gitara. Tinapat ko ang mic sa bibig ni Manong.
“Paborito ko ‘yan,” sabi ni Manong. “Usok ‘yan, ‘di ba?”
“Opo, ‘Nong,” sabi ni Jepoy.
Nang kumanta na si Manong, naging makulay ang kanina’y itim at puti niyang pagkanta. Nagsanib ang kanilang melodya na nagparami sa mga taong tumigil sa harap namin at nanood. Sumasabay din sa pagtugtog ang paghulog ng mga barya sa donation box ni Manong. Nagpalakpakan ang mga tao ng tinugtog ni Jepoy ang adlib ng kantang iyon.
“Salamat sa inyo ha?” sabi ni Manong. Ngumiti siya. Sumilip ang tatlo na lang na ngipin na nasa itaas at lima sa ibaba.
Iniligpit na ni Jepoy ang gitara niya’t tinanggal ko na rin sa saksakan ang amplifier niya.
“Salamat din po, ‘Nong,” sabi ko. “Pero kailangan na po namin umuwi e.”
“Ay gano’n ba,” sabi niya. “Ay sya, sige, ingat kayo a. Next time ulit.”
Bumunot ako sa bulsa ko. Beinte pesos.
“Ihulog mo na, ‘tol,” sabi ni Jepoy. “ako na bahala sa pamasahe mo.”
Hinulog ko ang pera sa donation box.
“Salamat,” sabi ni Manong. Nagtinginan kami ni Jepoy.
Iniwan namin si Manong na umiinom ng tubig. Malayo na kami sa kanya’y narinig ko ang pagkaskas niya sa gitara. Nanumbalik ang lambot sa pagkaskas niya, pero walang lambing. Narinig ko ang boses niya. Nanumbalik sa itim at puti ang kanyang musika.

* * * * * *
“Hindi ko naman tugtugin ‘tong mga ‘to,” sabi niya noong balikan namin siya kinabukasan. Papalubog na ang araw, alam naming kailangan niya na ulit tumugtog. “Heto lang ‘yung pinapatugtog sa ‘kin ng nagdala sa ‘kin dito sa pwesto na ‘to.”
“Pero, ‘Nong,” sabi ni Jepoy, “mas maganda siguro kung tutugtugin mo ‘yung mga gusto mong kanta. Parang hindi ka kasi masaya kapag iba yung mga tinutugtog mo.”
Ngumiti si Manong.
“Oo nga , e,” sabi niya. “Buti na lang, sinamahan niyo ‘kong tumugtog.”
Ngumiti siya. Sumilip ulit ang tatlo na lang na ngipin na nasa itaas at lima sa ibaba. Hindi na rin naaahit ang mahaba’t inuuban na bigote niya, tumatakas na rin ang buhok sa loob ng ilong niya.
“Kailan niyo balak umalis dito, ‘Nong?” tanong ko.
“Hindi ko alam,” sabi niya. “Hindi naman ako nakakaalis dito. May nag-aalis sa ‘kin dito e. Hindi ko kilala kung sino.”
Busina ng mga kotse ang sumagot sa amin.
“Ano namang naisipan n’yo’t sinamahan niyo kong tumugtog?” tanong ni Manong.
“Dati pa po talaga namin balak ‘to, ‘Nong,” sabi ni Jepoy. “Talagang nagawa lang namin noong hindi kami natanggap sa audition.”
“Saang audition?”
“Sa school po namin,” sagot ni Jepoy. “May event po kasi na nagpa-audition ng mga gustong tumugtog, pero ‘yung mga kilala lang nila ‘yung napili.”
“Ay, gano’n ba,” sabi ni Manong. “Kaya pala dito niyo naisipang tumugtog na lang.”
“Heto po talaga ‘yung gusto namin, ‘Nong,” sabi ko.
“Ano bang bang gusto niyo?” Tanong ni Manong.
“Paanong gusto po, ‘Nong?” sagot ko.
“sa buhay,” sabi niya. “Kung anong balak niyo.”
Nagtinginan kami ni Jepoy. Sinenyas niya na ako ang unang sumagot.
“Gusto ko po talagang maging bokalista, ‘Nong,” sabi ko.
“Ikaw?” sabi niya, pero nakaharap siya hindi sa amin kundi sa espasyo sa tabi namin. Sumagot si Jepoy.
“gitarista ho talaga, ‘Nong.” Sabi niya. “Pero hindi ho kami makatugtog. Kasi po gano’n ‘yung sistema sa ‘min. Pati po puro aral lang din sa school na ‘yun.”
“Ano bang inaaral mo ngayon?”
“Civil Engineering po, ‘Nong,” sabi ni Jepoy. Umubo muna siya. “pero mag-e-enroll dapat ako sa Conservatory of Music sa UST, pero hindi ako pinagbigyan ng magulang ko. Gusto nila ‘kong maging engineer.”
“Gano’n din ako, ‘Nong,” sabat ko. “Hindi ko rin naman talaga gusto ‘yon. Pero alam n’yo po ‘yun, parang nasasanay ka na rin. Parang no’ng high school lang pati elementary, kahit ayaw mo ‘yung subject, mapipilitan kang mag-aral.”
“Hindi naman ako nakapag-aral,” sabi niya. “Kaya hindi ko alam ang masasabi sa inyo.”
Ugong ng tren sa ibabaw naming Central Station ang sumagot sa amin.
Umubo si Manong. “Hindi ko na maalala kung paano ako nagsimula rito. Basta noong una ‘kong humawak ng gitara, musika na talaga ang alam kong katuwang. Pinanganak akong bulag. Maagang nawala ang mga magulang ko. Napunta ko sa tiyahin ko, hanggang sa inabandona ako dahil hindi na nila ‘ko kayang buhayin.”
“Pero hindi na siguro mahalaga ‘yun ngayon, ang mahalaga, nakakatugtog pa rin ako.” Patuloy niya.
“Opo,” sagot ko.
“tuloy lang kayo,” sabi ni Manong. “Iyang mga ‘yan, hindi mawawala kung ipagpapatuloy niyo. Ako, heto ang bumubuhay sa akin. Gitara ko ang bumubuhay sa ‘kin. Hanapin niyo kung anong bumubuhay sa inyo.”
Ugong ulit ng tren mula sa Central Station ang sumagot namin.
“Paabot naman ng tubig ko,” Sabi ni Manong habang nakangiti’t kinakapa ang paligid niya. Inabot ko ang tubig na nasa tabi ng amplifier niya.
Lumingon ako kay Jepoy, nilalabas niya na ang gitara mula sa bag niya.
“Tara ho,” sabi ni Jepoy. Ngumiti si Manong.
Tinugtog namin ang Tuldok, Magnanakaw, at Gising na Kaibigan. Mas ramdam ko ngayon ang pagkanta ni Manong. Sa bawat kalabit niya sa gitara’t pagbakat ng litid sa pagbirit, nag-uumapaw ang melodya sa paligid. Pakiramdam ko’y nasa stage kami kasama si Manong. Kasama namin siyang natugtog sa harap ng mga tao, kahit na hindi niya ‘yon nakikita. Sunod-sunod ang naghuhulog ng mga barya. May mga ilan na tumitigil para manood. Pinagmamasdan ko ang mga bibig nila, sumasabay sila sa amin.
“Palakpakan n’yo naman ang mga kasama ko,” sabi niya. Bilang sa sampu ang pumalakpak pero may mga naghulog pa ng barya sa donation box ni Manong.
“Manong, paano ba ‘to,” paalam ko pagkatapos ng mga palakpakan at paghulog ng barya ng mga taong nanood. “aalis na naman kami.”
“Iyon nga e,” sabi niya. Tumawa siya pero halata sa tawang iyon ang lungkot sa paghihiwalay ulit “Sa susunod ulit, ha?”
“babalik ho kami ulit,” sabi ni Jepoy. “Ibang kanta naman po ha?”
“sige!” sigaw ni Manong, nakatapat ang mic sa bibig niya. Nagtinginan ang mga tao sa paligid.
Tumingin ako kay Jepoy.
“Ako naman sasagot ng pamasahe mo,” sabi ko.
Naghulog siya ng beinte pesos sa donation box.
“Teka lang!” sabi ni Manong. Nagtinginan ang mga tao sa pligid niya. “balik kayo rito! May sasabihin ako sa inyo!”
Lumapit kami sa kanya.
“bakit po?” sabi ko.
“Sa susunod, kayo lang ang tumugtog, ha?” sabi niya. “Gusto kong making lang.”
“Sigurado ho kayo?” Tanong ni Jepoy.
“Syempre,” ngumiti si Manong. “Sige, ingat kayo sa pag-uwi, ha?”
“Ingat ka rin po diyan, ‘Nong,” sabi ko.
Naglakad kami papalayo sa kanya. Tumugtog siya ulit ng kanta ng Asin. Tuldok ang kanta. Ngayo’y hindi na lang dadalawa ang kulay ng kanyang musika.
* * * * * *
Kinabukasan, kumpulan ng mga tao ang nadatnan namin sa pwesto niya. Dali-dali kaming lumapit ni Jepoy sa pwesto bitbit ang amplifier at gitara. Kakaunti na lang ang mga nagdaraang mga sasakyan. Nakabukas na rin ang mga ilaw sa poste na nakatutok sa daan. Nakasilip din ang bwan sa likod ng mga ulap. Pero sa pwesto ni Manong, doon lahat nagtipon ang mga tao sa lugar na ‘yon.
Nagtanong kami sa isang matandang babae na bakat ang bilbil sa hapit na kulay pulang damit na may mukha ni Erap.
“Ano pong nangyayari?” tanong ko.
“’Yung bulag na natugtog dito, nasaksak,” sabi niya.
Napalunok ako.
“bakit ho?” tanong ni Jepoy.
“Hinihintay niya na lang ‘yung kumukuha sa kanya rito e,” sabi niya. “Tapos may lumapit kasi sa kanya, dalawang lalaki ‘yun e. Inaagaw ‘yung gitara niya, lumaban naman ‘tong si bulag. Ayun, sinaksak nang ilang beses sa tagiliran. Kawawa nga, sigaw nang sigaw ng tulong.”
“Bakit po walang tumulong?” tanong ni Jepoy.
“Mahirap na,” sagot ng matanda. “baka madamay pa.”
Napalunok ako.
Sumingit ako sa mga taong nakiki-usyoso. Kumpulan sila, may mga hawak-hawak na cellphone, pinipiktyuran si Manong. Nakikisali ang ilaw ng poste sa mga flash ng mga cellphone. Ang dating nanlilimahid na damit niyang kulay puti na may mukha ni Erap, nakulayan na ng sariling dugo niya habang natagas ang dugo sa tagiliran niya. Hindi ko napigilan ang pag-agos ng luha ko. Katabi niya ang salaming itim na siguro’y tumalsik sa pagbagsak niya. Hinihila na ako ni Jepoy papalayo sa mga tao. Naririnig ko ang ambulansya. Naririnig ko ang tibok ng puso ko. Kasing bilis ng pagpulasan ng tao nang padating na ang kukuha sa kanya. Kasing bilis ng unang pagkikita namin. Kasing bilis ng pagkawala niya.
* * * * * *
Hindi na ‘ko dumadaan doon mula nang mangyari yo’n. Hindi na rin ako kumakanta sa banyo kapag naliligo ako. Hindi ko na rin nakakasabay si Jepoy sa pag-uwi. Pero lagi niyang dala ang gitara niya. Bawat gabi, hindi matanggal sa isip ko ang mukha noon ni Manong. Kung gaano kabilis ang pagtangay sa ngiti niya, at ang oras na sana’y pwede pa kaming makatugtog ulit.
Papalabas na ako ng school nang may biglang umakbay sa akin.
“Tol,” pagkalingon ko. Si Jepoy. “Sabay naman tayo umuwi.”
“May lakad pa ‘ko e,” sagot ko.
“Dali na,”
“May kailangan talaga ‘kong puntahan, tol.”
“Sa Central Station na ulit tayo sumakay.”
Napatigil ako. Hindi ako makapili ng mga salitang pwede kong isagot sa kanya.
“Tara na,” dinala ako ng pag-akbay niya papunta roon. Dadaanan namin ang pwestong nagmarka sa akin.
Pagdating namin do’n, gano’n pa rin ang mga tao. Parang walang nangyari. Pero meron talagang kulang.
“Tignan mo ‘yun,” sabi niya. Tinuro niya ang pwesto ni Manong dati. May nakaupo roon, natugtog. Nakasalamin din. Asul na Squire ang gitara. Pero mahaba na ang buhok ng natugtog. Dali-daling tumakbo si Jepoy papunta sa pwestong ‘yon. Agad na tinanggal sa bag ang gitara’t sinaksak sa amplifier na naroon.
“Jam na!” sabi ni Jepoy.
Sa tabi niya, nakikita ko si Manong. Sa iba nakaharap, nakangiti.
Ayokong kusutin o kumurap ang mga mata ko. Baka bigla siyang mawala ulit.
Ngumiti ako’t tumakbo papunta sa pwestong iyon kasabay ng pagpapatuloy namin ni Jepoy ng nasimulang pangarap.
Ang nahanap naming bubuhay sa amin.